Het dwaallicht.

[DkA]

Ach, verhalen leiden hun eigen leven.
Soms met lange ij.

Vandaag ben ik voltijdse en de allenige opa van een kroostrijk gezin.

Voor de gezinsbond, vroeger, begon dat vanaf drie telgen.
Bij gebrek aan producenten moesten ze hun normen wel verlagen.
Men paste meteen maar de naam aan: 'Bond van grote en jonge gezinnen'. Zo groeiden de kandidaten exponentieel. Maar ook die naam werd te ouderwets.


De drukte is even gaan liggen. Zij ook.
Ze liggen met drieën bij elkaar. Opa moet schipperen.
Op de eerste plaats voor het gemak van de kapitein.


Maar ik blijf denken aan gisteren.
Aan de zwarte dame.

Ze zei: 'Ik wist meteen dat het klikte tussen ons.'
'Waarom dan?', wilde ik weten.

'Omdat jij je niet verschoof. Je bleef ongedwongen zitten.
De meesten herschikken zich even.'

Ik bekende haar deemoedig dat ik er even aan gedacht had
wat afstand te scheppen.
Zij interpreteerde 'het herzitten' als een soort muur rond je bouwen. Afwijzen.
Ik antwoordde dat het ook 'een vorm van respect kon zijn voor de andere'.

Mijn onvrijheid begint bij jouw vrijheid.
De territoriumdrift. Je kent dat niet alleen bij de dieren.
Kijk maar aan zee naar de handdoeken en de tentzeilen.
Dit is mijn plekje. Opgelet.

En we dwaalden af naar 'dè waarheid'. En dat ze niet bestond.
Maar veranderde in functie van tijd en plaats...

Mijn God, het kan niet dat we maar een uur met elkaar praatten.
Als je ziet welke onderwerpen we allemaal aansneden.

Wellicht had de tijd even opgehouden te bestaan ...

[DkA]

Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar ik moet eerst water voelen
vooraleer ik kan lezen of schrijven.
Een douche is m'n ochtendgebed.

Ik zit hier dus nu onwennig te stamelen met m'n slaperige vingers.
Hou de nacht nog wat in huis om de kinderen onder de lakens te houden.
Buiten de regen maakt hier niemand lawaai.

De stilte kraakt onder de pannen. Ik hoor voetstappen op de trappen.

[Robol]

De (klein) kinderen veilig onder DAk. De hoofdletters verwijzen naar een anagram, vergezeld van de kleine letter.

Water heb ik gevoeld. Binnen en buiten. Zoals het zondagse programma van de toenmalige BRT.

Terwijl ik me te drogen leg, ga ik woordjes drinken

tot lezens toe

Robbe

[DkA]

'Ben je aan een nieuw leven begonnen?'

Ik werd onverhoeds langs achteren aangesproken door Jos.
Hij is een begiftigd man. Loopt over van talent.
Is econoom, speelt orgel, regisseert theater, en ... is dichter.
Schrijver van een pak bundels poësie.

Jos had het over m'n haartooi. Ik lijk nu op
'De man die z'n haar kort liet knippen' (van Johan Daisne).
Jos heeft zelf een wuivende haarbos en ziet eruit zoals hij is: kunstzinnig.

Meteen begon ik met Jos (omwille van de vraag) over
het innige (woordelijk) contact dat ik gehad had met de zwarte dame.
Jos had het in zijn leven ook enkele keren meegemaakt.
'En daar ga je dan voor.', zei hij. - 'Hoe, Jos?'
Wel, ik bedoel: 'je geeft jezelf volledig.'.

'Hoe zou het zijn als je met zo iemand je leven zou delen?'
'Niet te doen', antwoordde hij kordaat. 'Je zuigt elkaar leeg.'

Beste lezer-es, het is altijd een genoegen (zwak woord)
om met dat soort mensen te mogen praten.
Ook hij sprak het woord 'vermoeden' uit.
Zodat ik nog eens kon uitpakken met m'n oneliner:
'Weten is voor wetenschappers, vermoeden dat doen dichters.'

'En, Jos, ik ben bang van mensen die altijd alles zeker weten.'
'Dat zijn fundamentalisten', wist hij.
'Laat ons maar twijfelen, Jos.'


Ach, waar val ik je toch mee lastig ...

[ria]

Dagen van ontmoetingen...

Ik ben een huis- en tuinmus,
dat zal misschien velen verrassen!

Ik verlaat alleen maar mijn warme nest
als het echt niet anders kan.

Zodoende worden mijn ontmoetingen beperkt,
alhoewel er iedere maand een aantal vaste afspraken zijn.

Ziekenzorg in onze parochie heeft vijwilligers die
hoogbejaarde, zieke, of gehandicapte mensen bezoeken.
ik ben één van hen, die vier mensen bezoekt, allemaal dames.

Eén onder hen is helemaal alleen en de tachtig voorbij.
Toen ik daarstraks bij haar aankwam zag ik dat het niet goed ging;
ze was vermagerd (op drie weken tijd), erg bleek en zonder fut.
Ik was de tweede persoon deze week die in huis kwam,
die andere was de huisdokter.
Langzaam komt het verhaal op dreef, de voorbije dagen,
het alleen zijn, de te lage bloeddruk.
De vaste leveranciers die met vakantie zijn en hoe moeilijk dat wel is.
De ziekte en het overlijden van haar man en zovele andere verhalen
die ik reeds tientallen keren heb gehoord.
Maar het vertellen doet haar goed, ik luister.

Ze krijgt stilaan meer kleur. Ze vraagt hoe het met mij gaat en thuis.
"Hoeveel kinderen heb je weeral, en hoeveel kleinkinderen?"
"O, dat moet toch plezant zijn als ge kinderen en kleinkinderen hebt."
Dat geluk werd hen niet gegund.
Toch zijn ze meer dan vijftig jaar heel gelukkig geweest met elkaar,
daarom dat ze hem nu zo erg mist.

De zon breekt door, binnen, op haar gelaat.
Ik probeer haar te helpen niet alleen de droeve herinneringen te zien,
maar ook deze die haar gelukkig hebben gemaakt.

Ik had nooit gedacht dat ik mij aan deze vrouw zou gaan hechten,
ze werd "geen gemakkelijke" genoemd.
Als ik haar zo hulpeloos en eenzaam zie dan denk ik aan de
woorden van Jezus: "Ik heb U daar geplaatst".
Ik geloof niet in toeval. Het klikt tussen ons.
En als ik afscheid neemt gaat ze mee tot aan de deur en
glimlachend wuift ze mij tot ziens.

Tot binnenkort, als 't God belieft.

ria

[DkA]

Soms voel ik me een tjilpende mus.
Geen zangvogel maar een bruine dakzitter.
Ik had het nog cassanter kunnen schrijven.
En in dat geval zou het bovendien rijmen.


DkA
24-07-2009, 11:33:15


Toeval?
Een stukje uit een tekst die ik vanmorgen
elders plaatste.

Ook ik ben een huismus. Een sedentaire zwerver.
Maar net daarom, misschien, heb ik het soort ontmoetingen
dat ik onlangs beschreef.
Toegegeven ik vlieg over drempels als Oscar Freire in de Tour de France.
Bijgevolg kan ik meteen naar de essentie. Van een zinvolle conversatie.

En zou het niet zo zijn dat hoe zeldzamer, hoe intenser gesprekken kunnen zijn.
Laat mij nogmaals schrijven dat ik zoveel meer bewondering voel voor mensen
die iets 'wezenlijk' aan het leven toevoegen dan voor een virtuele 'woordenaar'.

En, natuurlijk, moet ik dat dan weer nuanceren, want ik kreeg onder de tekst
(waaruit ik een alinea hierboven aanhaalde) een reactie die mij blij maakte.

"Maar goed, dat van die zwellende spons, ja dat ken ik ook,
bijvoorbeeld ook als ik jouw gedichten lees of je teksten.
Jij lijkt op papier je hart binnenstebuiten te kunnen keren alsof het een bloesje is.
Ik raak er vaak ontroerd van. "

Tja, als iemand me dàt wil laten weten dan heb ik weer goesting om toch te schrijven.
Je zal me niet geloven, maar dikwijls,en de laatste maanden meer en meer
twijfel ik aan de zin om hier mee verder te gaan.







PS.
Bedankt, Ria, namens de dame.

[DkA]

Uittreksel Blog.




Kom van dat dak af. Peter Koelewijn zong
en ik was nog onbarmhartig jong.
De testosteron gierde door m'n lijf
en met de gevolgen ervan, wist ik geen blijf.



Tja, Elizabeth, zo'n investering van je tijd in een reactie
dat vraagt toch om een dankbare rente, meen ik.
Ik keer ze jou meteen uit.

Enerzijds benijd ik stiekem de heren en dames
die zonder een zweem van twijfel door het leven fietsen.
Anderzijds is het niet mijn geliefd gezelschap.

Doch als 'de twijfel' een barricade wordt "¡No pasarán!",
dan word je al vlug verlamd door het onbekende.
En verander je in een immobiele reiziger.

Niet omwille van een wit zijden sjaaltje, z'n rode schoenen
of een 'pochetje' is Siebelink een sjieke meneer.
Maar omwille van z'n schrijverschap. Ako-literatuurprijs.

Hoe hij praat, o ja, gelukkig aarzelend. Haperend.
Maar wellicht ook bewust tactisch. Zo heb je meer tijd
om je gedachten te formuleren en te beheren.

Elizabeth, ik heb als jongetje steeds opgekeken naar schrijvers.
Het zijn dan ook al vlug 'sjieke meneren' voor mij.
Zij hebben in elk geval waargemaakt waarvan ik droomde.

En dat van de liefde, het verlangen, het roofdier van de sleur,
een relatie, wettelijk of onwettelijk, het gemis, de goesting,
de hoop en wanhoop, de allenigheid of samen, met of zonder eenzaamheid ...
ik 'her-ken' het allemaal.

Elizabeth, mag ik je even citeren:
"Maar goed, dat van die zwellende spons, ja dat ken ik ook,
bijvoorbeeld ook als ik jouw gedichten lees of je teksten.
Jij lijkt op papier je hart binnenstebuiten te kunnen keren alsof het een bloesje is.
Ik raak er vaak ontroerd van. "

Kijk dit soort zinnetjes overmeestert mijn twijfel.
En omwille van dat gevoel van ontroering, blijf ik mezelf bevechten.
En schrijf ik. Desondanks.









PS.
Dit is tevens een 'dankjewel' voor alle personen die hier iets achterlaten.
Zo blijf je me stimuleren.

[DkA]

Sommige mensen hebben het erg druk tijdens hun leven.
Dat zijn belangrijke mensen die overstuur geraken door
de volle pagina's in hun agenda. Maar daar goed voor betaald worden.

Aan de andere kant, zijn ze ook doodsbang
voor een leeg kalenderboekje. Want dàn zijn ze niet meer belangrijk.
En vallen ze van een vol gat in een leeg gat. Als ze gepensioneerd zijn.

Ze verliezen dan hun auto, chauffeur en secretaresse,
en krijgen hun vrouw in de plaats. Waar ze ooit mee trouwden.
Ze werden nadien CEO (toen heette dat nog gewoon: directeur-generaal)
en kregen een minnares of twee. Zoals bv. hun werk en hun status. Misschien nog een ander.

Zelf heb ik het nooit druk gehad in m'n leven.
Hoewel ik een minnares heb. Maar ze was niet mijn job.
Nee, zij is een échte, ééntje van vlees en bloed. En daar wat isolatie over.

Trouwens gisterenavond nog heeft ze mij even aangeraakt.
Je geraakt elkaar een beetje ontwend na een week afwezigheid.
En vanochtend, hingen we éénenveertig minuten en enkele luttele seconden aan de telefoon. Ieder aan de zijne.

Daarenboven werd ik nog tweemaal opgeroepen, per telefoon en in paniek,
door de oma van mijn kleinkinderen, die toevallig ook mijn ex is.
Gelukkig.

Er was een tijd dat ik dacht dat ik het druk had. Weliswaar zonder chauffeur of secretaresse.
Maar met een deadline. Daar hield ik van.
Ik had toen nog geen échte minnares. Buiten de Taal dan.

Ik had een deadline nodig om te schrijven. Adrenaline. Het is inspirerende inkt.
Tegenwoordig heb ik andere stimuli. Nodig. En dan denk ik niet aan doping.

[ria]

zaterdagnamiddag...

We hebben de kinderen voor een paar uurtjes achtergelaten onder de goede zorgen van een lieve tante.

Op een drafje even naar 't stad...een terrasje om een hapje en een drankje.
Het is bijzonder druk, we schuiven aan, maar de genieters schuiven niet op.
Dan maar even bij een bejaard echtpaar aangeleund, hij een Westmalle en zij een pintje.
Mogen we hier even wachten tot er een tafeltje vrijkomt?
"Met plezier" en mijnheer voegt er aan toe, "misschien volgt er wel een gesprekje."
We moeten niet lang wachten, hij is 96, zij 89, ik had ieder van hen minstens 10 jaar jonger geschat. ze lachen gecharmeerd.
Hij heeft pas nog een volledige checq-up gehad, kerngezond. maar hij heeft dan ook een prima dokter.
Sinds zijn tachtigste moet hij iedere dag twee trappisten drinken en verder geen enkel ander medicament, lacht hij. Zij voegt er aan toe "alleen spijtig dat je niets terugtrekt van de mutualiteit", beiden proesten het uit.
Mijn broodje gezond is rijkelijk gevuld met verse groenten en lekkere kaas, het wordt bovendien niet koud, dus je kan tussendoor wel eens pauzeren.
Geen half uur later hebben we minstens twintig gezamelijke kenissen, van aan de Noordzee, tot in de Kempen.
Eventjes is het gesprek ernstig als het gaat over de toekomst van kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Mijnheer vertelt dat hij nog niet zo lang geleden een kerel had ontmoet die vond dat wij allemaal Arabisch moeten leren. Hij schudt zijn hoofd en zegt: "wij zullen dat niet meer meemaken, maar..." en zij zucht.
Ik navigeer het gesprek in een andere richting, of ze altijd in de stad hebben gewoond? Ja, hij is een echte sinjoor, zij heeft hem van uit de kempen gevolgd, ruim 60 jaar geleden. Haar taal verraadt het nog.

Ik bestel een tweede koffietje en mevrouw doet teken dat zij graag zou opstappen, om nog eens langs de winkels te gaan en zo naar huis.
Ze wonen op het vijfde, en hebben een mooi uitzicht over de stad.

Met een glimlach zegt hij, "mijn vrouw is baas in de keuken en ik over al de rest, maar...ze doet altijd haar zin," en beiden proesten ze het weer uit.
En terwijl hij rechtstaat zegt hij: "als zij gelukkig is, dan ben ik het ook".
En de honderden rimpeltjes in zijn mooi mannelijk gelaat glimlachen mee.

Wat een mooi en gelukkig koppel. Hopelijk blijven ze nog een hele tijd samen en gezond.

ria

[DkA]

Vanmorgen las ik weer een stukje in 'Ik maak je een graf van letters'.
Maar er zat zoveel dood tussen de bladen dat ik het niet lang volhield.
Zij had het over al haar geliefden wier asse door de wind weg gewaaid was.
Of dat restje vergeten onder een granieten grafsteen.

Buiten spande de hemel zich strak blauw over het uitspansel.

Hoe zou het met Cri zelf zijn, vroeg ik me af.
En dat ga je dan even vragen aan die geleerde Google.
Ogenblikkelijk stelde hij haar aan me voor.
Maar te laat. Ze was al dood. Gestorven op 26 november 2006.

Ik werd verdrietig, net of ik een vriendin verloren had.
Gelukkig voor haar had ze nog vijf boeken geschreven na
'dat graf van letters'.


Laten we elkaar levend schrijven.
Buiten roept de zon om de aarde te bezoeken.





PS.
Dagen van ontmoetingen...

Ik ben een huis- en tuinmus,
dat zal misschien velen verrassen!

Ik verlaat alleen maar mijn warme nest
als het echt niet anders kan.

...

En dan mag je plots een aandoenlijk verhaal lezen.
Ook huismussen beleven wel elke dag wat.

[DkA]

Toegedekt met een liedje

De bosduiven vervelen zich.
Of niet. Op de nok draaien zij hun kop
in honderdtachtig graden
rond hun pluimen. Pikken aan hun lot.

De lucht is grauw, deemoedig fris.
Zo zonder blauw. Op dit getemperd uur.
En in m'n hoofd wandelt een dichter
doorheen de oude woorden

van z'n nieuwe bundel.







Charles Ducal





Al jaren heb ik onbewust een eigen stijl ontwikkeld.
Zo herkenbaar dat ik me zelfs onder een boerka
niet kan verbergen.

Vanmorgen kocht ik de laatste nieuwe van Charles Ducal.
Voor mij de eerste van hem. En wat merk ik.

Hij laat dikwijls, zoals ik, nog een woord of een zinnetje
achterna huppelen. Net of het verdwaald is.
Of misschien wel zo verwaand dat het wil opvallen.

Bizar en biezonder, als je ontdekt dat een échte dichter,
nietsvermoedend, hetzelfde doet.
Ik lees het als een klopje op m'n schouder.

[Bosrankje]

Waarom is Charles Ducal een echte dichter ?

Wat bent U dan ?

[DkA]

Waarom is Charles Ducal een echte dichter ?

Wat bent U dan ?

Goedenmorgen Bosnimfje,

Ik vermoed dat 'bosnimfjes, vooral 's nachts openbloeien.
Herman de Coninck, die een dichter was,
werd pas écht wakker als de rest in bed lag.

Vannacht stelde je mij een wel erg moeilijke vraag.
Stel ze aan honderd mensen en iedereen heeft wel z'n eigen opinietje.
Daarom ging ik eens te rade bij Wikipedia.

En deze Encyclo gaf me dit wijs antwoord:

"Een dichter of (enigszins archaïsch) poëet, is een schrijver van poëzie (gedichten). Een schrijver van liedteksten wordt vaak tekstdichter genoemd.
Hoewel elke schrijver van een gedicht kan worden aangeduid als de dichter van dat werk, wordt niet iedereen die ooit een gedicht heeft gepubliceerd automatisch tot de beroepsgroep der dichters gerekend. Dit geldt alleen voor die schrijvers van wie gedichten de hoofdmoot van hun literaire productie vormen; prozaïsten die af en toe een gedicht schrijven zijn "schrijver". Vaak klinkt in het toekennen van het predicaat "dichter" ook een kwaliteitsoordeel door: als men het in literaire kringen over "dichters" heeft, gaat het nadrukkelijk niet over zondagsdichters."

Voilà, we komen al dichter bij een definitie.

Ik vind het wel bizar dat wanneer een onderwijzer, des zondags gezeten voor z'n ezel aan de boorden van de Nethe, op het canvas een rivier laat stromen, in de volksmond een onderwijzer blijft.

Dat als Jan, Peer en Sus, samen met een caféploeg, op een zaterdag gaan sjotten op een écht voetbalveld, niemand van de supporters of van de familie zegt, de Jef dat is ne voetballer. Neen, want de Jef werkt bij 'den ijzeren weg'.
Neen, voetballers, dan spreken ze enkel over die van Anderlecht of Club Brugge. Ik mag die van den Beerschot en den 'Aantwaarp' niet vergeten, natuurlijk.

Zo ook met dansen, vissen, snookers, muzikanten ... en andere 'kunstenaars'.
Zonder onze 'charmezangers' te vergeten. Die noemen zichzelf steevast 'artiest'. Ik blijf mij er telkens over verbazen. Tenzij ze misschien ook in een circus werken.

Wat ik bedoel, beste Bosrankje, ik ben géén dichter.
Maar wat dan wel?


Ach, ooit ben ik hier op dit 'seniorennet' heel erg geschrokken.
Er was iemand die voorstelde om naar de scholen te trekken en de jeugd te bekeren tot de 'dichtkunst'.
Hoewel ik niet (meer) gelovig ben, heb ik toen een stormnoveen gedaan voor de Zalige Pater Daminaan, kaarsjes gebrand voor OLV van Scherpenheuvel, het Heilig Hart voor het venster gezet...
En godzijdank, het heeft geholpen. Het ging niet door. En men heeft dan maar wat anders gedaan.

Stel je voor dat de jeugd op die leeftijd zou overspoeld worden met een fout geloof. Misschien ging er wel een 'dichter' verloren voor de literatuurwetenschappen.

Niks zo erg als iemand die van zichzelf zeker is dat hij een dichter is. Ik ben er bang van. Dit voorjaar maakte ik het nog mee op een zolder. Ergens in een zacht glooiend dorp van het Hageland.
Ze kwamen vooral uit Holland afgezakt. Maar hij 'de prensentator' viel toch wel het meest op. Alleen al door de decibels van z'n meegebrachte stem.
Niemand durfde wat te stellen over zijn oeuvre. Maar stilaan droop iedereen heimelijk in intervals weg. En achter z'n rug, knikten de passanten begrijpend. Naderhand ook in de commentaren. Maar 'de dichter' zelf hij declameerde verder tot ook de lege stoelen het begaven.
(Dichterlijke overdrijving, maar het is met de extremen dat je iets duidelijk kan maken).

Ik blijf het bijzonder vinden dat
iemand die 'een rijmend tekstje' schrijft
meteen zich 'dichter' mag noemen, of als zodanig beschouwd wordt.
Dàt gebeurt, heb ik de indruk, alleen in de literatuur.

Niet in de muziekwetenschappen, de dans- of balletkunst, het theater, de zangkunst ... denk aan alle sporttakken, etc.

Maar 'een dichter' dàt ben je zomaar.
Wel, ik herhaal het: 'IK ben er geen.'


Oef, Bosrankje,
maar 'wie of wat ben ik dan wel?'. Dat vraag ik me nu en dan ook af.


Hartelijke groeten,


Een sedentaire zwerver



PS.
Wil deze link eens aanklikken dan wordt het weer wat duidelijker, hoop ik.
http://nl.wikipedia.org/wiki/Charles_Ducal

[Alterego1]

Het predikaat 'dichter'

"Een dichter of (enigszins archaïsch) poëet, is een schrijver van poëzie (gedichten).
Een schrijver van liedteksten wordt vaak tekstdichter genoemd.
Hoewel elke schrijver van een gedicht kan worden aangeduid als de dichter van dat werk,
wordt niet iedereen die ooit een gedicht heeft gepubliceerd automatisch tot de beroepsgroep der dichters gerekend. Dit geldt alleen voor die schrijvers van wie gedichten de hoofdmoot
van hun literaire productie vormen; prozaïsten die af en toe een gedicht schrijven zijn "schrijver".
Vaak klinkt in het toekennen van het predicaat "dichter" ook een kwaliteitsoordeel door:
als men het in literaire kringen over "dichters" heeft, gaat het nadrukkelijk niet over zondagsdichters

'k Zal er niet van wakker liggen.En u ook niet denk ik.
Veel is gewoon een kwestie van smaak.
Wat de 'vox populi' weet te accepteren.

Dichter of niet,wie schrijft doet dat meestal vanuit 't gevoel,
of gedrevenheid,de een is daarbij al talentvoller dan de ander,
en erkenning zou het loon der bekwaamheid moeten wezen.

Alice Nahon bvb,wist met haar poëzie vele zielen te beroeren,
men kleefde haar het predikaat 'dichteres' aan,ondanks dit door
tijdsgenoten,zoals o.a. Paul van Ostaeyen,in weerwil van haar
grandioos sukses,ten zeerste betwist werd.

Wie zal het zeggen of het terecht of onterecht is?
Ieder zijn 'meug' zei de boer!

Over smaak of kleur valt niet te redetwisten,
of zoveel hoofden zoveel zinnen!

Wat heeft iets aan waarde?
't Is wat een gek er voor geven wil.

Alterego

Herman de Coninck en zijn vrouw Kristien Emmerechts woonden
in de Cogels-Osylei,de straat met die prachtige geklasseerde huizen te Berchem,
in de wijk Zurenborg,maar door Herman met een woordspeling omgedoopt tot 'Burenzorg'.

[DkA]

Dag Alter,


Blij dat jij nog eens uit je schelp komt.
Ik heb wel hevig aan de boom moeten schudden.

En ik kan me volledig vinden in wat je schrijft.
Maar ik heb zoveel respect en liefde voor 'de taal'
dat ik het moeilijk heb met de inflatie van woorden.
Ze worden uitgehold en van hun intiemste betekenis beroofd.


Ik vermoed dat sommige lezers mij een 'dikke nek' zullen vinden.
Wel, zij mogen daar zo over denken. Ik neem hen dat niet kwalijk.
Het zal me er echter niet van weerhouden over 'poëzie' en 'dichters'
te schrijven zoals ik meen dat er moet mee omgegaan worden.

Velen die een pen kunnen vasthouden menen al vlug een dichter te zijn.
Waarom proberen ze al eens niet zanger of componist of fluitist te worden.

Ooit zag ik de eerste reeks van 'Idool' waar Nathalia uitgekomen is.
Het was 'lachwekkend' maar tevens 'pijnlijk' om te zien
hoe het zelfbeeld van sommige kandidaten 'gebroken' werd.

Schoenmaker blijf bij je leest, is nog altijd een volkse wijsheid.

Dat neemt niet weg dat ik alle mensen aanraad
om te schrijven als ze daar van genieten en gelukkig van worden.
Niet wachten. Doen! Vanavond nog.

Maar mag ik je smeken: noem je niet meteen een 'dichter-es'.
Laat dat aan 'de schoenmaker' over.


Groetjes Alter,
ook aan je Bosrankje, die me dit alles nog eens liet schrijven.





PS.
Eergisteren trouwens op video nog mogen rondkijken
in die prachtige woning van de zalige(r) dichter.