Het dwaallicht.

[DkA]

Ik kan dwalen.
Maar als ik me niet vergis was dat in het Klein Seminarie:
september, oktober, november, tot Kertsmis:

éénmaal met Allerheiligen.

Als je tenminste niet gestraft waart met 'ne Sortie'.



Van comparatieven gesproken.

[DkA]

Het is winter. De lucht is iel blauw.
En je kijkt door het venster.
Binnen brandt de kachel. Buiten berekoud.

En je twijfelt.

Of je blijft binnen de vertrouwde warmte.
Of je trekt een dikke vest aan, sjaal rond de oren.

En je gaat.

Mag ik wat reclame maken. Niet voor mezelf.
Maar voor kwaliteit.
Vanmorgen toevallig weer op hun spoor gekomen.
Ik was hen uit het oog verloren.

Je twijfelt. En je blijft bij het oude.
Je gaat. En je merkt het verschil.

Inteelt is niet gezond.



http://home.hetnet.nl/~elconius15/index.html

http://pascaldigital.blogspot.com/2009/ ... nik-5.html


Het is zomer. En je leest al eens wat anders.

[DkA]

Een geknipte afwijking.


Wellicht hebben andere mensen vele belangrijke dingen gedaan in hun leven.
Ik niet. Mijn intellect was te klein en mijn statisch gedrag te groot.
Daarenboven ben ik ook nog labiel.
Allemaal hinderpalen voor een uit de kluiten gewassen c.v.

Zo heb ik wel veel geknipt en geplakt in mijn leven.
En dan spreek ik niet over mijn kleutercarrière,
die eerder matig was, maar over de jaren die erop volgden.

Schrijvers en dichters werden uit tijdschriften en kranten chirurgisch verwijderd.
Op een hoop gegooid. Meestal. Of ordeloos geklasseerd. In de andere gevallen.
Nooit heb ik echter iets herlezen.

Toen ik noodgedwongen op deze zolder ging wonen,
drong een rigoureus asielbeleid voor achtergebleven knipsels zich op.
En diende ik eerst mijn verzamelde auteurs te emigreren.
Zo werden ze 'des sans papiers'. En mijn zolder: 'un grenier sans papier.'

Ik schrijf dit omdat ik zopas een artikel las in DSL van de hand van P.F.Thomèse.
Mijn vingers zochten reeds naar een gewillige schaar.
Doch ik kon deze aangeboren aandrang lamleggen,
weliswaar met een aarzelende kordaatheid.

De mij hier toegemeten ruimte laat me immers niet toe
al mijn afwijkende driften te botvieren.
Met één onwettelijke, ben ik al dik tevreden.

[Robol]

Uitgeknipt

In de kleuterklas
mochten we niet knippen
denk ik
wegens te gevaarlijk

We prikten
met de priknaald
de gaatjes niet te ver van mekaar
want anders kon men de geprikte figuur beschadigen bij het uitscheuren.

Wat later
in mijn pubertijd knipte ik de krantenverslagen van mijn favoriete voetbalploeg uit. Plakboeken vol. Beringen F.C. in wel en wee.

Vergane glorie. Samen met de mijn sloot ook de voetbalploeg de boeken.
Met de laatste kolen zijn ook mijn plakboeken in rook vergaan.

Nog later knipte ik de kleine geschiedenis van mijn dorp uit. Gouden bruiloften, verenigingsleven, etc. Ik was op de heemkundige toer.

Maar men zoekt naar variatie. De plakboeken heb ik van de hand gedaan.

Ik mis één knipseltje.

Ooit stuurde ik als kind een gedichtje op naar Sneppeke. Een gratis bijlage van "Het Belang van Limburg", zoals ook "Het Volk" een bijlage had, Het Kapoentje. Ik begreep wel dat niet alle gedichtjes werden geplaatst en was ook niet in blijde verwachting. Maar die woensdag...met de titel van het gedicht in koeien van letters...was ik trots. Ook mijn moeder die de krant aan elke bezoeker toonde.
Ik knipte mijn werkje uit. Hoe lang ik het bewaarde weet ik niet.

Maar graag zou ik het eens herlezen...

De titel was "De Werkman"

En het ging over mijn vader.

Het verleden was weer even dichterbij.

mvg

Robbe

[DkA]

Het is een bijzonder weekend. Niet omdat het regent.
Tien zomers terug was het bloedheet.
Zoals elke zondagochtend stapte ik naar de bakker.
En ook naar de 'delicatessenwinkel'. Kwestie van wat bij de 'pistolekes'.

Dat ritueel werd stilaan volwassen. Om niet te zeggen oud.
Zo'n twintig jaar toch al. Er kan veel veranderen.
Bakker dicht. Ook het winkeltje voor kaas en ander lekkers.
Nog andere lieten de rolluiken naar beneden.

Ze zat voor mij aan tafel. En het smaakte haar. Zoals meestal.
Het was haar favoriete ontbijt.
Ik had minder honger. En wist niet goed hoe beginnen.
Aan wat ik ging zeggen.

'Ik heb je iets heel ergs te vertellen. Ik ga weg. Heb alles neergeschreven in een brief. En vertrek nu.'

Ik verliet m'n eigen huis om drie maanden op een studio te gaan wonen.
Zo had zij de gelegenheid om naar haar flat te verhuizen.
Vanuit de auto keek ik nog even naar het huis. Ze wuifde.

Zopas liet ik een omslag uit m'n handen vallen. Er viel een foto uit.
Ze lachte.

[Bomi]

-
-
-

Leef . .



Leef je leven
nu eens even
in een andere wereld
van fantasie,
intens genieten
gedachtenloos,
het leven
absorberend
met elke porie
van je huid.


Gun jezelf het
onbekende, het
aards paradijs
luchtspiegelingen
verlangen naar
sensatie, ervaring
voor je geest, je hersens
loom ontspannen
voldaan.


Durf je geest
de vrijheid geven.
Stap uit dat lichaam,
vederlicht zwevend, in ‘t ijle
neerziend naar je eigen ik
onuitspreekbaar
gelukkig, in gedachten.


Bomi,



Met vriendelijke groeten.

[DkA]

Kyrie eleison

Ik dank de God van Adam en Eva.

Hoe diep is hij doorgedrongen in z'n Schepsel.
Zo hevig dat de Mens goddelijk werd.
In zijn gedachten en z'n werk.

Ik luister naar het 'Kyrie'.

Maar het creatuur heeft z'n Schepper gewurgd.
Door Twijfel. Zijn geloof verlaten.
En nu verloren in z'n zekerheid. Dwalend .

Alleen. Met zichzelf.







Wijziging: Alleen gelaten.

[ria]

ria

[ria]

Ergens

het klokje tikt,
zoals voorheen,
met zachte regelmaat

geen kleine handen meer
die spelen met de slinger
en gewichten op en neer,

doch tikt het wel
zoals voorheen?
een stille weemoed,
naar voorbije dagen,

van kinderstemmen
van fluiten en van zingen
en verwonderd zijn
over zoveel lieve dingen.

lichtjes in jullie ogen,
"we zijn weer thuis"!
en weet, mijn lievelingen

"zoals het klokje thuis tikt,
tikt het nergens."

oma

[DkA]

Spoorslags klawiert het leven door m'n dagen.
Soms als een op hol geslagen paard.
Niet te stoppen. Door mij of de tijd.

Moedig, overmoedig, gewaagd, roekeloos ...
Zij is niet te volgen.
Overschrijdt normen alsof ze hinkelt.

Hoevele ogen zien ons ongezien.
Als we door de nacht stappen.
Op een verboden uur. Verdachte plekken.

Overspel is geen kinderspel.

[DkA]

Leef je leven
nu eens even
in een andere wereld
van fantasie,




Dag Bomi,

Kijk er zijn schrijvers die een rijke fantasie hebben.
Zij kunnen er een gans boek mee vullen.
Helaas, heb ik een gebrek aan verbeelding.
Al wat ik schrijf, moet ik bijgevolg uit het leven putten.

Nu is dat voor mij niet zo moelijk.
Ik ben nogal een labiel jongetje. En dat betert niet met de jaren.
Zo kan ik herfstig mistroostig worden. Ook als er geen mist is.
In volle zomer. Zelfs als de hemel zo blauw is,
als het blauwsel dat moeder vroeger gebruikte om de was te witten.

Zie je, zo'n woordje: 'blauwsel'. Dan slik ik even.
Was het in een netje? Of in een vierkantig wit papieren pakje
met blauwe letters? Ik kan het niet meer zien.

Merk je het nu, ik schrijf alleen het leven. Of een herinnering eraan.

[Bomi]

-
-

Beste,


Op mijn leeftijd is er over de werkeleke wereld
heel weinig te vertellen, soms kan je fantasie ook
aanzien als een vlucht uit de werkelijkhheid.

Het is heerlijk fantaseren maar tegelijkertijd met
je twee voeten op de grond blijven.

Dat blauwsel was bij ons een doekje vol produkt dat
toegebonden een bolleke vormde.

Bomi.

[DkA]

-
-

Beste,


Op mijn leeftijd is er over de werkeleke wereld
heel weinig te vertellen, soms kan je fantasie ook
aanzien als een vlucht uit de werkelijkhheid.

Het is heerlijk fantaseren maar tegelijkertijd met
je twee voeten op de grond blijven.

Bomi.

Op uw leeftijd?

En mijn leeftijd.
Ok, ik ben een overjaarse puber.
Van 68. En dan bedoel ik niet, mei '68.

[Robol]

Ook overjaarse pubers kunnen de was doen.

Met of zonder blauwsel.

mvg

Robbe



Over enkele jaren bezocht ik het kruiermuseum in Balen. Het leven in een Kempens dorp tijdens het Interbellum. Met een oud kruidenierswinkeltje. Rekken vol jeugdsentiment.

[DkA]

Dag Robbe,

daarstraks dacht ik nog aan jou.
Om de kwetterende kleinkinderen niet te horen,
had ik in een overmoedige bui 'Elvis' opgelegd.

Ik bedoel dan niet in een 'weckpot'.

En toen kwamen ze weer aangedraafd: de jonge jaren van weleer.
De zestiger jaren. De jaren van de dancings.
En de zondagavond. Of was het zaterdag?

Ik ben er nooit geweest: maar was er geen 'Kursaal' in Beringen?
(Iets anders dan dat van Oostende, vermoed ik.)


O, wrede weemoed.
Ik voel de chachacha nog in m'n heupen.
En nu de jicht, of is het reuma in m'n kneukels.

Donderdag, nog drie keer slapen,
en dan onder het mes.

Het zal wennen worden ... zonder rechterschouder ...
om te schrijven.







En ja, dat blauwsel ... is het, vermoed ik.