De HISTORISCHE JEZUS

[DR]

Tot wat dienen bijbels en bijbelse leren wel eigenlijk?

Bijbelse leer verbetert de moraal.

Ze zijn geschreven en gemaakt in een tijd dat wij nog lang niet geboren waren en die tijden zijn heel fel verandert in verhouding hiervan. Soms zullen ze wel is aangepast zijn aan de tijden waarin mensen leefden, en veel niet verklaarbare feiten werden aan een hoger opperwezen toegebracht.

Veronderstellingen die niet op feiten zijn gebaseerd. Archeologische vondsten tonen aan dat de Bijbel van nu voor meer dan 99% hetzelfde is als in Jezus tijd. Veranderingen en toevoegingen zijn dus aantoonbaar.

Vergeet niet dat vele godsdiensten en dergelijke meer de oorzaak zijn van oorlogen, armoede, ellende, enz..... denk maar aan al die rijke kerken met hun vele kunstschatten en dergelijke.

De Bijbel verbiedt geweld en raad aan om schatten in de hemel te verwerven. Aardse schatten zijn vergankelijk en dienen tot niets.

Hoe zijn die daar aangekomen? Iedere godsdienst is gebaseerd op een god,

De Bijbel laat zien dat er vele (af)goden zijn. Er is maar één almachtige God JHWH.
Zoals de Bijbel voorzag, zouden in latere tijdsperioden mensen afvallen van het geloof. De grootste afval veroorzaakte Constantijn de grote, die heidense gebruiken en riten “christelijk” verklaarde.
En zo ontstond de Christenheid, die er geen enkel probleem mee hadden om elkaar in naam van God af te slachten.

[DR]

Ten andere, ook alle apostelen, op één na, stierven de marteldood. Ik geloof Paulus in 64 v. Chr.

Vermoedelijk 65 n.C. door Nero.

Of vermoedelijk helemaal niet de marteldood gestorven. Allee, nu gij weer.

Vermeodelijk zit jouw mond in je nek, nou jij weer.

Ik reageerde op een tiepfoudje van BV.

Paulus schreef omstreeks 65 n.C.:
(2 Timotheüs 4:6-8) Want ik word reeds als een drankoffer uitgegoten en de bestemde tijd voor mijn losmaking is aanstaande. 7 Ik heb de voortreffelijke strijd gestreden, ik heb de loopbaan tot het einde gelopen, ik heb het geloof bewaard. 8 Van nu af is voor mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij op die dag als beloning zal geven, doch niet alleen aan mij, maar ook aan allen die zijn manifestatie hebben liefgehad.

Hij gaf aan dat hij spoedig gedood zou worden. Nero had toen de macht en hij martelde.

[Gast]

Ten andere, ook alle apostelen, op één na, stierven de marteldood. Ik geloof Paulus in 64 v. Chr.

Vermoedelijk 65 n.C. door Nero.

Of vermoedelijk helemaal niet de marteldood gestorven. Allee, nu gij weer.

Vermeodelijk zit jouw mond in je nek, nou jij weer.

Ik reageerde op een tiepfoudje van BV.

Paulus schreef omstreeks 65 n.C.:
(2 Timotheüs 4:6-8) Want ik word reeds als een drankoffer uitgegoten en de bestemde tijd voor mijn losmaking is aanstaande. 7 Ik heb de voortreffelijke strijd gestreden, ik heb de loopbaan tot het einde gelopen, ik heb het geloof bewaard. 8 Van nu af is voor mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij op die dag als beloning zal geven, doch niet alleen aan mij, maar ook aan allen die zijn manifestatie hebben liefgehad.

Hij gaf aan dat hij spoedig gedood zou worden. Nero had toen de macht en hij martelde.

- Waar kan u uit dit citaat opmaken dat Paulus de marteldood zou sterven?
- Wat is volgens u de reden waarom Paulus de marteldood moest sterven?

[DR]

Dat zit u wel hoog.Tweedehands-informatie-reportages. Brrrrrr.

Uit de manier van schrijven is het heel duidelijk dat Johannes aan het woord is.

Christenen uit het begin van de tweede eeuw aanvaardden Johannes als de schrijver van dit verslag en beschouwden dit geschrift ook als een onbetwistbaar deel van de canon van de geïnspireerde Schrift. Clemens van Alexandrië, Irenaeus, Tertullianus en Origenes, allen uit het einde van de tweede en het begin van de derde eeuw, getuigen van Johannes’ auteurschap. Bovendien vinden wij in het boek zelf veel bewijzen dat Johannes de auteur was. De schrijver was kennelijk een jood en was goed bekend met de gebruiken van de joden en met hun land . De vertrouwelijkheid van het verslag alleen al wijst erop dat hij niet slechts een apostel was, maar dat hij behoorde tot de kring van drie vertrouwelingen, Petrus, Jakobus en Johannes, die Jezus bij speciale gelegenheden vergezelden

[Gast]

Dat zit u wel hoog.Tweedehands-informatie-reportages. Brrrrrr.

Uit de manier van schrijven is het heel duidelijk dat Johannes aan het woord is.

Christenen uit het begin van de tweede eeuw aanvaardden Johannes als de schrijver van dit verslag en beschouwden dit geschrift ook als een onbetwistbaar deel van de canon van de geïnspireerde Schrift. Clemens van Alexandrië, Irenaeus, Tertullianus en Origenes, allen uit het einde van de tweede en het begin van de derde eeuw, getuigen van Johannes’ auteurschap. Bovendien vinden wij in het boek zelf veel bewijzen dat Johannes de auteur was. De schrijver was kennelijk een jood en was goed bekend met de gebruiken van de joden en met hun land . De vertrouwelijkheid van het verslag alleen al wijst erop dat hij niet slechts een apostel was, maar dat hij behoorde tot de kring van drie vertrouwelingen, Petrus, Jakobus en Johannes, die Jezus bij speciale gelegenheden vergezelden

Nogmaals, DR, wat zijn de vroegste geschriften waar u dit kunt aantonen?

[Mysterie Man]

Laten we het eens hebben over wat Mysterie Man wil bedoelen met de historische figuur van Jezus. Het kan niet dat de 'Jezus van het bijbel' hierbij genegeerd wordt.

Ik heb nooit gezegd dat we de Bijbelse versie van het levensverhaal van Jezus compleet moeten negeren, nogmaals, ik stel me op de hoogte door het te lezen.

Eerst iets meer over Bronnen buiten de bijbel.

Historicus Edwin YAMAUCHI, (The Case of Christ, 1998) haalt de meest belangrijke referentie aan van Jezus, afkomstig van Tacitus, een Romein. Deze schreef de grote brand die Rome verwoestte in 64 na Chr. toe aan de Christenen, afgeleid van Jezus Christus, die onder Tiberius, door Pontius Pilatus de kruisigingsdood stierf. Hij stelde dat de dood van Christus "het meest verderfelijk bijgeloof" niet alleen in Judea maar ook in Rome zowat overal de kop opstak....

"Nero fastened the guilt . . . on a class hated for their abominations, called Christians by the populace. Christus, from whom the name had its origin, suffered the extreme penalty during the reign of Tiberius at the hands of . . . Pontius Pilatus, and a most mischievous superstition, thus checked for the moment, again broke out not only in Judaea, the first source of the evil, but even in Rome...."
Dit bevestigt wat in de Evangeliën reeds over de dood van Christus beschreven wordt en is in feite ook een indirect bewijs van de vroege overtuiging van de Kerk dat Jezus uit het graf was opgestaan.
Tevens een verklaring voor de zeer snelle opkomst van het christendom, gebaseerd op de verering van deze als een crimineel ter dood veroordeelde man !

U haalt verschillende stukjes tekst aan van Romeinse historici, maar deze liggen ook allemaal onder vuur. Laat ons beginnen met het stukje van Tacitus dat U hier aanhaalt: “Nero fastened the guilt . . . on a class hated for their abominations, called Christians by the populace. Christus, from whom the name had its origin, suffered the extreme penalty during the reign of Tiberius at the hands of . . . Pontius Pilatus, and a most mischievous superstition, thus checked for the moment, again broke out not only in Judaea, the first source of the evil, but even in Rome....”

Historici zijn het meestal grondig oneens met elkaar, en ook deze passage van Tacitus ontsnapt niet aan het krakeel, helaas voor U, beste Bluevelvet.
Geen enkele vroege Christen verwijst naar Tacitus, zelfs niet als zij het onderwerp van Nero en de christenvervolging bespreken. Tertullianus, Lactantius, Sulpicius Severus, Eusebius en Augustinus maken geen enkele vermelding van Tacitus als zij het hebben over de christenvervolging onder Nero, hoewel de tekst van Tacitus zelf duidelijk aantoont dat hij een goede bron zou zijn voor Christenen om naar te verwijzen, net doordat hij de spot drijft met christenen en op die manier aantoont dat hij vrij is van latere veranderingen door christenen zelf. Dat is echter niet gebeurd, dus de kans dat deze passage van Tacitus zelf een latere toevoeging is lijkt me net iets groter.

De rang van Pontius Pilatus was prefect toen hij in Judea verbleef. De passage van Tacitus zit echter verkeerd waar hij Pilatus een ‘procurator’ noemt, een vergissing die ook gemaakt is bij vertalingen van een passage bij Josephus. (Nochtans schreef Josephus in het Grieks en gebruikte hij nooit de latijnse term). Vermeldenswaardig is ook dat keizer Claudius de procuratoren controle liet verwerven over Judea na de dood van Herodes Agrippa in het jaar 44, toen Judea onder rechtstreeks romeins bevel kwam te staan. Dit werd mogelijk toen hij de macht van procuratoren vergrootte zodat zij autoritaire (vertaald uit het engels: magisterial) macht hadden. Tacitus, die goed bekend was met al deze rangen (hij doorliep ze allemaal om consul en vervolgens proconsul te kunnen worden), had een zeer precieze kennis van deze termen en wist ook vanaf welk moment Judea door procurators bestuurd werd. Daarom is het problematisch dat hij het woord ‘procurator’ gebruikt zou hebben in plaats van ‘prefect’ om de gouverneur van Judea te beschrijven voorafgaandelijk aan de door Claudius ingevoerde verandering die hij ons zelf meedeelt.

De passage impliceert dat de christenen schuldig geweest konden zijn aan het in brand steken van Rome. Dat is een ander argument tegen de waarachtigheid van deze passage, want Tacitus was degene die probeerde de schuld van de brand bij keizer Nero te leggen door lastering.

Een andere schrijver uit de Oudheid, Suetonius, vermeldt dat christenen geschaad werden gedurende Nero’s regeringsperiode, maar er is daar geen enkel verband met de brand in Rome.

Dan is er nog het feit dat er niet gesproken wordt over ‘christianos’, maar over ‘chrestianos’. Ik zal U de uitleg NIET besparen over het feit dat deze letter ‘e’ werd uitgewist en toen vervangen door een ‘i’. Onderzoek heeft dat uitgewezen.

Christians or Chrestians?

Detail of the Medicean manuscript showing the word 'Christianos'. The large gap between the 'i' and 's' has been highlighted; under ultraviolet light an 'e' is visible in the gap, replacing the 'i'
The surviving copies of Tacitus' works derive from two principal manuscripts, known as the Medicean manuscripts, which are held in the Laurentian Library, and written in Latin. It is the second Medicean manuscript which is the oldest surviving copy of the passage describing Christians. In this manuscript, the first 'i' of the Christianos is quite distinct in appearance from the second, looking somewhat smudged, and lacking the long tail of the second 'i'; additionally, there is a large gap between the first 'i' and the subsequent long s. Georg Andresen was one of the first to comment on the appearance of the first 'i' and subsequent gap, suggesting in 1902 that the text had been altered, and an 'e' had originally been in the text, rather than this 'i'.
In 1950, at Harald Fuchs request, Dr. Teresa Lodi, the director of the Laurentian Library, examined the features of this item of the manuscript; she concluded that there are still signs of an 'e' being erased, by removal of the upper and lower horizontal portions, and distortion of the remainder into an 'i'. In 2008, Dr. Ida Giovanna Rao, the new head of the Laurentian Library's manuscript office, repeated Lodi's study, and concluded that it is likely that the 'i' is a correction of some earlier character (like an e), the change being made an extremely subtle one. Later the same year, it was discovered that under ultraviolet light, an 'e' is clearly visible in the space, meaning that the passage must originally have referred to chrestianos, a Latin word which could be interpreted as the good, after the Greek word χρηστός (chrestos), meaning 'good, useful'. "I believe that in our passage of Tacitus the original reading Chrestianos is the true one" says Professor Robert Renehan, stating that it was "natural for a Roman to interpret the words [Christus and Christianus] as the similarly-sounding χρηστός". The word Christian/s is in Codex Sinaiticus (in which Christ is abbreviated - see nomina sacra) spelled Chrestian/s in the three places the word is used. Also in Minuscule 81 this spelling is used in Acts of the Apostles 11:26.

Ik wil de andere auteurs die U aanhaalt (Plinius de Jongere en Josephus) ook nog wel uitgebreid bespreken, maar laat ons het erop houden dat de historici het zelf grondig oneens zijn met elkaar en dat we – zeker waar het Romeinse verwijzingen naar Christus betreft – enorm voorzichtig moeten zijn dat we niet met latere vervalsingen te doen hebben.

Bron: http://en.wikipedia.org/wiki/Tacitus_on_Jesus

Daarbij heb ik ook de reactie van Talisman gelezen en vind ik dat hij in zijn eerste regels zeker een punt heeft waar hij stelt dat: “BV, ik denk dat u te snel een conclusie hebt getrokken. Hier staat niks dat de bijbelse Christus met de historische Joshua vereenzelvigt.
- Er waren de 'volgelingen' van Joshua en er waren de 'volgelingen' van het nieuwe geloof; 'Christus volgens Paulus'.

Om zijn opmerking te ondersteunen wil ik graag verwijzen naar een pagina over de Ebionieten:

http://en.wikipedia.org/wiki/Ebionites

Hopend U hiermee alvast van dienst te zijn, ga ik nu mijn koffie en vlaai eten, het is tenslotte zondag voor iets.


[/b]

[Gast]

MM, er is niks beters dan een Limburgse vlaai met een 'jat kaffie' om de zondag af te sluiten. Chapeau voor uw posting. En graag wil ik de 'donkere' toestand van de eerste eeuw nog wat inkleuren, speciaal voor hen die niet geneigd zijn uw link na te lezen.
Het is net alsof er gedurende veertig jaar een gordijn over de geschiedenis van de eerste volgelingen van Johannes de Doper, Jezus, Jakobus en Simon is neergelaten. Er zijn wel gegevens over wat er is gebeurd in de christelijke gebieden in het Westen die door Paulus waren beïnvloed, maar details over wat er was gebeurd onder hen die Jezus' dynastie hadden gevolgd, zijn niet bewaard gebleven. We kunnen er van uitgaan dat sommigen van hen naar Jeruzalem zijn teruggekeerd en geprobeerd hebben om weer in enige mate de draad van het normale leven weer op te pakken.
Eusebius schreef dat keizer Vespasianus na de opstand 'opdracht gaf om iedereen op te sporen die familie van David was, opdat er niemand van de koninklijke familie meer onder de Joden over bleef, en om die reden werden de Joden wederom streng vervolgd. Simon en alle eventuele andere familieleden van Jezus waren vermoedelijk ondergedoken of zorgden er in elk geval voor dat ze op geen enkele manier de aandacht trokken. Vespasianus werd opgevolgd door zijn biologische zonen Titus (79-81 n.C) en Domitianus (81-96 n.C), die aldus de kortstondige 'Flaviaanse' dynastie vormden. Domitianus trad in de voetsporen van zijn vader en gaf onmiddelijk opdracht om iedereen die van David afstamde ter dood te brengen.
Hegesippus vertelde een fascinerend verhaal dat is overgeleverd door Eusebius, waarin twee kleinzonen van Judas, de broer van Jezus, tijdens het bewind van Domitianus werden gearresteerd, ondervraagd en vrijgelaten. Hegesippus schreef dat ze voor de keizer Domitianus zelf werden gebracht, wat onwaarschijnlijk lijkt maar niet onmogelijk is, gezien het grote aanzien van de familie van Davi en de spanningen die in die tijd in Palestina heersten. Men vroeg hen of ze afstammelingen waren van David, wat ze beaamden, maar hielden vol dat ze geen politieke aspiraties hadden en dat ze slechts bescheiden middelen tot hun beschikking hadden en van de landbouw leefden. Het verslag van Hegesippus komt ook in een paar andere bronnen terug, waarin deze de zonen van Judas waren en geen kleinkinderen. De Griekse woorden 'zoon' en 'kleinzoon' (huioi en huionoi) kunnen gemakkelijk met elkaar verward worden. De restanten van de Davidse stam zouden nadien, door hun beperkingen in levensonderhoud de basis vormen voor ' de Ebionieten' of 'de armen', gezien hun afkomst zouden we ze nu verarmde adel noemen.

[Clausewitz]

In het klerikale jargon spreekt men de ene keer van Jezus dan weer van Christus en zelfs ook nog van Jezus-Christus, zonder een verschil te maken tussen die drie benamingen.Men gebruikt ze als synoniemen,gelijk en onderling verwisselbaar.De naam Jezus-Christus verenigt wel twee begrippen met een totaal verschillende betekenis.
Vooreerst een eigennaam, Jezus, die normaal een concrete persoon aanduidt.In Palestina leefde aldus, in het begin van onze tijdrekening, een bepaald individu genaamd Jezus, eigenlijk Joshua.Zijn naam was toen gewoon Jezus, anderen noemden zich Jeremias, Petrus , Johannes of Paulus.Al van in de Oudheid heeft elke mens een naam, die toelaat hem te identificeren en te herkennen tussen zijn lotgenoten.Er volgt dan bij de 'gelovigen' een zelfstandig naamwoord christus dat een titel of een eventuele functie aanduidt zoals herder,profeet predikant of leraar.Deze woorden duiden op een ambt dat iemand uitvoert, op de verantwoordelijkheden, die hij draagt,op het gezag of de eventuele competentie die men hem toekent.
Wanneer wij spreken van Jan Calvijn (dat zal sommige Noorderburen plezieren)noemen we hem bij zijn voornaam en familienaam en spreken we helemaal niet over zijn kwalificaties, over zijn werk of zijn functie.Daarentegen als we spreken over de hervormer Calvijn of ook over dokter Schweizer dan spreken we over hetgeen ze hebben gerealiseerd, de rol die ze hebben gespeeld,de opdracht die ze hebben vervuld.Hetzelfde geldt als men spreekt over christus.Er zijn trouwens meerdere hervormers en talrijke dokters.In het Oude testament wordt de titel christus toegekend aan tal van personen:koningen en profeten, aan het geheel van het volk van Israël of het kleine getrouwe restje, en zelfs aan de heiden Cyrus.Het zou dus beter zijn en minder verwarrend en geschiedkundig juister, te spreken van Jezus de christus met een kleine letter, om goed te tonen dat het een titel is,die men toekent aan een persoon.Jezus is dus de determinant en christus de afgeleide.Probleem voor historici:Naar wie moeten ze zoeken?

[Gast]

Clausewitz,
Christus=Messias, betekend : Gezalfde, wat enkel van toepassing was op een gekroonde koning. Dus niet van toepassing op profeten of een volk. Deze 'naam' is door Jezus (Joshua ben Yoesef) een eigen leven gaan leiden.

[Clausewitz]

Clausewitz,
Christus=Messias, betekend : Gezalfde, wat enkel van toepassing was op een gekroonde koning. Dus niet van toepassing op profeten of een volk. Deze 'naam' is door Jezus (Joshua ben Yoesef) een eigen leven gaan leiden.

Uit Wikipedia:

As a result of Cyrus' policies, the Jews honored him as a dignified and righteous king. He is the only Gentile to be designated as a messiah, a divinely-appointed king, in the Tanakh (Isaiah 45:1-6).

In het oud Perzisch (zie cylinder van Cyrus) zou christus dus synoniem zijn van messias zoals in de bijbel.Dat lijkt mij avontuurlijk en /of betwistbaar.Toch schijnt het dat Cyrus de Joden heeft vrijgelaten uit Babylon en mee de nieuwe tempel van Jeruzalem(verwoest door Nabuchodonosor) zou hebben gefinancierd Vandaar de dankbaarheid van de Joden om een heiden christus te noemen.

[Gast]

Clausewitz,
Christus=Messias, betekend : Gezalfde, wat enkel van toepassing was op een gekroonde koning. Dus niet van toepassing op profeten of een volk. Deze 'naam' is door Jezus (Joshua ben Yoesef) een eigen leven gaan leiden.

Uit Wikipedia:

As a result of Cyrus' policies, the Jews honored him as a dignified and righteous king. He is the only Gentile to be designated as a messiah, a divinely-appointed king, in the Tanakh (Isaiah 45:1-6).

In het oud Perzisch (zie cylinder van Cyrus) zou christus dus synoniem zijn van messias zoals in de bijbel.Dat lijkt mij avontuurlijk en /of betwistbaar.Toch schijnt het dat Cyrus de Joden heeft vrijgelaten uit Babylon en mee de nieuwe tempel van Jeruzalem(verwoest door Nabuchodonosor) zou hebben gefinancierd Vandaar de dankbaarheid van de Joden om een heiden christus te noemen.

Nu ben ik niet mee...wat is hier betwistbaar???

[bluevelvet]

Christians or Chrestians ?

Dat nog in de tweede eeuw christenen in Rome Chrestiani genoemd konden worden, staat vast. De Griekse term Christianoi kon in het Latijn als Chrestiani of Christiani worden opgevat, aangezien de Griekse namen Chrestos en Christos op dezelfde wijze werden uitgesproken. Dat hij was afgeleid van Christos, d.i. 'Gezalfde', 'Messias', heeft het grote publiek aanvankelijk zeker niet geweten (een intellectueel als Tacitus wist het wel). Men hoorde er de bekende naam Chrestus in en zag in deze lieden 'aanhangers' of 'volgelingen' van Chrestus (overeenkomstig het
gebruik van woorden op -iani, afgeleid van een persoonsnaam, zoals
Caesariani, Antoniani, e.d.). Suetonius, die de juiste naam Christiani wel degelijk kent (Nero, 16.2) bewaart in zijn vermelding van de impulsor
Chrestus uit de tijd van Claudius een echo van het eerste
bekend raken van de christenen bij de niet-Joodse bevolking van Rome De benaming Christianoi is ontstaan in Antiochië omstreeks 40
(Hand. 11:26). Ten onrechte is wel beweerd dat de term met zijn Latijnse
vorming op -iani door de Romeinen aan de aanhangers van de nieuwe
sekte gegeven moet zijn (Vitïinghoff,1984). Zulke
vormingen waren echter onder Griekssprekenden in de vroege keizertijd
ook gebruikelijk en de bewoordingen van Hand. 11:26 wijzen duidelijk op
een naam waarmee de christenen zichzelf min of meer officieel, 'naar buiten toe' aanduidden.

[DR]

Ten andere, ook alle apostelen, op één na, stierven de marteldood. Ik geloof Paulus in 64 v. Chr.

Vermoedelijk 65 n.C. door Nero.

Of vermoedelijk helemaal niet de marteldood gestorven. Allee, nu gij weer.

Maak maar waar.

Hijzelf zinspeeld er op.

[DR]

(deze titel werd enkel gegeven aan een koning of een farao. Oorspronkelijk Egyptisch wat Meshe (krokodille-vet) en gebruikt werd bij de kroning ). Er er zijn wel meer VDB's, maar één wielrenner met die naam.

Het is een bekend fenomeen dat men Bijbelse geschiedschrijving aan de heidense koppelt. Daarbij prefeleert men de heidense.

Bijbels gezien is een heidense vermenging onmogelijk.
Steeds wanneer er heidense trekken binnenslopen, werd daar tegenop getreden.

[DR]

- Waar kan u uit dit citaat opmaken dat Paulus de marteldood zou sterven?
- Wat is volgens u de reden waarom Paulus de marteldood moest sterven?

Paulus schreef omstreeks 65 n.C.:
(2 Timotheüs 4:6-8 ) Want ik word reeds als een drankoffer uitgegoten en de bestemde tijd voor mijn losmaking is aanstaande. 7 Ik heb de voortreffelijke strijd gestreden, ik heb de loopbaan tot het einde gelopen, ik heb het geloof bewaard. 8 Van nu af is voor mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, die de Heer, de rechtvaardige rechter, mij op die dag als beloning zal geven, doch niet alleen aan mij, maar ook aan allen die zijn manifestatie hebben liefgehad.

Zie de gemarkeerde tekst.

Paulus bevond zich in gevangenschap in Rome toen de brand uitbrak, die volgens Nero door Christenen zou zijn aangestoken. Alle Christenen werden hevig vervolgd. Paulus zat vast, dus hij was niet in staat te vluchten.