Gewoon, gedichten - 3

[sunset]

(over de vergankelijkheid der dingen)



eenzijdig

(alles uit papier)
de spiegel en in de spiegel
handen die een wit gezicht
verstoppen voor jou
(uit papier)
de paraplu in de hoek
de vissen, muziek
(papier)
ook het venster met daarin
maanlicht en wolkensier
(allemaal uit papier)

liefde en leven
laten zich verfrommelen
of aansteken, hier
is alles uit-
gedacht.
**********
sunset 20-11-2009
**********

[sunset]

niets stoort stilte

beelden, zij dringen en dwingen
zich in leegte van dagen
nooit is het vluchten voor hen gelukt
trouwens, geluk, schuchtere bezoeker
door geheimen omgeven als in jongere jaren
aan de andere kant van de wereld
verdwenen familie – wat blijft zijn wat groeten
op postkaarten, een echo als erfenis

iemand roept vanuit de verte, wenkt
- dat zou en begin kunnen zijn
al zweeft tijd zwaluwhoog, hoger dan
lichtstralen over het land, een pendel
in de hand en wij hangen aan ’t einde
van de ketting, zwevend over diepte

niets stoort de stilte, enkel tractorgeluiden
van nabije akkers, lectuur voor flanerende
bloemenvrienden, dataverzamelende
treurende weduwen en wezen
een lichte wind is voldoende
en lover valt als goud van de linden

niets stoort de stilte
wij gaan heen en weer
aan de slinger van tijd
wij hangen.
**********
sunset 21-11-2009
**********

[sunset]

zwerven door herfst

met vaste stap door het moerassige
opverend over 't wortelwerk en ’t mos
aan woudrand hoor ik een Vlaamse gaai
en voor de rest heel vredig stil het bos

uit berken gouden munten dwarrelen
waar braambesstruiken donker gloeien
in ’t rietgras kleine waterplassen
op bruine turf het laatste bloeien

van zon wat late warme stralen
op halmen, bladeren, bomen
geen schilder kan het mooier maken
noch beelden uit mijn dromen.
**********
sunset 22-11-2009
**********

[Bomi]

---

Sunset,


Omdat het zondag is en ik het uur van eten voor mezelf
kan bepalen heb ik me even aan de pc geplaatst, toevallig
hier terecht gekomen heb ik met veel smaak deze bladz.
verorberd, als aperitief, voor de maaltijd seffens.

Eerlijk waar, het smaakt naar 'nog' maar mijn moeder
zei altijd dat we niet gulzig mochten zijn. Ben dus voldaan!

Voor even toch!

Fijne zondag gewenst.

Bomi



- - - - - - - - -

[sunset]

Bomi,

Heel graag gelezen reactie van je; dank je wel en ook jij een heel prettige zondag gewenst.
Vriendelijke groet, sunset

[gustilpe]

Sunset,

na een voldane lafenis
aan jouw gedichten
breng ik jou
een zondagavondgroet!

gustilpe

[sunset]

gustilpe,
Dank je wel hoor; dit is een heel mooie reactie van en door jou. Jij ook nog een prettige zondagavond.
Warme vriendengroet, sunset

[sunset]

herfstwind

herfstwind schudt fors lover af
van bomen, struik en haag
de aarde nu reeds toegedekt
met dode bladerenlaag

de hemel grijs en zon wat flets
in ’t laatste licht nog kleurt
lang is de schaduw kort de glans
waar herfstwind fluitend danst.
**********
sunset 23-11-2009
**********

[sunset]

ik kan geen gedichten schrijven

dikwijls sta ik stil voor een huis dat me aanspreekt
een droom die ik nog niet tot op het eind versta
vegend over ogen van de vrouw aan mijn bed
- en niet zelden flirt zij met mannen – laat zij haar hand
in de mijne, zweeft tergend langzaam weg

in kamers waar helden logeren in kasten
bedekt met tamelijk veel glanzende pagina’s
liggen enkel oudere rijmen op vergeeld papier
die ik omvat met handen om mij te beschermen
tegen de kou, de rust om mij heen te verlichten;
tegen het venster zweept regen van herfst

ik kan geen gedichten meer schrijven
kan je niet in mijn armen houden
zelfs niet meer om je wenen;
in ons nest een schuld
dat wij zoveel leerden
behalve te leven.
**********
sunset 24-11-2009
**********

[sunset]

blindkijkend leg ik dag opzij
vermoed als leek slechts diep gemis
in lege uren; de ingewijde hij ontdekt
wat op de bodem is: de harmonie
vloeit stromenbreed en onherkend
vóór dat het roept en woestenijen eent.
**********
sunset 25-11-2009
**********

[sunset]

zoals zij is

zij spreekt zoals een niemand tot mij spreekt
van licht en rozendingen
van leven en van liefde, ook;
verdrinkend volg ik haar, ’t roodmondig zachte
mijn hunkering niet verborgen meer
- hoe lang heb ‘k niet gedroomd, gehoopt, gewacht

zij zit zoals ‘k al lang niet meer gezeten
warm windbeschut en bijna wereldvreemd
- hoe smeek ik dat dit blijft

haar honingstem, haar wilde haar
en huid die zacht mijn lijf verdoven
laat beven mij door al dit moois

in zelfvergeten levenswaan
bemoedigt zij; verwennend
stilt zij ook mijn hart
en laat mij zijn.
**********
sunset 26-11-2009
**********

[bo'ke]

Sunset,


Lezen doe ik hier bijna dagelijks
nu jou ook even een groet brengen.


Het beste met jouw gezondheid
en nog veel schrijfplezier.


een lieve groet
bo'ke

[sunset]

bo'ke,

Ja, ik weet *glimlacht*; jij bent een heel trouwe fan.
Dank je voor je bezoekje hier (mijn gezondheid is weer bijna helemaal oké) en een heel prettige vrijdag.
Liefs en warme knuf, sunset

[sunset]

Cesenatico (It)

het slenteren door de uren
waar wij gaan door ’t haven-
kwartier de steegjes, jij – voor even
in een winkel - en ik
onder de hoeven van middaghitte
verdamp in droom van te veel water
zie schaduwen van heiligen als
geknoopte droogvissen, zoutig
en blauw boven op de lijnen
van vliegers leunt een vermoeide
man op zijn spade.
**********
sunset 27-11-2009
**********

[schrijfster]