Mijn Papsje....
-
Gast
beste Angel
jouw verdriet is immens groot,en kan het ook begrijpen!!echt waar!!
en al deze mensen die hier bij je langskomen,om je te steunen,wel het zijn toffe mensen,oprechte mensen kortom mensen met een hart !!
er komt een tijd,dat je verdriet zal helen!!! enkel jij zal bepalen wanneer!!
ik geef je alvast een warme knuffel!!!
jouw verdriet is immens groot,en kan het ook begrijpen!!echt waar!!
en al deze mensen die hier bij je langskomen,om je te steunen,wel het zijn toffe mensen,oprechte mensen kortom mensen met een hart !!
er komt een tijd,dat je verdriet zal helen!!! enkel jij zal bepalen wanneer!!
ik geef je alvast een warme knuffel!!!
-
reline - Lid geworden op: 24 feb 2009, 22:46
Lieve Angel,
Hoe stelt jou moeder het met deze warmte?
Misschien valt het bij jullie mee!
Wij waren vandaag in Dordrecht en daar voelde de lucht heel wat beter ondanks het zo warm was...zuiverder.
Bij jullie is dat waarschijnlijk ook...jullie wonen ook dicht bij zulke omgeving!
Ik wens jullie een goede nacht toe.
Liefs, Reline
Je bent je vader helemaal niet kwijt......hij is er bij alles wat je doet.....in je gedachten.....op een manier die wij niet kunnen vatten.....het is alleen een beetje anders.....het fysieke is er niet.....dat is nu eenmaal zo en daar kunnen we niets aan veranderen.je wilt dat vreselijke gevoel uit je innerlijk weg hebben en aan de andere kant je vader niet kwijt zijn.
Hoe stelt jou moeder het met deze warmte?
Misschien valt het bij jullie mee!
Wij waren vandaag in Dordrecht en daar voelde de lucht heel wat beter ondanks het zo warm was...zuiverder.
Bij jullie is dat waarschijnlijk ook...jullie wonen ook dicht bij zulke omgeving!
Ik wens jullie een goede nacht toe.
Liefs, Reline
Zomaar voor iemand aardig zijn
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
-
Gast
angel kom je sterkte wensen,
en hoe is het met je make,
gaat het een beetje met die warmte voor haar,
een knuffel lieverd, ik denk aan jou,
liefs Dannoontje
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel en Ed,
sorry dat ik jullie even uit het oog verloor... ik voel me nu zo schuldig... ik weet niet hoe het komt, maar het is gewoon zo.
Heb nu geen tijd, maar zal straks nog reageren!
Ik zal trachten jullie wat te steunen. Ik weet dat je nu je verdriet moet kwijt kunnen... en ik denk dat het hier voor een stuk kan lukken.
Ik heb hier al veel goede raad gelezen....
Liefs,
veertje & Falcon
sorry dat ik jullie even uit het oog verloor... ik voel me nu zo schuldig... ik weet niet hoe het komt, maar het is gewoon zo.
Heb nu geen tijd, maar zal straks nog reageren!
Ik zal trachten jullie wat te steunen. Ik weet dat je nu je verdriet moet kwijt kunnen... en ik denk dat het hier voor een stuk kan lukken.
Ik heb hier al veel goede raad gelezen....
Liefs,
veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel en Ted,
verschrikkelijk wat jullie nu doormaken... en ik zal wat trachten duidelijk te maken... uit ervaring... misschien dat jullie er wat aan hebben...
Maar let wel... ik vertel de dingen zoals ze zijn, hopelijk komen ze niet te hard over!
Ik heb hier ook Liapia begeleid en ze vond ook dikwijls dat ik ze niet begreep... maar ze is er uiteindelijk toch geraakt!
De dagen na het heengaan van je lieve paps leef je nog in een roes... hij is naar een "andere wereld". Maar na enkel dagen en weken voel je je verlaten... in de steek gelaten... en komt er een wrang gevoel, zelf kwaadheid... "waarom laat je ons nu alleen achter!" Maar dat maakt iedereen mee die iemand dierbaar verliest!
De volgende weken is er een enorm verdriet om "het gemis", het onbegrip. En zoveel dingen die je aan paps doen denken... en die niet meer kunnen.... En dat besef doen steeds meer pijn!!!!
Na enkele maanden zal die pijn stilaan verdwijnen... Je paps heeft nu nog één doel... zorgen dat je alles kunt verwerken en dat jullie terug een goed gevoel krijgen en je je kan neerleggen bij zijn "afwezigheid"
Constant zullen er herinneringen door je hoofd spoken! Het leven is niet meer zoals het geweest is! Nooit meer! En dat is ook zo.
Maar je moet je stilaan neerleggen bij dit aardse leven... Je pake zal er voor zorgen dat je na verloop van tijd terug rust zal vinden!!! Dit moet je gewoon van me aannemen!
Hij zal je zijn aanwezigheid nog dikwijls tonen! Het klinkt misschien raar... maar je zal dit nog wel dikwijls ondervinden! Hij nog steeds bij jullie!
Dan zijn er nog die speciale dagen in het jaar die het jullie moeilijk maken... zijn verjaardag... vaderdag... feestdagen...
Maar na een jaar zal dat stilaan over gaan! Je zal op een gegeven moment ook wel merken dat je paps zijn taak volbracht heeft... er zal dan terug een innerlijke rust in je hartje terugkeren... raar misschien, maar het is zo!
Ik moet je nu wel voor iets waarschuwen... maar het is wel normaal hoor... Momenteel kost het verwerken van dit grote verlies enorm veel energie!!!! Daarom... zorg af en toe voor rust en ontspanning ( voor zo ver als dat momenteel lukt)...
Daarvoor heb ik maar één remedie... praten, praten en nog eens praten... over je gevoelens, de pijn, onbegrip... gooi het er allemaal maar uit!!!!!!
Het zal wel helpen voor een tijdje!
Maar het is net als voor een wonde... je moet ze de tijd geven om te helen... en neem daar gerust je tijd voor!!! Je zit nu in een rouwproces, en je moét er nu eenmaal doorheen!!! En voor een groot stuk zal je dat zelf moeten doen... het is voor iedereen anders! En daarom ook dat sommige uitspraken jullie nog heel erg gaan kwetsen! Jij bent er elke minuut van de dag mee bezig, en dat begrijpt de buitenwereld niet! Zelfs ik ga daar nu momenteel aan tekort schieten!
Lieve Angel en Ed, ik hoop dat jullie mij niet verkeerd begrijpen... ik wens je in ieder geval veel sterkte in de moeilijke weg die jullie nog hebben af te leggen! Vertel er over... wees verdrietig, ween, wees kwaad, laat je gevoelens de vrije loop... het zal je opluchten....
Dikke knuff,
Veertje & Falcon
verschrikkelijk wat jullie nu doormaken... en ik zal wat trachten duidelijk te maken... uit ervaring... misschien dat jullie er wat aan hebben...
Maar let wel... ik vertel de dingen zoals ze zijn, hopelijk komen ze niet te hard over!
Ik heb hier ook Liapia begeleid en ze vond ook dikwijls dat ik ze niet begreep... maar ze is er uiteindelijk toch geraakt!
De dagen na het heengaan van je lieve paps leef je nog in een roes... hij is naar een "andere wereld". Maar na enkel dagen en weken voel je je verlaten... in de steek gelaten... en komt er een wrang gevoel, zelf kwaadheid... "waarom laat je ons nu alleen achter!" Maar dat maakt iedereen mee die iemand dierbaar verliest!
De volgende weken is er een enorm verdriet om "het gemis", het onbegrip. En zoveel dingen die je aan paps doen denken... en die niet meer kunnen.... En dat besef doen steeds meer pijn!!!!
Na enkele maanden zal die pijn stilaan verdwijnen... Je paps heeft nu nog één doel... zorgen dat je alles kunt verwerken en dat jullie terug een goed gevoel krijgen en je je kan neerleggen bij zijn "afwezigheid"
Constant zullen er herinneringen door je hoofd spoken! Het leven is niet meer zoals het geweest is! Nooit meer! En dat is ook zo.
Maar je moet je stilaan neerleggen bij dit aardse leven... Je pake zal er voor zorgen dat je na verloop van tijd terug rust zal vinden!!! Dit moet je gewoon van me aannemen!
Hij zal je zijn aanwezigheid nog dikwijls tonen! Het klinkt misschien raar... maar je zal dit nog wel dikwijls ondervinden! Hij nog steeds bij jullie!
Dan zijn er nog die speciale dagen in het jaar die het jullie moeilijk maken... zijn verjaardag... vaderdag... feestdagen...
Maar na een jaar zal dat stilaan over gaan! Je zal op een gegeven moment ook wel merken dat je paps zijn taak volbracht heeft... er zal dan terug een innerlijke rust in je hartje terugkeren... raar misschien, maar het is zo!
Ik moet je nu wel voor iets waarschuwen... maar het is wel normaal hoor... Momenteel kost het verwerken van dit grote verlies enorm veel energie!!!! Daarom... zorg af en toe voor rust en ontspanning ( voor zo ver als dat momenteel lukt)...
Daarvoor heb ik maar één remedie... praten, praten en nog eens praten... over je gevoelens, de pijn, onbegrip... gooi het er allemaal maar uit!!!!!!
Het zal wel helpen voor een tijdje!
Maar het is net als voor een wonde... je moet ze de tijd geven om te helen... en neem daar gerust je tijd voor!!! Je zit nu in een rouwproces, en je moét er nu eenmaal doorheen!!! En voor een groot stuk zal je dat zelf moeten doen... het is voor iedereen anders! En daarom ook dat sommige uitspraken jullie nog heel erg gaan kwetsen! Jij bent er elke minuut van de dag mee bezig, en dat begrijpt de buitenwereld niet! Zelfs ik ga daar nu momenteel aan tekort schieten!
Lieve Angel en Ed, ik hoop dat jullie mij niet verkeerd begrijpen... ik wens je in ieder geval veel sterkte in de moeilijke weg die jullie nog hebben af te leggen! Vertel er over... wees verdrietig, ween, wees kwaad, laat je gevoelens de vrije loop... het zal je opluchten....
Dikke knuff,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
Angel4 - Lid geworden op: 25 jun 2006, 15:08
- Locatie: NL
Jullie zijn stuk voor stuk lieve vrienden en ik weet dat jullie bedoelingen juist zijn, dank je wel daarvoor.
Falcon en Veertje, ik weet van jullie eigen verdriet, althans een heel klein gedeelte daarvan en het is niet hard wat je schreef, het is waarheid.
Geen minuut gaat voorbij of je leeft, beleefd, herbeleefd alles wat er gebeurde en hoe meer je terug krijgt in die film in je hoofd ... en dat is iedere dag meer .... hoe meer dingen je ziet, dingen die je vertellen hoe het allemaal is gegaan en zo snel eigenlijk.
Vandaag begint als één van de "betere" dagen, zo'n dag waarin je alles beter op een rijtje kunt zetten, beter kunt relativeren.
Ik heb net mijn moeder gebeld, doe ik iedere ochtend en haar dag is begonnen als een zwarte dag, een dag vol tranen en dat doet pijn.
Nu (op zo'n dag dat je de dingen even anders ziet, even alles wat duidelijker op een rijtje kunt zetten) kun je je moeder ook geen raad/advies geven en kunt alleen maar naar haar luisteren en vanbinnen mee huilen, een vrouw die na 65 jaar samen geweest te zijn met haar maatje alleen is achter gebleven, het is hard.
Wij zorgen heel goed voor mijn moeder, zijn er iedere dag en nemen haar mee naar mooie plaatsen zodat ze wat afleiding krijgt.
Een tijd lang konden (nu ben ik heel eerlijk en open) mijn echtgenoot en ik niet meer samen door één deur (het ziekbed van mijn vader en de tijd erna heeft z'n tol geëist) en leek het er op of wij elkaar ook kwijt zouden raken, we zitten er beide helemaal doorheen en botvierden dat op elkaar.
Nu gaan we toch nog proberen om samen door te gaan, we zullen wel zien hoe het verloopt.
Het is niet gestopt bij het overlijden van mijn vader, nee, het is toen juist begonnen en het is zwaar, we dragen mijn moeder en dit doen we met liefde maar het heeft inmiddels al heel veel van ons gevergd.
Het is niet haar schuld maar onze liefde voor haar en onze trouw aan haar.
Nu nog een middeweg zien te vinden voor ons beide.
Ik weet dat ik nu wel heel open ben tegenover jullie maar what ever, we zijn mensen en jullie hebben recht op de waarheid vind ik.
Ik weet niet of dit schrijven te volgen is, ik ben nogal chaotisch en dit zal terug te vinden zijn.
Nogmaals thx iedereen, het doet me goed ... jullie berichten.
Falcon en Veertje, ik weet van jullie eigen verdriet, althans een heel klein gedeelte daarvan en het is niet hard wat je schreef, het is waarheid.
Geen minuut gaat voorbij of je leeft, beleefd, herbeleefd alles wat er gebeurde en hoe meer je terug krijgt in die film in je hoofd ... en dat is iedere dag meer .... hoe meer dingen je ziet, dingen die je vertellen hoe het allemaal is gegaan en zo snel eigenlijk.
Vandaag begint als één van de "betere" dagen, zo'n dag waarin je alles beter op een rijtje kunt zetten, beter kunt relativeren.
Ik heb net mijn moeder gebeld, doe ik iedere ochtend en haar dag is begonnen als een zwarte dag, een dag vol tranen en dat doet pijn.
Nu (op zo'n dag dat je de dingen even anders ziet, even alles wat duidelijker op een rijtje kunt zetten) kun je je moeder ook geen raad/advies geven en kunt alleen maar naar haar luisteren en vanbinnen mee huilen, een vrouw die na 65 jaar samen geweest te zijn met haar maatje alleen is achter gebleven, het is hard.
Wij zorgen heel goed voor mijn moeder, zijn er iedere dag en nemen haar mee naar mooie plaatsen zodat ze wat afleiding krijgt.
Een tijd lang konden (nu ben ik heel eerlijk en open) mijn echtgenoot en ik niet meer samen door één deur (het ziekbed van mijn vader en de tijd erna heeft z'n tol geëist) en leek het er op of wij elkaar ook kwijt zouden raken, we zitten er beide helemaal doorheen en botvierden dat op elkaar.
Nu gaan we toch nog proberen om samen door te gaan, we zullen wel zien hoe het verloopt.
Het is niet gestopt bij het overlijden van mijn vader, nee, het is toen juist begonnen en het is zwaar, we dragen mijn moeder en dit doen we met liefde maar het heeft inmiddels al heel veel van ons gevergd.
Het is niet haar schuld maar onze liefde voor haar en onze trouw aan haar.
Nu nog een middeweg zien te vinden voor ons beide.
Ik weet dat ik nu wel heel open ben tegenover jullie maar what ever, we zijn mensen en jullie hebben recht op de waarheid vind ik.
Ik weet niet of dit schrijven te volgen is, ik ben nogal chaotisch en dit zal terug te vinden zijn.
Nogmaals thx iedereen, het doet me goed ... jullie berichten.
Het leven is net een bos, rechtdoor kan nooit.
.
Groetjes,
Angel4
-
reline - Lid geworden op: 24 feb 2009, 22:46
Lieve Angel,
Het is helemaal niet chaotisch, integendeel.
Je geeft zo duidelijk weer hoe moeilijk jullie het hebben en gehad hebben.
Ik ben blij dat jullie met elkaar kunnen praten en dat er vanochtend een lichtje te zien was aan de horizon.
Ik denk dat het voor Ed heel moeilijk kan zijn, zeker als hij zich niet kan uiten.
Ik vind het fijn dat je dit kwam vertellen.....fijn dat je dingen waar je zo mee zit, kwijt kan en het hier jou plaatske is.
Ik wens jullie het allerbeste toe
Liefs, Reline
Het is helemaal niet chaotisch, integendeel.
Je geeft zo duidelijk weer hoe moeilijk jullie het hebben en gehad hebben.
Ik ben blij dat jullie met elkaar kunnen praten en dat er vanochtend een lichtje te zien was aan de horizon.
Ik denk dat het voor Ed heel moeilijk kan zijn, zeker als hij zich niet kan uiten.
Ik vind het fijn dat je dit kwam vertellen.....fijn dat je dingen waar je zo mee zit, kwijt kan en het hier jou plaatske is.
Ik wens jullie het allerbeste toe
Liefs, Reline
Zomaar voor iemand aardig zijn
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
-
RIEKSKE - Lid geworden op: 18 dec 2005, 10:21
- Locatie: GELDROP
lieve angelique
lieverd ik ben zo erg blij dat je het van je afschrijft
je zal zien dat je steun krijgt en het leven anders gaat zien
geloof mij maar
praat erover kan helend werken
en loop niet met een krop in je keel
er zijn altijd mensen die je opbeuren
met een vriendelijk woordje
en daat kan je goed doen
je mag gerust weten ik zit hier met een traantje
en het doet mij pijn jou zo te zien lijden
hoe kan ik jou helpen lieverd
denk aan jezelf ff
geloof mij
steun je moederke zoveel je kan
maar vergeet jezelf niet lieverd
ik wens je heel erg veel sterkte
en weet ik denk aan jou
knuffeltje riekske
lieverd ik ben zo erg blij dat je het van je afschrijft
je zal zien dat je steun krijgt en het leven anders gaat zien
geloof mij maar
praat erover kan helend werken
en loop niet met een krop in je keel
er zijn altijd mensen die je opbeuren
met een vriendelijk woordje
en daat kan je goed doen
je mag gerust weten ik zit hier met een traantje
en het doet mij pijn jou zo te zien lijden
hoe kan ik jou helpen lieverd
denk aan jezelf ff
geloof mij
steun je moederke zoveel je kan
maar vergeet jezelf niet lieverd
ik wens je heel erg veel sterkte
en weet ik denk aan jou
knuffeltje riekske
ik ben de clown met een lach
en hele dikke traan
en hele dikke traan
-
dolfijntjevr54 - Lid geworden op: 06 jun 2006, 18:59
- Locatie: VENUS
Angel, ik weet niet goed wat ik moet zeggen.
Maar wou me toch laten zien, om je sterkte toe te wensen.
Sterkte meisje.
Knuffel en liefs van dolfijntje
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel en Ed,
ik kom seffens langs... heb wel veel moeten nadenken... kwestie om niks verkeerd te zeggen... alles ligt nu wel wat gevoelig...
Maar je moét er gewoon doorheen... net als Riekske zegt...
ik kom seffens langs... heb wel veel moeten nadenken... kwestie om niks verkeerd te zeggen... alles ligt nu wel wat gevoelig...
Maar je moét er gewoon doorheen... net als Riekske zegt...
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel en Ed,
fijn dat je hier je situatie even wil vertellen... en dat zal zeker niet gemakkelijk geweest zijn!
Momenteel spelen gevoelens en realiteit je parten. Enerzijds wil je helpen, maar anderzijds moet je ook geholpen worden. Jullie beiden hebben enorm geïnversteerd, in het overlijden van paps, je moeder, je gezin, je relatie. Blijkbaar loopt iedereen op de tippen van zijn tenen! Je hebt aandacht nodig en verwacht dat dan van iemand die zelf aandacht nodig heeft, en hier kan het dan logischer wijze wel eens verkeerd lopen. Soms moet er een buitenstaander zijn die je dat voor ogen kan houden. Misschien zijn er wel kennissen die je daar kunnen bij helpen.
Prachtig hoe je je moeder helpt... misschien zonder voelbaar resultaat, maar wat moet ze zonder jullie beginnen. Geloof me, ze heeft het momenteel verdomd moeilijk!
Maar net als Riekske zegt, hoe ver kun je gaan zonder jezelf (en de rest) te verliezen.
Jullie hebben ook rust en stabiliteit nodig in je leven! Ik heb zo het gevoel dat het heengaan van paps heel wat heeft losgeweekt binnen jullie relatie, net omdat de energie op dat moment niet juist meer verdeeld was.
Hopelijk vinden jullie dat evenwicht stilaan terug. Maar denk af en toe eens aan jezelf Je moet terug energie opdoen om de situatie de baas te kunnen. Normaal zouden jullie elkaar moeten kunnen steunen, maar ik weet zelf dat het verdomd moeilijk is... je gevoelens nemen dikwijls de bovenhand...
Daarom was ik blij dat je vandaag even een lichtpuntje zag... die zullen er in verloop van tijd wel meer komen hoop ik... elk je zorgt dat je psychisch en fysisch je wat sterker gaat voelen.
Je zit nu echt in een rotperiode. Als ik terugkijk naar de periode bij mij... het leven was toen zinloos en niet meer waard om geleefd te worden... ik voelde me alleen op de wereld! En toch.. met véél vallen en moeizaam opstaan moet het lukken! Dat hebben al veel mensen bewezen!
Eigenlijk zou je af en toe je hoofd eens moeten kunnen leeg maken. Ik had zo een primitieve relaxatie therapie.... muziek... teksten... die soms een béétje en tijdelijke innerlijke rust brachten. Maar het voornaamste waren de gesprekken met enkele vertrouwenspersonen... die bereid zijn om te luisteren. Ik ging soms naar een psychologe in het ziekenhuis... een jong meisje, zonder ervaring, maar ik had steeds het gevoel dat ze in zat met mijn situatie... zelfs weken en maanden later vroeg ze hoe het met me was. En ik verzeker je dat het helpt! Maar op dat moment is ook Veertje in mijn leven gekomen en zij heeft me er uiteindelijk door geholpen! Maar er waren hier nog mensen op sennet die me hebben gesteund, waar ik hen nog steeds dankbaar voor ben!
Maar praten kan je met iedereen... aan jou om de meest vertrouwde personen te zoeken...
Angel en Ed, ik hoop dat jullie je er gaan doorheen slaan. Er is nog een lange weg te gaan, maar als het lukt zullen jullie er des te sterker uit komen!!!
Dikke knuff,
Veertje & Falcon
fijn dat je hier je situatie even wil vertellen... en dat zal zeker niet gemakkelijk geweest zijn!
Momenteel spelen gevoelens en realiteit je parten. Enerzijds wil je helpen, maar anderzijds moet je ook geholpen worden. Jullie beiden hebben enorm geïnversteerd, in het overlijden van paps, je moeder, je gezin, je relatie. Blijkbaar loopt iedereen op de tippen van zijn tenen! Je hebt aandacht nodig en verwacht dat dan van iemand die zelf aandacht nodig heeft, en hier kan het dan logischer wijze wel eens verkeerd lopen. Soms moet er een buitenstaander zijn die je dat voor ogen kan houden. Misschien zijn er wel kennissen die je daar kunnen bij helpen.
Prachtig hoe je je moeder helpt... misschien zonder voelbaar resultaat, maar wat moet ze zonder jullie beginnen. Geloof me, ze heeft het momenteel verdomd moeilijk!
Maar net als Riekske zegt, hoe ver kun je gaan zonder jezelf (en de rest) te verliezen.
Jullie hebben ook rust en stabiliteit nodig in je leven! Ik heb zo het gevoel dat het heengaan van paps heel wat heeft losgeweekt binnen jullie relatie, net omdat de energie op dat moment niet juist meer verdeeld was.
Hopelijk vinden jullie dat evenwicht stilaan terug. Maar denk af en toe eens aan jezelf Je moet terug energie opdoen om de situatie de baas te kunnen. Normaal zouden jullie elkaar moeten kunnen steunen, maar ik weet zelf dat het verdomd moeilijk is... je gevoelens nemen dikwijls de bovenhand...
Daarom was ik blij dat je vandaag even een lichtpuntje zag... die zullen er in verloop van tijd wel meer komen hoop ik... elk je zorgt dat je psychisch en fysisch je wat sterker gaat voelen.
Je zit nu echt in een rotperiode. Als ik terugkijk naar de periode bij mij... het leven was toen zinloos en niet meer waard om geleefd te worden... ik voelde me alleen op de wereld! En toch.. met véél vallen en moeizaam opstaan moet het lukken! Dat hebben al veel mensen bewezen!
Eigenlijk zou je af en toe je hoofd eens moeten kunnen leeg maken. Ik had zo een primitieve relaxatie therapie.... muziek... teksten... die soms een béétje en tijdelijke innerlijke rust brachten. Maar het voornaamste waren de gesprekken met enkele vertrouwenspersonen... die bereid zijn om te luisteren. Ik ging soms naar een psychologe in het ziekenhuis... een jong meisje, zonder ervaring, maar ik had steeds het gevoel dat ze in zat met mijn situatie... zelfs weken en maanden later vroeg ze hoe het met me was. En ik verzeker je dat het helpt! Maar op dat moment is ook Veertje in mijn leven gekomen en zij heeft me er uiteindelijk door geholpen! Maar er waren hier nog mensen op sennet die me hebben gesteund, waar ik hen nog steeds dankbaar voor ben!
Maar praten kan je met iedereen... aan jou om de meest vertrouwde personen te zoeken...
Angel en Ed, ik hoop dat jullie je er gaan doorheen slaan. Er is nog een lange weg te gaan, maar als het lukt zullen jullie er des te sterker uit komen!!!
Dikke knuff,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...