Mijn Papsje....
-
Angel4 - Lid geworden op: 25 jun 2006, 15:08
- Locatie: NL
Weet je, 2 jaar geleden (jullie weten het nog wel) stierf Yvette, ons kleinkindje van 3 jaartjes en wat een pijn hadden we ...... en nog.
5 jaar geleden stierf mijn zussie heel plotseling (wat hield ik van haar en nog .... ik hou nog steeds van haar) en 2 jaar daarvoor verongelukte haar man, mijn lieve zwager Jan.
Ook Arno, een soort petekind van me verloor na 3 jaar vechten z'n strijd tegen kanker en tot heden doet dit nog erg veel pijn en hier zal ik waarschijnlijk nooit echt overheen komen, het was zo oneerlijk, hij werd net geen 18 jaartjes (op een weekje na).
Allen waren me zo lief en ik dacht dat ik nu wel iets gewend was.
Maar je ouders ..... het is zo anders ....... ik heb dit nooit geweten of kunnen weten dat dit zo anders zou zijn maar het is heel anders, ik kan het niet beschrijven.
Wat ik ook zo vreselijk vind is dat mijn moeder alles nog zou kunnen want haar lichaam is nog zo vitaal maar het licht is uit haar ogen weg .... ze is praktisch blind ....... zo'n enorme handicap nu haar hulp-ogen (mijn vader) er ook niet meer is om voor haar te zien.
Ja .... ik zal hier mijn "dingen" opschrijven en zal daar waarschijnlijk niemand mee lastig vallen want je hoeft niet te reageren op een forum, dat is een groot voordeel.
Voor mij is het hopenlijk een uitlaatklep waardoor ik er misschien uit zal komen met de tijd ...... als de tijd daar rijp voor is.
5 jaar geleden stierf mijn zussie heel plotseling (wat hield ik van haar en nog .... ik hou nog steeds van haar) en 2 jaar daarvoor verongelukte haar man, mijn lieve zwager Jan.
Ook Arno, een soort petekind van me verloor na 3 jaar vechten z'n strijd tegen kanker en tot heden doet dit nog erg veel pijn en hier zal ik waarschijnlijk nooit echt overheen komen, het was zo oneerlijk, hij werd net geen 18 jaartjes (op een weekje na).
Allen waren me zo lief en ik dacht dat ik nu wel iets gewend was.
Maar je ouders ..... het is zo anders ....... ik heb dit nooit geweten of kunnen weten dat dit zo anders zou zijn maar het is heel anders, ik kan het niet beschrijven.
Wat ik ook zo vreselijk vind is dat mijn moeder alles nog zou kunnen want haar lichaam is nog zo vitaal maar het licht is uit haar ogen weg .... ze is praktisch blind ....... zo'n enorme handicap nu haar hulp-ogen (mijn vader) er ook niet meer is om voor haar te zien.
Ja .... ik zal hier mijn "dingen" opschrijven en zal daar waarschijnlijk niemand mee lastig vallen want je hoeft niet te reageren op een forum, dat is een groot voordeel.
Voor mij is het hopenlijk een uitlaatklep waardoor ik er misschien uit zal komen met de tijd ...... als de tijd daar rijp voor is.
Het leven is net een bos, rechtdoor kan nooit.
.
Groetjes,
Angel4
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel,
je hebt al héél wat te verwerken gekregen! En allemaal nog zo kort geleden en mensen die je allemaal zo dierbaar waren!
Ik hoop voor jou dat je vandaag een betere dag mag hebben... en dat je moeder zich echt gesteund voelt door jou, want dat heeft ze nu wel nodig!
Het is bewonderenswaardig wat je allemaal doet!
Knuff,
Veertje & Falcon
je hebt al héél wat te verwerken gekregen! En allemaal nog zo kort geleden en mensen die je allemaal zo dierbaar waren!
Ik hoop voor jou dat je vandaag een betere dag mag hebben... en dat je moeder zich echt gesteund voelt door jou, want dat heeft ze nu wel nodig!
Het is bewonderenswaardig wat je allemaal doet!
Knuff,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
STERKTE ANGELIQUE
-
Angel4 - Lid geworden op: 25 jun 2006, 15:08
- Locatie: NL
Hai Falcon en Veertje,
Lief van jullie, thx.
Ik doe m'n best maar de pijn wordt nog niet minder.
We zijn niet naar het Veluwemeer geweest want mijn moeder was ziek.
Vandaag is ze weer ziek, we maken ons best zorgen want ze wil op zo'n dag niemand zien en ook niet spreken via de telefoon, ze kapt het gesprek dan ook meteen af.
Ik heb er wel respect voor maar de zorgen worden er niet minder om.
Nooit geweten dat zoiets zo moeilijk zou worden.
Ik hoop dat jullie met die hitte een goede dag gehad hebben en toch wel hebben kunnen slapen.
Liefs van mij en sterkte.
Lief van jullie, thx.
Ik doe m'n best maar de pijn wordt nog niet minder.
We zijn niet naar het Veluwemeer geweest want mijn moeder was ziek.
Vandaag is ze weer ziek, we maken ons best zorgen want ze wil op zo'n dag niemand zien en ook niet spreken via de telefoon, ze kapt het gesprek dan ook meteen af.
Ik heb er wel respect voor maar de zorgen worden er niet minder om.
Nooit geweten dat zoiets zo moeilijk zou worden.
Ik hoop dat jullie met die hitte een goede dag gehad hebben en toch wel hebben kunnen slapen.
Liefs van mij en sterkte.
Het leven is net een bos, rechtdoor kan nooit.
.
Groetjes,
Angel4
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Angel,
waarschijnlijk heeft je moeder in weinig of niks interesse momenteel.
En ergens een bezoek brengen kan wat afleiding brengen, maar momenteel zal ze dan meer met de gedachten verveeld zitten dat ze dat eigenlijk altijd met papsje deed en is er van afleiding geen sprake meer.
Ik werd vroeger ook overal mee naar toe gesleurd, maar ik had er niks aan...
De eerste maanden zal ze zich aan weinig interesseren... enkel proberen haar verdriet te verwerken... net als jullie...
Je moet het gewoon zijn tijd geven... en je zal het misschien niet geloven, maar de wonde zal stilaan helen afhankelijk van hoe erg je met je papsje verbonden was... genezen zal het nooit... Op vele momenten zal je je terug stoten en doet de wonde weer pijn... maar na verloop van tijd iets minder.
Maar als het je voldoening geeft, kom het hier dan vertellen... Ik weet het wel, je zal er elke dag niet even veel moed voor hebben...
We wensen je toch nog veel sterkte toe... er is nog een lange weg te gaan...
Liefs,
Veertje & Falcon
waarschijnlijk heeft je moeder in weinig of niks interesse momenteel.
En ergens een bezoek brengen kan wat afleiding brengen, maar momenteel zal ze dan meer met de gedachten verveeld zitten dat ze dat eigenlijk altijd met papsje deed en is er van afleiding geen sprake meer.
Ik werd vroeger ook overal mee naar toe gesleurd, maar ik had er niks aan...
De eerste maanden zal ze zich aan weinig interesseren... enkel proberen haar verdriet te verwerken... net als jullie...
Je moet het gewoon zijn tijd geven... en je zal het misschien niet geloven, maar de wonde zal stilaan helen afhankelijk van hoe erg je met je papsje verbonden was... genezen zal het nooit... Op vele momenten zal je je terug stoten en doet de wonde weer pijn... maar na verloop van tijd iets minder.
Maar als het je voldoening geeft, kom het hier dan vertellen... Ik weet het wel, je zal er elke dag niet even veel moed voor hebben...
We wensen je toch nog veel sterkte toe... er is nog een lange weg te gaan...
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
reline - Lid geworden op: 24 feb 2009, 22:46
Lieve Angel,
Met al wat je eergisteren schreef....het doet hier een belleke rinkelen!!!
Het zou wel eens kunnen dat je jou moeder wat in het oog moet houden qua drinken.
Wij hebben het op ons verlof ervaren, dachten eerst dat er wat anders aan de hand was, maar het was de hitte en bijna helemaal zeker te weinig drinken.
We hebben zeker de kleinkinderen verplicht om veel te drinken, zelfs al hadden ze geen dorst.
Het ging hier om hoofdpijn, koorts en misselijkheid.
Met drinken en verkoeling beterde het, maar terug in de hitte en het verergerde weer.
Het rare is dat je vaak niet beseft dat je een tekort aan vocht hebt, omdat je geen dorst hebt.
Ik hoop dat het niet goed voelen van jou moeder misschien hier te zoeken is. Misschien kan je haar hier mee helpen, want als je je niet goed voelt lijkt alles zo uitzichtloos te zijn!
Ik hoop dat die hitte vlug wat minder wordt en dat jullie vlug met haar terug uitstappen kan doen naar plaatsen die voor haar zoveel betekenen!
Liefs, Reline
Met al wat je eergisteren schreef....het doet hier een belleke rinkelen!!!
Het zou wel eens kunnen dat je jou moeder wat in het oog moet houden qua drinken.
Wij hebben het op ons verlof ervaren, dachten eerst dat er wat anders aan de hand was, maar het was de hitte en bijna helemaal zeker te weinig drinken.
We hebben zeker de kleinkinderen verplicht om veel te drinken, zelfs al hadden ze geen dorst.
Het ging hier om hoofdpijn, koorts en misselijkheid.
Met drinken en verkoeling beterde het, maar terug in de hitte en het verergerde weer.
Het rare is dat je vaak niet beseft dat je een tekort aan vocht hebt, omdat je geen dorst hebt.
Ik hoop dat het niet goed voelen van jou moeder misschien hier te zoeken is. Misschien kan je haar hier mee helpen, want als je je niet goed voelt lijkt alles zo uitzichtloos te zijn!
Ik hoop dat die hitte vlug wat minder wordt en dat jullie vlug met haar terug uitstappen kan doen naar plaatsen die voor haar zoveel betekenen!
Liefs, Reline
Zomaar voor iemand aardig zijn
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
Is voor jezelf, maar ook voor de ander fijn!
