Mijn Papsje....

[reline]

Lieve Angel,

Je moest eens weten hoe blij ik ben dat je hier terecht kan...als je dit niet moest hebben.....
Ik merk dat het je helpt, dat jou hoekje je veel steun geeft, vooral nu je in deze moeilijke situatie zit.
En met de steun van de huisdokters hoop ik dat het voor jullie weer leefbaar wordt!

Liefs, Reline

[Gast]

nieuwe dag,en ik wens je een rustige dag !!!! liefs xx

[Therie]

goede morgen lieve angel en ed

ik heb enorm bewondering voor jullie beiden
goed ondehandel dit met beiden huisdokters
dat ed zeg wacht het komt in orde meschien bewonder ik ook
en als pineche zeg denk aan jullie toekomst jullie zyn getrouwd
en nog een leven voor je
weet je eve dit nog
het huis van myn schoonma staat te koop
sandra huurde een apartement ze konden een huis kopen
hier een straat verder hebben ze gedaan nu komt het
iedereen in de familie is boos waarom niet het huis van oma ???
angel ik heb gezeg nooit ga ik by een van myn kinderen wonnen heb genoeg mee gemaak een moeder by je
denk ook dat sandra dit door had zy heef alles mee gemaak
pas op francois was altyd myn rechter hand hield zyn hand boven my
hy hield het altyd voor my ben hem daar dankbaar voor
gelukkig zeg iedereen buiten die familie dat sandra wys gehandeld heef
zy weten ook wat ik deed voor ma en was ook geen gemakelyke hoor
dus angel meiske doe wat je moet doen de dokters kunnen jou raad geven het is verdomme niet gemakelyk ik kan er van mee spreken
pas op heb het gedaan en kreeg wel van haar veel terug tot ze dement werd dan verranderde alles in een hel

angel ik denk aan jou meiske knufje
therie

[falcon1]

Lieve Angel,

erg wat ik hier allemaal lees, maar momenteel zal je niet anders kunnen dan hulp inroepen of jullie gaan er allemaal onderdoor!
Het is erg, maar als je het zelf niet meer weet en machteloos en bang bent (wantje mailtje leek een en al paniek)
Best is de dokter te verwittigen en die zullen je waatschijnlijk doorverwijzen naar sociale helpers, mensen die daar voor opgeleid zijn.
Zij zullen je rechterarm zijn en mee trachten om oplossingen te zoeken voor deze moeilijke situatie. Belangrijkste is dat je er dan niet meer alleen voor staat en die zware druk die je nu op je schouders draagt een beetje kan overgeheveld worden naar die mensen.
Je kan en mag je gezin nite laten stuk gaan door deze situatie!
En weet vooral... dat je dat hier best allemaal mag vertellen... niemand zal hier een oordel vellen over hetgeen je doet of bent... Iedereen wil je raad geven uiteigen ervaringen, maar zoals je steeds zegt... iedereen is anders en reageert anders... Er zal overal wel een beetje waarheid in schuilen, maar ik denk dat het nu moeilijk is voor jou om beslissingen te nemen die indruisen tegen je principes...
Feit is dat de toestand niet betert en dan moet je hulp van derden inroepen, gewoon om jezelf te laten overtuigen van wat eigenlijk wél het beste is voor jullie... die zullen een meer klare kijk op de zaak hebben en misschien mogelijkheden aanbieden die jullie wel haalbaar zien...

Lieve Angel en Ed... niet wanhopen... als de nood het grootst is, is de redding nabij zegt men dikwijls, ik hoop dat ze nu gelijk hebben...

Veel sterkte voor jullie allemaal...

Liefs

Veertje & Falcon

[Therie]

dag angel kom eve langs om je een rustige dag te wensen

hoop dat het een beetje gaat en dat je moeder beetje rust vind

het is en blyf je moeder hoe moeilyk het ook is

doe wat je kunt en desnood vraag je hulp

groetjes van therie

[falcon1]

Angel en Ed,

kom je een rustgevende dag wensen... hopelijk lukt het vandaag iets beter.
Maar als het jullie niet lukt, kom het hier dan gerust vertellen...

Liefs,

Veertje & Falcon

[Angel4]

Goedemorgen allemaal,

Afgelopen weekend is niet echt leuk geweest, het tegenovergestelde juist.
Mijn moeder is steeds hier bij ons in huis geweest (zoals ik al eerder schreef) maar gisteren avond vroeg ik of ze liever naar huis wilde en dat wilde ze ook en misschien heel gemeen van mij maar voor mij is het even een adempauze dat ze nu in haar eigen huis is.
Wat er zaterdag is geweest weet ik al niet eens meer maar gisteren hebben we m'n moeder meegenomen naar Enkhuizen waar een braderie was (daar is ze altijd zo gek op geweest) maar dat is op een ramp uitgelopen.
Ze wilde niets, was steeds kwaad op mij en ik kon werkelijk niets goed doen.
Ze wilde persé naar een visrestaurant dus die zijn we dan ook gaan zoeken en eenmaal gevonden werd het daar ook een chaos.
Kortom, toen we einde van de dag weer thuis aangekomen waren was ik ten einde raad en het huilen stond me nader.
Vandaag zouden we eigenlijk met z'n drieen naar het Veluwemeer gaan om daar te gaan zitten relaxen, van de zon, water en rust genieten maar mijn moeder wil niet, ze wilde liever in de tuin zitten.
Ik vertelde haar dat ik nooit een vakantie had gehad en het toch wel eens wilde proeven/meemaken, al was het maar één dagje aan het Veluwemeer maar daar had ze niets mee te maken.
Ik heb er niets meer over gezegd en omdat ze klaagde over haar rug heb ik een arts ingeschakeld die vandaag naar haar toe gaat.
Onze dag van vandaag is in ieder geval ook alweer verpest (sorry voor de toon waarop ik schrijf maar ook ik kan genoeg over me heen krijgen en het zat worden).
Nog steeds probeer ik mezelf er aan te herrinneren dat mijn moeder net haar maatje verloren is en dat ik daar rekening mee moet houden maar er zijn dingen die zelfs mij niet meer lukken.
Ik mag bijvoorbeeld van mijn moeder niet rouwen om de dood van mijn vader want zij heeft het "alleenrecht" en ik moet zwijgen.
Ook die pijn (het overlijden van mijn vader) heb ik dus naast me neergelegd en zal ook dit pas kunnen verwerken op het moment dat niemand me dat meer verbied.
Ach, ik raak er helemaal van in de knoop en bedoel er niets rots mee tegenover mijn moeder maar ze is zo'n moeilijke vrouw ....... jammer hoor.

Ik wens jullie een hele fijne dag, geniet van het mooie weer.

[reline]

Lieve Angel,

Je zit in een ongelooflijke moeilijke periode maar toch...dacht je er al eens aan om een dag voor jullie alleen te nemen.....en regelmatig zo'n dag.
De boog mag voor jullie niet altijd zo gespannen staan, anders hou je het niet vol.
Ga op stap naar de natuur, ga relaxen....je weet vast een heerlijk plaatske te vinden!!
Ik hoop dat de dokter haar en jullie helpen kan, een oplossing vind.

Liefs, Reline

[falcon1]

Lieve Angel,

toch vind ik het enorm fijn dat je ze open bent en eerlijk vertelt wat je meemaakt met je moeder en hoe je jezelf daarbij voelt.
Ik kan best begrijpen dat je het even niet ziet zitten... de situatie waar je moeder je in drijft moet voor jou wel verschrikkelijk zijn... Je steeds maar wegcijferen, al het goede willen doen voor haar, en blijkbaar lukt dat allemaal niet. Ik moet je bewonderen dat je in zo'n situatie kunt blijven verder gaan!
En dat alleenrecht om te rouwen... daar berooft ze jou wel voor een groot stuk van je persoonlijke vrijheid om dat wél te kunnen doen!

Angel, ik begrijp heel goed dat je een "peperkoeken hartje hebt" en steeds ten dienste wil staan voor anderen... maar als ik zie dat je al zo snakt naar één dagje verlof... ontspanning... dan vind ik dat je dat jezelf moet gunnen!!! Of met andere woorden gezegd... neem ook tijd voor jezelf, anders ga je er onderdoor en daar wordt niemand goed van...

Ik denk... en dat is gewoon iets wat van mezelf komt, maar je moeder zoekt blijkbaar iemand om haar frustratie, woede, verdriet om het verlies van papsje op af te reageren! Maar ik denk dat ze daardoor veel met zichzelf bezig is en er niet echt bij stil staat hoe jij je daarbij voelt!
Maar hoe groot is je draagkracht nog?

Heb je al eens geprobeerd om haar dat duidelijk te maken? Waarschijnlijk wil ze het niet horen want ze wil in deze situatie niks verandert zien!
Nogmaals, ik bedoel er niks slecht mee... maar ik denk dat alleen maar medelijden hebben met je moeder haar niet verder helpt.
Anderzijds is ze wel volledig van jou afhankelijk, ook al denkt ze dat het gewoon jou plicht is om haar te helpen... dit is niet zo... jij hebt ook nog rechten... het recht om jezelf te zijn, je gevoelens te uitten, te rouwen...
Misschien dat je haar dat wel eens duidelijk moet maken...

Lieve Angel... til niet te zwaar aan hetgeen ik hier schrijf... ik tracht alleen een beetje mee te denken... de situatie van jou écht inschatten kan ik natuurlijk niet... daar gaat een lang verleden aan vooraf...
En... er toch nog eens even over nadenken of je niet beter hulp van buitenaf inschakelt... In België hebben we het Centrum voor Algemeen Welzijn (ACW)... het is gratis en je kan er je verhaal doen... het zijn mensen die je ook goede raad kunnen geven! In Nederland moet ook ziets bestaan, maar ik ken er de benaming niet van.

Ik wens je nog veel sterkte en véél moed!

Liefs,

Veertje & Falcon

[Angel4]

Ik denk... en dat is gewoon iets wat van mezelf komt, maar je moeder zoekt blijkbaar iemand om haar frustratie, woede, verdriet om het verlies van papsje op af te reageren! Maar ik denk dat ze daardoor veel met zichzelf bezig is en er niet echt bij stil staat hoe jij je daarbij voelt!
Maar hoe groot is je draagkracht nog?

Heb je al eens geprobeerd om haar dat duidelijk te maken? Waarschijnlijk wil ze het niet horen want ze wil in deze situatie niks verandert zien!
Nogmaals, ik bedoel er niks slecht mee... maar ik denk dat alleen maar medelijden hebben met je moeder haar niet verder helpt.
Anderzijds is ze wel volledig van jou afhankelijk, ook al denkt ze dat het gewoon jou plicht is om haar te helpen... dit is niet zo... jij hebt ook nog rechten... het recht om jezelf te zijn, je gevoelens te uitten, te rouwen...
Misschien dat je haar dat wel eens duidelijk moet maken...

Klopt helemaal en nee, het maakt haar niets uit (ze is altijd zo geweest) of ik nu wel of geen pijn/verdriet heb, alleen zij is degene die belangrijk is.
Sorry hoor, maar ik zit er helemaal doorheen en wat vandaag een leuke dag had kunnen worden is een dag met een zwarte rand/een zeer verdrietige dag geworden.
Ik heb dan ook tegen mijn man gezegd dat ik het niet aankan om haar vandaag nog te zien of te spreken (bang dat ik uit mijn vel zal springen/dingen zal zeggen waar ik spijt van krijg).

Maatschappelijke Dienstverlening (zo heet het hier) hoef je niet op te rekenen hoor, daar luisterd ze al helemaal niet naar en jaagt ze gelijk weg.

De dokter is bij haar geweest, heeft haar pijnstillers en anti-depressievia voorgeschreven maar zeer kwaadaardig vertelde ze me dat ze alleen de pijnstillers zou innemen want ze wilde blijven zoals ze nu was en geen verlichting/hulp in haar verdriet/stress/gevoelens.

Jemig, ik zit jullie hier allemaal mee op te zadelen, dat is eigenlijk ook niet goed.

[reline]

Lieve Angel,

Je zadelt hier niemand met iets op, integendeel...ik ben zo blij dat je het hier kan vertellen. Moest je dat niet kunnen, ik moet er niet aan denken.
Ik weet niet of Ed nu tijd heeft, maar dacht je er al eens aan om nu een dagje naar het water te trekken, dat is niet zo ver van jullie dacht ik.
Gewoon je huis uit....je denken een beetje ontlasten.
Ik ben er zeker van dat het je deugd gaat doen.

En jou moeder....dat zit erg moeilijk....misschien kunnen jullie met de dokter eens overleggen hoe hij het ziet.....hem raad vragen...dit kan je niet alleen, hier mogen jullie niet alleen mee blijven zitten..

Angel, ik hoop echt dat je er vandaag nog eventjes tussenuit kan....probeer het....

Ik denk aan jullie!!

Liefs, Reline

[falcon1]

Jemig, ik zit jullie hier allemaal mee op te zadelen, dat is eigenlijk ook niet goed.

Lieve Angel, je bent jezelf weer aan het wegcijferen!!!! Je MOET dat vertellen!!! Gedeeld leed is half leed!

Maar daarmee is je probleem natuurlijk nog niet opgelost...
Misschien toch even doen wat Reline zegt... er even tussenuittrekken als je daar nog zin in hebt...
En als je moeder zo hard is voor jullie... moet je haar toch eens laten voelen wat ze aan jou heeft! Al ios dat volledig tegen je principes, maar ze zal toch moeten ervaren dat alles wat je voor haar wil doen niet zo vanzelfsprekend is! Het is verdomd moeilijk, want iemand die altijd zo geleefd heeft duidelijk maken dat het verkeerd is is bijna een onmogelijke opgave, en ik spreek uit ondervinding! Maar anderzijds heb je nog je leven met Ed en dat is zéker zo belangrijk!
Als je moeder nog eens klaagt tegen jou kan je gerust zeggen "sorry, mama, ik kan je niet helpen... ik heb geprobeerd, maar ik kan het niet"
Ze zal dan wel trachten om op je gevoelens te werken... maar je moet dan even hard zijn... streng, maar rechtvaardig...
Waarschijnlijk heeft papsje gans zijn leven gezorgd dar ze een comfotabel leven heeft gehad en zichzelf ook steeds weggecijferd en nu vinden ze het de normaalste zaak van de wereld dat men altijd voor hen klaar staat en jou leven bepalen tegenover haar!
Het is hard wat ik zeg, maar misschien dat dit haar toch éven doet nadenken! Je mag haar gerust zeggen dat jij papsje niet kan vervangen... je hebt een eigen gezin, een eigen leven...

Lieve Angel, beloof ons dat je blijf langskomen en hier je verhaal doen...

Liefs,

Veertje & Falcon

[Angel4]

Angel, ik hoop echt dat je er vandaag nog eventjes tussenuit kan....probeer het....

Voor vandaag is het te laat maar morgen willen Ed en ik er wel op uit gaan, lekker langs het Veluwemeer gaan zitten.



"sorry, mama, ik kan je niet helpen... ik heb geprobeerd, maar ik kan het niet"
Ze zal dan wel trachten om op je gevoelens te werken... maar je moet dan even hard zijn... streng, maar rechtvaardig...
Waarschijnlijk heeft papsje gans zijn leven gezorgd dar ze een comfotabel leven heeft gehad en zichzelf ook steeds weggecijferd en nu vinden ze het de normaalste zaak van de wereld dat men altijd voor hen klaar staat en jou leven bepalen tegenover haar!
Het is hard wat ik zeg, maar misschien dat dit haar toch éven doet nadenken! Je mag haar gerust zeggen dat jij papsje niet kan vervangen... je hebt een eigen gezin, een eigen leven...

Lieve Angel, beloof ons dat je blijf langskomen en hier je verhaal doen...

Liefs,

Veertje & Falcon[/quote]

Ik heb het echt helemaal gehad en ik heb besloten voorlopig niet meer naar haar toe te gaan en ja, als ze iets te zeggen heeft zeg ik inderdaad

"sorry, mama, ik kan je niet helpen... ik heb geprobeerd, maar ik kan het niet"

Ik wist niet of het echt waar was maar de cardioloog en ik dachten destijds dat mijn hart zo "ziek" was geworden door wat mijn dochter mij 2 jaar geleden aan deed maar nu weet ik het wel zeker en kan hem (de cardioloog) dan ook meedelen als ik daar weer moet komen want nu ik weer die enorme zielenpijn voel, dat rare gevoel van verdriet rond mijn hartstreek heb ik op aanraden mijn bloeddruk getest en ondanks de medicijnen die ik voor mijn hart slik is mijn bloeddruk fel gestegen, tegen het gevaarlijke aan en dat wil ik niet, ik heb veel voor mijn "familie" over maar ik geef hen niet mijn leven, niet meer.
Ed en ik hebben dus besloten dat Ed vandaag boodschappen voor mijn moeder doet voor flink wat dagen (ze kan alles nog zelf hoor, zolang het maar in huis is) zodat ze vooruit kan en ik ga er voorlopig niet meer heen en bel haar ook niet meer, het is genoeg en ondanks dat mijn vader is overleden wat heel erg voor haar is heeft ze niet het recht zo tegen mij te doen zoals ze doet en altijd gedaan heeft.
Het is nu alleen zeker 3x erger merkte Ed op en ik pik het nu even niet meer.
Zielig dat Ed zich opofferd maar hij doet het bewust en hij is absoluut niet dom dus weet waar hij mee bezig is neem ik aan.
Mijn moeder zal nu moeten gaan kiezen ..... de keus is aan haar.

Is er misschien iemand die ook in zo'n soort situatie heeft gezeten en mij kan vertellen of dit een juiste beslissing van mij is of ??????

Waarschijnlijk heeft papsje gans zijn leven gezorgd dar ze een comfotabel leven heeft gehad en zichzelf ook steeds weggecijferd en nu vinden ze het de normaalste zaak van de wereld dat men altijd voor hen klaar staat en jou leven bepalen tegenover haar!

Dit zijn overigens de zelfde woorden die Ed de afgelopen dagen ook heeft gezegd, exact hetzelfde.

[reline]

LIeve Angel,

Ik ben blij dat je in deze omstandigheden kiest voor jezelf en voor Ed.
Ik ben blij dat Ed zo goed voor je zorgt.
Voor jullie is het ook belangrijk te weten dat je toch je moeder niet in de steek laat....
Op deze manier kan het echt niet verder.
Nu gaat jou gezondheid voor en Ed.
Kan je niet proberen terug je lopen op te bouwen....dat was goed voor jou hé en was goed voor je bloeddruk.
En als het lukt...probeer vanavond als het stil en rustig buiten is, nog een wandeling te maken.

En ervaren wat jij meemaakte niet echt, wel een benadering ervan.
De moeder van Frans was altijd een heel dominerend iemand geweest....haar wil was wet....maar als Frans er heel kordaat tegenin ging respecteerde ze dat en deed ze of er was helemaal niets gebeurd en ze praatte er overheen.
Maar ze is bepaald moment plots gestorven...we hebben haar nooit moeten opvangen.

En Angel...nog iets...blijf zeker schrijven.

Ik wens jullie voor vanavond een rustige avond en voor morgen...geniet van jullie dag!!

Liefs, Reline

[Therie]

lieve angel

ik lees hier en ben er stil van doe jy en ed waar je zin in heb
het loop uit de hand he met je moeder

sterkte lieve meid ik denk heel veel aan jullie

knuffel van therie