Hilarische feestdagen
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Niet eens iets bedacht, en voor het neergepend werd al verwijderd...
-
Gast
De vastentijd is voorbij, de eierstreng is opgegeten en de Paasbeste kledij hangt weer terug in de kast. Nu de zonnige dagen opnieuw hun intreden doen in het landje waar nogal veel neerslag valt, is iedereen al druk in de weer, om een fietsenroute uit te stippelen. Zo ook wij hier, onze plannen liggen al maanden op tafel gereed en iedere dag wordt het weerbericht van Kleine Brogel opgevraagd om er zeker van te zijn, dat we niet kletternat worden die dag. Hier zijn we al eens vertrokken met zonneschijn in het vooruitzicht en na amper 25 km, druipnat met de staart tussen de benen afgedropen. Wie met een koersfiets rijdt, die weet ondertussen al wat het is met een vuile derailleur te rijden. Nog maar te zwijgen als je achter iemand rijdt die geen beschermer op het wiel heeft staan, krijg je heel dat vuile spul in je gezicht gespoten. Achteraf in de spiegel, lijkt het wel of je een gespikkelde vogelverschrikker bent. Onze kledij, dat is makkelijk, die duw je zo in de wastrommel, als je een goed merk gekocht hebt, krimpt het niet, anders heb je zo een maatje kleiner om je lijf de volgende keer. De kaders en tandwielekes, dat is andere koek en geen lichte, die blijven dikwijls zwaar op de maag hangen. Alle onderdelen moeten eraf en er weer op in de juiste verhouding en volgorde. Je mag ze niet verwisselen en niet de verkeerde olie gebruiken, smeer je slaolie, hoor je onderweg een vogeltje piepen en het is nog niet tijd dat de nesten al in de struiken aanwezig zijn. Vanmiddag hoorde ik nochtans een onaardig geluidje aan mijn frame of was het de ketting? In alle geval, er piepte een muisje onder mijn voet en er ontstond een vervelend geluidje ergens aan mijn derailleur. Onderweg naar Alden Biesen ,eens gestopt om dat nare ding te lokaliseren maar ineens was het nergens te bespeuren. Dan maar verder de toer op, Mopertingen, jongens toch wat heuvelachtig maar dat is nog maar vals plat riep iemand in de file. In Alden Biesen was het zo leeg als een ongedraaide bloempot waar niks in zit als water. Nochtans had ik er meer van verwacht, met dit mooie lenteweer zouden de terrasjes boemvol moeten zitten met stille genieters. Richting Eigenbilzen dan maar genomen, in Gellik door het bos op en eventjes de mondvoorraad aangesproken. Rustig overal, het is een aardigheid, de mensen hebben zich blijkbaar vergist en hebben hun biezen genomen naar de kust blijkbaar. In Zutendaal kan je kris kras over de fietsenroute naar Heiwijck om daar tegen 50 bergaf van de Duivelsberg te glijden. De wind in je gezicht voelen, dat is pas klasse, alleen de benen die hadden het nog wat koud, mijn lange broek blijft voorlopig zitten op haar plaats. Het vervelende ervan is, als je eerst heuvel af bent gegaan, moet je ook heuvel op terug en dat is minder prettig dikwijls. Met een trippel gaat het wel gemakkelijker, je hebt wat meer speling met je versnellingen. Hoor ik iemand achter mij, dat ik te zwaar of te licht fiets, kan ik nog altijd schakelen naar een ander verzet. Al bij al mag ik trots zijn, ik behoor er nog bij, ik kan nog met de bende mannen mee. Als vrouw alleen in zo’n groepje valt het niet altijd van een leien dakje, ik mag niet zeuren en vooral ik mag niet plassen langs de weg, dat behoort men niet te doen. De bokkenstallen zullen weldra open zijn voor het grote publiek en de vele vrienden die we uit het oog verloren hebben, zullen we weer opnieuw ontmoeten. De voorbereiding om mee te doen aan de Bloesemring is begonnen en nu maar hopen dat het niet regent die dag. 
O ja, dat piepen, dat was mijn schoen, blijkbaar nog niet helemaal opgedroogd van een paar dagen geleden, toen ons Heren zijn sluizen te ver open had gedraaid.
O ja, dat piepen, dat was mijn schoen, blijkbaar nog niet helemaal opgedroogd van een paar dagen geleden, toen ons Heren zijn sluizen te ver open had gedraaid.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Hier piepte het ook. Maar ik kon me niet op dat gepiep concentreren, na elke streek en uitsmering piepte het weer. Ik had zo'n flauw vermoeden waar dat gepiep vandaan kon komen; dat toestelletje dat we voor enkele dagen kochten -een item waar moeder de vrouw al jaren om zeurt-, in die handleiding stond iets in over piepen. Maar buiten het lezen, de batterijen wisselen en geduld, sloeg ik er verder geen acht op. Al strijkend overpeinsde ik me dat het gepiep kon voortkomen uit de "allert"-instellingen. Die zouden daarin voorafgaandelijk geprogrammeerd zijn. Na nog enkele borstelstreken hield dat gepiep uiteindelijk op. Stel dat ik gaan zoeken was naar de oorzaak, zou ik alweer een oplawaai gekregen hebben, moest ik met mijn overall besmeurd onder de verf op die bovenkamer dat gepiep het zwijgen opleggen. Dus maar gewacht tot dat deel van de pot opgebruikt was alvorens me te gaan vergewissen. Evenwel kon ik geen indicatie terugvinden op dat digitaal jargon van de display dat zou kunnen wijzen op die allert-instelling. 't Zal dus voor een andere keer zijn. Ik ga me bij die 35°C niet moe maken op mijn veranda.
Toch eerst maar voort doen alvorens mijn verfpot helemaal verdroogd is...
TLL
Toch eerst maar voort doen alvorens mijn verfpot helemaal verdroogd is...
TLL
-
Gast
Als men de kerk binnenkomt, maken mensen een kruisje met water uit het wijwaterbakje. Nu stel ik me dan ook de vraag: Wat is het symbool van het water? Wat betekent dat, is het alleen maar om je voorhoofd nat te maken? Ouderen hebben hier hun eigen mening over: het is een herinnering aan het dopen, de zuivering, de mensen komen zuiver de kerk binnen. Sommigen die wat verder gekeken hebben dan hun neus lang is, zullen ontdekt hebben dat bij het plaatje van de doopvont nog meer informatie staat over de betekenis van het water. Zij zullen antwoorden dat het water staat voor: leven, reiniging en de vernietiging van het 'oude leven’.
Wie al wat dichter bij een altaar is geweest heeft daar kunnen lezen: "haec est mensa coram domino". Het betekent: ‘dit is de tafel voor het aanschijn van de heer’.
“God heeft genoeg van de mens, God is de mensheid beu en lijkt zich te hebben opgesloten in de hemel”. Dat suggereerde ooit onze Paus Johannes Paulus II. Ondertussen heeft hij het Sacrament van de stervende toegediend gekregen. Zijn laatste uren kunnen we meebeleven langs de media. Wie jong is, denkt over het algemeen liever niet teveel aan de dood. Als je zestien, zeventien jaar bent, heb je menselijkerwijs gesproken nog zeker vijftig jaar te gaan. Maar dát je op een dag zult sterven, staat voor ons nog net zo vast als voor, pakweg nu de Kerkvorst. Hij draagt gelaten tot zijn laatste snik zijn kruis. Christus is toch ook niet van het kruis afgekomen om dan zomaar te verdwijnen in de uitbundige massa. Niemand bezit het eeuwig leven, die bron hebben ze tot nu toe nog niet aangeboord. Christus, die had goed praten, die ging naar Zijn Vader terug, die wist wat er achter die donkere wolken te zien was. Wij echter moeten dat alles nog in stilte afwachten of daar de zon ook zal schijnen voor ons. Als de dood voor iemand niet zo onverwachts komt, zijn we ook een beetje verdrietig, niet dat de Kerkleider familie van ons is maar omdat het dé Kerkleider is die iedereen kent zoals een broer zijn zus kent.
De oeroude vraag is dan ook: “Waarom gaat iemand dood?” Zijn we dan niet geschapen om in harmonie te leven in de tuinen van overvloed? Alles was goed, er bestond nog geen ziekte en ook geen dood. Dat was ook niet de bedoeling.toen de mens voor het eerst door de oerwouden dwaalden en ineens besloot er iemand dat het hierboven zo leeg was. De mensen zouden terug naar het bovenaardse moeten terugkeren maar hoe zouden ze dat kunnen als er geen erfzonde bestond? Wie liet de mens dan voor de eerste keer zondigen, was dat doorgestookte kaart om in die donkere wolken hierboven meer bevolking te krijgen? En als we dan bij St-Pieter zijn, bestaat dan nog altijd dat systeem van belastingbetaling, rangorde, gescheiden zijn? Kom je daar je eerste echtgenoot tegen die al jaren dood is, mag die zijn rechten dan opnieuw doen gelden? Ondertussen is het hierboven al overbevolkt geraakt met mensen zoals de goede moordenaar. Immers, wie zijn zonden hier beneden gebiecht heeft, wordt vergeven, hij kan dan gewoon aan de tafel die rijkelijk gevuld is met rijstepap en muesli, aanzitten. De politiekers beschimpen zich niet meer, ze gaan hand in hand een matchke golf spelen. De burenruzies die behoren tot het verleden, ze maken een gezamelijke wandeling over het wolkendek terwijl ze naar beneden kijken en toezien hoe hun eigendom door iemand anders is overgenomen.
In zekere zin komt het erop neer dat in elke geloofsovertuiging de dood verlossing brengt en een beter hiernamaals, mits je normaal geleefd hebt en goed bent geweest voor je medemens. Ook als je niet gelooft is de dood niets verontrustends, aangezien je er dan van uit gaat dat er toch helemaal niks is. Nog eventjes wachten en we weten het allemaal, de Paus gaat ons nu vooraf. We voelen allemaal een beetje mee met hem en hopen dat zijn leven bij zijn Nieuwe Vader beter zal zijn dan zijn leven hier op aarde. Geen geweld, geen aanslagen, alleen rust en vrede. Graag geven we hem het Urbi et Orbi! J-P het ga je goed!!!!
Wie al wat dichter bij een altaar is geweest heeft daar kunnen lezen: "haec est mensa coram domino". Het betekent: ‘dit is de tafel voor het aanschijn van de heer’.
“God heeft genoeg van de mens, God is de mensheid beu en lijkt zich te hebben opgesloten in de hemel”. Dat suggereerde ooit onze Paus Johannes Paulus II. Ondertussen heeft hij het Sacrament van de stervende toegediend gekregen. Zijn laatste uren kunnen we meebeleven langs de media. Wie jong is, denkt over het algemeen liever niet teveel aan de dood. Als je zestien, zeventien jaar bent, heb je menselijkerwijs gesproken nog zeker vijftig jaar te gaan. Maar dát je op een dag zult sterven, staat voor ons nog net zo vast als voor, pakweg nu de Kerkvorst. Hij draagt gelaten tot zijn laatste snik zijn kruis. Christus is toch ook niet van het kruis afgekomen om dan zomaar te verdwijnen in de uitbundige massa. Niemand bezit het eeuwig leven, die bron hebben ze tot nu toe nog niet aangeboord. Christus, die had goed praten, die ging naar Zijn Vader terug, die wist wat er achter die donkere wolken te zien was. Wij echter moeten dat alles nog in stilte afwachten of daar de zon ook zal schijnen voor ons. Als de dood voor iemand niet zo onverwachts komt, zijn we ook een beetje verdrietig, niet dat de Kerkleider familie van ons is maar omdat het dé Kerkleider is die iedereen kent zoals een broer zijn zus kent.
De oeroude vraag is dan ook: “Waarom gaat iemand dood?” Zijn we dan niet geschapen om in harmonie te leven in de tuinen van overvloed? Alles was goed, er bestond nog geen ziekte en ook geen dood. Dat was ook niet de bedoeling.toen de mens voor het eerst door de oerwouden dwaalden en ineens besloot er iemand dat het hierboven zo leeg was. De mensen zouden terug naar het bovenaardse moeten terugkeren maar hoe zouden ze dat kunnen als er geen erfzonde bestond? Wie liet de mens dan voor de eerste keer zondigen, was dat doorgestookte kaart om in die donkere wolken hierboven meer bevolking te krijgen? En als we dan bij St-Pieter zijn, bestaat dan nog altijd dat systeem van belastingbetaling, rangorde, gescheiden zijn? Kom je daar je eerste echtgenoot tegen die al jaren dood is, mag die zijn rechten dan opnieuw doen gelden? Ondertussen is het hierboven al overbevolkt geraakt met mensen zoals de goede moordenaar. Immers, wie zijn zonden hier beneden gebiecht heeft, wordt vergeven, hij kan dan gewoon aan de tafel die rijkelijk gevuld is met rijstepap en muesli, aanzitten. De politiekers beschimpen zich niet meer, ze gaan hand in hand een matchke golf spelen. De burenruzies die behoren tot het verleden, ze maken een gezamelijke wandeling over het wolkendek terwijl ze naar beneden kijken en toezien hoe hun eigendom door iemand anders is overgenomen.
In zekere zin komt het erop neer dat in elke geloofsovertuiging de dood verlossing brengt en een beter hiernamaals, mits je normaal geleefd hebt en goed bent geweest voor je medemens. Ook als je niet gelooft is de dood niets verontrustends, aangezien je er dan van uit gaat dat er toch helemaal niks is. Nog eventjes wachten en we weten het allemaal, de Paus gaat ons nu vooraf. We voelen allemaal een beetje mee met hem en hopen dat zijn leven bij zijn Nieuwe Vader beter zal zijn dan zijn leven hier op aarde. Geen geweld, geen aanslagen, alleen rust en vrede. Graag geven we hem het Urbi et Orbi! J-P het ga je goed!!!!
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Hij was een bereisd man, heeft de halve wereld gezien. Gevlogen in dat metalen blikje tot net iets hoger dan de normale mens, maar niet dicht genoeg bij diegene die hij daarboven verwacht. En toch wil hij hier blijven, doet hij alle moeite om niet te moeten zeggen "mannekes, trek jullie plan, ik kuis hier mijn schup af... hasta la vista ".
Ook wij doen ons best om hier te blijven; zelfs al ben je een levende plant, dan nog doen je omstaanders alle moeite van de wereld om je niet de pijp te laten uitgaan. Jij moét hier blijven, is een gedachte die bij ieder van ons uitgaat die bezorgd is om z'n medemens. Dit terwijl iedereen weet dat het ginder beter is. Toch wil men minstens eens per jaar de schijn opwekken in de hemel te zijn; vliegt men naar verre oorden -waar nog een groter ellende is dan thuis- om daar goede sier te maken tot de centjes op zijn of je te veel dagen over hebt dan de inhoud van je beursje aankan. Men wil zijn eigen ellende ontvluchten omdat het oh zo zalig voorgeschoteld wordt, die reisbestemmingen. 50 Zondagen na mekaar wordt in de kerk de hemel voorgeschoteld alsof die in eenieder bereik ligt, 2 weken ervaart men die schijn; maar op de achtste dag van je week leven wil je gewoon niet op definitief verlof naar daar waar het -volgens de navolgelingen van Christus- zoveel beter is. Nee, die overige vijftig weken dienen tenslotte om je medemens de duvel aan te doen, hém te koeieneren tot die van ellende toch die twee weken opneemt om het daar te zoeken waar de ellende nog groter is; je moet dan wel je ogen sluiten...
Doen ze te Lourdes én op 't kerkhof ook... de ellende van een ander is niet voor jouw bestemd; als ik thuis kom kan ik ook getergd worden door onze beleidsmensen, waarom zou ik het dan laten ?
Maar als mijn tijd gekomen is, ga ik er nog even van profiteren om jullie mijn hiernamaals nog even op zich te laten wachten, daar waar het -zegt men- véél beter is. Daar zorgen jullie wel voor hé... zelfs al ben ik dan nog maar een levende plant.
Je kan me verpotten als je wil, maar of ik daar gedij... dat moeten jullie maar zelf uitmaken. Ik ben tenslotte de paus niet...
Ook wij doen ons best om hier te blijven; zelfs al ben je een levende plant, dan nog doen je omstaanders alle moeite van de wereld om je niet de pijp te laten uitgaan. Jij moét hier blijven, is een gedachte die bij ieder van ons uitgaat die bezorgd is om z'n medemens. Dit terwijl iedereen weet dat het ginder beter is. Toch wil men minstens eens per jaar de schijn opwekken in de hemel te zijn; vliegt men naar verre oorden -waar nog een groter ellende is dan thuis- om daar goede sier te maken tot de centjes op zijn of je te veel dagen over hebt dan de inhoud van je beursje aankan. Men wil zijn eigen ellende ontvluchten omdat het oh zo zalig voorgeschoteld wordt, die reisbestemmingen. 50 Zondagen na mekaar wordt in de kerk de hemel voorgeschoteld alsof die in eenieder bereik ligt, 2 weken ervaart men die schijn; maar op de achtste dag van je week leven wil je gewoon niet op definitief verlof naar daar waar het -volgens de navolgelingen van Christus- zoveel beter is. Nee, die overige vijftig weken dienen tenslotte om je medemens de duvel aan te doen, hém te koeieneren tot die van ellende toch die twee weken opneemt om het daar te zoeken waar de ellende nog groter is; je moet dan wel je ogen sluiten...
Doen ze te Lourdes én op 't kerkhof ook... de ellende van een ander is niet voor jouw bestemd; als ik thuis kom kan ik ook getergd worden door onze beleidsmensen, waarom zou ik het dan laten ?
Maar als mijn tijd gekomen is, ga ik er nog even van profiteren om jullie mijn hiernamaals nog even op zich te laten wachten, daar waar het -zegt men- véél beter is. Daar zorgen jullie wel voor hé... zelfs al ben ik dan nog maar een levende plant.
Je kan me verpotten als je wil, maar of ik daar gedij... dat moeten jullie maar zelf uitmaken. Ik ben tenslotte de paus niet...
-
Gast
De wereld is vandaag een beetje armer geworden. Een uniek mens is heengegaan. Het komt niet helemaal als een verrassing, hij had de afgelopen jaren aardig wat klappen opgelopen. Telkens kwam hij er bovenop. Niks liet vermoeden dat hij zijn strijd uiteindelijk zou verliezen. We deelden niet altijd in zijn mening maar hij durfde tenminste zijn eigen mening te zeggen. Zijn uitspraken over voorbehoedsmiddelen namen we hem niet in dank af. De arme man wist blijkbaar niet beter, hij had zelf geen huisgezin, boven alles was hij een gelovig mens. Zijn reizen deed hij om dichter bij de mensen te staan, hij luisterde naar hun vele vragen, hij beantwoorde al eens een vraagje met een kwinkslag. Vroeger deden de predikers alles te voet en bereikten ze maar alleen eigen volk. Nu met die moderne vliegtuigen en andere vervoermiddelen kon hij gemakkelijk de hele wereld bereiken. Er was niks of hij was er ter plekke gegaan. Je moet maar eens proberen het geloof te gaan verkondigen bij mensen die amper de taal meester zijn en toch reikte hij met zijn Urbi et Orbi zijn hand aan alle mensen, zonder kleur of met kleur, het waren allemaal gelijken in zijn ogen.
'Papa vere mortuus est', nu wisten we welk vlees we in de kuip hadden maar als de witte rook opstijgt uit de schouw, zal er een nieuwe Paus verkozen zijn. Hopelijk gaat hij verder op de weg die zijn voorganger is ingeslagen. Onze Paus zaliger heeft wereldgeschiedenis geschreven, iedereen zal hem zich herinneren als de sportiefste Paus ooit in de historie, de langste geestelijke leider, de meest bereisde persoon en de man die het meest zaligverklaringen heeft gedaan.
'Papa vere mortuus est', nu wisten we welk vlees we in de kuip hadden maar als de witte rook opstijgt uit de schouw, zal er een nieuwe Paus verkozen zijn. Hopelijk gaat hij verder op de weg die zijn voorganger is ingeslagen. Onze Paus zaliger heeft wereldgeschiedenis geschreven, iedereen zal hem zich herinneren als de sportiefste Paus ooit in de historie, de langste geestelijke leider, de meest bereisde persoon en de man die het meest zaligverklaringen heeft gedaan.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Het zal wel een gift zijn of een traditie. Eens per jaar worden er, door kerkelijke en wereldlijke leiders cadeau's gedaan aan verdienstelijke personen. Zalig verklaringen bij de vleet, zelfs een bedenkelijk vorst heeft die "eer" ontvangen. Op wereldlijk vlak worden jonkheren, baronnen en ridders de medailles om de oren geslagen om zogenaamde verdiensten. Een kliekje professoren benoemd dan weer een hoogongeschoolde tot doctor honoris causa... om welke reden dan ook. De gewone mens, die dagelijks zijn plichten (als medemens) vervult wacht tot aan z'n dood op erkenning.
Eenmaal heb ik ook zo'n eer in ontvangst mogen nemen; gelukkig was dit maar van tijdelijke aard. Mij is dat vergaan omdat aan die "eer" een termijn leek gebonden; eenmaal te oud diende die nergens meer voor. Hoogstens voor de analen als er nakomertjes zouden geweest zijn; maar de blauwe baret was iets te groot, kleintjes zouden erin verzuipen.
Het zou mijns inziens toch eerlijker zijn mocht aan die cadeau's ook een einddatum, een vervaldatum of "after use it will delete itself"-status gebonden zijn. Het zou wel eens kunnen dat het gulle clubje iets cruciaals in de levensgeschiedenis zou over het hoofd gezien hebben, niet ten gronde bestudeerd. Niets zou, voor de gewone mens, aangenamer zijn toch om een zalige of baron of honoris af te zien gaan als een gieter, omdat een ietsiepitsie die titel vergalt.
Maar er zijn er, die zelfs bij leven en welzijn, een titel verdienen ook al hebben ze een zondige voorgeschiedenis.
Die van Nazareth was ook niet vlekkeloos...
Eenmaal heb ik ook zo'n eer in ontvangst mogen nemen; gelukkig was dit maar van tijdelijke aard. Mij is dat vergaan omdat aan die "eer" een termijn leek gebonden; eenmaal te oud diende die nergens meer voor. Hoogstens voor de analen als er nakomertjes zouden geweest zijn; maar de blauwe baret was iets te groot, kleintjes zouden erin verzuipen.
Het zou mijns inziens toch eerlijker zijn mocht aan die cadeau's ook een einddatum, een vervaldatum of "after use it will delete itself"-status gebonden zijn. Het zou wel eens kunnen dat het gulle clubje iets cruciaals in de levensgeschiedenis zou over het hoofd gezien hebben, niet ten gronde bestudeerd. Niets zou, voor de gewone mens, aangenamer zijn toch om een zalige of baron of honoris af te zien gaan als een gieter, omdat een ietsiepitsie die titel vergalt.
Maar er zijn er, die zelfs bij leven en welzijn, een titel verdienen ook al hebben ze een zondige voorgeschiedenis.
Die van Nazareth was ook niet vlekkeloos...
-
Gast
Ondanks alle rampen van het afgelopen jaar en jammer genoeg ook al in het prille begin van dit jaar, moeten wij de draad van het leven weer gewoon opnemen. Voor sommige mensen zal dit niet meevallen en ik hoop van harte dat sommigen hun draai opnieuw in de maatschappij zullen vinden, maar ondanks alles: ‘Het leven gaat verder’.
In ieder mens schuilt inderdaad een goed wezen, maar door verkeerde ontwikkelingen gaat er regelmatig het een en ander fout. Zou men er in slagen om de frustraties te laten verdwijnen, dan komt er gegarandeerd een heel andere persoon tevoorschijn. Herstel naar een betere denkwereld kan op eigen kracht, of met behulp van anderen. In theorie geldt dit voor iedereen. De mensheid kan veel gelukkiger worden dan men nu denkt.
Met inzicht in de menselijke geest wordt bedoeld begrijpen wat er bij mensen leeft. Begrijpt men het niet, dan ontstaan merkwaardige theorieën. Freud was een theoreticus die geen contact had met het gevoelsleven van de mens. Verstand en aanvoelen zijn twee verschillenden waarden die elkaar moeten aanvullen, maar bij de meeste psychologen lukt dit niet, want het aanvoelen ontbreekt. Er is veel onzin in de psychologie, want men denkt mensen te begrijpen, maar dit doet men bijna nooit. Het zijn vaak theoretici die denken het te begrijpen, maar niet verder komen dan hun geleerde theorieën. De ervaring van verlicht zijn bijvoorbeeld, is onbekend bij psychologen; laat staan dat ze weten wat het is.
Wat er wel is, is de noodzaak om iets van het leven te maken. Het is niet de bedoeling om een problematisch of saai leven te gaan leiden, want hier draait het meestal op uit. Er zijn maar heel weinig mensen die een gelukkig en prettig leven leiden. Ik denk dat minder dan 1 % een (nagenoeg) probleemloos leven leidt en veel uit het leven haalt. Hiermee bedoel ik niet qua carrière en geld, maar betreffende levensgeluk. Materiële welstand bereiken is nog te doen, maar levensgeluk is een heel ander verhaal. Doordat men in een bepaalde situatie zit, denkt men dat het leven er zo uit ziet. Maar een leven kan er heel anders uitzien als men andere keuzes maakt. Door de gezinssituatie, werk en een bepaald denkpatroon, ligt het levensverloop vanaf het 25e levensjaar ongeveer al vast. Over het algemeen heeft men dan het meeste levensgeluk al wel gehad. Als men niet bezig is met problemen op te lossen, zit men in de sleur, met hooguit enkele hoogtepunten zoals vakantie of feestjes. Het levensgeluk dat men wel denkt te hebben, is bijna altijd veel minder dan het kan zijn.
Door niet weten wat men wil, innerlijke onrust en onzekerheid komt men maar heel beperkt op gang in het leven. Een eerste vereiste daarvoor is innerlijke rust. Zonder innerlijke rust kan men bepaalde dingen niet duidelijk zien, want de aandacht gaat naar andere zaken. Men ziet bijvoorbeeld wel kinderen, maar men geniet niet echt van hen, want men is geestelijk onrustig. Innerlijke rust vindt men niet zolang men zichzelf niet accepteert als volwaardig zijnde. Dit is mogelijk, maar niet makkelijk.
Voor de rest, geniet vandaag van het zonneke, een dag zoals vandaag zal het niet meer geven want iedere dag is een ander met zijn eigen zorgen en geluk.
In ieder mens schuilt inderdaad een goed wezen, maar door verkeerde ontwikkelingen gaat er regelmatig het een en ander fout. Zou men er in slagen om de frustraties te laten verdwijnen, dan komt er gegarandeerd een heel andere persoon tevoorschijn. Herstel naar een betere denkwereld kan op eigen kracht, of met behulp van anderen. In theorie geldt dit voor iedereen. De mensheid kan veel gelukkiger worden dan men nu denkt.
Met inzicht in de menselijke geest wordt bedoeld begrijpen wat er bij mensen leeft. Begrijpt men het niet, dan ontstaan merkwaardige theorieën. Freud was een theoreticus die geen contact had met het gevoelsleven van de mens. Verstand en aanvoelen zijn twee verschillenden waarden die elkaar moeten aanvullen, maar bij de meeste psychologen lukt dit niet, want het aanvoelen ontbreekt. Er is veel onzin in de psychologie, want men denkt mensen te begrijpen, maar dit doet men bijna nooit. Het zijn vaak theoretici die denken het te begrijpen, maar niet verder komen dan hun geleerde theorieën. De ervaring van verlicht zijn bijvoorbeeld, is onbekend bij psychologen; laat staan dat ze weten wat het is.
Wat er wel is, is de noodzaak om iets van het leven te maken. Het is niet de bedoeling om een problematisch of saai leven te gaan leiden, want hier draait het meestal op uit. Er zijn maar heel weinig mensen die een gelukkig en prettig leven leiden. Ik denk dat minder dan 1 % een (nagenoeg) probleemloos leven leidt en veel uit het leven haalt. Hiermee bedoel ik niet qua carrière en geld, maar betreffende levensgeluk. Materiële welstand bereiken is nog te doen, maar levensgeluk is een heel ander verhaal. Doordat men in een bepaalde situatie zit, denkt men dat het leven er zo uit ziet. Maar een leven kan er heel anders uitzien als men andere keuzes maakt. Door de gezinssituatie, werk en een bepaald denkpatroon, ligt het levensverloop vanaf het 25e levensjaar ongeveer al vast. Over het algemeen heeft men dan het meeste levensgeluk al wel gehad. Als men niet bezig is met problemen op te lossen, zit men in de sleur, met hooguit enkele hoogtepunten zoals vakantie of feestjes. Het levensgeluk dat men wel denkt te hebben, is bijna altijd veel minder dan het kan zijn.
Door niet weten wat men wil, innerlijke onrust en onzekerheid komt men maar heel beperkt op gang in het leven. Een eerste vereiste daarvoor is innerlijke rust. Zonder innerlijke rust kan men bepaalde dingen niet duidelijk zien, want de aandacht gaat naar andere zaken. Men ziet bijvoorbeeld wel kinderen, maar men geniet niet echt van hen, want men is geestelijk onrustig. Innerlijke rust vindt men niet zolang men zichzelf niet accepteert als volwaardig zijnde. Dit is mogelijk, maar niet makkelijk.
Voor de rest, geniet vandaag van het zonneke, een dag zoals vandaag zal het niet meer geven want iedere dag is een ander met zijn eigen zorgen en geluk.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Nog wat te vroeg, of al te laat, die feestdag; Allerheiligen. Heb erover zitten peinzen waar of wie die allemaal zijn. Maar, hij die ik mis in de lijst zijn wel zij die het zouden moeten verdiend hebben. Zo heb je wel de Heilige Maagd, de Heilige Maria, de Heilige Moeder God's... maar euh... de Heilige Jezus of de Heilige God zie ik nergens tussen staan. Zijn ze die vergeten ? Of zou Belzebub of Satan daar voor iets tussen zitten; ook zij ontbreken op de heiligen-lijsten. Nochthans zijn ook zij veel besproken personen (of geesten), ook zij komen voor in sprookjes of geloofsverkondigingen.
Nu ken ik die lijst niet van buiten, ik gis er maar op los. Want hoewel ik regelmatig de kerk opzoek heb ik daar nog nooit horen verkondigen dat er een dienst zou zijn ter ere van de Heilig Satan. Nochthans verdient ook hij deze titel. Hij is trouwens de énige tegenhanger van God; maar of ook hij z'n zoon naar onze aarde gestuurd zou hebben om ons in het verderf te storten, daar geen woord over. Anderzijds, wat kwam Christus dan doen ? Ons verlossen van iets wat ons niet werd aangedaan ? Waar in die geschiedenis is die verkondiger van de Zonde ? Tja, de slang... maar da's ook zo'n schepsel als de duif. Maar of die de zondvloed overleefd hebben, daar staat ook niets van in het evangelie. Feit is wel, menselijk gezien heeft men wel iets tegen slangen; dagelijks rijmt men ons verkeer aan mekaar met "files", een slangenrij van auto's. Maar die Sater komt nergens in voor, ook niet bij een open cabrio kijkend naar de mooie kuiten van een verlijdelijke dame naast hem.
Misschien is die Sint Michiel nog zo'n kwaaie niet... nu zag hij de laatste jaren al minder groen, dan op het pakje stond...
Als de rook om je hoofd is verdwenen...
Nu ken ik die lijst niet van buiten, ik gis er maar op los. Want hoewel ik regelmatig de kerk opzoek heb ik daar nog nooit horen verkondigen dat er een dienst zou zijn ter ere van de Heilig Satan. Nochthans verdient ook hij deze titel. Hij is trouwens de énige tegenhanger van God; maar of ook hij z'n zoon naar onze aarde gestuurd zou hebben om ons in het verderf te storten, daar geen woord over. Anderzijds, wat kwam Christus dan doen ? Ons verlossen van iets wat ons niet werd aangedaan ? Waar in die geschiedenis is die verkondiger van de Zonde ? Tja, de slang... maar da's ook zo'n schepsel als de duif. Maar of die de zondvloed overleefd hebben, daar staat ook niets van in het evangelie. Feit is wel, menselijk gezien heeft men wel iets tegen slangen; dagelijks rijmt men ons verkeer aan mekaar met "files", een slangenrij van auto's. Maar die Sater komt nergens in voor, ook niet bij een open cabrio kijkend naar de mooie kuiten van een verlijdelijke dame naast hem.
Misschien is die Sint Michiel nog zo'n kwaaie niet... nu zag hij de laatste jaren al minder groen, dan op het pakje stond...
Als de rook om je hoofd is verdwenen...
-
Gast
TLL doe zoals de Zandman, ‘geniet van het leven want het duurt maar even’. Goede en slechte gewoontes, we hebben allemaal er zo velen. We zouden zelfs niet meer zonder kunnen maar wat is dat nu en hoe ontstaan ze en in sommige gevallen, hoe komen we er vanaf.
In feite is een gewoonte niets meer en niets minder dan een soort programmaatje in je hersenen. Door bijvoorbeeld bepaalde terugkerende handelingen regelmatig te doen ontstaat dit en daardoor ontwikkelt zich een gewoonte. Dit kan variëren van een zenuwtrek tot een vaste route wandelen of rijden. Je bent bijvoorbeeld in staat om de tafel te dekken zonder er bij na te denken of iets te vergeten, het ‘programma’ zorgt er wel voor.
Op zich is dat helemaal niet schadelijk, nog sterker, zonder dit zouden we nauwelijks kunnen leven. Iedere dag zou je anders alles opnieuw moeten uitvinden maar veel gewoontes zorgen wel voor beperkingen in het leven. Telkens ongeveer hetzelfde doen, of altijd naar ‘dezelfde’ plek op vakantie gaan, veroorzaakt toch een bepaalde sleur in het leven. Af en toe moet men over bepaalde vastigheden eens gaan nadenken of er geen variatie mogelijk is. Er zijn veel meer mogelijkheden dan je denkt.
Doordat die gewenningen in onze hersenen vastliggen, kan het soms moeilijk zijn om er van af te komen maar mogelijk is het altijd. Het is vaak het gemakkelijkste om er maar aan toe te geven, want anders ontstaat irritatie of onrust (let er maar eens op). Aangezien gebeurtenissen in de hersenen geschieden via zogenaamde hersenlijnen, kun je het vergelijken met een bospad. Door telkens dezelfde route te volgen, ontstaat een bepaald vastliggend traject. Hoe duidelijker dit vastligt, des te moeilijker zal men er weer van af kunnen wijken. Dit geldt zowel voor bospaden als voor gewoontes.
Om van die vervelende sleur af te komen, is vaak veel doorzettingsvermogen voor nodig. Blijft men alert hierop, dan zal een zeden na verloop van tijd slijten. In het begin is dat het moeilijkste, want het pad moet weer dichtgroeien. Het is maar net wie de sterkste is, de gewoonte, of de eigen wil. Let er vooral in tijden van spanningen extra op, want oude kronkelingen komen dan wat makkelijker terug.
Doe je niks, dan gebeurt er ook niks. Doe je weinig, dan gebeurt er ook weinig. Doe je veel dan gebeurt er ook veel.
Je moet je soms gewoon laten leiden door opwellingen. Velen hebben die wel, maar denken vaak al vrij snel van dat het ongepast is, of maken zich ongerust over wat anderen er van vinden. Nu, anderen zouden het ook wel willen, maar durven dit vaak niet. Wat dit betreft kun je nog veel leren van kinderen, zij hebben geen remmen en spreken kinderen en oude mensen niet altijd de waarheid?
Hier iets wat ik van iemand ooit heb toegezonden gekregen, als dank.
Er is de laatste tijd in mij zoveel naar boven gekomen,
dingen waarvan ik alleen nog maar kon dromen.
Het zat diep in mij verstopt, kreeg de kans niet om het te uiten,
nu komt alles naar boven en wil het graag naar buiten.
Veel mensen kennen dit stukje van mij nog niet,
ik hield het verborgen, ik dacht, niemand die het ziet!
Maar nu mag iedereen die het wil van mij horen,
er is een nieuw mens in mij geboren.
In feite is een gewoonte niets meer en niets minder dan een soort programmaatje in je hersenen. Door bijvoorbeeld bepaalde terugkerende handelingen regelmatig te doen ontstaat dit en daardoor ontwikkelt zich een gewoonte. Dit kan variëren van een zenuwtrek tot een vaste route wandelen of rijden. Je bent bijvoorbeeld in staat om de tafel te dekken zonder er bij na te denken of iets te vergeten, het ‘programma’ zorgt er wel voor.
Op zich is dat helemaal niet schadelijk, nog sterker, zonder dit zouden we nauwelijks kunnen leven. Iedere dag zou je anders alles opnieuw moeten uitvinden maar veel gewoontes zorgen wel voor beperkingen in het leven. Telkens ongeveer hetzelfde doen, of altijd naar ‘dezelfde’ plek op vakantie gaan, veroorzaakt toch een bepaalde sleur in het leven. Af en toe moet men over bepaalde vastigheden eens gaan nadenken of er geen variatie mogelijk is. Er zijn veel meer mogelijkheden dan je denkt.
Doordat die gewenningen in onze hersenen vastliggen, kan het soms moeilijk zijn om er van af te komen maar mogelijk is het altijd. Het is vaak het gemakkelijkste om er maar aan toe te geven, want anders ontstaat irritatie of onrust (let er maar eens op). Aangezien gebeurtenissen in de hersenen geschieden via zogenaamde hersenlijnen, kun je het vergelijken met een bospad. Door telkens dezelfde route te volgen, ontstaat een bepaald vastliggend traject. Hoe duidelijker dit vastligt, des te moeilijker zal men er weer van af kunnen wijken. Dit geldt zowel voor bospaden als voor gewoontes.
Om van die vervelende sleur af te komen, is vaak veel doorzettingsvermogen voor nodig. Blijft men alert hierop, dan zal een zeden na verloop van tijd slijten. In het begin is dat het moeilijkste, want het pad moet weer dichtgroeien. Het is maar net wie de sterkste is, de gewoonte, of de eigen wil. Let er vooral in tijden van spanningen extra op, want oude kronkelingen komen dan wat makkelijker terug.
Doe je niks, dan gebeurt er ook niks. Doe je weinig, dan gebeurt er ook weinig. Doe je veel dan gebeurt er ook veel.
Je moet je soms gewoon laten leiden door opwellingen. Velen hebben die wel, maar denken vaak al vrij snel van dat het ongepast is, of maken zich ongerust over wat anderen er van vinden. Nu, anderen zouden het ook wel willen, maar durven dit vaak niet. Wat dit betreft kun je nog veel leren van kinderen, zij hebben geen remmen en spreken kinderen en oude mensen niet altijd de waarheid?
Hier iets wat ik van iemand ooit heb toegezonden gekregen, als dank.
Er is de laatste tijd in mij zoveel naar boven gekomen,
dingen waarvan ik alleen nog maar kon dromen.
Het zat diep in mij verstopt, kreeg de kans niet om het te uiten,
nu komt alles naar boven en wil het graag naar buiten.
Veel mensen kennen dit stukje van mij nog niet,
ik hield het verborgen, ik dacht, niemand die het ziet!
Maar nu mag iedereen die het wil van mij horen,
er is een nieuw mens in mij geboren.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Kwezel, ik geniet. Hoewel, ik zou jouw tekstjes geniet willen zien; maar ik ben geen agrafeuse. Ze bundelen kan ik niet, en het zou mij te ver leiden op te zoeken en uit te vinden hoe dat moet. 's Morgens staan mijn hersens niet op zoekwerk, ik google niet. Soms toch niet, maar zoals vanmorgen; waar heb ik mijn cigaartjes gelaten ? Het kan toch niet dat die er allemaal zijn doorgedraaid gisteravond; voor het slapengaan verteert dat niet, dan moet ik die niet hebben. Je had het over gewoonten; wél, dat is er een... volgens sommigen een kwalijke. Maar als je het met maten gebruikt is dat even kwalijk als kankeren om wat anderen doen om hun gezondheid te schaden. Maar gewoontes kunnen ook ongezond zijn. Ik ga het hier niet hebben over uw hobby; je weet best dat daar ook ongelukjes mee kunnen gebeuren. Zeker als dan een arts of verpleger ook een agrafeuse benodigt om je op te lappen. Dan is het een andere die van je geniet, van je portemonee...
Ik weet niet hoe zandman van zijn leven geniet; mij mijdt hij als de pest. Ik heb ooit eens tegen zijn kar gereden, en vermoed dat hij daardoor enkele spaken mist. Zijn kar bolt nu in een andere richting. Profiteren van het leven zoals ik dat vroeger plachtte te doen, da's verleden tijd. Ik heb niet het geluk gekend meisjes of vrouwen te versieren -als je ook dat genieten kan noemen- ik had mijne kop tegen. Vliegreizen daar kan ik ook al geen genot aan vinden, mijn vliegangst beperkt heerlijkheden welke anderen aanzet verre reizen te maken; ik kan er alleen maar van dromen. En dromen doe ik, blijkt uit de natte resultaten na een klamme nacht. Dat is dan mijn genieten, tot ik plots wakker schiet door een onhebbelijk gevoel dat dat soort genot ook beperkingen inhoudt.
Maar je hebt gelijk, het leven is meer waard dan geld en ziekten; misschien heb ik een streepje voor, ik lijd niet aan genotzucht.
Moest jij soms een agrafeuse op overschot hebben ... ?
TLL
Ik weet niet hoe zandman van zijn leven geniet; mij mijdt hij als de pest. Ik heb ooit eens tegen zijn kar gereden, en vermoed dat hij daardoor enkele spaken mist. Zijn kar bolt nu in een andere richting. Profiteren van het leven zoals ik dat vroeger plachtte te doen, da's verleden tijd. Ik heb niet het geluk gekend meisjes of vrouwen te versieren -als je ook dat genieten kan noemen- ik had mijne kop tegen. Vliegreizen daar kan ik ook al geen genot aan vinden, mijn vliegangst beperkt heerlijkheden welke anderen aanzet verre reizen te maken; ik kan er alleen maar van dromen. En dromen doe ik, blijkt uit de natte resultaten na een klamme nacht. Dat is dan mijn genieten, tot ik plots wakker schiet door een onhebbelijk gevoel dat dat soort genot ook beperkingen inhoudt.
Maar je hebt gelijk, het leven is meer waard dan geld en ziekten; misschien heb ik een streepje voor, ik lijd niet aan genotzucht.
Moest jij soms een agrafeuse op overschot hebben ... ?
TLL
-
Gast
De god of godin die in embryonale vorm diep in mijn hart huist, zal ik vandaag liefderijk voeden. Aandacht zal ik besteden aan de ziel in mij die zowel mijn lichaam als mijn geest leven geeft. Ik zal me bewust zijn van deze diepe stilte in mijn hart. Het bewustzijn van het tijdloze, eeuwige ‘zijn’ met me meedragen te midden van tijd gebonden ervaringen.
Vandaag belijd ik TLL voor jou deze zonden: ik zal me wijden aan het afstand nemen van het forum. Ik zal mezelf en de mensen om me heen de vrijheid geven te zijn zoals ze zijn. Mijn mening over hoe dingen zouden moeten zijn niet rigide opleggen. De problemen zal ik niet op een geforceerde manier oplossen, omdat ik daarbij nieuwe problemen schep. In alles zal ik een afstandelijk betrokkenheid handhaven.
De onzekerheid zal ik beschouwen als een essentieel ingrediënt van mijn ervaringen. In mijn bereidheid onzekerheid te accepteren, zullen oplossingen spontaan volgen uit het probleem, uit de verwarring, wanorde en chaos. Hoe onzekerder de dingen lijken, hoe veiliger ik me zal voelen want onzekerheid is mijn weg naar de vrijheid. Met behulp van de wijsheid van de onzekerheid zal ik mijn zekerheid vinden.
Mezelf zal ik eraan herinneren alles wat ik doe te doen vanuit een op het heden gericht bewustzijn. Weigeren de kwaliteit van mijn aandacht in het heden te laten aantasten en vervliegen door obstakels. Ik zal het heden accepteren zoals het is en de toekomst met behulp van mijn diepste, dierbaarste intenties en wensen verwezenlijken.
Heden zal ik me toeleggen op acceptatie, de mensen, zal ik met hun situaties, omstandigheden en gebeurtenissen accepteren zoals ze zich voordoen. Dit moment is zoals het moet zijn, omdat het hele universum is zoals het moet zijn. Daartegen kan ik me niet verzetten, ik laat het heden het heden zijn.
Van al mijn wensen zal ik een lijst maken, deze zal ik altijd bij me dragen. Voordat ik aan mijn periode van lange stilte en meditatie begin, zal ik deze lijst raadplegen. Ze bekijken voordat ik ’s avonds ga slapen, ze knuffelen als was het mijn teddybeer van vroeger.
Als je wat onrustig bent voor dat je gaat slapen maak dan een gezonde stevige avondwandeling, zo doe ik het hier ook. Laat de gebeurtenissen van de dag nog even passeren, zet de belangrijkste dingen eventjes op een rijtje en laat ze dan weer los, laat ze rusten gaan. Concentreer je op de dingen om je heen en neem de indrukken met plezier in je op. Je geniet zo van het nú moment. Je gedachten worden stil als je met aandacht alles overdenkt, je doorbreekt daarmee ook de continue gedachtestroom van alle dag. Als je intuïtief voelt dat je nog eerst iets moet afmaken volg dan je hart in plaats van de klok, die het sein ‘naar bed’ geeft. En denk eraan, soms werkt een warm glas melk vlak voor het slapen gaan beter dan wijn.
Vandaag belijd ik TLL voor jou deze zonden: ik zal me wijden aan het afstand nemen van het forum. Ik zal mezelf en de mensen om me heen de vrijheid geven te zijn zoals ze zijn. Mijn mening over hoe dingen zouden moeten zijn niet rigide opleggen. De problemen zal ik niet op een geforceerde manier oplossen, omdat ik daarbij nieuwe problemen schep. In alles zal ik een afstandelijk betrokkenheid handhaven.
De onzekerheid zal ik beschouwen als een essentieel ingrediënt van mijn ervaringen. In mijn bereidheid onzekerheid te accepteren, zullen oplossingen spontaan volgen uit het probleem, uit de verwarring, wanorde en chaos. Hoe onzekerder de dingen lijken, hoe veiliger ik me zal voelen want onzekerheid is mijn weg naar de vrijheid. Met behulp van de wijsheid van de onzekerheid zal ik mijn zekerheid vinden.
Mezelf zal ik eraan herinneren alles wat ik doe te doen vanuit een op het heden gericht bewustzijn. Weigeren de kwaliteit van mijn aandacht in het heden te laten aantasten en vervliegen door obstakels. Ik zal het heden accepteren zoals het is en de toekomst met behulp van mijn diepste, dierbaarste intenties en wensen verwezenlijken.
Heden zal ik me toeleggen op acceptatie, de mensen, zal ik met hun situaties, omstandigheden en gebeurtenissen accepteren zoals ze zich voordoen. Dit moment is zoals het moet zijn, omdat het hele universum is zoals het moet zijn. Daartegen kan ik me niet verzetten, ik laat het heden het heden zijn.
Van al mijn wensen zal ik een lijst maken, deze zal ik altijd bij me dragen. Voordat ik aan mijn periode van lange stilte en meditatie begin, zal ik deze lijst raadplegen. Ze bekijken voordat ik ’s avonds ga slapen, ze knuffelen als was het mijn teddybeer van vroeger.
Als je wat onrustig bent voor dat je gaat slapen maak dan een gezonde stevige avondwandeling, zo doe ik het hier ook. Laat de gebeurtenissen van de dag nog even passeren, zet de belangrijkste dingen eventjes op een rijtje en laat ze dan weer los, laat ze rusten gaan. Concentreer je op de dingen om je heen en neem de indrukken met plezier in je op. Je geniet zo van het nú moment. Je gedachten worden stil als je met aandacht alles overdenkt, je doorbreekt daarmee ook de continue gedachtestroom van alle dag. Als je intuïtief voelt dat je nog eerst iets moet afmaken volg dan je hart in plaats van de klok, die het sein ‘naar bed’ geeft. En denk eraan, soms werkt een warm glas melk vlak voor het slapen gaan beter dan wijn.
-
Gast
Zo af en toe moet een mens er eens tussenuit. De manier waarop dat gebeurt verschilt echter nogal. De een boekt een verre en meestal dure vakantie om maar verzekerd te zijn van mooi weer. Bij terugkomst kan dan de familie- en kennissenkring geïmponeerd worden met foto's of video's van vreemde, exotische oorden. Anderen kiezen voor een bestemming wat dichter bij huis. Gewoon voor de rust, en ook dikwijls voor het gunstiger prijskaartje. Hoe dan ook, als je er oog voor hebt kun je ook 'onder fietsbereik' de meest fraaie landschapjes bewonderen. Zoals bijvoorbeeld een stil watertje of langs het kanaal waar geen einde aankomt. Aan de overkant een rij bomen die hun kruin tot aan de horizon laten reiken en vlak voor je voeten een bootje, wachtend op… ja, op wat eigenlijk. In ieder geval een uitgelezen plekje om even uit te blazen en het meegebrachte boterhammetje te consumeren. En vooral niet vergeten, te genieten van de stilte… tussen twee laagvliegende straaljagers door.
Ooit had ik een vriendschapsband met een heel speciaal iemand, ik durfde zelfs te zeggen dat hij mijn beste vriend was. We noemden het D-Day als we ons iets te vertellen hadden, niet dat we geniepigaards zijn, helemaal niet maar arm in arm zonder dat iemand ons vroeg, wat doen jullie eigenlijk daar, neen het was genieten van kleine alledaagse dingen. Bij hechte vriendschap gaat het er eigenlijk om dat je je kwetsbaar opstelt om geheimen met elkaar te delen. Het gaat zo ver dat je beste vriend(in) meer weet dan je tegen je eega vertelt.
In mijn ogen is de ‘goede’ vriend, diegene die opbelt als de ander ziek is en die hem/haar vraagt hoe hij/zij het maakt en die hem/haar opzoekt. Die hem feliciteert op zijn/haar verjaardag en iets voor de ander doet. Díe probeert iets te verzinnen als hij merkt dat die ander ongelukkig is en hulp nodig heeft. De goede vriend is degene met wie men als het ware een verbond gesloten heeft, zoals twee mensen elkaar kunnen ‘bevestigen’, afspreken om samen te werken, voor elkaar zorg te dragen, met elkaar mee te denken en over elkaar in te zitten. Dáár gaat het in feite om, om alledaagse doordeweekse dingen.
Vriendschap is iets waar mensen van leven, iets dat ze vieren, iets waaraan ze lijden als het spaak loopt. Vriendschap kun je niet maken, ze wordt je geschonken, maar ze moet wel ‘onderhouden’ worden. Er zijn veel vormen van vriendschap, soms groeit een vriendschap uit tot een exclusieve relatie maar soms verliest men zich een beetje uit het oog. Uit het oog uit het hart zegt men dikwijls, dat zal wel een waarheid zijn als een koe, maar denken telkens op D-Day aan die heerlijke vriendschapsbanden, doe je toch, immer weer opnieuw.
Sommige mensen schijnen een speciale gave te hebben om vrienden te maken. Anderen moeten de kunst van vriendschap sluiten leren en doen dit ook. Weer anderen hebben geen aanleg om vrienden te maken en leren dit ook niet zo gauw. Zij hebben hulp nodig. Hoe het ook zij, om een vriend te zijn, moet men om mensen geven maar er eentje kwijt raken door omstandigheden dat zindert lang na op de maag.
Ooit had ik een vriendschapsband met een heel speciaal iemand, ik durfde zelfs te zeggen dat hij mijn beste vriend was. We noemden het D-Day als we ons iets te vertellen hadden, niet dat we geniepigaards zijn, helemaal niet maar arm in arm zonder dat iemand ons vroeg, wat doen jullie eigenlijk daar, neen het was genieten van kleine alledaagse dingen. Bij hechte vriendschap gaat het er eigenlijk om dat je je kwetsbaar opstelt om geheimen met elkaar te delen. Het gaat zo ver dat je beste vriend(in) meer weet dan je tegen je eega vertelt.
In mijn ogen is de ‘goede’ vriend, diegene die opbelt als de ander ziek is en die hem/haar vraagt hoe hij/zij het maakt en die hem/haar opzoekt. Die hem feliciteert op zijn/haar verjaardag en iets voor de ander doet. Díe probeert iets te verzinnen als hij merkt dat die ander ongelukkig is en hulp nodig heeft. De goede vriend is degene met wie men als het ware een verbond gesloten heeft, zoals twee mensen elkaar kunnen ‘bevestigen’, afspreken om samen te werken, voor elkaar zorg te dragen, met elkaar mee te denken en over elkaar in te zitten. Dáár gaat het in feite om, om alledaagse doordeweekse dingen.
Vriendschap is iets waar mensen van leven, iets dat ze vieren, iets waaraan ze lijden als het spaak loopt. Vriendschap kun je niet maken, ze wordt je geschonken, maar ze moet wel ‘onderhouden’ worden. Er zijn veel vormen van vriendschap, soms groeit een vriendschap uit tot een exclusieve relatie maar soms verliest men zich een beetje uit het oog. Uit het oog uit het hart zegt men dikwijls, dat zal wel een waarheid zijn als een koe, maar denken telkens op D-Day aan die heerlijke vriendschapsbanden, doe je toch, immer weer opnieuw.
Sommige mensen schijnen een speciale gave te hebben om vrienden te maken. Anderen moeten de kunst van vriendschap sluiten leren en doen dit ook. Weer anderen hebben geen aanleg om vrienden te maken en leren dit ook niet zo gauw. Zij hebben hulp nodig. Hoe het ook zij, om een vriend te zijn, moet men om mensen geven maar er eentje kwijt raken door omstandigheden dat zindert lang na op de maag.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
" Ik spring wel eens binnen... tot nog eens." En dan kun je wachten tot Sint Juttemis. Men kan al eens binnenschieten, ongevraagd, zoals destijds bij die Delhaize... Dat zijn dan de toevallige vrienden, die je weten wonen als ze in de buurt zijn. Maar het merendeel zgn. vrienden passeren tientallen keren per week je deur, maar kijken nog niet eens of je wel een bel hebt. Dat zijn die welke je luidop hoort roepen van " Ik kom nog wel eens langs... " Ja, langs komen ze regelmatig, dat wel maar de keren dat ze ook daadwerkelijk aan durven bellen kun je makkelijk op één hand tellen. Toch raar dat als je bij hen aanklopt het meestal een ongeschikt ogenblik is; ze moeten nog vlug vlug ergens naar toe of ze waren net van plan in 't bad te gaan. Je kent die vrienden beslist wel, ze zien je graag komen... als je maar van hun koekjes afblijft. Ook zijn er, die zich toevallig eens laten binnenvallen en je hele kelder soldaat maken.
Ik heb daar vrijwel weinig last van; bij mij liggen de muizen toch dood in de kast. En als ze dan eens opbellen van "'t Treft, ik moet vandaag in je buurt zijn; schikt het dat ik even langs kom ?" In bevestigend geval moet je dan zelf rap rap nog een supermarkt opsnorren om zijn beste vriend als goede maatjes te houden. De liefde gaat daarom ook meestal door de maag. Waag het niet dat uit te schenken waarvan je bij voorbaat weet dat hij het niet lust; dat doet 'm de deur dicht. Dan weet jij beslist hoe laat het is. Dan gaat bij die vriend wel ergens een lichtje branden, dan weet hij tenminste dat hij beter gaan kan dan komen.
Zou het shockeren als je in je living een vriend ontvangt terwijl je daar de lakens verschoont ?....
Ik heb daar vrijwel weinig last van; bij mij liggen de muizen toch dood in de kast. En als ze dan eens opbellen van "'t Treft, ik moet vandaag in je buurt zijn; schikt het dat ik even langs kom ?" In bevestigend geval moet je dan zelf rap rap nog een supermarkt opsnorren om zijn beste vriend als goede maatjes te houden. De liefde gaat daarom ook meestal door de maag. Waag het niet dat uit te schenken waarvan je bij voorbaat weet dat hij het niet lust; dat doet 'm de deur dicht. Dan weet jij beslist hoe laat het is. Dan gaat bij die vriend wel ergens een lichtje branden, dan weet hij tenminste dat hij beter gaan kan dan komen.
Zou het shockeren als je in je living een vriend ontvangt terwijl je daar de lakens verschoont ?....