Hilarische feestdagen
-
Gast
Nadat de winter nog even hard terugsloeg tijdens de eerste weken van maart, keerde het tij halverwege die maand, de fraaie weerscondities bliezen de aftocht. Als een nieuwsgierige cycloon kwam de zon piepen door het alsmaar dikker wordende wolkendek.
De zon scheen vandaag geregeld, alleen maakte de wind het naar mijn gevoel te fris. De temperatuur steeg niet verder dan tot een slordige 13 graden. De voorbije nacht is erg kil verlopen met een minimum van slechts 1 graad met in de morgen enigszins rijmvorming. De dikke donsdeken die al twee weken terug in de kast ligt opgeborgen, werd deze nacht gretig bovengehaald. Mijn koude voeten zochten naar een warm steunpunt maar afgezien van mijn wollen sokken, vond ik er geen. De dikke fleurige streepjespyjama is van de onderste plank genomen en doet nu zijn werk als verwarmer over mijn kille benen. Brrr, iemand moet zich hierboven vergist hebben of wel zitten ze te kaarten om het welkom van de Paus te vieren.
De eerste warmte afgewisseld met de buien zorgden er voor dat het gras tot groeien werd aangemaand. Door het koude einde van de winter lukte het de boeren niet om de koeien snel in de wei te plaatsen, er is namelijk nog niet genoeg voedsel beschikbaar. De laatste paar dagen van maart en de eerste aprildagen zorgden voor een groeispurt en momenteel staan de eerste koeien buiten in het natte gras. Hier in ons dorpje wemelt het van paarden, praktisch in iedere wei staat er een paard met of zonder merk of stamboom.
Verloren gelopen reeën zoeken bang hun weg terug naar de dieper en donker gelegen delen van het bos en de eekhoorntjes zijn naarstig op zoek naar hun lotgenoten. Als je niet oppast, struikel je over de knoerstige wortels van de bomen die langzaam de bospaadjes in beslag nemen. Goddank huizen hier geen enge akelig vieze beesten zoals slangen, ik zou niet durven om die waslijnen te vangen.
Je kan de intense stilte bijna horen. Je loopt een beetje verend en heel zacht op een pad, dat bezaaid is met dunne bruine larix-naalden. Onder je voeten hoor je het kraken van het mos en de takjes als plots het tot je doordringt hoe lekker muf het bos ruikt, de bosrandbewoners kennen ondertussen die geur wel, iets vochtig, zo'n echt ouderwets dennenbosluchtje, zo muf dat het bijna op je longen slaat. Je kan er uren genieten zo stil, zo ouderwets heerlijk klankloos, geen enkele auto die een storend geluid voortbrengt, alleen de honden die heerlijk rennen over het glibberige pad. Terwijl de honden hun benen uit hun lijf rennen, tjilpen de vogels gewoon door, het stoort hun blijkbaar niet. Ineens hoor je gestommel, geblaf in de verte alsof er een asiel voor de deur staat, de stoorfactor wil niet opgeven, verdomde GSM, had ik die nu thuis gelaten.
Nu staat het uitgestalde tuinstel te bibberen onder de blauwe paraplu en het warme lenteweer waar we van hebben kunnen genieten, gaat ons voor enige tijd verlaten. We hebben eventjes mogen watertanden, andermaal wordt het klappertanden in de maat van één, twee, drie. Het buitenwerk in de tuin is volop bezig en het grasmachine heeft zijn dienst al bewezen. Hier en daar is er al een druktemaker de lentesnoei aan het uitvoeren en in de straat wemelt het van de Chirojongens en meisjes.
Op de boerenbuiten zijn veel slaapplaatsen voorzien voor de jeugd, ze kunnen er heerlijk naar hartelust ravotten en opdrachten uitvoeren door de bossen waar ze nog in toegelaten worden. Hun opdracht voor vandaag was: zoek een ‘slaapplaats’ voor de nacht maar het schijnt dat in de vele herbergen nergens nog plaats was voor de jeugd. De mensen hebben zelfs in de jeugd geen enkel vertrouwen meer, de rotzooi die ze telkens achterlaten, dat is er teveel aan. Deze week is er een actie, leef en laat proper leven. De schoolkinderen worden met man en macht gemobiliseerd om de rommel die velen achterlaten en het sluikstorten aanmoedigen, op te ruimen. Containers vol met verloren gelegde autobanden, hoe komen die toch in onze beken terecht, nochtans groeien er geen katsjoebomen hier in het wild en de rubberfabriek die is al jaren gesloten, die gooien hun groen ballekes ergens anders neer. Van stressballekes gesproken.
De zon scheen vandaag geregeld, alleen maakte de wind het naar mijn gevoel te fris. De temperatuur steeg niet verder dan tot een slordige 13 graden. De voorbije nacht is erg kil verlopen met een minimum van slechts 1 graad met in de morgen enigszins rijmvorming. De dikke donsdeken die al twee weken terug in de kast ligt opgeborgen, werd deze nacht gretig bovengehaald. Mijn koude voeten zochten naar een warm steunpunt maar afgezien van mijn wollen sokken, vond ik er geen. De dikke fleurige streepjespyjama is van de onderste plank genomen en doet nu zijn werk als verwarmer over mijn kille benen. Brrr, iemand moet zich hierboven vergist hebben of wel zitten ze te kaarten om het welkom van de Paus te vieren.
De eerste warmte afgewisseld met de buien zorgden er voor dat het gras tot groeien werd aangemaand. Door het koude einde van de winter lukte het de boeren niet om de koeien snel in de wei te plaatsen, er is namelijk nog niet genoeg voedsel beschikbaar. De laatste paar dagen van maart en de eerste aprildagen zorgden voor een groeispurt en momenteel staan de eerste koeien buiten in het natte gras. Hier in ons dorpje wemelt het van paarden, praktisch in iedere wei staat er een paard met of zonder merk of stamboom.
Verloren gelopen reeën zoeken bang hun weg terug naar de dieper en donker gelegen delen van het bos en de eekhoorntjes zijn naarstig op zoek naar hun lotgenoten. Als je niet oppast, struikel je over de knoerstige wortels van de bomen die langzaam de bospaadjes in beslag nemen. Goddank huizen hier geen enge akelig vieze beesten zoals slangen, ik zou niet durven om die waslijnen te vangen.
Je kan de intense stilte bijna horen. Je loopt een beetje verend en heel zacht op een pad, dat bezaaid is met dunne bruine larix-naalden. Onder je voeten hoor je het kraken van het mos en de takjes als plots het tot je doordringt hoe lekker muf het bos ruikt, de bosrandbewoners kennen ondertussen die geur wel, iets vochtig, zo'n echt ouderwets dennenbosluchtje, zo muf dat het bijna op je longen slaat. Je kan er uren genieten zo stil, zo ouderwets heerlijk klankloos, geen enkele auto die een storend geluid voortbrengt, alleen de honden die heerlijk rennen over het glibberige pad. Terwijl de honden hun benen uit hun lijf rennen, tjilpen de vogels gewoon door, het stoort hun blijkbaar niet. Ineens hoor je gestommel, geblaf in de verte alsof er een asiel voor de deur staat, de stoorfactor wil niet opgeven, verdomde GSM, had ik die nu thuis gelaten.
Nu staat het uitgestalde tuinstel te bibberen onder de blauwe paraplu en het warme lenteweer waar we van hebben kunnen genieten, gaat ons voor enige tijd verlaten. We hebben eventjes mogen watertanden, andermaal wordt het klappertanden in de maat van één, twee, drie. Het buitenwerk in de tuin is volop bezig en het grasmachine heeft zijn dienst al bewezen. Hier en daar is er al een druktemaker de lentesnoei aan het uitvoeren en in de straat wemelt het van de Chirojongens en meisjes.
Op de boerenbuiten zijn veel slaapplaatsen voorzien voor de jeugd, ze kunnen er heerlijk naar hartelust ravotten en opdrachten uitvoeren door de bossen waar ze nog in toegelaten worden. Hun opdracht voor vandaag was: zoek een ‘slaapplaats’ voor de nacht maar het schijnt dat in de vele herbergen nergens nog plaats was voor de jeugd. De mensen hebben zelfs in de jeugd geen enkel vertrouwen meer, de rotzooi die ze telkens achterlaten, dat is er teveel aan. Deze week is er een actie, leef en laat proper leven. De schoolkinderen worden met man en macht gemobiliseerd om de rommel die velen achterlaten en het sluikstorten aanmoedigen, op te ruimen. Containers vol met verloren gelegde autobanden, hoe komen die toch in onze beken terecht, nochtans groeien er geen katsjoebomen hier in het wild en de rubberfabriek die is al jaren gesloten, die gooien hun groen ballekes ergens anders neer. Van stressballekes gesproken.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Hoor die twee... leven op de heuveltjes van Erika en geloven al in bergen.
Van Jure weet ik het niet, maar van Kwezel... ? Die kan bergen verzetten ! Daar heeft Mozes én Mohamed nog een hele kluif aan; zeker als ze uitpakt met "ik heb zoveel... km in de benen"... Nu neem ik aan dat wat ze in het Limburgse voor bergen aanzien, die meestal een uitzicht van een mijnterril hebben. Andere bergen ken ik ginds niet. Eén uitzondering, die ten rande van Maastricht; de overigen kunnen ook met de onze wetijveren. Wij hebben de Haneberg, de Konijneberg, de Bosberg en de Carlsberg. Deze laatste word meestal benut als men die andere "bergen" heeft beklommen. De zandduinen van Kasterlee en omgeving zijn doorgaans hoger dan de molshopen die ze bij ons "berg" durven noemen. Maar ik vermoed dat het voor ons Kwezelke een hele opgave zal zijn om onze bergen te komen verkennen. Ze moet dan maar even de Maasvlakte verlaten om zich in het oneindige van onze Kempen haar speurneus richting "berg" richten. Het Hageland en omgeving ligt haar korter; dus haar verwacht ik hier niet.
Van Jure kan ik vermoeden dat die ook bergen ziet; bergen van kiezel- en andere maaslandsche groeven. Want buiten terrils heeft Limburg ook nog andere hoogten... de heuveltjes van Erika niet te na gesproken...
Van Jure weet ik het niet, maar van Kwezel... ? Die kan bergen verzetten ! Daar heeft Mozes én Mohamed nog een hele kluif aan; zeker als ze uitpakt met "ik heb zoveel... km in de benen"... Nu neem ik aan dat wat ze in het Limburgse voor bergen aanzien, die meestal een uitzicht van een mijnterril hebben. Andere bergen ken ik ginds niet. Eén uitzondering, die ten rande van Maastricht; de overigen kunnen ook met de onze wetijveren. Wij hebben de Haneberg, de Konijneberg, de Bosberg en de Carlsberg. Deze laatste word meestal benut als men die andere "bergen" heeft beklommen. De zandduinen van Kasterlee en omgeving zijn doorgaans hoger dan de molshopen die ze bij ons "berg" durven noemen. Maar ik vermoed dat het voor ons Kwezelke een hele opgave zal zijn om onze bergen te komen verkennen. Ze moet dan maar even de Maasvlakte verlaten om zich in het oneindige van onze Kempen haar speurneus richting "berg" richten. Het Hageland en omgeving ligt haar korter; dus haar verwacht ik hier niet.
Van Jure kan ik vermoeden dat die ook bergen ziet; bergen van kiezel- en andere maaslandsche groeven. Want buiten terrils heeft Limburg ook nog andere hoogten... de heuveltjes van Erika niet te na gesproken...
-
ED. - Lid geworden op: 16 okt 2003, 19:20
Ik vertoef hier ook al een tijdje op dit forum en heb al veel over de limburgse bergen gelezen. Ik denk, neen! ik ben er zeker van, dat Kwezel-ook al noemt ze geen Bobejaan- al menige berg overwonnen heeft! Zelfs de dag dat ze ons gaat melden, dat ze-met haar stalen ros- een vuurspuwende Limburgse berg is opgereden , dan nog zal ik haar geloven. Weliswaar met de nevengedachte, dat zij toch ergens een roots moet hebben,.... langs de oever van de schelde!
-
Gast
Het fel verlangde weekend is in zicht, we hopen dat het prille waterzonneke ons meezit want regen dat ben je vlug moe. Ben je 25 km ver geraakt door zij- ruk- en tegenwind, zet ons Heren weeral zijn sluizen open. Een nieuwe poging wordt ondernomen om te benen in conditie te draaien. De hometrainer, daar krijg je stilaan genoeg van, de honger op stilstaande beelden is gestild, het verlangen naar voorbijfluitende auto’s is groter. Mijn 8 speed wordt onder het laken uitgenomen om de weg onveilig te maken ergens waar er heuvels zijn. Ter voorbereiding van de Bloesemring achter een paar weekjes,(en ik heb Tillie al uitgenodigd om mee te doen) oefenen we waar het heuvelachtig is, niet in ene keer de Cauberg op, dat nu ook weer niet. De fruitstreek die doen we regelmatig met ons crossfietske en deze keer probeer ik niet in de haag van een bekende terecht te komen, het gat zal al wel gedicht zijn ondertussen.
Tegenwoordig hebben alle fietsen een kettingaandrijving, alleen op beurzen kom je sporadisch ook nog wel een cardanaandrijving tegen en een enkele vouwfiets doet het met een rubberen tandriem. Op de opendeurdagen voor fietsfanatiekelingen heb ik het me eens laten uitleggen wat kettingen betreft. ook de buitenbanden die waren dringend aan vervanging toe, de kasseien lachten me uit als ik passeerde over hun kopjes en beten gretig in mijn profielen. Kettingen zijn er in alle prijzen en in het begin neem je natuurlijk een goedkope, als het maar bolt. Als ze na de zoveelste poetsbeurt een beetje onderhevig zijn aan roest, dan heb je natuurlijk dringend een vervang nodig of beter gezegd, een nieuwe ketting. Het begon me zowaar te duizelen toen ik naar de professionele uitleg luisterde en nog meer duizelde het, toen ik de prijzen vergeleek. De vriendelijke meneer gaf 10 % korting op de opendeurdagen en zeg nu zelf, dat is fijn meegenomen. Fietskettingen hebben nu allemaal een steek van 1/2" (ca 12.7mm), dat is de hartafstand van de om de scharnierpennen gelagerde rollen. Op historische fietsen, die je in Bokrijk te zien krijgt,kom je nog wel andere tegen, de baanfietsen hadden nog heel lang een blokketting met een steek van 1". Shimano probeerde ooit een baangroep met een kettingsteek van 10mm. Zo heb je bijvoorbeeld een 'gewone' ketting, een ‘Sachs’ racefietsketting, Shimano ketting (text IG of UG, HG, en geknikte zijplaten), Rohloffketting SLT 99, en natuurlijk de alomgekende ‘Campagnolo’ C9.
De pennen, die zijn bij de betere kettingen na montage geklonken. Door de stervormige afdruk op de pen is de kop van de pen iets verdikt. De pen zit nu nog meer klem in het gat en de ketting buigt hierdoor veel moeilijker open maar dat wisten de fietsers onder ons ondertussen al wel.
Het duidelijk verschil zit in de breedte van de ketting. Gewone fietsen hebben meestal 1/2" x 1/8" (ketting links), derailleurfietsen 1/2" x 3/32" (rechts). Het laatste getal geeft de inwendige breedte aan. Bij racekettingen heeft de inwendige breedte echter aan kracht verloren, omdat voor 8, 9 en 10 speedsystemen de ketting platen dunner worden. Zo is 8 speed ketting 7.1mm breed en 9 speed ca 6.8mm, terwijl de tandwielen even dik blijven. De profilering van de kettingplaten om het schakelen te verbeteren is bij de derailleurketting goed te zien.
Een derailleurketting is extra buigzaam in de dwarsrichting, dit wordt bereikt door een andere opbouw van de binnenschakel. Bij de raceketting zijn de binnenplaten rond de gaten doorgezet. Het rolletje van de ketting draait op dit randje, en de binnenplaat schuift en draait onafhankelijk van zijn overbuurman op de kettingpen. Bij een gewone ketting zijn beide binnenplaten met een holle scharnierbus vast verbonden. Doordat raceketting als het ware een afvoergoot tussen beide binnenplaten heeft is de ketting bovendien wat minder gevoelig voor vuil en dat vuil hebben we naar mijn goesting al teveel meegemaakt deze voorbije weken.
Telkens als je kleddernat terugkomt en iedereen kan zich wel indenken, hoe nat dat is, verzopen als een kat, krijgt je nog poetsbeurten er bovenop. Ik wilde dat hier ook 10 % korting op was, op die poetsbeurten bedoel ik. Als je op de weg wil meeglunderen, moet je fiets blinken, onderweg mag hij vuil worden maar niet vóór het vertrek. De regenkledij blijft koppig zitten in mijn achterzak totdat het nodig is en de kasseien, die nemen we er maar bij. Voor de rest, wens ik iedereen een aangenaam weekend met veel fietsplezier ergens.
Tegenwoordig hebben alle fietsen een kettingaandrijving, alleen op beurzen kom je sporadisch ook nog wel een cardanaandrijving tegen en een enkele vouwfiets doet het met een rubberen tandriem. Op de opendeurdagen voor fietsfanatiekelingen heb ik het me eens laten uitleggen wat kettingen betreft. ook de buitenbanden die waren dringend aan vervanging toe, de kasseien lachten me uit als ik passeerde over hun kopjes en beten gretig in mijn profielen. Kettingen zijn er in alle prijzen en in het begin neem je natuurlijk een goedkope, als het maar bolt. Als ze na de zoveelste poetsbeurt een beetje onderhevig zijn aan roest, dan heb je natuurlijk dringend een vervang nodig of beter gezegd, een nieuwe ketting. Het begon me zowaar te duizelen toen ik naar de professionele uitleg luisterde en nog meer duizelde het, toen ik de prijzen vergeleek. De vriendelijke meneer gaf 10 % korting op de opendeurdagen en zeg nu zelf, dat is fijn meegenomen. Fietskettingen hebben nu allemaal een steek van 1/2" (ca 12.7mm), dat is de hartafstand van de om de scharnierpennen gelagerde rollen. Op historische fietsen, die je in Bokrijk te zien krijgt,kom je nog wel andere tegen, de baanfietsen hadden nog heel lang een blokketting met een steek van 1". Shimano probeerde ooit een baangroep met een kettingsteek van 10mm. Zo heb je bijvoorbeeld een 'gewone' ketting, een ‘Sachs’ racefietsketting, Shimano ketting (text IG of UG, HG, en geknikte zijplaten), Rohloffketting SLT 99, en natuurlijk de alomgekende ‘Campagnolo’ C9.
De pennen, die zijn bij de betere kettingen na montage geklonken. Door de stervormige afdruk op de pen is de kop van de pen iets verdikt. De pen zit nu nog meer klem in het gat en de ketting buigt hierdoor veel moeilijker open maar dat wisten de fietsers onder ons ondertussen al wel.
Het duidelijk verschil zit in de breedte van de ketting. Gewone fietsen hebben meestal 1/2" x 1/8" (ketting links), derailleurfietsen 1/2" x 3/32" (rechts). Het laatste getal geeft de inwendige breedte aan. Bij racekettingen heeft de inwendige breedte echter aan kracht verloren, omdat voor 8, 9 en 10 speedsystemen de ketting platen dunner worden. Zo is 8 speed ketting 7.1mm breed en 9 speed ca 6.8mm, terwijl de tandwielen even dik blijven. De profilering van de kettingplaten om het schakelen te verbeteren is bij de derailleurketting goed te zien.
Een derailleurketting is extra buigzaam in de dwarsrichting, dit wordt bereikt door een andere opbouw van de binnenschakel. Bij de raceketting zijn de binnenplaten rond de gaten doorgezet. Het rolletje van de ketting draait op dit randje, en de binnenplaat schuift en draait onafhankelijk van zijn overbuurman op de kettingpen. Bij een gewone ketting zijn beide binnenplaten met een holle scharnierbus vast verbonden. Doordat raceketting als het ware een afvoergoot tussen beide binnenplaten heeft is de ketting bovendien wat minder gevoelig voor vuil en dat vuil hebben we naar mijn goesting al teveel meegemaakt deze voorbije weken.
Telkens als je kleddernat terugkomt en iedereen kan zich wel indenken, hoe nat dat is, verzopen als een kat, krijgt je nog poetsbeurten er bovenop. Ik wilde dat hier ook 10 % korting op was, op die poetsbeurten bedoel ik. Als je op de weg wil meeglunderen, moet je fiets blinken, onderweg mag hij vuil worden maar niet vóór het vertrek. De regenkledij blijft koppig zitten in mijn achterzak totdat het nodig is en de kasseien, die nemen we er maar bij. Voor de rest, wens ik iedereen een aangenaam weekend met veel fietsplezier ergens.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Even dacht ik Kwezel houdt van SM... 
Kettingen en tandwielen, gaten in alle maten en dikten en met een genauwe opschrijving als zij ze een professionele op dat vlak. Dat ze aan zelfkastijding doet, dat was me al lang geweten; maar dat ze daar nu met alle details over uitpakt leek me meer reklame dan werkelijkheid. Ik weet ook wel, kettingen heb je in alle vormen. Je hebt er met ronde ogen, achtvormige tot zelfs op pinnekensdraad gelijkende. En tegenwoordig zelfs in kunststof -heb ik me laten wijsmaken-. Als het toestel waarmee je die bediend ook al in koolstof of carbon (zoals ze dat zo graag vernoemen) geconstrueerd is, ben je een volleerde crack in die discipline. Voorwaar, Kwezel's koersfiets zal dan ook deel uit maken van het restant van een der Maaslandse mijnoverschotten. Dat ze het er warm van krijgt, daar twijfel ik niet aan. Destijds verkocht men daar toch dat "zwarte goud" om poepekes te verwarmen...
Mag het haar een troost wezen, ook hier in de zanderige Kempen wordt carbon benut, zij het niet als fiets. Meerdere companen hebben ook een katrolboog vervaardigd uit die kunststof. Alleen van de handgreep krijg je al zwarte handpalmen. Zo zal het waarschijnlijk ook met haar koersbroekje zijn. Waarom dat zwart-satijnen uiterlijk zo moet zijn zal wel zijn reden hebben; het laat geen "sporen" na.
Maar ze had het over "metaal"... misschien krijgen we het vervolg elders nog wel te lezen...
TLL
Kettingen en tandwielen, gaten in alle maten en dikten en met een genauwe opschrijving als zij ze een professionele op dat vlak. Dat ze aan zelfkastijding doet, dat was me al lang geweten; maar dat ze daar nu met alle details over uitpakt leek me meer reklame dan werkelijkheid. Ik weet ook wel, kettingen heb je in alle vormen. Je hebt er met ronde ogen, achtvormige tot zelfs op pinnekensdraad gelijkende. En tegenwoordig zelfs in kunststof -heb ik me laten wijsmaken-. Als het toestel waarmee je die bediend ook al in koolstof of carbon (zoals ze dat zo graag vernoemen) geconstrueerd is, ben je een volleerde crack in die discipline. Voorwaar, Kwezel's koersfiets zal dan ook deel uit maken van het restant van een der Maaslandse mijnoverschotten. Dat ze het er warm van krijgt, daar twijfel ik niet aan. Destijds verkocht men daar toch dat "zwarte goud" om poepekes te verwarmen... Mag het haar een troost wezen, ook hier in de zanderige Kempen wordt carbon benut, zij het niet als fiets. Meerdere companen hebben ook een katrolboog vervaardigd uit die kunststof. Alleen van de handgreep krijg je al zwarte handpalmen. Zo zal het waarschijnlijk ook met haar koersbroekje zijn. Waarom dat zwart-satijnen uiterlijk zo moet zijn zal wel zijn reden hebben; het laat geen "sporen" na.
Maar ze had het over "metaal"... misschien krijgen we het vervolg elders nog wel te lezen...
TLL
-
Gast
Nu moet je me dat toch eens ruiken hier buiten, het stinkt als een beerput die volgelopen is met van alles en nog wat. Toeren met boeren noemen ze dat wellicht maar in mijn ogen is het ‘de boeren toeren met ons’. Je kan niet meer door een veld fietsen of je wordt overladen met van die geurtjes waar Coco nog geen naam voor heeft. Rotte eieren of pulp voor de dieren, die vind ik nog het ergste. Dat is zo een zure vieze troep dat ze de dieren te eten geven en wij krijgen dan daarvan de melk van zulke koeien. Ze spurten voor het snelst naar het land om hun dikke tonnen leeg te spuiten, bààààh, vies. Nog maar te zwijgen van je kleren die een nalentegeurtje krijgen, je moet jandorie iedere keer weer opnieuw je kledij aan het wasmachine toevertrouwen. Verleden week zag ik eruit als een verzopen kat, deze week krijg ik de wind van achter die meefietst op je schouders, van passaatwinden gesproken.
Gisteren wilden we stoer doen, we zijn op verkenning geweest in Borgloon en omstreken. Voor die heuvels moet je al flink wat geoefend hebben, anders lig je zo naast je fiets met ademhalingsmoeilijkheden. In het centrum van dat historische stadje moet je een acrobaat zijn tegenwoordig om aan het VVV-kantoor te geraken. Overal zijn er werken aan de gang, ze geraken blijkbaar niet af, die werken. De fietspaden staan vol met slordig geparkeerde auto’s die je doen slalommen en om het ogenblik naar je rem doen grijpen. Als je dan tweemaal over dezelfde kasseien gepasseerd bent, kom je tot je ontsteltenis dat je tweemaal het kantoortje voorbij gereden bent, telkens moet je dan weer mee met het verkeer naar beneden. Als je bergaf bent geweest moet je ook weer bergop, niet dat het slechte wil is maar ik heb het ook graag gemakkelijk. Kom je dan op dat bureeltje, zegt dat lief vrouwke, “mevrouw hier stempelen we niet, nooit gedaan.” Wat is een VVVkantoor dan, voor wat dient dat kamerke dan, voor de luxe van een stad? Eindelijk zet ze dan toch een handtekening in mijn boekje om het geldig te maken maar een stempel die hadden ze blijkbaar nog niet van de burgervader gekregen. Toch niet zo modern als ze willen uit laten schijnen? Het is een komen en gaan in zou een kantoor, de mensen willen allemaal fiets- en wandelkaarten hebben. De terrasjes die geraken stilaan vol, de magen en de kelen die worden onderweg bijgesmeerd. Eindelijk geen nattigheid van hier boven, maar voor hoelang? Sommigen draaiden zich eens om, snoven hun neus en roken weliswaar nog het boerenleven aan mijn kleren. Hopelijk hingen er geen drekkoeien aan, die naar natuur roken, die zouden te zwaar wegen in mijn achterzak om mee te nemen.
Vandaag hetzelfde liedje, de glimmende zwarte broeken en truien waren weeral fris, kom je door een Hollands veld en lap, het begon van voor af aan. De weg lag bekladderd met overblijfsels van tractorensporen, nog maar te zwijgen van de mobiels die stop stonden om de teer bij te werken, er zat niks anders op dan te zigzaggen tussen al die moderne voertuigen.
Als je de benen wil oefenen moeten jullie beslist de Slingerberg gaan proberen, waait alles heerlijk los en van je af. De wind blaast de geurtjes een beetje uit je kleren en de derailleur schakelt gezwind van het ene plaatje naar het andere. Zolang de fiets er maar geen last van heeft, dan mogen de boeren rustig verder toeren met hun natuurproducten op het veld. En de wasmachine die blijft verder bollen, iedere dag, dag na dag.
Gisteren wilden we stoer doen, we zijn op verkenning geweest in Borgloon en omstreken. Voor die heuvels moet je al flink wat geoefend hebben, anders lig je zo naast je fiets met ademhalingsmoeilijkheden. In het centrum van dat historische stadje moet je een acrobaat zijn tegenwoordig om aan het VVV-kantoor te geraken. Overal zijn er werken aan de gang, ze geraken blijkbaar niet af, die werken. De fietspaden staan vol met slordig geparkeerde auto’s die je doen slalommen en om het ogenblik naar je rem doen grijpen. Als je dan tweemaal over dezelfde kasseien gepasseerd bent, kom je tot je ontsteltenis dat je tweemaal het kantoortje voorbij gereden bent, telkens moet je dan weer mee met het verkeer naar beneden. Als je bergaf bent geweest moet je ook weer bergop, niet dat het slechte wil is maar ik heb het ook graag gemakkelijk. Kom je dan op dat bureeltje, zegt dat lief vrouwke, “mevrouw hier stempelen we niet, nooit gedaan.” Wat is een VVVkantoor dan, voor wat dient dat kamerke dan, voor de luxe van een stad? Eindelijk zet ze dan toch een handtekening in mijn boekje om het geldig te maken maar een stempel die hadden ze blijkbaar nog niet van de burgervader gekregen. Toch niet zo modern als ze willen uit laten schijnen? Het is een komen en gaan in zou een kantoor, de mensen willen allemaal fiets- en wandelkaarten hebben. De terrasjes die geraken stilaan vol, de magen en de kelen die worden onderweg bijgesmeerd. Eindelijk geen nattigheid van hier boven, maar voor hoelang? Sommigen draaiden zich eens om, snoven hun neus en roken weliswaar nog het boerenleven aan mijn kleren. Hopelijk hingen er geen drekkoeien aan, die naar natuur roken, die zouden te zwaar wegen in mijn achterzak om mee te nemen.
Vandaag hetzelfde liedje, de glimmende zwarte broeken en truien waren weeral fris, kom je door een Hollands veld en lap, het begon van voor af aan. De weg lag bekladderd met overblijfsels van tractorensporen, nog maar te zwijgen van de mobiels die stop stonden om de teer bij te werken, er zat niks anders op dan te zigzaggen tussen al die moderne voertuigen.
Als je de benen wil oefenen moeten jullie beslist de Slingerberg gaan proberen, waait alles heerlijk los en van je af. De wind blaast de geurtjes een beetje uit je kleren en de derailleur schakelt gezwind van het ene plaatje naar het andere. Zolang de fiets er maar geen last van heeft, dan mogen de boeren rustig verder toeren met hun natuurproducten op het veld. En de wasmachine die blijft verder bollen, iedere dag, dag na dag.
-
Gast
De grote hamvraag, waarom wordt er zo massaal geblogd(t)? Wat is de bedoeling van zoiets en vooral, wat is het eigenlijk? In de ‘Dikke Van Dale’ staat het nog niet beschreven, het is gissen naar de betekenis ervan maar het staat dan al op de wachtlijst van nieuwkomers.
Jaren geleden moest men een website kunnen in elkaar brouwen, nu moet men kunnen ‘bloggen’. Van blocken daar heb ik al kaas van gegeten, weliswaar soms een harde maar het viel uiteindelijk nogal mee. Raakt C+taal stilaan uit de mode, duwt men cybertaal in de vergeethoek?
Er zullen wel duizend-en-één redenen zijn waarom de mensen heden ten dagen collectief bloggen, maar hier een kleine greep uit het grote aanbod.
We kunnen bijvoorbeeld iemand de loef afsteken, om zo meer contact te houden met vrienden en anderen jaloers maken, dat iemand zijn eigen, permanent online plekje op het internet heeft en zij nog niet.
Het kan ook zijn dat we tussen het werken door alle stress en agressie, die de baas bij ons veroorzaakt, van ons af kan en wil schrijven. Om je wekelijkse voetbaltoernooi te bespreken met je huisgenoten, of om een uitlaatklep voor je bruisende creativiteit te vinden. Men kan er zowaar de zwangerschapsperiode bijhouden van dochterlief, de periode voor trouwen vastleggen of de verkoop van een nieuw zelfgeschreven boek, of gewoon om eclectisch, raar en een beetje bizar te zijn. Trouwens men moet een beetje mee met zijn tijd gaan, de telefoon, die haspelt achterop, de GSM, die is te duur voor continue in gebruik te zijn, dan is bloggen toch een schoon alternatief. Niets dan voordelen, alleen, je bent er zolang mee bezig, vooraleer je er iets van begrijpt. De tijd die anders benut werd om dingen buitenshuis te doen, die gaat een beetje verloren, immers men moet mee met de laatste trend. Iedere dag een beetje het blogje aanpassen, een nieuw kleedje aanmeten. Het heeft ook zijn voordelen maar zeker ook zijn nadelen. Kijk maar eens naar de politicus van de 21ste eeuw, die heeft nu een ultieme manier om de band met de kiezer aan te halen, ze laten hun klerken de blokskes bijvullen en aanpassen met moderne kamermuziek. Het beste is ervan dat de meesten uit hun sociale isolement komen. Mensen die anders afgesloten van de wereld leefden, treden massaal naar buiten, virtueel welteverstaan. Wie het niet meer zag zitten in zijn leven, heeft nu een hulpmiddel om belangrijke schriftelijke gesprekken aan te knopen met andere virtuele bloggers, het geeft een nieuwe wending aan hun leven dat ze lang zinloos hebben beschouwd. Een nieuwe toekomst is geboren en als het niks dan voordelen heeft voor sommigen, zou ik zeggen: mensenlief, ‘blog’ er op los, laat jullie gaan, geniet van het leven dat nog heel veel te bieden heeft, beleef er de ultieme kik mee. Maar denk eraan, af en toe moet men zijn dierbaar peceke eens los kunnen laten, naar buiten in de natuur gaan ademen om nieuwe indrukken op te doen, zet de voordelen niet om in nadelen, want dan wordt het pas een obsessie, men steekt dan de meesten de loef af om toch maar de grootste blog te hebben. Enne Vera en Rik, mooie glimlach op tv, geheel Vlaanderen kent nu het blogsysteem van het Seniorennet maar hoe moet dat nieuwe werkwoord nu vervoegd worden?
Jaren geleden moest men een website kunnen in elkaar brouwen, nu moet men kunnen ‘bloggen’. Van blocken daar heb ik al kaas van gegeten, weliswaar soms een harde maar het viel uiteindelijk nogal mee. Raakt C+taal stilaan uit de mode, duwt men cybertaal in de vergeethoek?
Er zullen wel duizend-en-één redenen zijn waarom de mensen heden ten dagen collectief bloggen, maar hier een kleine greep uit het grote aanbod.
We kunnen bijvoorbeeld iemand de loef afsteken, om zo meer contact te houden met vrienden en anderen jaloers maken, dat iemand zijn eigen, permanent online plekje op het internet heeft en zij nog niet.
Het kan ook zijn dat we tussen het werken door alle stress en agressie, die de baas bij ons veroorzaakt, van ons af kan en wil schrijven. Om je wekelijkse voetbaltoernooi te bespreken met je huisgenoten, of om een uitlaatklep voor je bruisende creativiteit te vinden. Men kan er zowaar de zwangerschapsperiode bijhouden van dochterlief, de periode voor trouwen vastleggen of de verkoop van een nieuw zelfgeschreven boek, of gewoon om eclectisch, raar en een beetje bizar te zijn. Trouwens men moet een beetje mee met zijn tijd gaan, de telefoon, die haspelt achterop, de GSM, die is te duur voor continue in gebruik te zijn, dan is bloggen toch een schoon alternatief. Niets dan voordelen, alleen, je bent er zolang mee bezig, vooraleer je er iets van begrijpt. De tijd die anders benut werd om dingen buitenshuis te doen, die gaat een beetje verloren, immers men moet mee met de laatste trend. Iedere dag een beetje het blogje aanpassen, een nieuw kleedje aanmeten. Het heeft ook zijn voordelen maar zeker ook zijn nadelen. Kijk maar eens naar de politicus van de 21ste eeuw, die heeft nu een ultieme manier om de band met de kiezer aan te halen, ze laten hun klerken de blokskes bijvullen en aanpassen met moderne kamermuziek. Het beste is ervan dat de meesten uit hun sociale isolement komen. Mensen die anders afgesloten van de wereld leefden, treden massaal naar buiten, virtueel welteverstaan. Wie het niet meer zag zitten in zijn leven, heeft nu een hulpmiddel om belangrijke schriftelijke gesprekken aan te knopen met andere virtuele bloggers, het geeft een nieuwe wending aan hun leven dat ze lang zinloos hebben beschouwd. Een nieuwe toekomst is geboren en als het niks dan voordelen heeft voor sommigen, zou ik zeggen: mensenlief, ‘blog’ er op los, laat jullie gaan, geniet van het leven dat nog heel veel te bieden heeft, beleef er de ultieme kik mee. Maar denk eraan, af en toe moet men zijn dierbaar peceke eens los kunnen laten, naar buiten in de natuur gaan ademen om nieuwe indrukken op te doen, zet de voordelen niet om in nadelen, want dan wordt het pas een obsessie, men steekt dan de meesten de loef af om toch maar de grootste blog te hebben. Enne Vera en Rik, mooie glimlach op tv, geheel Vlaanderen kent nu het blogsysteem van het Seniorennet maar hoe moet dat nieuwe werkwoord nu vervoegd worden?
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Destijds heb ik, mede door die "blog"-rage van de eerste concurerende aanbieder, het ook eens gewaagd te bloggen. Maar net zoals bij SeniorenNet is het me daar evenredig vergaan. Ik dacht zo, tiens... da's nu eens een manier om je vereniging kenbaar te maken zonder dat deze zich in een www-schuld moet steken, en dit alles "gratis". Iedereen weet ondertussen wel dat gratis niet kosteloos is, en wat je gratis verkrijgt ook niet dat is wat men je meestal ook héél rooskleurig voorschotelt. Zo ervaarde ik -dit als klein intermezzo- dat wat in de seniorennetblogs "muziek" wordt toegeschreven enkel en alleen een paar noten uit een aftandse melodica bedoeld wordt. Muziek, naar voorbeelden van ons aller Brombeer, dat kun je wel schudden. Geen blog die dat aankan. Enkel Midi-files en dan nog beperkt tot 100 Kb. Je kan her hoogstens enkele waarschuwingsdeuntjes mee verwerken. Voorwaar een ijdel idee om dan je zangkunstgroep via een blog te promoten. En juist dat was mijn bedoeling... een deel uit ons repertoire ten gehore brengen. Dat webmasters en moderatoren mij weerlegden dat muziek via auteursrechtenorganisaties angstvallig gevolgd worden, vind ik maar een drogreden. Het is tenslotte de aanbieder die ervan verdacht moet worden die rechten te ontduiken, niet de weborganisatie. Laat Buma-Stemra, Sabam of andere auteursorganisaties wérken i.p.v. op hun luie reet en met uitgestoken handje zgn. "billijke vergoedingen" incasseren, dan hebben ze reden tot bestaan... als ook de auteurs hun deel krijgen ! Nee, wij -in ons koortje- brengen voornamelijk melodien ten gehoren waar generlei organisatie enige rechten op kan toeeisen. Want wie ga je vergoeden voor madrigalen uit de 16e eeuw ? Ze hebben het nu al moeilijk om Elvissen, Johnnies en Brothers uit mekaar te houden, laat staan dat ze enige notie hebben van "muziek". Maar laat mij jullie humeur niet vergallen... de bonobo's in de Afrikaanse wouden maken ook muziek, zoals elke ezel kan balken. Maar zelfs dat mag je via een blog niet ten gehore brengen... Nou, dan hield ik dat ook maar voor bekeken... Ik lig er geenszins wakker van, ik zal me tenminste geen blog aan mijn been hebben ...
-
Gast
De dag dat het zonlicht niet meer schijnt en dat MC voorgoed verdwijnt, wie zou dat op zijn geweten willen hebben? Heeft ieder al eens in zijn of haar eigen boezem gekeken, gezien naar zijn eigen ego, wie durft de eerste steen te werpen? Als ik alle mensen zou durven aanwijzen die hier een lelijke mail of iets dergelijks gestuurd hebben, dan waren er al zeker tien minder op het net. Van die bewuste persoon is hier echter niet ene vunzige mail binnengekomen, zelfs aan de telefoon gedroeg hij zich netjes.
Ik wil niks suggereren maar als we met zijn allen ons aan de tien geboden houden, of aan de vijf van de H. Kerk, dan zou er al een pak minder ambras zijn onder de seniorenleden. Alhoewel ik nog lang geen seniorina ben, kom ik veel meelezen, moest ik zelfs een glimlach onderdrukken, telkens als ik menig posting las van betrokkene. Ja, hij deed zowaar een glimlach op mijn gelaat verschijnen, niet altijd maar af en toe wel. Zijn snater stond niet eventjes stil, probeer maar eens on-line te wezen, dag en nacht alles nalezen, je zou er het noorden bij verliezen, zelfs een jongere moet hiervoor passen.
Ik wil geen pleidooi houden voor een virtueel iemand, maar wie zijn wij eigenlijk achter de pc? Welke macht mogen wij ons toe-eigenen om mee te besluiten om iemand niet of wel te bannen? Zijn wij hier rechters? Wie zijn we eigenlijk zelf, verschuilen zich niet meerderen achter een masker om de eenzaamheid te ontlopen? De pc is voor sommigen het ene middel om te communiceren met de buitenwereld. Ook al heeft men handen vol geld, zonder vrienden en vriendschap is men nergens, men is als het ware, alleen op de wereld. Sloop die muren om je heen zegt men dan, wel help geen muren opbouwen, zonder de mening en de toestand van iemand anders te kennen. Sommige ziekten brengen nevenwerkingen met zich mee. Al eens gehoord van de ziekte van G. De La Tourette? Hiermee zou met dat kunnen vergelijken. Er bestaat medicatie die als bijwerkingen hebben, dat men ongecontroleerd iets zegt, men kan gewoon niet anders, men gooit het als het ware eruit. Voor de mensen die er niks van afweten, komt dit hoogstwaarschijnlijk als onbeschoft over, voor degenen die er iets van kennen, en vraag maar aan de Pastoor hier ergens onder ons, die weten, dat de mensen met zo’n afwijking er niks aan kunnen doen. Zo kan je ook zeggen van de mensen hieronder ons, die aan paranoïde en schizofrenie lijden, dat ook die gebannen moeten worden, maar wie durft hier tegen op te komen? De mensen die het thuis niet meer zien zitten, door de ruzies met hun gezin, de werkdruk, de financiële zorgen, die hier hun gal komen spuigen, moeten ook die geband worden? Leef en laat leven, zei iemand, wel laten we dan een voorbeeld stellen voor anderen. We willen zo graag allemaal honderd jaar worden, maar durven we wel zo oud worden, zonder in ons eigen hart gekeken te hebben.
Ooit heb ik eens voorgelezen in een kerk, dat we iemand moeten zeven maal zeven maal zeven moeten vergeven. Dat we niet slapen kunnen gaan zonder iemand die dag te hebben vergeven. We hoeven onze wangen niet aan te bieden, maar we kunnen wel negeren.
Hier even mijn voorbeden die ik gedaan heb voor iemand die tot priester is gewijd heel lang geleden en het geluk nu in Rome heeft gevonden.
De 10 geboden van God: Ik ben de Heer, uw God, gij zult geen afgoden vereren maar Mij alleen aanbidden en boven alles beminnen. Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken. Wees gedachtig, dat gij de dag des Heren heiligt. Eer uw vader en moeder. Gij zult niet doden. Gij zult geen onkuisheid doen. Gij zult niet stelen. Gij zult tegen uw naaste niet ‘vals’ getuigen. Gij zult geen onkuisheid begeren. Gij zult niet ‘onrechtvaardig’ begeren wat uw naaste toebehoort.
De 5 geboden ven de H. Kerk: Gij zult: De verplichte feestdagen vieren als zondag. Op zondagen en verplichte feestdagen de heilige Mis bijwonen en geen ‘verboden werk’ doen. Op onthoudingsdagen geen vlees gebruiken en op vastendagen vasten. Tenminste eenmaal per jaar biechten. In de Paastijd de heilige Communie ontvangen.
Iedereen zal op één van deze geboden wel ergens een negatief antwoord op hebben want we zijn allemaal maar mensen, met dagelijkse beslommeringen, weekendwerkers en carrièremensen . We worden op onze vingers getikt en tikken op een ander zijn vingers. Tot zo ver deze lezing.
Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? Responde mihi!
Ik wil niks suggereren maar als we met zijn allen ons aan de tien geboden houden, of aan de vijf van de H. Kerk, dan zou er al een pak minder ambras zijn onder de seniorenleden. Alhoewel ik nog lang geen seniorina ben, kom ik veel meelezen, moest ik zelfs een glimlach onderdrukken, telkens als ik menig posting las van betrokkene. Ja, hij deed zowaar een glimlach op mijn gelaat verschijnen, niet altijd maar af en toe wel. Zijn snater stond niet eventjes stil, probeer maar eens on-line te wezen, dag en nacht alles nalezen, je zou er het noorden bij verliezen, zelfs een jongere moet hiervoor passen.
Ik wil geen pleidooi houden voor een virtueel iemand, maar wie zijn wij eigenlijk achter de pc? Welke macht mogen wij ons toe-eigenen om mee te besluiten om iemand niet of wel te bannen? Zijn wij hier rechters? Wie zijn we eigenlijk zelf, verschuilen zich niet meerderen achter een masker om de eenzaamheid te ontlopen? De pc is voor sommigen het ene middel om te communiceren met de buitenwereld. Ook al heeft men handen vol geld, zonder vrienden en vriendschap is men nergens, men is als het ware, alleen op de wereld. Sloop die muren om je heen zegt men dan, wel help geen muren opbouwen, zonder de mening en de toestand van iemand anders te kennen. Sommige ziekten brengen nevenwerkingen met zich mee. Al eens gehoord van de ziekte van G. De La Tourette? Hiermee zou met dat kunnen vergelijken. Er bestaat medicatie die als bijwerkingen hebben, dat men ongecontroleerd iets zegt, men kan gewoon niet anders, men gooit het als het ware eruit. Voor de mensen die er niks van afweten, komt dit hoogstwaarschijnlijk als onbeschoft over, voor degenen die er iets van kennen, en vraag maar aan de Pastoor hier ergens onder ons, die weten, dat de mensen met zo’n afwijking er niks aan kunnen doen. Zo kan je ook zeggen van de mensen hieronder ons, die aan paranoïde en schizofrenie lijden, dat ook die gebannen moeten worden, maar wie durft hier tegen op te komen? De mensen die het thuis niet meer zien zitten, door de ruzies met hun gezin, de werkdruk, de financiële zorgen, die hier hun gal komen spuigen, moeten ook die geband worden? Leef en laat leven, zei iemand, wel laten we dan een voorbeeld stellen voor anderen. We willen zo graag allemaal honderd jaar worden, maar durven we wel zo oud worden, zonder in ons eigen hart gekeken te hebben.
Ooit heb ik eens voorgelezen in een kerk, dat we iemand moeten zeven maal zeven maal zeven moeten vergeven. Dat we niet slapen kunnen gaan zonder iemand die dag te hebben vergeven. We hoeven onze wangen niet aan te bieden, maar we kunnen wel negeren.
Hier even mijn voorbeden die ik gedaan heb voor iemand die tot priester is gewijd heel lang geleden en het geluk nu in Rome heeft gevonden.
De 10 geboden van God: Ik ben de Heer, uw God, gij zult geen afgoden vereren maar Mij alleen aanbidden en boven alles beminnen. Gij zult de naam van de Heer, uw God, niet zonder eerbied gebruiken. Wees gedachtig, dat gij de dag des Heren heiligt. Eer uw vader en moeder. Gij zult niet doden. Gij zult geen onkuisheid doen. Gij zult niet stelen. Gij zult tegen uw naaste niet ‘vals’ getuigen. Gij zult geen onkuisheid begeren. Gij zult niet ‘onrechtvaardig’ begeren wat uw naaste toebehoort.
De 5 geboden ven de H. Kerk: Gij zult: De verplichte feestdagen vieren als zondag. Op zondagen en verplichte feestdagen de heilige Mis bijwonen en geen ‘verboden werk’ doen. Op onthoudingsdagen geen vlees gebruiken en op vastendagen vasten. Tenminste eenmaal per jaar biechten. In de Paastijd de heilige Communie ontvangen.
Iedereen zal op één van deze geboden wel ergens een negatief antwoord op hebben want we zijn allemaal maar mensen, met dagelijkse beslommeringen, weekendwerkers en carrièremensen . We worden op onze vingers getikt en tikken op een ander zijn vingers. Tot zo ver deze lezing.
Popule meus, quid feci tibi? aut in quo contristavi te? Responde mihi!
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Een videodinges is een raar iets. Destijds, ik kon het toen makkelijk aan, schafte ik me een camcorder aan; iets waarop met vette letters "PRO" stond aangeduid. Klinkt voornaam, heeft ook iets waarvan men zegt "Ga nu maar omstaan..." En inderdaad, kwam ik daarmee aandraven kreeg ik het gefezel niet van toekijkers hun lippen "Dat moet er ene van de tv zijn... wie zeult er anders met zo'n schouderbeest rond." En ikke, in alle eenvoud zeggen "Het is maar een gewoon camerake hoor... niets bijzonders." Toegegeven, op de latten of in zwembroek wenste ik me wel iets makkelijkers; maar het gaf resultaat, en daar kon toenertijd menig kleintje niet eens aan nippen.
Nu, na al die jaren en ettelijke bandjes vervlogen herinneringen werd hier inside me toegefluisterd me er nog eens mee te bezigen. Makkelijker gezegd dan gedaan; de batterijen, iets waar ik -ondanks mijn technische kennis terzake- nog steeds de grootste moeite mee heb laten het meestal afweten nog voor ze hun taak naar behoren gekweten hebben. In het boekje staat - voor de zwaarste versie- een opnametijd van 50 minuten terwijl een kassette van 90 minuten het na 10 minuten al laat afweten. Ik weet ook wel dat NiCd's een memory-effect hebben... maar dat nieuwe me herinneren als een afbeuler en me dan na een kleine tien minuten verstek laten gaan, da's te betreuren. Nu ben ik dus noodgedwongen afhankelijk van een netvoeding. Om een reportage tot een goed einde te brengen sleur ik nu niet alleen een tripod-statief mee, maar ook nog een spindel met 50 meter draad én netaansluiting. Probeer daar maar eens een fietsende berggeit mee te begelijden (= niet fout) want leiden is er dan niet bij; na 49 meter wordt ik met een snok tot stilstand gebracht terwijl miss Kuit heerlijk doorfietst. En dan heb ik amper een paar secondes beeld op de beeldband geperst.
Dus nu moest er een nieuwe komme... en euh... het past nog wel in de handpalm. Ook weer volgens de schriftuur kan deze batterij -in normale omstandigheden- 180 minuten aan. Zo groot zijn mijn cassettes niet. Da's dus meegenomen. En dan spreken ze daar nog over de kleinste uitvoering. Omdat ik geen reserve had heb ik dan ook maar de grootste uitvoering bijbesteld, daarmee zou ik makkelijk al mijn bandjes ermee kunnen doordraaien. Wat ik wel vreemd vind, die Nicads waren volumineus driemaal dikker dan deze nieuwlichters en deden er héél wat minder over om te ontladen.
"Waarom neem jij geen digitale camera ?" vroeg de verkoper, een jong gastje dat schijnbaar nooit een analoge camera heeft zien werken..." in de folder staat er nog maar één type van afgebeeld..." tja, wat wil je als die "ouwe" het nog doet -aan het lijntje weliswaar- en die nieuwe het enkel voor mobiel gedrag moet opnemen.
Ik heb die folders niet gedrukt...
TLL
Nu, na al die jaren en ettelijke bandjes vervlogen herinneringen werd hier inside me toegefluisterd me er nog eens mee te bezigen. Makkelijker gezegd dan gedaan; de batterijen, iets waar ik -ondanks mijn technische kennis terzake- nog steeds de grootste moeite mee heb laten het meestal afweten nog voor ze hun taak naar behoren gekweten hebben. In het boekje staat - voor de zwaarste versie- een opnametijd van 50 minuten terwijl een kassette van 90 minuten het na 10 minuten al laat afweten. Ik weet ook wel dat NiCd's een memory-effect hebben... maar dat nieuwe me herinneren als een afbeuler en me dan na een kleine tien minuten verstek laten gaan, da's te betreuren. Nu ben ik dus noodgedwongen afhankelijk van een netvoeding. Om een reportage tot een goed einde te brengen sleur ik nu niet alleen een tripod-statief mee, maar ook nog een spindel met 50 meter draad én netaansluiting. Probeer daar maar eens een fietsende berggeit mee te begelijden (= niet fout) want leiden is er dan niet bij; na 49 meter wordt ik met een snok tot stilstand gebracht terwijl miss Kuit heerlijk doorfietst. En dan heb ik amper een paar secondes beeld op de beeldband geperst.
Dus nu moest er een nieuwe komme... en euh... het past nog wel in de handpalm. Ook weer volgens de schriftuur kan deze batterij -in normale omstandigheden- 180 minuten aan. Zo groot zijn mijn cassettes niet. Da's dus meegenomen. En dan spreken ze daar nog over de kleinste uitvoering. Omdat ik geen reserve had heb ik dan ook maar de grootste uitvoering bijbesteld, daarmee zou ik makkelijk al mijn bandjes ermee kunnen doordraaien. Wat ik wel vreemd vind, die Nicads waren volumineus driemaal dikker dan deze nieuwlichters en deden er héél wat minder over om te ontladen.
"Waarom neem jij geen digitale camera ?" vroeg de verkoper, een jong gastje dat schijnbaar nooit een analoge camera heeft zien werken..." in de folder staat er nog maar één type van afgebeeld..." tja, wat wil je als die "ouwe" het nog doet -aan het lijntje weliswaar- en die nieuwe het enkel voor mobiel gedrag moet opnemen.
Ik heb die folders niet gedrukt...
TLL
-
Gast
Wie nog oude foto's van zichzelf heeft van toen hij klein was, zal waarschijnlijk zien dat hij een geheel andere gelaatsuitdrukking had dan nu. Wat is er gebeurd in al die jaren die liggen tussen onze jeugd en onze volwassenheid? We hebben veel energie moeten besteden aan studeren, ons aan moeten passen aan ouders, leraren en werk. Kortom, wij zijn gesocialiseerde volwassenen geworden. Dat is op zich niet verkeerd. Wil je je handhaven in de maatschappij, dan zul je je moeten aanpassen. Maar tijdens dit proces zijn ook heel belangrijke zaken verloren gegaan of onderdrukt zoals onze spontaniteit, creativiteit, dromen, intuïtie, het genieten van spel en onze manier van denken. Kinderen denken niet in oplossingen, op de manier waarop volwassenen dat doen en dat is een gave die we ingeleverd hebben op de weg naar volwassenheid. Je zou kunnen zeggen dat we ‘het kind met het badwater hebben weggegooid’
Dat kind in onszelf is er nog, het is niet weg, maar krijgt alleen minder of geen kans om naar buiten te treden. Vaak is dit kind bang, onzeker, boos en niet gehoord. De volwassene in jou (of de ouder) vindt het maar lastig dat dit kind gehoord wil worden en schenkt er weinig aandacht aan. Tot het kind in jezelf zich laat horen op een manier die niet meer te ontkennen is, door zich te manifesteren, dreigen, traineren, huilen, angstig zijn, ongecontroleerde boosheid, ziek worden, enzovoort. Het contact terugvinden met het kind in jezelf is alsof je weer thuiskomt bij jezelf. Je wordt weer één geheel. Het kind in jezelf kan je veel vertellen over wat goed of niet goed voor je is, wanneer je teveel ‘moet’ of ‘verlangt’ van jezelf en kan je een andere manier van denken aanbieden die buiten de geëigende paden ligt, zodat je eigen oplossingen voor problemen of moeilijkheden vindt. Iedereen bewandelt zijn eigen pad, niemand zegt misschien welk pad, welk je ook gekozen hebt, het is je eigen creativiteit die je moet handhaven.
Heeft iemand je wel eens verteld dat je goed genoeg bent? Dat je mooi, lief, wijs, sterk en slim genoeg leeft? Heeft iemand gezien hoe je je best doet om te roeien met de riemen die je hebt, hoe je omgaat met alles dat het leven je biedt en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet? Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen, even mag rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen? Fluistert er iemand je steun en bemoediging toe zoals: "goed zo", "toe maar", "moet je doen", "je mag nee zeggen", "kom op, je kan het", "volhouden", "je moet niks", "laat maar los", "het is goed", "je durft het wel", "wat je ook doet, ik sta achter je". Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering en trots bij je bed naar je kijken? Zingt er iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen en kust iemand je wakker als je akelig droomt? Is er iemand blij als je thuiskomt en die je succes wenst als je weggaat? Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort en je aanmoedigt ze achterna te gaan en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegenkomt? Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden? Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles ook weer voorbij gaat, dat het na iedere winter ook weer lente wordt? Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf, van ieder vetrolletje en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is? Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanteren, lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat het 'iets' moet worden? Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen, gekker dan gek mag dansen, rare kleren mag dragen, glitters op mag als het jou uitkomt, je eigen stijl en smaak mag volgen, niet mee hoeft in het gareel, mag gillen en keihard mag lachen, af en toe mag spijbelen, bonbons mag smikkelen, luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn? Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met je voor heeft en dat dit het kompas is waar je ‘wel’ op vaart? Is er iemand blij dat je bestaat en je nooit zou willen missen omdat er niemand is zoals jij? Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt en is er iemand die dat goed genoeg vindt ook al kan het morgen misschien beter? Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn? Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje, een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind? Is er iemand die echt van je houdt? Ik wens nu dat jij zelf diegene bent, die je zoekt. Ik wens je de ontdekking: je was het zelf op wie je wachtte!
Dat kind in onszelf is er nog, het is niet weg, maar krijgt alleen minder of geen kans om naar buiten te treden. Vaak is dit kind bang, onzeker, boos en niet gehoord. De volwassene in jou (of de ouder) vindt het maar lastig dat dit kind gehoord wil worden en schenkt er weinig aandacht aan. Tot het kind in jezelf zich laat horen op een manier die niet meer te ontkennen is, door zich te manifesteren, dreigen, traineren, huilen, angstig zijn, ongecontroleerde boosheid, ziek worden, enzovoort. Het contact terugvinden met het kind in jezelf is alsof je weer thuiskomt bij jezelf. Je wordt weer één geheel. Het kind in jezelf kan je veel vertellen over wat goed of niet goed voor je is, wanneer je teveel ‘moet’ of ‘verlangt’ van jezelf en kan je een andere manier van denken aanbieden die buiten de geëigende paden ligt, zodat je eigen oplossingen voor problemen of moeilijkheden vindt. Iedereen bewandelt zijn eigen pad, niemand zegt misschien welk pad, welk je ook gekozen hebt, het is je eigen creativiteit die je moet handhaven.
Heeft iemand je wel eens verteld dat je goed genoeg bent? Dat je mooi, lief, wijs, sterk en slim genoeg leeft? Heeft iemand gezien hoe je je best doet om te roeien met de riemen die je hebt, hoe je omgaat met alles dat het leven je biedt en dat je met alles dat je nu weet en kunt het best mogelijke doet? Heeft iemand je al eens gezegd dat je wel even pauze mag nemen, even mag rusten, even voldaan zijn omdat je voldoende doet om te voldoen? Fluistert er iemand je steun en bemoediging toe zoals: "goed zo", "toe maar", "moet je doen", "je mag nee zeggen", "kom op, je kan het", "volhouden", "je moet niks", "laat maar los", "het is goed", "je durft het wel", "wat je ook doet, ik sta achter je". Strijkt er iemand heel zacht langs je wangen als je slaapt en blijft diegene een tijdje glimlachend van bewondering en trots bij je bed naar je kijken? Zingt er iemand slaapliedjes wanneer je niet kunt slapen en kust iemand je wakker als je akelig droomt? Is er iemand blij als je thuiskomt en die je succes wenst als je weggaat? Is er iemand die het gefluister van je dromen hoort en je aanmoedigt ze achterna te gaan en je bemoedigt wanneer je onderweg obstakels tegenkomt? Is er iemand om je geluk mee te vieren, onbedaarlijk mee te lachen en ook het zwartste zwart van je depressie mee tegemoet te treden? Zegt iemand dat ieder gevoel dat je ervaart er mag zijn en dat alles ook weer voorbij gaat, dat het na iedere winter ook weer lente wordt? Houdt er iemand van elke centimeter van je lijf, van ieder vetrolletje en ieder mager plekje, van alles dat heel en stuk en gezond en ziek is? Is er iemand die vindt dat je mag luieren, soezen, hangen, lanterfanteren, lummelen, rotzooien, flierefluiten en rommelen zonder dat het 'iets' moet worden? Is er iemand die je toejuicht en zegt dat je vals mag zingen, gekker dan gek mag dansen, rare kleren mag dragen, glitters op mag als het jou uitkomt, je eigen stijl en smaak mag volgen, niet mee hoeft in het gareel, mag gillen en keihard mag lachen, af en toe mag spijbelen, bonbons mag smikkelen, luidruchtig, kleurrijk en ongewoon mag zijn? Is er iemand die zeker weet dat jouw intuïtie altijd het beste met je voor heeft en dat dit het kompas is waar je ‘wel’ op vaart? Is er iemand blij dat je bestaat en je nooit zou willen missen omdat er niemand is zoals jij? Weet iemand dat je altijd het beste doet dat je (op dat moment) kunt en is er iemand die dat goed genoeg vindt ook al kan het morgen misschien beter? Is er iemand bij wie je tegelijk thuis bent en op avontuur, iemand op wie je kunt bouwen zonder gevangen te zijn? Is er iemand die teder fluistert dat je net zo perfect bent als een musje, een sneeuwvlok, een regendruppel in de lente, een kusje van een kind? Is er iemand die echt van je houdt? Ik wens nu dat jij zelf diegene bent, die je zoekt. Ik wens je de ontdekking: je was het zelf op wie je wachtte!
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Gisteren heb ik toch geen film gezien op de tv die over tweewielers ging ? Of had het iets, dat in mijn memorie is blijven steken toen ik langs mijn karros die ouwe tweewieler zag staan. Hij staat, of beter gezegd, ligt daar maar voor pampus, bedekt onder het stof en met een schijnbaar vermoeden van leegloperij tussen de rubbers. Fietsen, daar krijg ik stilaan mijn buik van vol; mijn hersens ook...
Vannacht kon ik mijn draai weer niet krijgen, en ben meer vermoeid dan slaperig opgestaan nog voor de eerste zanglijster haar deuntje op de daknok zou presenteren. Enig soelaas heb ik gezocht in de mogelijkheden van mijn homecomputer. Spelletjes spelen tot je met walhangende oogleden het scherm ziet verduisteren. Tja, ook als ouwe knar kun je je daar mee ledig houden; wat moet je anders 's morgens zo vroeg ? Want vijf uur is toch vroeg, voor de meesten althans. Zelfs voor de eerste gevederden is dit duister moment geen ogenblik op één ooglid op te lichten en de keel te schrapen. Het monotone gezoem van de koeling van de pc dwingt me dan weer het nachttextiel op te zoeken; misschien baat het nu beter dan daarstraks.
Jawadde, lig ik er nog maar net in of ik voel mij al wandelen door een immens groot park ergens in het Hageland; onbekend terrein. En ook verwonderd dat ik daar een heuse markttent zie staan met allerlei snuisterijen en kraampjes. Een tentoonstelling van ouwe en nieuwe spullen, beoefenaars van allerlei ambachten tot zelfs een fietsemaker toe.
Wat zie ik, hangt daar niet mijn fiets aan een rek ? Mijn fiets... in het Hageland... in een tent ? Kan niet; ik dus naderbij checken of het wel mijn fiets is en waarempel, de stempel van de fietsenzaak uit ons dorp kleeft nog wel op de buis van het frame. Kan dus niet missen, die met dat koersstuur en die zadeltassen... da's mijn fiets. Maar ik wou dat park nog eens doorwandelen voor ik mijn fiets zou ophalen. Ik paradeer dus door loofdreven en het hoge gras aan de borders. Na een hele poos trachtte ik de ingang, waar die tent stond, terug te vinden. Maar alles lijkt zo op datzelfde dat mij steeds herhaalt; ik passeerde meerdere ingangen, maar zag geen zelfde tent meer. Nu ben ik al buiten het terrein op een door gras- en buntsprieten overwoekerd karspoor en zie het park rechts van mij verkleinen. Er passeren mij enkele boerekinkels; zij gaan vlugger zonder mij een blik te gunnen. Ze mompelen onverstaanbare zinnen tot zichzelf. Tot zij aan het einde van die lange dreef uiteindelijk als kleine stippen oplossen, hoor ik aan mijn rechterzijde vrachtwagens als op een autosnelweg voorbijrazen. Dus moet er toch ergens een weg of straatje zijn dat terug naar de bewoonde wereld leidt. Aha, hier een weggeltje, dus ook rechts afslaan... maar het weggeltje leidt me niet tot die autobaan; die lijkt me ineens spoorloos. In de verte zie ik een groot bos; zou dat het park zijn waarnaar ik zocht ? Plots struikel ik over iets en schiet meteen wakker...
Vertelde ik deze droom net aan mijn vrouw... en weet je wat daaruit kwam ? " 't Wordt tijd dat je nog eens iets met je fiets doet, die ligt daar maar te verroesten; en als jij niets aan je conditie doet verroest jij nog mee ook... "
TLL
Vannacht kon ik mijn draai weer niet krijgen, en ben meer vermoeid dan slaperig opgestaan nog voor de eerste zanglijster haar deuntje op de daknok zou presenteren. Enig soelaas heb ik gezocht in de mogelijkheden van mijn homecomputer. Spelletjes spelen tot je met walhangende oogleden het scherm ziet verduisteren. Tja, ook als ouwe knar kun je je daar mee ledig houden; wat moet je anders 's morgens zo vroeg ? Want vijf uur is toch vroeg, voor de meesten althans. Zelfs voor de eerste gevederden is dit duister moment geen ogenblik op één ooglid op te lichten en de keel te schrapen. Het monotone gezoem van de koeling van de pc dwingt me dan weer het nachttextiel op te zoeken; misschien baat het nu beter dan daarstraks.
Jawadde, lig ik er nog maar net in of ik voel mij al wandelen door een immens groot park ergens in het Hageland; onbekend terrein. En ook verwonderd dat ik daar een heuse markttent zie staan met allerlei snuisterijen en kraampjes. Een tentoonstelling van ouwe en nieuwe spullen, beoefenaars van allerlei ambachten tot zelfs een fietsemaker toe.
Wat zie ik, hangt daar niet mijn fiets aan een rek ? Mijn fiets... in het Hageland... in een tent ? Kan niet; ik dus naderbij checken of het wel mijn fiets is en waarempel, de stempel van de fietsenzaak uit ons dorp kleeft nog wel op de buis van het frame. Kan dus niet missen, die met dat koersstuur en die zadeltassen... da's mijn fiets. Maar ik wou dat park nog eens doorwandelen voor ik mijn fiets zou ophalen. Ik paradeer dus door loofdreven en het hoge gras aan de borders. Na een hele poos trachtte ik de ingang, waar die tent stond, terug te vinden. Maar alles lijkt zo op datzelfde dat mij steeds herhaalt; ik passeerde meerdere ingangen, maar zag geen zelfde tent meer. Nu ben ik al buiten het terrein op een door gras- en buntsprieten overwoekerd karspoor en zie het park rechts van mij verkleinen. Er passeren mij enkele boerekinkels; zij gaan vlugger zonder mij een blik te gunnen. Ze mompelen onverstaanbare zinnen tot zichzelf. Tot zij aan het einde van die lange dreef uiteindelijk als kleine stippen oplossen, hoor ik aan mijn rechterzijde vrachtwagens als op een autosnelweg voorbijrazen. Dus moet er toch ergens een weg of straatje zijn dat terug naar de bewoonde wereld leidt. Aha, hier een weggeltje, dus ook rechts afslaan... maar het weggeltje leidt me niet tot die autobaan; die lijkt me ineens spoorloos. In de verte zie ik een groot bos; zou dat het park zijn waarnaar ik zocht ? Plots struikel ik over iets en schiet meteen wakker...
Vertelde ik deze droom net aan mijn vrouw... en weet je wat daaruit kwam ? " 't Wordt tijd dat je nog eens iets met je fiets doet, die ligt daar maar te verroesten; en als jij niets aan je conditie doet verroest jij nog mee ook... "
TLL
-
Gast
Iedereen kent ondertussen wel in zijn gemeente een dorpsgek of een idioot. Het straatbeeld werd er vroeger door gesierd, men noemde ze de dorpsidioten. De beste beantwoorder van een vraag dat was de dorpsgek, hij of zij wist alles. Hij kwam overal, hij wist alles, kortom een ideale persoon, men kon hem gewoon niet meer wegdenken in het dagelijkse leven. De gekkenhuizen die krioelden van de delinquenten en niemand stoorde zich nog aan dat beeld. Waar lag dat nu aan, dat de mensen van weleer zoveel afwijkingen vertoonden, “het stond hun op het gezicht te lezen”, zei men dan. Een mogelijke verantwoording hiervoor zou kunnen zijn, de mensen deden aan inteelt! In die tijd mocht niet zomaar iemand een relatie beginnen met iemand van uit een naburig dorp of gewest, het was verboden. Als het ware moest het een taboe blijven, het land van de boeren die grootgrondbezitters waren, of bepaalde beroepen, het mocht niet uit de familie, niet aan ‘vreemde’ handen gegeven worden. Heden tendagen, trouwt of gaat men samenwonen met wie men eventueel de juiste keuze heeft gemaakt, men checkt als het ware eerst de partner. Men screent elkander op dezelfde hobby’s, interessen, kortom alles erop er eraan, zelfs de aidstesten mogen niet ontbeerd worden.
De dochters bleven weleer liever bij hun ouders wonen en de jongens die hun voorliefde, ging uit naar de boerderij van vader, met hun geliefkoosde dieren. De keuze was dan ook beperkt, men werd gewoon aaneengekoppeld, alsof het een keten betrof, die niet diende onderbroken te worden. Ganse families leefden in een gemeenschap, misschien was niet altijd de harmonie in verhouding aanwezig, maar vier generaties onder één dak, zag men veel. Terwijl de jongeren hielpen op het land, keken de thuiszitters naar de kleintjes. Dikwijls hoorden men dan zeggen, het kleintje dat is juist de pastoor of de bakker, of iemand van uit de familie. Pure inteelt, je merkte dat vlug met één oogopslag. De gebitsafwijkingen, hun hoog voorhoofd, hun manier van praten, kortom, een bloedschande. Het grootste voorbeeld van inteelt dat is toch wel van de Habsburgers, je kan er niet langs kijken. Dit kan dus een verklaring zijn van de idioterie in sommige families.
Niet altijd was dit de oorzaak, door het harde werk op het land, waren de bevallingen voor de vrouwen veel zwaarder, ze hadden ook spieren gekweekt tijdens de te zware arbeid, daardoor geraakten velen in barensnood. Zuurstoftekort op de hersenen zorgde voor de volgende categorie van mensen. Wat een eeuw geleden nog als een dorpsgek doorging, hebben ze nu een naam aan kunnen gegeven. Het kind is niet langer nog een verstoteling, een paria, het is een liefogende ADHD-kind, een schizofeniepersoon, of een dom mens dat niet beter weet. De gekkenhuizen die overvol bewoond werden door zulke mensen, die logeren nu in de psychiatrische ziekenhuizen. Men wordt er opgevangen en begeleid, men krijgt er therapie om het leven van die mensen een beetje aangenamer te maken voor hunzelf en de maatschappij. Ze behoren niet langer meer tot het klassieke straatbeeld van weleer, ze maakten als het ware in sprongetje in de toekomst. Gelukkig maar want in steden die overbevolkt zijn, als daar 1/3 op straat zou ronddwalen, en ik spreek niet voor havenlozen, dat is een andere categorie, zouden ze eigenlijk geen instellingen moeten bijbouwen, ze mochten dan gerust een muur rondom de stad kunnen rechtzetten, het gewoon omwallen.
Maar laat het niemand aan zijn of haar hart komen, zijn er nu veel miskramen, misgeboorten, andere dingen die zouden kunnen wijzen op oud bijgeloof, het ligt deze keer niet aan de dorpsgek.
De dochters bleven weleer liever bij hun ouders wonen en de jongens die hun voorliefde, ging uit naar de boerderij van vader, met hun geliefkoosde dieren. De keuze was dan ook beperkt, men werd gewoon aaneengekoppeld, alsof het een keten betrof, die niet diende onderbroken te worden. Ganse families leefden in een gemeenschap, misschien was niet altijd de harmonie in verhouding aanwezig, maar vier generaties onder één dak, zag men veel. Terwijl de jongeren hielpen op het land, keken de thuiszitters naar de kleintjes. Dikwijls hoorden men dan zeggen, het kleintje dat is juist de pastoor of de bakker, of iemand van uit de familie. Pure inteelt, je merkte dat vlug met één oogopslag. De gebitsafwijkingen, hun hoog voorhoofd, hun manier van praten, kortom, een bloedschande. Het grootste voorbeeld van inteelt dat is toch wel van de Habsburgers, je kan er niet langs kijken. Dit kan dus een verklaring zijn van de idioterie in sommige families.
Niet altijd was dit de oorzaak, door het harde werk op het land, waren de bevallingen voor de vrouwen veel zwaarder, ze hadden ook spieren gekweekt tijdens de te zware arbeid, daardoor geraakten velen in barensnood. Zuurstoftekort op de hersenen zorgde voor de volgende categorie van mensen. Wat een eeuw geleden nog als een dorpsgek doorging, hebben ze nu een naam aan kunnen gegeven. Het kind is niet langer nog een verstoteling, een paria, het is een liefogende ADHD-kind, een schizofeniepersoon, of een dom mens dat niet beter weet. De gekkenhuizen die overvol bewoond werden door zulke mensen, die logeren nu in de psychiatrische ziekenhuizen. Men wordt er opgevangen en begeleid, men krijgt er therapie om het leven van die mensen een beetje aangenamer te maken voor hunzelf en de maatschappij. Ze behoren niet langer meer tot het klassieke straatbeeld van weleer, ze maakten als het ware in sprongetje in de toekomst. Gelukkig maar want in steden die overbevolkt zijn, als daar 1/3 op straat zou ronddwalen, en ik spreek niet voor havenlozen, dat is een andere categorie, zouden ze eigenlijk geen instellingen moeten bijbouwen, ze mochten dan gerust een muur rondom de stad kunnen rechtzetten, het gewoon omwallen.
Maar laat het niemand aan zijn of haar hart komen, zijn er nu veel miskramen, misgeboorten, andere dingen die zouden kunnen wijzen op oud bijgeloof, het ligt deze keer niet aan de dorpsgek.
-
hermano - Lid geworden op: 17 mei 2004, 21:11
- Locatie: Aangespoelde
Vroeger waren de steden ommuurd of omgeven door wallen, wij hebben altijd geleerd dat zoiets bedoeld was als een vesting tegen de stoute vijanden om die buiten te houden, nu weten we dus beter, die wallen dienden om die mensen binnen te houden! Wie had toen trouwens de sleutel van de stadspoorten, die van binnen of die van buiten? En het ijzeren gordijn, de muur van Berlijn en heel de grens met Oost-Duitsland, was dat nu om hen ginder te houden of om ons buiten het communistische paradijs te sluiten?