De trage minnaar

[Dtm]

La douceur de vivre


Keuvelen. Wellicht kent de sms-jeugd de betekenis
van dit woord niet meer. Het is te traag.
En onvindbaar in een gsm-woordenboek, vermoed ik.

Keuvelen is familie van schuifelen. Maar dan doorheen het alfabet.
Op een zachte zomeravond. De wind is al gaan liggen.
Hij deed het licht uit. Maar liet wat sterren branden.

En dan napraten met vrienden. In de avondgeur van de tuin.
Traagzaam. Alsof het nooit ochtend wordt.
Een kruisbestuiving van herinneringen en hoop.

Dàt moet het geluk zijn. Op aarde.

[Alterego1]

"Hij deed het licht uit.Maar liet wat sterren branden"

Hoe poëtischer kun je nog zoiets uitdrukken?

Daar zit een wereld van romantiek in.

Geliefden die beroerd worden door de
warme glans van sterrengeflonker

Prachtig toch !!

[Dtm]

Weggaan


Kom, liefste, laat ons weggaan.
Nu de dag nog ochtend is.
Straks is het misschien te laat.

Als mijn voeten
niet meer langs het tuinpad gaan.
De tulpen uitgebloeid op tafel staan.

Kom liefste, laat ons baden
in een zee van tijd,
voor de maan ons inhaalt.


***


Geloof me


Ik ben de zeventig net voorbij.
En weet al iets van het leven.
Luister even naar dit liedje.

Als je hierin het geluk niet vindt
dan vind je het nooit.
En nergens.

Geloof me.





Dankje CC.
You made my day.



http://www.youtube.com/watch?v=V5xS2hfh_NI



Je sais. Ook dat is geluk:
'Le jour ou quelqu'un vous aime, il fait très beau' (ou met ' )



http://www.youtube.com/watch?v=nJVb6DbfZlI

[Dtm]

Eenzaam zijn
is niets hebben om aan terug te denken.

Dit dacht ik daarstraks, onderweg naar de bib.
Ik vind de gedachte beangstigend, maar ook troostend.

Ook al 'is' er niets meer.
Laat ons dan toch maar hopen dat er iets 'was'.

[Bomi]

-
-
DTM,


Al van je eerste dag lees ik je schrijven, het boeit me.
Het lijkt zo eenvoudig maar klint meestal wel waar, echte
dóórdenkertjes.

bomi.

[Dtm]

Stuur mij geen ansichtkaart

Hier ben ik de conservator
van je geur
het museum van mijn gemis

hier bewaar ik
tussen de lakens
de uitgestrektheid van je verlangen

hier ruik ik nog
op dit weke canvas
de verf van ons verleden

terwijl ginder zonder de zon
jouw huid en herinnering verbleken
stuur mij geen ansichtkaart

maar zend mij de wind en je geur.

[Dtm]

Together alone


Zij was zwart. En jong.
Maar vooral schoon.
Huid en ogen als een donkere regenboog.

Zij zette zich neer naast mij. In de bus.
Het bruisende Afrika
raakte het vermolmde Europa.

Haar rechterdijbeen streelde
mijn gelukkige linkerkant.
Ik bleef onbeweeglijk zitten.

Een roerloze reiziger.
Soms is een autobus een asiel
van verlangen.

Waarom is er echter altijd wel ergens een halte?

[Robol]

Alweer een promotie voor het openbaar vervoer

idem dito voor de poëzie

ridders nemen altijd de paardentram

groetjes

Robbe

[Dtm]

De troost van vingers



Mijn buurvrouw speelt haar leegte weg.
De piano schrijft op stilte.
Over haar verlangen. De honger van haar hunker.

Mijn vingers bevrijden mij.
Ze kleven mijn leegte op het wit.
Bedriegen mijn inzicht. Met een tedere leugen.

Voor haar een noot. Voor mij een woord.

[Dtm]

Ochtend


Nog even
leg ik de tijd aan mijn voeten.
Als een lome hond.

Hij kijkt
me aan met vragende ogen.
Hondstrouw.

Straks verschalken we de dag.
Halen het licht uit de bomen.
Tot de avond valt.

Als een ongeschreven blad.
Verloren.

[Dtm]

De ultieme hallucinatie



Gelukkig moeten en zullen we zijn. Al was het maar op Fakebook.
Want als we iets willen verbergen dan is het wel: ons ongeluk.
Het besmettelijke taboe van de loser. Laat ons dus maar werken aan de perceptie.
De cultuur van een illusie.

Merken zijn onze uithangborden.
Illustere etiketten showen onze financiële rijkdom. En status.
De gezondheid van onze portefeuille. En macht.
Want geld is macht. En vice versa.

De wellust van weelde.
De importantie van het behang. Een pelletje perceptie.
Ach, is dat alles niet menselijk.
En doen we er niet allemaal aan mee.

Ieder op z'n eigen plek.
Het werk, de school, de straat ...
tot zelfs in eigen bed.

En nu nog the finishing touch: onze spiegelende ogen ...

[Dtm]

Mijn naam is ...

Camps. Hugo Camps.

Een hoofd als een herfstbui. Meer nog. Hij is de herfst.
Gereïncarneerde melancholie van de grandeur.
Een rebelse dandy op retour.
Een jongetje uit een godvergeten dorp. Gedoopt tot grand seigneur.

Hij faseert zijn gedachten in phrases. Een zin is te modaal voor hem.
Je hoort hem denken in exquise woorden.
Een kwakje dédain gekruld rondom z'n lippen,
prevelt hij bellettrie.

Graag gepoederd met wat Franse sjiek. Savoir-vivre en courtoisie.
Gestileerd op een bedje van Nederlands accent.
Ah, dat andere journaille met de geborneerdheid van Vlaamse reuzen.
Konijn met pruimen.
Hugo, is un gourmand van hopscheuten en patrijs.
Aristocraat tot in hersenen en nieren.

Hugo. Ooit wereldburger van een krant.
Kent zijn wereld. Le beau monde.
Brussel is een gat met het aplomb van een atomium.
Amper rechtgekropen uit de klei van boerenkloten.
Paris. Hugo prefereert de hoge hakken van de Eifeltoren.
De sierlijkheid van een libelle.

Een BV avant la lettre, is hij. Zijn pen draagt une pochette.
Dat andere crapuulje wroet in het trouvaille van het plebs.
Hugo mocht ooit de pollepel in de soep van Brigitte Bardot roeren.
Jawel, als een Vlaamse primitief zijn kwast op het canvas van de erotiek.

Hugo mag 'ons en wij' zeggen tegen die andere Hugo.
Een mop in het West-Vlaams. De ultieme hallucinatie.
Ach, goden onder elkaar die al eens van de Olympos dalen.
Met het amechtig gemak van heren van stand op leeftijd.

Hugo savoureert de afdronk van het leven.
Plus-que-parfait, un passé composé.


O, Hugo, je t' adore.

30-03-2006




PS.
Vandaag hoorde ik Hugo Camps op Radio 1 bij Joos.
Zijn 'stukjes' uit De Morgen werden verzameld.

Maanzaad.
Ik was al op weg naar de boekenwinkels.
Hugo schrijft geen stukjes. Maar bellettrie.
Nog even wachten. Tot zaterdag, misschien.

Ondertussen is die andere god Hugo (Claus)
reeds over de Styx getrokken.

[Robol]

who pays the ferryman?

Hugo de eerste
hoofdredacteur van HBVL in vervlogen tijden

waar hij het woord bespeelde
zoals Pele de bal
in zijn hoogdagen

mvg

Robbe

[Alterego1]

Om mijn tijd wat te verdrijven zal ik eens wat schrijven,

Taalgebruik.

Tijdens en na mijn schoolgaande jeugd,maar vooral doorheen
die jaren van ouder worden,heb ik heel wat lectuur verslonden.

Ik heb er veel uit geleerd,vooral inzake het juiste taalgebruik
bij het schrijven,zonder evenwel daarin groot uitblinker te zijn.

Daarbij was ik zeker niet die vlotte spreker zoals onderandere
een Manu Ruys,een Johan Anthierens,een Jaap Kruythoff of
vooral een Hugo Camps,die me frappeerden met hun vlotte
welbespraaktheid,met het feit hoe glad ze van de tongriem
gesneden waren bij hun fraseologie.

Stuk voor stuk mensen waarvan ik heel wat opgestoken heb
op gebied van taalvaardigheid,en woordkeuze in de literatuur.

Maar ik weet,zoals hen zal ik het nooit kunnen!

Alterego

[Alterego1]

De moeder het water

Ik ging naar moeder om haar terug te zien
Ik zag een vreemde vrouw.Haar blik was wijd en
leeg,als keek zij naar de verre overzijde
van een water,niet naar mij.

Ik dacht:misschien - toen ik daar stond op het gazon,
pilsje gedronken in de kantine van het verpleegtehuis,
de tijd ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.

Het was mijn moeder,het lijfje dat daar roerloos stond
in 't gras,alleen haar dunne haren bewogen nog een beetje
in de wind.

Als voer zij over stille wateren naar een oneindig daar
en later,haar God.Er is geen God,maar ik bezwoer Hem
Zijn belofte na te komen,haar te bewaren.

Rutger Kopland.