De trage minnaar

[Dtm]

Schaamte


Je komt het woord niet dikwijls tegen.
Het is verouderd. Past niet bij 'winners'.
Ligt als een blos op het woord 'loser'.

Ik ben beschaamd. En bedroefd.

Yves Petry, de Libris-winnaar, dankte zijn redacteur
voor wat zij 'weggelaten' had.
Zij had geen letter geschreven, maar wel geschrapt.

Vanmorgen trok ik diagonaal door m'n archief.
De dagboeken die ik gedeleted had in 2009
toen ze door een buurman ontdekt werden.

Ik werd er verdrietig van. Wat zou er overblijven
als ik zou schrappen.
Ik vond er ook een uitspraak van Anthony Hopkins
uit de film Shadowlands.

"The most intens joy lies not in the having, but in the desire".

Juist. Maar dit geldt niet voor iemand die wil schrijven.
Hoe kan ik mijn schaamte overwinnen
om de volgende dagen dit wit nog te besmeuren?

Hoeveel arrogantie moet ik kweken om door te gaan?
Of is het leegte?

[Robol]

Gelukkig dat smaken verschillen, waarschijnlijk ook van kannibalen.

De korte inhoud volstaat. Het werk is niet aan mij besteed.
De enige werken in mijn boekenkast, die handelen over kannibalisme, beschrijven het leven van een zekere wielrenner.

En een spin: de zwarte weduwe.


Robbe

[Bosrankje]

Hugo Camps...

Soms in vitriool maar ook heel onverwachts in de zoetste nectar,
dompelt hij zijn pen om zijn scherpe kanten te laten zien...
destructieve kritiek of lyrische lofzang...

Hoe meer ik over deze man ontdek des te meer hij me interesseert,
intrigeert, fascineert !

Het is bij 't lezen van zijn column over Philippe Gilbert dat ik
besefte hoe een sportverslag zo poëtisch literair getint kan worden :

' Sereen, authentiek, soeverein. Handwerk van de natuur met
inherente bescheidenheid voor de elementen. Niets aan hem is klef,
niets schreeuwerig.
Anderhalve minuut na de koers hoor je in hem weer de rivier uit
het dorp kabbelen. En zie je een jongen die graag een steentje in
het water zou gooien...'

En ik denk bij mezelf...beter zijn vriend te zijn dan zijn vijand !
Maar dan zelfs heb je de privilège om gehaat, vernederd of belachelijk
gemaakt te worden door een woordengoochelaar...

Bosrankje

[Alterego1]

Waarom schrijven?

Uitdagend is het onbeschreven blad
Onvervuld en machteloos,
zonder de pen die schrijft,
de hand die dit bestuurt
en zo het brein een kans geeft
zich te uiten.

Het beschreven blad legt een gedachte
vast voor later,om niet te vergeten.
Een boodschap,lijst of plan;
een brief,dagboek of gedicht.
Voor onszelf of voor een ander die
alleen zo is te bereiken.

Uit eerbied voor de vele mogelijkheden,
kan ik geen leeg blad verscheuren.
Maar iedereen heeft het volste recht
om gevulde bladen niet te lezen

Georgine Sanders

[Dtm]

De schaamte voorbij


De lente is lenig.
Ze overspant een spagaat aan seizoenen.
Het lijkt nu al weken zomer.
Maar het gras kleurt als de herfst.

Op de voetbalvelden joelde de jeugd.
Het krioelde van ruggen met Messi.
Nummers en kleuren etaleerden
hun dromen. Rijk en beroemd.

Zelf had ik mijn helden meegenomen.
Om de tijd door te komen.
Camps en Dewulf 2003 - Stukjes gewijs.
Dit maneuver was pijnlijk en troostend.

Lag het aan de zon, de luidruchtige lucht,
of de foute plek? Ik weet het niet.
Maar hun stukjes leken mij cliché en versleten.
Hun gedachten waren al lang overspoeld door het verleden.

Maar wat mij vooral shockeerde: hun stijl leek belegen.

Mijn pijnlijke schaamte van gisteren verdween
als mist boven oktoberweiden.
Ach, 'goden zijn dan toch maar mensen, blijkbaar'.

[Alterego1]

belegen: (figuurlijk) overbekend, afgezaagd, niet meer actueel

...'Zelf had ik mijn helden meegenomen.
Om de tijd door te komen.
Camps en Dewulf 2003 - Stukjes gewijs.
Dit maneuver was pijnlijk en troostend.

Lag het aan de zon, de luidruchtige lucht,
of de foute plek? Ik weet het niet.
Maar hun stukjes leken mij cliché en versleten.
Hun gedachten waren al lang overspoeld door het verleden.

Maar wat mij vooral shockeerde: hun stijl leek belegen.'

Sssst...straks raakt 'De Morgen' niet meer verkocht!

Belegen??

Overbekend - niet meer actueel - gedateerd?

Allicht zal het dat zijn.

Maar afgezaagd?Hun stijl?

Wie beter kan mag de vinger opsteken.

Alles kwestie van interpretatie!

[Dtm]

belegen: (figuurlijk) overbekend, afgezaagd, niet meer actueel

...'Zelf had ik mijn helden meegenomen.
Om de tijd door te komen.
Camps en Dewulf 2003 - Stukjes gewijs.
Dit maneuver was pijnlijk en troostend.

Lag het aan de zon, de luidruchtige lucht,
of de foute plek? Ik weet het niet.
Maar hun stukjes leken mij cliché en versleten.
Hun gedachten waren al lang overspoeld door het verleden.

Maar wat mij vooral shockeerde: hun stijl leek belegen.'

Sssst...straks raakt 'De Morgen' niet meer verkocht!

Belegen??

Overbekend - niet meer actueel - gedateerd?

Allicht zal het dat zijn.

Maar afgezaagd?Hun stijl?

Wie beter kan mag de vinger opsteken.

Alles kwestie van interpretatie!

Neen, beste Alter,
dit jongetje steekt zijn vinger
niet op. Het is al blij zich te kunnen verschuilen achter
de brede rug van 'het haantje-de-voorste' van de klas.

En als dit mannetje, vrank en vrij mag spreken:
ik vermoed dat er niemand meer lof en wierook heeft geblazen
over deze twee eminente heren dan dit bedeesde broekventje.

Het was dus schrikken toen ik door 2003 dwaalde.
Maar wees gerust, ik kocht alle (beschikbare) boeken en bundels van Dewulf.
En zaterdag misschien 'Maanzaad' van zijne éminence grise, monsieur Camps.
Als het gearriveerd is.

Groeten, Alter,
u lokte me wel even uit mijn ongevaarlijk hol.

[Dtm]

Later

Slechts een schrale bries was ik
in het leven van enkele mensen.
Niet eens een rimpeling
op het fabuleuze witte water.

Later is nu te laat.

Het verleden
zal mij nooit verlaten.
De toekomst
kan ik niet inhalen.

Later komt altijd veel te vroeg.

[Bosrankje]

Traag ...

Trager ...

Te traag nu ...

Trage minnaar...

Een volle maan groet ...

[Dtm]

Ergo


De herhaling. Van het weten.
De kale kennis toegedekt
met de warmte van het vermoeden.
De desem van gedachten.
Tot aan de hoop van het geloven.

Elke dag bevecht ik mezelf.
Met het wapen van het alfabet.
De kaalslag na de leegte
die implodeert in mijn hoofd.
Na de verbazing over 'de andere'.

Benali bezocht Ramsey Nasr.
Ik had het moeten weten.
Hoe de comparatieven mij weer
zouden verpletteren.

Ik red mij. Door de kwal.
Dansende poëzie in het geduldige water.
Ik schrijf. Mijn wit verdriet.

Amper.


...




Denken dan maar ...



Je kan door spreken
je leegte etaleren.

En door zwijgen
je armoede verbergen.



...


De wolf en de wolken

Gisteren dreven ze weer als zeilboten
door het blauw. Wolken.
Hun naam maakt me weemoedig.
Telkens weer. Als ebbe en vloed.

Want ik denk dan aan een gedicht.

Ik lees nu in 'De Standaard der Letteren'
dat de weduwe van de grootmeester der letteren,
zijn 'geheime laden' heeft opengetrokken.
Een postuum boek. En het kreeg als titel 'De wolken'.

Gisteren zag ik bijgevolg ook de Maestro zeilen.

Ik kreeg goesting om het icoon nog eens te zien.
En dankzij de techniek kan dat vandaag op deze aarde.
'Het uur van de Wolf' maakte in 2009 een docu over hem.
'De veelvraat Hugo Claus.'

Ik schrok. Want de beelden toonden mij een man
die louter lucht het beeld en de tijd inblies.
Geen zinnig woord gehoord. Ik was verbaasd.
Want mijn herinnering had een gans andere heer bewaard.

Ondertussen heb ik reeds een drietal keren gekeken
naar 'Benali boekt Palmen'.
Wat een grote dame. Sommige heren van stand
klinken wel erg banaal naast haar.



ags: martinus nijhoff, de wolken

...


Maar altijd een nest


Aan de wiekende reiger
merk ik de plek van de vijver.
De hoge bomen staan als vlaggen
te wapperen. Rond zijn groene contouren.

Zelfs op zolder blijft hij verborgen
voor mijn spiedende ogen.
En het golvend geluid uit de lucht
van de vogels, valt in mijn tuin. Als de wind bij avond.

Dit huis aan het onzichtbare water
is mijn nest.
Mijn tastbare thuis.

Mijn gaan en mijn komen.

...



De verleiding

O, God,

geef mij nog één witte winter
om aan de zomer terug te denken
laat straks het graan nog even staan
tot de appelbloesems mij voorzichtig wenken

om naar huis te gaan.


...

Gevallen licht


Ik ben haar schaduw
niet meer dan donker licht
volgzaam en veranderlijk

kleef ik aan haar
hoge hakken
krimp of rek me uit

leg me voor haar voeten
of loop haar achterna
maar steeds kijk ik op naar haar

alsof zij wandelt op een lage zon.

[Dtm]

De straten van vermenigvuldiging


De stilte trekt op boven de ochtend. En de randstad.
Door de straten drijven de 'goeie-morgens'.
Papa's en mama's die hun schaalmodellen
naar de wetenschap brengen.

Opa als een volleerde agnost. Geflankeerd door
zijn traagzaam nageslacht. Twee meisjes
aan de hand. Wij oefenen onze onkunde.
Vermenigvuldigen en optellen. De straten zijn te kort.

Om te leren en te weten. Het leven ook.

[Dtm]

Les rosiers

Ik hou van verweerde villa's.
Waar de tijd z'n ziel heeft neergevlijd
op de huid van het huis.

Niet ver van dit jonge nest,
amper twintig zomers oud,
tillen ze de straat op. Tot een aristocratisch niveau.
Met sierlijke namen als: 'Les rosiers'.

Ze stammen uit een tijd toen mijn Vlaamse stad
nog Waals was. In haar 'savoir-vivre'.
En de bourgeoisie haar huizen doopte
met fleurige aanspreektitels.

Van de villa naast 'de rozenstruik',
heeft de nieuwe 'landlord'
de ziel van de huid geschraapt.
Met glanzend wit behangen en dof koper beslagen.

Vroeger hing de eeuwigheid tegen de muren.
Nu de pecuniaire status.
Alleen de doopnaam is van toen: 'Les Aubépines'.

[Dtm]

Goddelijk


Wakker worden in een zee
van licht. Bij het kleppen van een klok.
En mei in de bomen.

Zeg mij, bestaat er dan toch een God?
Of ligt de hemel gewoon op aarde
te dromen.

In de vingers van mijn woorden.

[Dtm]

Niet verder


Ik mag nog zoveel
luisteren naar een ander. Kijken.
Verder dan mezelf
geraak ik niet.

Dit lichaam is mijn grens.
Mijn denken, mijn beperking.
O, al wil ik wel dit hoofd en hart
verlaten.

Op het einde. Wacht ik op mezelf.


***


'Dagboek van een zolderkamer.'
Anderhalf jaar lang was
dat de 'baseline' van m'n Blog.

Vandaag notuleer ik hier weer mijn gedachten.
Als een notaris.
Vier hoog ben ik dichter
bij de wind, de wolken en de bomen.

De stilte is er zoveel schoner.

[Bosrankje]

'Les Aubépines'

Meidoorns van mijn jeugd
in Waals Brabant...
Doopnaam van 'n oude villa
aan het meer van Genval...

Maar ook een bijzondere struik,
als heilig vereerd in de Oudheid,
met sprookjesachtige bloemen
in pasteltinten als geschilderd
door speelse goden...

Schoonheid heeft een prijs...

Want bij zwoel weer
lijkt zijn geur uit de hel te ontstaan
ondefinieerbare mengeling
van bedorven vis en zoete honing...

Spiegel van leven en dood...

Bosrankje