De trage minnaar

[Dtm]

Het verloren geloof

Luister naar de eeuwigheid.
In dat huis van God.
Waar de stilte woont.
Naast zijn eenzaamheid.

Onder de hoge bogen.
Bomen van steen.
Gevouwen handen van gothiek.
Het devote gebed van een dode architect.

Geen levend mens die het nog ziet.

[Dtm]

Wachten is een luxe voor geliefden

Het verloren been treurt nog altijd om het verlies.
Fantoompijn. Zegt hij.
Ik zie hem bijna dagelijks door het parkje hinken.

Eerst de hiel op de grond kappen en dan de zool plaatsen.
Anders klikt het niet. Tussen zijn knie en het kunst'been.
Vervolgens trekt hij het gezonde deel naar voren.

Naar een volgende stap. In zijn leven.

...

Fantoompijn. Pijn van het gemis.
Gemis aan verlangen.
Als sleur de passie heeft overwoekerd. Versmacht.
Het smachten gesmoord is. Door gewenning.

Dan wordt de dag één langgerekte geeuw.
De regen te nat en de zon te heet.
Je wacht
niet meer.

Wachten is een luxe voor geliefden. (*)






(*) Behalve bij de tandarts. Jaja ...

[Bosrankje]

Nog aan 't wachten ... bij de tandarts ?

[Dtm]

Het huis in de ochtend.

Dit huis ademt anders.
Het ritueel hapert.
De stilte en de leegte passen zich aan.

Kleinzoon is de katalysator.

Gisteren samen Barça zien winnen.
Droom en weemoed. Onder één dak.
Toegedekt door de nacht.

De ochtend ontwaakt voorzichtig.
Zal ik de badkamerroutine maar uitstellen.
Beneden wachten koffie, speculoos en dichters.

Hij slaapt. Vredig. Zonder zussen. Zonder katten.

Het ontbijt wordt een eenvoudig feest.
Twee licht gekookte eitjes. Chocolademelk.
Nooit bij mama. Tekort aan tijd. Teveel aan gezeur.

Opa vertelt
over wat er niet was toen hij klein was.
Bijna alles. Van nu.

Jongen van twaalf heeft pukkeltje op neus. Hij glundert.
Binnenkort krijgt hij puistjes, zegt hij. Hij kijkt er naar uit.
Ach, wat zullen ze vlug rimpels worden.

[Bomi]

-
-

In mijn geval 'oma' vertelt, lang geleden,
Chocomelk met honing voor drie,
bij oma was alles beter, zelfs spruitjes.

bomi

[Dtm]

Nooit hoorde ik haar minnaar



Vervoering tijdens de geslachtsgemeenschap. Dat is het!
Dàt is de ware essentie en de kern van alle dingen,
het is het doel en de reden van het hele bestaan.

Uit 'De Schopenhauerkuur' van Irvin D. Yalom - pag. 23...


Toen ik hét nog niet had gehoord,
zag ik haar als een slome leptosome dame, mijn buurvrouw.
Lijzige stem, trage stap. Dat veranderde.
Na haar echtscheiding. Ongeveer vijftien jaar geleden.
Haar man verliet haar. Het gekende verhaal van dat jonger exemplaar.
Het liep niet goed af. Voor hem.

Toen, geruime tijd later, zag ik al eens de schaduw
van een schim langs de muren glijden.
Ongezien voor de ogen van dit plein. Maar horen deed ik niets.
Dat veranderde.

Een tweetal jaren terug. De tijd dat ik op zolder woonde.
En dochter in de rest van dit huis.
Toen dàt gedaan was en ik terug afdaalde naar mijn ruime vertrekken,
toen hoorde ik 'het' voor het eerst.

Die nacht werd zij plots een andere vrouw.
Mijn perceptie kon nooit meer dezelfde zijn.

...

Gisteren. Nacht.
In de vijver kwaakten de kikkers tegen de sterren op.
In de verte loeide een sirene.
In het bed hiernaast ook. Mijn buurvrouw.

Het is een klagend zingen, explosief ritme, een onbekende taal.
Van lange hoge monotone klinkers. Oei en aai, oe en aa ...
Het alfabet der zinnen. Geen tijd lijkt haar te stoppen.

Om twaalf uur haalden haar kreten en gefluister
mij uit mijn onschuldige slaap.
Toen luisterde ik naar de zware zonde van onkuisheid.
Het zesde en negende gebod waaronder ik mijn lange leven bezweek.

Doodzonde, voor hen die kuis een god begeerden.
Doodzonde ook om ze niet te doen, voor de dienaars van het genot.
Buurvrouw zingt het gregoriaans van de hemelse mis, die van het lichaam.
Het altaar van genot.

Nooit hoor ik haar minnaar.
Tenzij vooraf. En erna.
Zijn zware rokershoest.

Decennialang rookte ik een pijp. Maar nooit, wellicht,
was ik een misdienaar zoals hij.

[Dtm]

Sentimental Journey




Weemoed is een naald die krast
door de groeven
van 'His Master's Voice'.

Het golvend glanzen
van een grammofoonplaat.
De zwengel van een 'pick-up'.

En de hendel van die eerste Ford,
z'n riskante terugslag.
Het aanslaan van de motor.

En dat dobberen over de kasseien
van monotone zomers.
Het sleuren aan een stuur.

De reis zit er bijna op.





http://www.youtube.com/watch?v=PUw125JMVFI&feature=re...



http://www.youtube.com/watch?v=hlg2svEAh-w

[Alterego1]

'- 't Is niet meer wat het geweest is
en 't zal nooit meer zijn zoals het was-'

Deze woorden om in de teneur van
sentimental journey te blijven.

[Bosrankje]

Ochtendmijmering...


Gelukkig diegene die mooie herinneringen heeft...

Het lijkt als een oosterse spreuk maar het is wat ik
dacht toen ik jouw 'Sentimental Journey' las.

Sommigen hebben zo'n schatkamer niet, om af en toe
bevoorrechte momenten van 't verleden te gaan plukken...

Ik heb die wel en voel me "rijk" want die maken mij
sterk om moeilijke dagen en pijnlijke situaties te verdragen.

Even met weemoed 'flirten' geeft wel een zalig gevoel maar
melancholie koesteren kan soms destructief worden...

Carpe diem

[Dtm]

Mes petits Bleus





Ach, m'n kleine blauwe kattebelletjes.
Niemandalletjes. Vergeet-me-welles-nietjes.
Je bent niet meer dan een zucht
in de ochtend. Een streep licht op tafel.

Het ezelsblad aan een dichter.
Een adempauze. Voor de dag.
Een herinnering voor na de avond.
Opgeborgen. In m'n witte lade.

O, m'n arrogante twijfelaar. M'n beduimeld jongetje.





PS.
Dank aan elke lezer die hier een vingerafdruk achterlaat.

[Alterego1]

[Dtm]

Tussen sop en Turandot


De ochtend is zichzelf vergeten.
In een emmer sop, geflankeerd door dweil
en staf. De huiselijke attributen van een opa.

Gelukkig heb ik assistentie.
Van een aristocraat dan nog. Puccini.
Ik doe het aardse werk.

Hij zorgt voor de hemel.








http://www.youtube.com/watch?v=B1z5uXWsPCk

[Dtm]

Deanna and I



Ik was zes en hevig verliefd
op Deanna Durbin.
Dat herinner ik mij, zelfs als opa.

Maar dat zij wellicht mij ontmaagdde
in mijn operaloos bestaan,
dàt ik ontdekte ik zopas. Cfr. hoger Turandot.

Dankzij You tube.
Deze voormiddag samen met Puccini gekuist.
En plots stond zij daar.

Mijn eerste grote liefde.
Nooit is ze overgegaan.



http://www.youtube.com/watch?v=inV3RlOT ... re=related




Jarenlang heb ik me afgevraagd vanwaar mijn liefde voor opera kwam.
Gisteren nog aan tafel. Vandaag: je sais. Finally I know. Thank you, dear.



PS.
Voor de boekhouders onder ons.
Zes?! Ach, mijn vingers konden nooit goed tellen.

[Dtm]

Thuis in een ansichtkaart.


Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven ...

...


Dag lezer-es,

Op ansichtkaarten is het altijd vakantie.
De zon schijnt onbezorgd. En regen
is voor hen die thuis de planten water geven.

Ikzelf ben 'un voyageur immobile'.
Een roerloze reiziger. Partir sans sortir.
Mijn huis is m'n huid, mijn stenen bruid.

Elke plek is mij lief. En eeuwig nieuw.
Ook al zijn de trappen uitgesleten.
Ik koester haar treden als een trage minnaar.

Hier bloeit de leegte, ligt stilte als mos
over de dagen.
Groeit het vergeten. Avond na avond.

En weemoed hangt over mijn jaren.
Als mist boven de weiden uit mijn kindertijd.
Zo zoekt een reiziger zichzelf in het dorp van Grieg.

Hier luister ik naar de ochtend,
zoals ik vroeger mijn oren op de sporen legde.
Hoor ik daar niet het zingen van de laatste trein?

Ik moet mij haasten. Of ik kom te laat in Isphaan.

[ria]

Deanna and I

blijkbaar was je niet alleen,
zo te zien;
nu luister ik zonder kijken,
zeker zo mooi!

ria