Mijmeringen 3
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe lieve . .
Mijn verbazing is al ontsteltenis geworden, wanneer je de
levensomstandigheden van die mensen vergelijkt met ons.
Wat zijn wij luxebeesten (woord van de kleinzonen) en nog
zijn we soms ontevreden. Hoe meer je hebt hoe minder
een mens waardeert wat hij heeft, alles lijkt normaal.
Mooie icoon!
Liefs,bomi
-
Gustilpe lieve . .
Mijn verbazing is al ontsteltenis geworden, wanneer je de
levensomstandigheden van die mensen vergelijkt met ons.
Wat zijn wij luxebeesten (woord van de kleinzonen) en nog
zijn we soms ontevreden. Hoe meer je hebt hoe minder
een mens waardeert wat hij heeft, alles lijkt normaal.
Mooie icoon!
Liefs,bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
_Nele_ - Lid geworden op: 06 feb 2007, 19:20
Gustilpe,
mooi verslag van je reis.Doet me
denken aan mijn kinderjaren,toen de boeren
hier nog met paard en kar reden.
In de oorlogsjaren hadden we het ook niet breed.
Heb bewondering voor je wat je doet!!
Wat een mooi Icoon,kreeg je!!
Het mooie kerkje is pittoresk
lieve groeten
Nele
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assake, ik zie dat je nieuwe pc er is, veel geluk ermee!
Norman, er is nog veel werk in Europa!
Rankje, de klaverpage ken ik niet, ik zal volgend jaar mijn ogen goed open houden misschien ontdek ik haar!
Bomike, wij zijn inderdaad luxebeesten en vinden al wat we hebben maar normaal!
Nele, zo'n kerkjes kom ik geregeld tegen in roemenië!
allen, zeer wel bedankt om het komen lezen en voor wat jullie hier plaatsten.
Hier een INTERMEZZO daarna ga ik verder met het reisverslag
Vandaag werd kleindochter Lientje, 2,5 jaar gedoopt door pater Frans Samijn die het Sowetokoor uit Zuid-Afrika begeleidde en hier nog een maand vakantie houdt.
Lien vandaag werd je gedoopt, staat je naam geschreven in de palm van Gods hand.
In het doopwater zegt God: "Jij bent een kind naar mijn hart"
Je werd gezalfd met Chrisma opdat je vervuld wordt van de kracht en de gezindheid die in Hem was, je bent nu een kind van God, vandaag en voorgoed.
We omhelzen jou vol vreugde met heel veel liefde. Mag je uitgroeien tot een goed en gelukkig mens!
oma
Norman, er is nog veel werk in Europa!
Rankje, de klaverpage ken ik niet, ik zal volgend jaar mijn ogen goed open houden misschien ontdek ik haar!
Bomike, wij zijn inderdaad luxebeesten en vinden al wat we hebben maar normaal!
Nele, zo'n kerkjes kom ik geregeld tegen in roemenië!
allen, zeer wel bedankt om het komen lezen en voor wat jullie hier plaatsten.
Hier een INTERMEZZO daarna ga ik verder met het reisverslag
Vandaag werd kleindochter Lientje, 2,5 jaar gedoopt door pater Frans Samijn die het Sowetokoor uit Zuid-Afrika begeleidde en hier nog een maand vakantie houdt.
Lien vandaag werd je gedoopt, staat je naam geschreven in de palm van Gods hand.
In het doopwater zegt God: "Jij bent een kind naar mijn hart"
Je werd gezalfd met Chrisma opdat je vervuld wordt van de kracht en de gezindheid die in Hem was, je bent nu een kind van God, vandaag en voorgoed.
We omhelzen jou vol vreugde met heel veel liefde. Mag je uitgroeien tot een goed en gelukkig mens!
oma
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Assa - Lid geworden op: 30 okt 2007, 15:29
- Locatie: Vlaams brabant
Gustilpe
mooi jou verhaal,geschreven gelijk het er is
de vergelijking van hier met daar,zijn wij in de watte gelegd.
al hoewel bij ons zijn er ook veel mensen die het moeilijk hebben,als ik aan de daklozen denk,bv in de winter dat is ook geen lachertje hé.
Een prachtige creatie van jou doopkindje,een lief meisje
Groetjes.. Assa
mooi jou verhaal,geschreven gelijk het er is
de vergelijking van hier met daar,zijn wij in de watte gelegd.
al hoewel bij ons zijn er ook veel mensen die het moeilijk hebben,als ik aan de daklozen denk,bv in de winter dat is ook geen lachertje hé.
Een prachtige creatie van jou doopkindje,een lief meisje
Groetjes.. Assa
Groetjes van assa
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa, Neske, bedankt dat jullie kwamen lezen en voor de mooie plaatjes 
deel 5
We bezoeken Simona, directrice van het schooltje, Mircea vergezelt ons want Simona spreekt enkel Roemeens. Sacadate is nog niets veranderd, nog altijd onverharde wegen, de schamele huisjes, de waterpomp, de tijd lijkt stil te staan.
Bij het horen van de wagen vliegen de kinderen naar buiten en komen op ons toegelopen, ze omhelzen ons als waren we naaste familie, ook Simona komt toegesneld, een blij weerzien breekt los al verschillen we veel van leeftijd en zou Simona mijn dochter kunnen zijn.
Na één jaar en een paar maanden zijn de kinderen veel gegroeid, de oudsten, Stefan 11 jaar en Edidia 9 jaar spreken al een woordje Engels, dat leerden ze op school.
Simona heeft afgelopen schooljaar terug kunnen herbeginnen op de school na haar tweejarig bevallingsverlof van Carla, ook haar man heeft nieuw werk gevonden, we krijgen hier goed nieuws te horen, doch om vier kinderen op te voeden is het niet gemakkelijk. Groenten en fruit kweken ze zelf, de oudste drie hebben zoals verleden jaar nog altijd hun stukje grond die ze moeten bewerken. Stefan en Anka (6 jaar) nemen ons mee naar de groententuin, we krijgen deskundige uitleg over soorten paprika’s, kolen enz ook het varkenshok komt aan de beurt. Er lopen vier varkens rond, verleden jaar als kleine biggetjes, ze zijn nog niet slachtrijp, kippen en kuikentjes ik geraak er niet uit om ze te tellen, daarna trekken we naar de bijenkorven.
Ondertussen staat de koffie al klaar en kunnen we bijpraten met Mircea als tolk.
Het schooltje in Sacadate is aan het leeglopen. Jonge mensen trekken weg uit het dorpje. In het lager onderwijs is er slechts één klas met 9 kindjes gespreid over vier leerjaren. In het 1ste leerjaar zitten twee kindjes. Een moeilijke opdracht voor de onderwijzeres die in één klas zowel 1ste, 2de, 3de en 4de leerjaar moet onderwijzen. De kleuterschool telt 11 kindjes.
Vanaf het 5de leerjaar lopen de kinderen school in Avrig, zoals ook Stefan. Sacadaté is een deelgemeente van Avrig en ook het schooltje van Sacadaté hangt af de school in Avrig.
We hebben veel kledij bij voor hier, Stefan en Edidia helpen uitladen, ze kunnen bijna niet wachten om alles te bekijken, het zal hier weer modeshow worden zegt Simona, verleden jaar was het ook zo, vooral Anka is zeer nieuwgierig.
Opeens komt een buurvrouw binnen met een kookpot, ze zegt iets aan Simona, gaat in de keuken en warmt haar pot, daarna verdwijnt ze weer. Een fenomeen die we hier niet meer kennen, heeft die vrouw geen gas meer? Kon ze haar rekening niet betalen?
Kort daarna komt een koppel binnen, ze zetten zich neer in de zetel, het is hier altijd ‘de zoete inval’ dat ervaren we voor de 5de keer. Er wordt wat over en weer gepraat tot Mircea tot mij zegt je kan Spaans praten, het koppel blijkt in Spanje te wonen daar verdient de man veel meer dan hier in Roemenië, ze zijn nu met vakantie, zo kan ik onverwacht het Spaans wat oefenen, een plezierig intermezzo.
Zoals ik verleden jaar reeds schreef, heel wat Roemenen werken een tijd in het buitenland, vooral in Spanje, Italië en Duitsland. Later komen ze terug en kunnen een huisje bouwen of kopen, zo ziet men her en der nieuwbouw verrijzen.
Zoals elk jaar wordt ons hier een stevige maaltijd aangeboden met aardappelen en groenten uit de tuin, Simona had alles al voorbereid voor onze komst. We eten vegetarisch zegt ze, er is geen geld om vlees te kopen, later, als de varkens slachtrijp zijn eten we weer vlees. Er zijn wel eieren van de kippen, met de eenvoudigste ingrediënten toverde ze de heerlijkste maaltijd.
We nemen afscheid met enkele knuffels, wat snoepgoed en de jaarlijkse familiefoto.
wordt vervolgd....
de kindjes van Simona
het schamel dorpje onveranderd
van ver lijkt het mooi vredig dorpje
deel 5
We bezoeken Simona, directrice van het schooltje, Mircea vergezelt ons want Simona spreekt enkel Roemeens. Sacadate is nog niets veranderd, nog altijd onverharde wegen, de schamele huisjes, de waterpomp, de tijd lijkt stil te staan.
Bij het horen van de wagen vliegen de kinderen naar buiten en komen op ons toegelopen, ze omhelzen ons als waren we naaste familie, ook Simona komt toegesneld, een blij weerzien breekt los al verschillen we veel van leeftijd en zou Simona mijn dochter kunnen zijn.
Na één jaar en een paar maanden zijn de kinderen veel gegroeid, de oudsten, Stefan 11 jaar en Edidia 9 jaar spreken al een woordje Engels, dat leerden ze op school.
Simona heeft afgelopen schooljaar terug kunnen herbeginnen op de school na haar tweejarig bevallingsverlof van Carla, ook haar man heeft nieuw werk gevonden, we krijgen hier goed nieuws te horen, doch om vier kinderen op te voeden is het niet gemakkelijk. Groenten en fruit kweken ze zelf, de oudste drie hebben zoals verleden jaar nog altijd hun stukje grond die ze moeten bewerken. Stefan en Anka (6 jaar) nemen ons mee naar de groententuin, we krijgen deskundige uitleg over soorten paprika’s, kolen enz ook het varkenshok komt aan de beurt. Er lopen vier varkens rond, verleden jaar als kleine biggetjes, ze zijn nog niet slachtrijp, kippen en kuikentjes ik geraak er niet uit om ze te tellen, daarna trekken we naar de bijenkorven.
Ondertussen staat de koffie al klaar en kunnen we bijpraten met Mircea als tolk.
Het schooltje in Sacadate is aan het leeglopen. Jonge mensen trekken weg uit het dorpje. In het lager onderwijs is er slechts één klas met 9 kindjes gespreid over vier leerjaren. In het 1ste leerjaar zitten twee kindjes. Een moeilijke opdracht voor de onderwijzeres die in één klas zowel 1ste, 2de, 3de en 4de leerjaar moet onderwijzen. De kleuterschool telt 11 kindjes.
Vanaf het 5de leerjaar lopen de kinderen school in Avrig, zoals ook Stefan. Sacadaté is een deelgemeente van Avrig en ook het schooltje van Sacadaté hangt af de school in Avrig.
We hebben veel kledij bij voor hier, Stefan en Edidia helpen uitladen, ze kunnen bijna niet wachten om alles te bekijken, het zal hier weer modeshow worden zegt Simona, verleden jaar was het ook zo, vooral Anka is zeer nieuwgierig.
Opeens komt een buurvrouw binnen met een kookpot, ze zegt iets aan Simona, gaat in de keuken en warmt haar pot, daarna verdwijnt ze weer. Een fenomeen die we hier niet meer kennen, heeft die vrouw geen gas meer? Kon ze haar rekening niet betalen?
Kort daarna komt een koppel binnen, ze zetten zich neer in de zetel, het is hier altijd ‘de zoete inval’ dat ervaren we voor de 5de keer. Er wordt wat over en weer gepraat tot Mircea tot mij zegt je kan Spaans praten, het koppel blijkt in Spanje te wonen daar verdient de man veel meer dan hier in Roemenië, ze zijn nu met vakantie, zo kan ik onverwacht het Spaans wat oefenen, een plezierig intermezzo.
Zoals ik verleden jaar reeds schreef, heel wat Roemenen werken een tijd in het buitenland, vooral in Spanje, Italië en Duitsland. Later komen ze terug en kunnen een huisje bouwen of kopen, zo ziet men her en der nieuwbouw verrijzen.
Zoals elk jaar wordt ons hier een stevige maaltijd aangeboden met aardappelen en groenten uit de tuin, Simona had alles al voorbereid voor onze komst. We eten vegetarisch zegt ze, er is geen geld om vlees te kopen, later, als de varkens slachtrijp zijn eten we weer vlees. Er zijn wel eieren van de kippen, met de eenvoudigste ingrediënten toverde ze de heerlijkste maaltijd.
We nemen afscheid met enkele knuffels, wat snoepgoed en de jaarlijkse familiefoto.
wordt vervolgd....
de kindjes van Simonahet schamel dorpje onveranderdvan ver lijkt het mooi vredig dorpjevriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Gustilpe, ik ben weer komen bijlezen en de foto's bekijken.
Graag een dikke proficiat voor Lientje,
nu ze ook gedoopt werd.
Wat groeit ze snel en goed!
Roemenië, een verhaal van armoede, dat er zeker niet op betert,
met de financiële crisis, die altijd de armsten het eerst en ergst treft.
Mensen die op jullie rekenen en ik weet zeker, dat ondanks alle
inspanningen en vermoeidheid, het jullie zelf ook veel vreugde schenkt.
Met respect voor alles wat jullie doen,
ria
Graag een dikke proficiat voor Lientje,
nu ze ook gedoopt werd.
Wat groeit ze snel en goed!
Roemenië, een verhaal van armoede, dat er zeker niet op betert,
met de financiële crisis, die altijd de armsten het eerst en ergst treft.
Mensen die op jullie rekenen en ik weet zeker, dat ondanks alle
inspanningen en vermoeidheid, het jullie zelf ook veel vreugde schenkt.
Met respect voor alles wat jullie doen,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Gustilpe,
met aandacht heb ik bijgelezen.
Binnenkort storten wij terug iets. Bij het lezen voelen we sterk dat elk steuntje een grote waarde heeft.
amai, Lientje, zo flink reeds. Proficiat he !!!
een lieve groet
bo'ke
met aandacht heb ik bijgelezen.
Binnenkort storten wij terug iets. Bij het lezen voelen we sterk dat elk steuntje een grote waarde heeft.
amai, Lientje, zo flink reeds. Proficiat he !!!
een lieve groet
bo'ke
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Weer je warme indrukken gelezen, kan me voorstellen
dat de beide partijen genieten van de bezoeken.
Het is dankbaar te krijgen maar evenzeer doet het deugd
de gever te zijn.
Proficiat met het doopsel van je kleindochtertje, ze lijkt
te genieten op deze foto. Alles aan zo'n kind is puur en fris.
Schattig.
Liefs,
Bomi.
-
Gustilpe,
Weer je warme indrukken gelezen, kan me voorstellen
dat de beide partijen genieten van de bezoeken.
Het is dankbaar te krijgen maar evenzeer doet het deugd
de gever te zijn.
Proficiat met het doopsel van je kleindochtertje, ze lijkt
te genieten op deze foto. Alles aan zo'n kind is puur en fris.
Schattig.
Liefs,
Bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria, bedankt voor het komen opvolgen van mijn verhaal, het is zeker zo dat wij er zelf veel deugd aan beleven!
Yna, bedankt voor jouw bezoekje en creatie, hoe je dat klaarspeelde is voor mij een raadsel, mooi!
bo'ke, inderdaad is elk steuntje zeer welkom en hard nodig. Zonder vrijgevige mensen kunnen we er niets gaan doen, de mensen rekenen op ons. Zij zijn het die het grootste respect verdienen met de manier waarop ze hun leven ondanks grote moeilijkheden proberen op te bouwen, wij leveren slechts de druppels waarmee ze verder kunnen, zeer bedankt!
Bomike, ook bedankt voor het komen opvolgen van het Roemeniëverhaal, een verhaal die langs beide kanten vreugde brengt.
Lientje was er niet zo graag bij op het doopfeest in de kerk maar wel op het feestje achteraf
Neske, ik was jou gaan zoeken op het oefenforum en zag dat je topic afgesloten is, ik wacht op een nieuwe opening
Aan iedereen een mooie namiddag als is de wind hevig de zon is er toch
gustilpe
Yna, bedankt voor jouw bezoekje en creatie, hoe je dat klaarspeelde is voor mij een raadsel, mooi!
bo'ke, inderdaad is elk steuntje zeer welkom en hard nodig. Zonder vrijgevige mensen kunnen we er niets gaan doen, de mensen rekenen op ons. Zij zijn het die het grootste respect verdienen met de manier waarop ze hun leven ondanks grote moeilijkheden proberen op te bouwen, wij leveren slechts de druppels waarmee ze verder kunnen, zeer bedankt!
Bomike, ook bedankt voor het komen opvolgen van het Roemeniëverhaal, een verhaal die langs beide kanten vreugde brengt.
Lientje was er niet zo graag bij op het doopfeest in de kerk maar wel op het feestje achteraf
Neske, ik was jou gaan zoeken op het oefenforum en zag dat je topic afgesloten is, ik wacht op een nieuwe opening
Aan iedereen een mooie namiddag als is de wind hevig de zon is er toch
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
deel 6
De barakken behoren tot Avrig, we brengen een bezoekje aan Adi, alles lijkt hier zo goed op elkaar, waar is nu weer haar optrekje? We zien gelukkig haar vader, hij begeleidt ons.
Adi heeft ons reeds vier jaar na elkaar groot nieuws te melden, in 2008 stelde ze ons haar nieuwe vriend voor, in 2009 was ze net gehuwd, in 2010 meldde ze ons het blijde nieuws van haar zwangerschap, nu zagen we haar zoontje, David, 5 maanden oud, ze is dolgelukkig ‘my angel’ noemt ze hem, ook de opa is heel fier, zijn eerste kleinkindje.
Haar man, vrachtwagenchauffeur was tot kort voor de bevalling vrachtwagenchauffeur doorheen Europa, was vaak een week of meer van huis, nu rijdt hij enkel nog in Roemenië zo kan hij meer bij zijn gezin zijn.
Na de val van Ceausescu vond het gewezen Roemeniëcomité van Ternat de familie van Adi in uiterste nood, in de barak geen meubels, zelfs geen bedden, drie kinderen ondervoed, moeder gestorven, vader aan de drank. Het comité verleende de eerste noden, men ging er jaren mee door, uiteindelijk konden de kinderen studeren, twee verblijven in Duitsland, Adi blijft in Roemenië, ze heeft een beter leven kunnen uitbouwen dan haar ouders en is gelukkig. Graag zou ze de barakken verlaten maar daartoe zijn de financiële middelen tot nu toe ontoereikend. De laatste jaren komen er meer zigeuners wonen dat is geen goed klimaat om een kind groot te brengen zegt ze.
We laten er de laatste dozen en tassen met kledij achter, wat ze niet kunnen gebruiken deelt Adi uit in de Colonie zoals in ‘t verleden, ook de laatste beertjes.
De koekjes staan klaar, ze doen overal zo hun best om ons goed te onthalen al zouden wij het liever met veel minder doen, overal eten en drinken, zelfs hier staat de nationale drank die men overal zelf brouwt op tafel, de Palinka een zeer sterke drank echt niets voor mij, mijn echtgenoot is vrijgesteld, in Roemenië heerst nultolerantie wat drank betreft achter het stuur, met de grootste moeite mag ook ik weigeren.
Dit jaar gaan we kennis maken met Ilona, een dame uit een andere familie in Avrig, ook zij en haar gezin hebben zwaar te lijden gehad onder het vorige regime en werden geholpen door Ternat, Adi vergezelt ons met haar zoontje, de kinderzitjes voor onze wagen lieten we thuis, geen probleem zegt Adi, kinderzitjes kennen we niet. We kregen de opdracht in Ternat hier geschenken af te leveren. Enkele jaren geleden waren we er ook al, doch enkel een zoon was thuis, groot was de verrassing toen de jongen de deur opende in een t-shirt met “TUINCENTRUM VAN ROSSEM TERNAT” wat een toeval!!!
Ilona werkt sinds enkele jaren als postbode, gewoonlijk geklaard rond 15u doch vandaag is het uitbetaling der pensioenen, dat is langer werken. Na een telefoontje kunnen we haar ontmoeten bij het postkantoor, een heel lieve mevrouw, ik kan mijn pakjes afgeven, na een foto is mijn taak volbracht!
Wordt vervolgd…..
een sfeerbeeld uit de barakken of de Colonie
bij Adi
Adi met kleine David en Ilona
De barakken behoren tot Avrig, we brengen een bezoekje aan Adi, alles lijkt hier zo goed op elkaar, waar is nu weer haar optrekje? We zien gelukkig haar vader, hij begeleidt ons.
Adi heeft ons reeds vier jaar na elkaar groot nieuws te melden, in 2008 stelde ze ons haar nieuwe vriend voor, in 2009 was ze net gehuwd, in 2010 meldde ze ons het blijde nieuws van haar zwangerschap, nu zagen we haar zoontje, David, 5 maanden oud, ze is dolgelukkig ‘my angel’ noemt ze hem, ook de opa is heel fier, zijn eerste kleinkindje.
Haar man, vrachtwagenchauffeur was tot kort voor de bevalling vrachtwagenchauffeur doorheen Europa, was vaak een week of meer van huis, nu rijdt hij enkel nog in Roemenië zo kan hij meer bij zijn gezin zijn.
Na de val van Ceausescu vond het gewezen Roemeniëcomité van Ternat de familie van Adi in uiterste nood, in de barak geen meubels, zelfs geen bedden, drie kinderen ondervoed, moeder gestorven, vader aan de drank. Het comité verleende de eerste noden, men ging er jaren mee door, uiteindelijk konden de kinderen studeren, twee verblijven in Duitsland, Adi blijft in Roemenië, ze heeft een beter leven kunnen uitbouwen dan haar ouders en is gelukkig. Graag zou ze de barakken verlaten maar daartoe zijn de financiële middelen tot nu toe ontoereikend. De laatste jaren komen er meer zigeuners wonen dat is geen goed klimaat om een kind groot te brengen zegt ze.
We laten er de laatste dozen en tassen met kledij achter, wat ze niet kunnen gebruiken deelt Adi uit in de Colonie zoals in ‘t verleden, ook de laatste beertjes.
De koekjes staan klaar, ze doen overal zo hun best om ons goed te onthalen al zouden wij het liever met veel minder doen, overal eten en drinken, zelfs hier staat de nationale drank die men overal zelf brouwt op tafel, de Palinka een zeer sterke drank echt niets voor mij, mijn echtgenoot is vrijgesteld, in Roemenië heerst nultolerantie wat drank betreft achter het stuur, met de grootste moeite mag ook ik weigeren.
Dit jaar gaan we kennis maken met Ilona, een dame uit een andere familie in Avrig, ook zij en haar gezin hebben zwaar te lijden gehad onder het vorige regime en werden geholpen door Ternat, Adi vergezelt ons met haar zoontje, de kinderzitjes voor onze wagen lieten we thuis, geen probleem zegt Adi, kinderzitjes kennen we niet. We kregen de opdracht in Ternat hier geschenken af te leveren. Enkele jaren geleden waren we er ook al, doch enkel een zoon was thuis, groot was de verrassing toen de jongen de deur opende in een t-shirt met “TUINCENTRUM VAN ROSSEM TERNAT” wat een toeval!!!
Ilona werkt sinds enkele jaren als postbode, gewoonlijk geklaard rond 15u doch vandaag is het uitbetaling der pensioenen, dat is langer werken. Na een telefoontje kunnen we haar ontmoeten bij het postkantoor, een heel lieve mevrouw, ik kan mijn pakjes afgeven, na een foto is mijn taak volbracht!
Wordt vervolgd…..
een sfeerbeeld uit de barakken of de Coloniebij AdiAdi met kleine David en Ilonavriendschap is het kostbaarste geschenk!
