Mijmeringen 3
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Yna, bedankt voor de mooie werkjes, altijd heel fijn!
Nele, het project is zeker de moeite waard maar we verdienen zeker geen bewondering, wij doen het graag en het is een heel mooi land waar wij dan ook tenvolle van kunnen genieten. Bedankt dat je er was!
Deel 7
Met spijt maar ook met vreugde nemen we afscheid van de vrienden in Sibiu, het bezoek alhier was hartverwarmend langs beide kanten, ervarend diepe vriendschap. Met zijn tweeën zetten we onze reis verder, nu wordt het echt vakantie al is de armoede nooit ver weg, het land is betoverend mooi, maar niet voor lang.
We doorkruisen het stadje Copsa Mica een van de meest verontreinigde steden van Europa. Twee fabrieken een smelterij en een carbosinefabriek hebben hier jarenlang zoveel roet en gif uitgebraakt dat de kindersterfte meer dan twee keer hoger ligt dan in de naburige stad Medias terwijl de levensverwachting van beide seksen maar liefst 9 jaar onder het landelijk gemiddelde ligt. Inmiddels is de carbosinefabriek gesloten en bij de smelterij ligt de uitstoot inmiddels rond de 2% van de niveaus in vroegere dagen. Het is echter maar de vraag of de gevolgen van de vele tonnen roet, zink, lood en ander zware verontreinigingen in de bodem en het oppervlaktewater ooit teniet kunnen worden gedaan.
Een paar jaar geleden kwamen we er ook voorbij, ik schreef er ook over maar wat ik toen niet wist: de bewoners van het stadje krijgen van staatswege vitaminen aangeboden, uit schuldgevoel? Een magere troost.
Onderweg bezoeken we de stad Medias, ooit waren de Saksen hier thuis vandaar gaat het langs Gheorgeni naar de Bicaz kloof. De wegen zijn redelijk, af en toe stoppen we even om van het landschap te genieten, door een dorpje te wandelen of gewoon om even uit de wagen te stappen. Bij zo een halte zien we twee kindjes op ons af komen lopen, ze willen duidelijk iets krijgen, ik neem een foto en geef hen de pannenkoekjes die Luminita ons meegaf, daarna lopen ze vlug naar huis.
We komen bij het Lacu Rosul of het Rode Meer, het is ontstaan door een aardverschuiving in 1837 waarna de plantaardig materiaal dat in het water terecht kwam niet gewoon verging maar door de opgeloste mineralen geconserveerd werd. Hierdoor steken tot op vandaag stompen van bomen uit het water. Het zeldzame natuurverschijnsel heeft geleid tot de ontwikkeling van het dorpje als een toeristische attractie.
We proberen hier een slaapplaats te vinden in een van de 5 pensions dat het dorpje rijk is maar het is zaterdag en daarbij vakantie alles zit vol, dan maar verder rijden.
Wordt vervolgd…..
onderweg Copsa Mica 
Copsa Mica de vervuilende fabrieken
de kindjes
het Lacu Rosul of rode meer
onderweg
Nele, het project is zeker de moeite waard maar we verdienen zeker geen bewondering, wij doen het graag en het is een heel mooi land waar wij dan ook tenvolle van kunnen genieten. Bedankt dat je er was!
Deel 7
Met spijt maar ook met vreugde nemen we afscheid van de vrienden in Sibiu, het bezoek alhier was hartverwarmend langs beide kanten, ervarend diepe vriendschap. Met zijn tweeën zetten we onze reis verder, nu wordt het echt vakantie al is de armoede nooit ver weg, het land is betoverend mooi, maar niet voor lang.
We doorkruisen het stadje Copsa Mica een van de meest verontreinigde steden van Europa. Twee fabrieken een smelterij en een carbosinefabriek hebben hier jarenlang zoveel roet en gif uitgebraakt dat de kindersterfte meer dan twee keer hoger ligt dan in de naburige stad Medias terwijl de levensverwachting van beide seksen maar liefst 9 jaar onder het landelijk gemiddelde ligt. Inmiddels is de carbosinefabriek gesloten en bij de smelterij ligt de uitstoot inmiddels rond de 2% van de niveaus in vroegere dagen. Het is echter maar de vraag of de gevolgen van de vele tonnen roet, zink, lood en ander zware verontreinigingen in de bodem en het oppervlaktewater ooit teniet kunnen worden gedaan.
Een paar jaar geleden kwamen we er ook voorbij, ik schreef er ook over maar wat ik toen niet wist: de bewoners van het stadje krijgen van staatswege vitaminen aangeboden, uit schuldgevoel? Een magere troost.
Onderweg bezoeken we de stad Medias, ooit waren de Saksen hier thuis vandaar gaat het langs Gheorgeni naar de Bicaz kloof. De wegen zijn redelijk, af en toe stoppen we even om van het landschap te genieten, door een dorpje te wandelen of gewoon om even uit de wagen te stappen. Bij zo een halte zien we twee kindjes op ons af komen lopen, ze willen duidelijk iets krijgen, ik neem een foto en geef hen de pannenkoekjes die Luminita ons meegaf, daarna lopen ze vlug naar huis.
We komen bij het Lacu Rosul of het Rode Meer, het is ontstaan door een aardverschuiving in 1837 waarna de plantaardig materiaal dat in het water terecht kwam niet gewoon verging maar door de opgeloste mineralen geconserveerd werd. Hierdoor steken tot op vandaag stompen van bomen uit het water. Het zeldzame natuurverschijnsel heeft geleid tot de ontwikkeling van het dorpje als een toeristische attractie.
We proberen hier een slaapplaats te vinden in een van de 5 pensions dat het dorpje rijk is maar het is zaterdag en daarbij vakantie alles zit vol, dan maar verder rijden.
Wordt vervolgd…..
onderweg Copsa Mica Copsa Mica de vervuilende fabriekende kindjeshet Lacu Rosul of rode meeronderwegvriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
Gustilpe,
Aandachtig je boeiende reisverslagen - delen 4, 5, 6 en 7 - gelezen
Wat een ellende ... Europa in twee delen ?
Ik waardeer ten zeerste je interessante verslagen, je
bijbehoprende foto's en vooral je moedige inzet voor
die arme mensen...
Dank en
groetjes,
elisa
Aandachtig je boeiende reisverslagen - delen 4, 5, 6 en 7 - gelezen
Wat een ellende ... Europa in twee delen ?
Ik waardeer ten zeerste je interessante verslagen, je
bijbehoprende foto's en vooral je moedige inzet voor
die arme mensen...
Dank en
groetjes,
elisa
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa, heel mooi het werkje met dat hondje, fijn bedankt!
Elisa, in Roemenië stad je terug in de tijd, bedankt voor de interesse!
Deel 8
De volgende dag bereiken we het Bicaz Meer, hoewel de omgeving erg mooi, ronduit schitterend is treft men maar zeer weinig watersport op het enorme stuwmeer aan. Net als bij de andere stuwmeren in het land zijn de oevers versterkt met weinig aantrekkelijke basaltblokken en daarenboven bezaaid met afval maar van ver een zeer mooi plaatje. Bij de dam staat politie, veel mensen stappen even uit maar het is verboden foto’s te nemen, hebben ze nog steeds schrik voor een aanval uit Rusland?
We rijden richting Targu Neamt deze weg is een kilometerslang genot en leidt naar het grootste mannenklooster van Roemenië waar we een bezoek brengen.
Dit monnikenklooster dateert uit de 14e eeuw, het was eeuwenlang het centrum van het orthodoxe religieuze leven met enorme landerijen en de grootste bibliotheek op dit gebied in Roemenië. Ook tegenwoordig is het het grootste klooster van Moldavië en omvat 70 monniken en tientallen seminaristen. Hier worden iconen geschilderd.
Zoals overal waar toeristen komen kan je er souvenirs kopen, we gaan even kijken, tussen het ander volk door ziet de monnik dat wij niet van hier zijn, waaraan? Hij vraagt ons in het Duits waar wij vandaan komen. Als hij hoort uit België volgt een tweede vraag of wij katholiek zijn, na bevestiging of wij nog naar de kerk gaan en of het wel waar is, ik zeg hem dat ik koorleidster van een kerkkoor ben, hij is blij zegt hij.
In Roemenië worden nog veel kerken gebouwd terwijl hier de kerken leeglopen, zal te wijten zijn aan de welvaart, bij armoede en problemen hebben mensen God meer nodig zegt hij, heeft hij gelijk? Misschien!
Het is kloosterdag vandaag, we rijden verder naar het klooster Agapia. Dit belangrijk nonnenklooster trekt eveneens veel bezoekers. De nonnen houden er sterk vast aan de strenge riten van het orthodoxe geloof en wonen rondom het klooster in eenvoudige huisjes gebouwd door hun familie. In het klooster zelf wonen en werken een 100 nonnen, in de huisjes rondom 300. Onder Ceausescu werden ze verplicht tapijten te weven voor het Huis van het Volk in Boekarest, het Cultuurpaleis. Er zijn ook tapijten te koop. De nonnen werken op het land, we zien drie van hen vertrekken met paard en kar, jammer ik ben te laat voor een foto.
Wordt vervolgd…
het Bicaz meer
Klooster Neamt
de bibliotheek
onderweg
Klooster Agapia
de huisjes van de nonnen
Elisa, in Roemenië stad je terug in de tijd, bedankt voor de interesse!
Deel 8
De volgende dag bereiken we het Bicaz Meer, hoewel de omgeving erg mooi, ronduit schitterend is treft men maar zeer weinig watersport op het enorme stuwmeer aan. Net als bij de andere stuwmeren in het land zijn de oevers versterkt met weinig aantrekkelijke basaltblokken en daarenboven bezaaid met afval maar van ver een zeer mooi plaatje. Bij de dam staat politie, veel mensen stappen even uit maar het is verboden foto’s te nemen, hebben ze nog steeds schrik voor een aanval uit Rusland?
We rijden richting Targu Neamt deze weg is een kilometerslang genot en leidt naar het grootste mannenklooster van Roemenië waar we een bezoek brengen.
Dit monnikenklooster dateert uit de 14e eeuw, het was eeuwenlang het centrum van het orthodoxe religieuze leven met enorme landerijen en de grootste bibliotheek op dit gebied in Roemenië. Ook tegenwoordig is het het grootste klooster van Moldavië en omvat 70 monniken en tientallen seminaristen. Hier worden iconen geschilderd.
Zoals overal waar toeristen komen kan je er souvenirs kopen, we gaan even kijken, tussen het ander volk door ziet de monnik dat wij niet van hier zijn, waaraan? Hij vraagt ons in het Duits waar wij vandaan komen. Als hij hoort uit België volgt een tweede vraag of wij katholiek zijn, na bevestiging of wij nog naar de kerk gaan en of het wel waar is, ik zeg hem dat ik koorleidster van een kerkkoor ben, hij is blij zegt hij.
In Roemenië worden nog veel kerken gebouwd terwijl hier de kerken leeglopen, zal te wijten zijn aan de welvaart, bij armoede en problemen hebben mensen God meer nodig zegt hij, heeft hij gelijk? Misschien!
Het is kloosterdag vandaag, we rijden verder naar het klooster Agapia. Dit belangrijk nonnenklooster trekt eveneens veel bezoekers. De nonnen houden er sterk vast aan de strenge riten van het orthodoxe geloof en wonen rondom het klooster in eenvoudige huisjes gebouwd door hun familie. In het klooster zelf wonen en werken een 100 nonnen, in de huisjes rondom 300. Onder Ceausescu werden ze verplicht tapijten te weven voor het Huis van het Volk in Boekarest, het Cultuurpaleis. Er zijn ook tapijten te koop. De nonnen werken op het land, we zien drie van hen vertrekken met paard en kar, jammer ik ben te laat voor een foto.
Wordt vervolgd…
het Bicaz meerKlooster Neamtde bibliotheekonderwegKlooster Agapiade huisjes van de nonnenvriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen en gekeken naar de foto's. Wat heb je
een avontuurlijke reis gehad, aan een kant het goede doel
aan de andere een nieuwe omgeving vol met onbekende
interessante levenswijzen.
Fijne zondag gewenst.
bomi.
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen en gekeken naar de foto's. Wat heb je
een avontuurlijke reis gehad, aan een kant het goede doel
aan de andere een nieuwe omgeving vol met onbekende
interessante levenswijzen.
Fijne zondag gewenst.
bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Bomike, Robbe, Nele, bo'ke,
bedankt voor de interesse en het bezoekje!
Zoals bomi schrijft, het is inderdaad zo, het goede doel gekoppeld aan wat avontuur, nooit wetend waar je 's avonds zal aankomen en overnachten.
Bo'ke je zal het vervolg wel horen!
Waar men gaat langs Vlaamse wegen....
Ook in Roemenië komt men vaak Maria tegen,
er staan veel kapelltjes langs de weg en in elk kerkje heb je overvloedige verering!
Een zonnige dag geniet ervan!
gustilpe
bedankt voor de interesse en het bezoekje!
Zoals bomi schrijft, het is inderdaad zo, het goede doel gekoppeld aan wat avontuur, nooit wetend waar je 's avonds zal aankomen en overnachten.
Bo'ke je zal het vervolg wel horen!
Waar men gaat langs Vlaamse wegen....
Ook in Roemenië komt men vaak Maria tegen,
er staan veel kapelltjes langs de weg en in elk kerkje heb je overvloedige verering!
Een zonnige dag geniet ervan!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assake, bedankt voor het lezen en het mooi werkje met spiegeling in het water!
Deel 9
We volgen een spectaculaire route door de Bicaz kloof, de rotsen reiken elkaar bijna over de weg heen, een toeristische streek waar over een lange afstand verkoopstalletjes staan opgesteld met vooral houtsnijwerk en tafelkleedjes. We kopen er een telraam met alfabet en klok voor de kleinkinderen.
We nemen het avondmaal buiten in de tuin van het pension waar we overnachten, we komen in gesprek met een Roemeen, ook hij vraagt waar we vandaan komen, we praten wat heen en weer tot hij plots vraagt: hoe denkt men over ons land en ons volk in jouw land en ik wil dat je de waarheid zegt. Wij zeggen hem dat Roemenen er over het algemeen geen goede naam hebben, ik wil het wat verzachten en voeg er aan toe: dat komt omdat er nogal door Roemenen ingebroken en gestolen wordt maar dat het vooral door zigeuners is. Hij zegt, ja maar zigeuners behoren ook tot ons volk zij zijn ook Roemenen.
Het gaat niet goed met zijn land zegt hij, er is geen geld, er is gebrek aan ondernemingszin, langs het Bicaz meer zo mooi van natuur zou het in het Westen ondenkbaar zijn dat gedurende 30 km paradijs geen enkel restaurant of cafeetje te vinden is. Maar zonder geld kan je ook niet ondernemen.
Misschien heeft het ook te maken met de jarenlange onderdrukking door het communisme waarin mensen geen initiatieven mochten nemen, niet mochten nadenken, misschien zal de volgende generatie productiever zijn?
Er is ook gebrek aan talenkennis, dat ondervinden we bij het boeken voor de overnachting en bij het bestellen van het avondmaal. In een pension gesteund door de Europese Unie zou je toch mogen verwachten dat er minstens iemand of Engels of Duits of Frans spreekt.
We hebben veel gereden vandaag en besluiten om na het avondmaal een lange wandeling te maken. We steken een brug over en nemen een veldweg eindigend in het niets, verder zien we een jongen (ik schat hem een jaar of 12) hij is geiten aan het verzamelen. We vragen of we hier mogen wandelen en wat hij aan het doen is, hij spreekt enkel Roemeens en doet teken hem te volgen. Hij brengt een 200-tal geiten naar een kraal. Twee mannen zijn aan het melken, we willen een gesprek met hen aangaan maar het is hopeloos, beide mannen zijn zeer vriendelijk ik wijs mijn fototoestel en ja ze knikken ik mag een foto nemen. We blijven een poosje toekijken, ze krijgen ongeveer 1 liter melk uit een geit begrepen we, wat een enorm werk daar zijn ze zeker uren mee bezig.
Bij het terugkeren een lachwekkend tafereel, een boer met paard en kar met GSM, oud en nieuw, het moet kunnen!
Wordt vervolgd…..
oderweg
onderweg
bijna loodrechte rotswanden
tegen de rotswand verkoopstalletjes met vooral handwerk
de wandeling niet wetend waarheen de weg leidt
tot we de jongen zien die de geiten in de kraal brengt
1 liter melk per geit
Deel 9
We volgen een spectaculaire route door de Bicaz kloof, de rotsen reiken elkaar bijna over de weg heen, een toeristische streek waar over een lange afstand verkoopstalletjes staan opgesteld met vooral houtsnijwerk en tafelkleedjes. We kopen er een telraam met alfabet en klok voor de kleinkinderen.
We nemen het avondmaal buiten in de tuin van het pension waar we overnachten, we komen in gesprek met een Roemeen, ook hij vraagt waar we vandaan komen, we praten wat heen en weer tot hij plots vraagt: hoe denkt men over ons land en ons volk in jouw land en ik wil dat je de waarheid zegt. Wij zeggen hem dat Roemenen er over het algemeen geen goede naam hebben, ik wil het wat verzachten en voeg er aan toe: dat komt omdat er nogal door Roemenen ingebroken en gestolen wordt maar dat het vooral door zigeuners is. Hij zegt, ja maar zigeuners behoren ook tot ons volk zij zijn ook Roemenen.
Het gaat niet goed met zijn land zegt hij, er is geen geld, er is gebrek aan ondernemingszin, langs het Bicaz meer zo mooi van natuur zou het in het Westen ondenkbaar zijn dat gedurende 30 km paradijs geen enkel restaurant of cafeetje te vinden is. Maar zonder geld kan je ook niet ondernemen.
Misschien heeft het ook te maken met de jarenlange onderdrukking door het communisme waarin mensen geen initiatieven mochten nemen, niet mochten nadenken, misschien zal de volgende generatie productiever zijn?
Er is ook gebrek aan talenkennis, dat ondervinden we bij het boeken voor de overnachting en bij het bestellen van het avondmaal. In een pension gesteund door de Europese Unie zou je toch mogen verwachten dat er minstens iemand of Engels of Duits of Frans spreekt.
We hebben veel gereden vandaag en besluiten om na het avondmaal een lange wandeling te maken. We steken een brug over en nemen een veldweg eindigend in het niets, verder zien we een jongen (ik schat hem een jaar of 12) hij is geiten aan het verzamelen. We vragen of we hier mogen wandelen en wat hij aan het doen is, hij spreekt enkel Roemeens en doet teken hem te volgen. Hij brengt een 200-tal geiten naar een kraal. Twee mannen zijn aan het melken, we willen een gesprek met hen aangaan maar het is hopeloos, beide mannen zijn zeer vriendelijk ik wijs mijn fototoestel en ja ze knikken ik mag een foto nemen. We blijven een poosje toekijken, ze krijgen ongeveer 1 liter melk uit een geit begrepen we, wat een enorm werk daar zijn ze zeker uren mee bezig.
Bij het terugkeren een lachwekkend tafereel, een boer met paard en kar met GSM, oud en nieuw, het moet kunnen!
Wordt vervolgd…..
oderwegonderwegbijna loodrechte rotswandentegen de rotswand verkoopstalletjes met vooral handwerkde wandeling niet wetend waarheen de weg leidt tot we de jongen zien die de geiten in de kraal brengt1 liter melk per geitvriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Weer eens doorgenomen wat je schrijft, je moet wel
een fantastisch mooi plakboek over houden aan je reis.
Die foto van het nonnenklooster lijkt wel een plaatje uit
een reklamefolder voor reizen. Indruk maakt die smalle
doorgang tussen twee hoge rotsen, akelig voor mij.
Wens je nog een fijne week toe.
Liefs,
bomi
-
Gustilpe,
Weer eens doorgenomen wat je schrijft, je moet wel
een fantastisch mooi plakboek over houden aan je reis.
Die foto van het nonnenklooster lijkt wel een plaatje uit
een reklamefolder voor reizen. Indruk maakt die smalle
doorgang tussen twee hoge rotsen, akelig voor mij.
Wens je nog een fijne week toe.
Liefs,
bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Gustilpe,
Wat een reis hebben jullie gemaakt, zoveel verschillende indrukken om te verwerken.
De foto's zijn bijzonder mooi en illustreren heel goed jouw verhaal.
Het is waar wat je schrijft, onze kerken lopen leeg, omdat wij in onze welvaart,
God niet meer nodig hebben, zo denken velen toch.
Het is daarom goed dat ook eens het verhaal wordt verteld hoe het in Oost-Europa,
na jaren van communistische dictatuur het geloof nog (terug) bloeit.
Met jullie groot hart en universele vriendschap zijn jullie voor velen, ook voor mij, een voorbeeld.
lieve groet en ik kijk uit naar het vervolg,
ria
foto ria, "langs de waterkant"
Wat een reis hebben jullie gemaakt, zoveel verschillende indrukken om te verwerken.
De foto's zijn bijzonder mooi en illustreren heel goed jouw verhaal.
Het is waar wat je schrijft, onze kerken lopen leeg, omdat wij in onze welvaart,
God niet meer nodig hebben, zo denken velen toch.
Het is daarom goed dat ook eens het verhaal wordt verteld hoe het in Oost-Europa,
na jaren van communistische dictatuur het geloof nog (terug) bloeit.
Met jullie groot hart en universele vriendschap zijn jullie voor velen, ook voor mij, een voorbeeld.
lieve groet en ik kijk uit naar het vervolg,
ria
foto ria, "langs de waterkant"
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Bomike en Ria,
Roemenië is telkens weer avontuur, de armoede maar ook natuur en cultuur komen aan bod, een fascinerend land!
Bedankt voor het komen lezen en de commentaar, Roemenië voor velen onbekend en/of onbemind, voor ons een land waar een heel jaar terug naar verlangen.
Deel 10
Op weg terug naar Maramures via Vatra Dornei is de weg erbarmelijk en dat zal nog enkele dagen blijven duren, niet gezond voor onze nog maar eenjarige wagen. In een paar weken tijd is de wagen een jaar verouderd zegt mijn man.
We rijden doorheen prachtige natuur, de Karpaten op zijn mooist hoewel het af en toe bewolkt is genieten we er ten volle van!
Hier gaan we enkele dagen rurale dorpjes bezoeken bekend voor hun houtsnijwerk.
De houten huisjes hebben kunstige poorten, elk dorpje heeft zijn houten kerkje met daarnaast soms een nieuwe mastodont gebouwd.
Over een afstand van 250 km zal de weg voort erbarmelijk blijven, we rijden aan 30 à 35 km per uur. Na 50 km in de streek zien we het 1ste hotel met restaurant, hier willen we een nacht verblijven. Stel je geen hotel noch restaurant voor zoals in het Westen, hoewel 3-ster.
Hoewel het restaurant rookvrij is, zit het personeel bij ons binnenkomen met zijn vijven aan een tafel te roken. De broodkruimels liggen op de tafels, na een poos brengen ze ons de menukaart veel keuze is er niet, enkel kip en varken maar geen probleem dat kennen we al, we weten dat we in Roemenië zijn, we koesteren geen hoge verwachtingen, maar we vragen wel de kruimels weg te vegen.
Achter het hotel loopt een riviertje, er zit een eenzame visser. Na een poos meldt men ons dat we ook forel kunnen eten, wat een luxe, een oefening in geduld krijgen we er bovenop.
Wat smaakt beter bij een forel dan een glaasje witte wijn, we proeven meer dan lauwe wijn.
Een ganse bus kinderen komt het restaurant binnen, ook zij zullen hier overnachten, een hels lawaai breekt los als de kinderen aan tafel zitten, we kunnen geen woord meer met elkaar spreken, maar het stoort ons niet, alleen met ons twee in een groot restaurant dat is ook maar niets, we kijken geamuseerd toe en hopen enkel dat het deze nacht stil blijft.
Vooraleer te slapen maken we zoals elke avond een fikse wandeling, eigenlijk een must na uren in de wagen te vertoeven.
We stappen op een brug over de rivier, met de wagen zouden we er niet eens over durven, bij het terugwandelen willen we een ander brugje nemen, de toestand ziet er echter te gevaarlijk uit, we keren terug naar het eerste brugje.
De ganse nacht blijft het stil, we zijn al vertrokken vooraleer de kinderen komen ontbijten.
Maar we behouden ons besluit van weleer, een pension is te verkiezen boven een hotel maar hier hadden we geen keuze.
Wordt vervolgd….
huisje met waterput
ook de daken van de huisjes zijn uit hout, de inrijpoorten echte vakmansschap
hier rijden paard en kar maar ook wagens over
niet voor voertuigen maar te voet durf ik ook niet, de planken liggen gewoon los
na een regenbui
gevaarlijk rijden, wat schuilt er onder het water? Hoe diep zijn de putten?
zelfs na een regebui of met bewoking genieten van de o zo mooie natuur!
Roemenië is telkens weer avontuur, de armoede maar ook natuur en cultuur komen aan bod, een fascinerend land!
Bedankt voor het komen lezen en de commentaar, Roemenië voor velen onbekend en/of onbemind, voor ons een land waar een heel jaar terug naar verlangen.
Deel 10
Op weg terug naar Maramures via Vatra Dornei is de weg erbarmelijk en dat zal nog enkele dagen blijven duren, niet gezond voor onze nog maar eenjarige wagen. In een paar weken tijd is de wagen een jaar verouderd zegt mijn man.
We rijden doorheen prachtige natuur, de Karpaten op zijn mooist hoewel het af en toe bewolkt is genieten we er ten volle van!
Hier gaan we enkele dagen rurale dorpjes bezoeken bekend voor hun houtsnijwerk.
De houten huisjes hebben kunstige poorten, elk dorpje heeft zijn houten kerkje met daarnaast soms een nieuwe mastodont gebouwd.
Over een afstand van 250 km zal de weg voort erbarmelijk blijven, we rijden aan 30 à 35 km per uur. Na 50 km in de streek zien we het 1ste hotel met restaurant, hier willen we een nacht verblijven. Stel je geen hotel noch restaurant voor zoals in het Westen, hoewel 3-ster.
Hoewel het restaurant rookvrij is, zit het personeel bij ons binnenkomen met zijn vijven aan een tafel te roken. De broodkruimels liggen op de tafels, na een poos brengen ze ons de menukaart veel keuze is er niet, enkel kip en varken maar geen probleem dat kennen we al, we weten dat we in Roemenië zijn, we koesteren geen hoge verwachtingen, maar we vragen wel de kruimels weg te vegen.
Achter het hotel loopt een riviertje, er zit een eenzame visser. Na een poos meldt men ons dat we ook forel kunnen eten, wat een luxe, een oefening in geduld krijgen we er bovenop.
Wat smaakt beter bij een forel dan een glaasje witte wijn, we proeven meer dan lauwe wijn.
Een ganse bus kinderen komt het restaurant binnen, ook zij zullen hier overnachten, een hels lawaai breekt los als de kinderen aan tafel zitten, we kunnen geen woord meer met elkaar spreken, maar het stoort ons niet, alleen met ons twee in een groot restaurant dat is ook maar niets, we kijken geamuseerd toe en hopen enkel dat het deze nacht stil blijft.
Vooraleer te slapen maken we zoals elke avond een fikse wandeling, eigenlijk een must na uren in de wagen te vertoeven.
We stappen op een brug over de rivier, met de wagen zouden we er niet eens over durven, bij het terugwandelen willen we een ander brugje nemen, de toestand ziet er echter te gevaarlijk uit, we keren terug naar het eerste brugje.
De ganse nacht blijft het stil, we zijn al vertrokken vooraleer de kinderen komen ontbijten.
Maar we behouden ons besluit van weleer, een pension is te verkiezen boven een hotel maar hier hadden we geen keuze.
Wordt vervolgd….
huisje met waterputook de daken van de huisjes zijn uit hout, de inrijpoorten echte vakmansschap hier rijden paard en kar maar ook wagens overniet voor voertuigen maar te voet durf ik ook niet, de planken liggen gewoon losna een regenbuigevaarlijk rijden, wat schuilt er onder het water? Hoe diep zijn de putten?zelfs na een regebui of met bewoking genieten van de o zo mooie natuur!vriendschap is het kostbaarste geschenk!