De trage minnaar

[Dtm]

Monoloog voor één leugenaar


Als ik aan de waarheid denk,
dan zie ik een maagd.
En je weet wat er met maagden gebeurt.

Eerst het wit van een bloesem
dan het rood van de vrucht.
En daartussen de zomer.

Ik droom van de waarheid. Des nachts.
Als mijn leugens onder de lakens liggen.
Vermoeid. Dan is ze daar.

Rank en bedeesd.
Beduusd en beschroomd.
Zuiver ook. En transparant.

Ze huivert onder mijn aanblik.
Beducht voor het verlies.
Van haar goddelijk vlies.

Zelfs een gedachte
kan haar verkrachten.
Verzwakken. Tot een halve leugen.

Ze is bang van lippen.
En kraaiende hanen.
Die haar gedwee verraden.

Als de zon aan de maan
het licht ontfutselt.
De schijn en de rozen.

De leugens weer blozen.
Wanneer een ridderlijke knaap
zijn lied zingt. Voor een gewillige maagd.

Dàn is de waarheid
verloren.
Tussen ogen en woorden.

Altijd weer Eva. Altijd weer Adam.

[Bomi]

-
-
DTM.

Regelmatig kom ik op bezoek
zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek
stappen kan dan zonder kraken
Toch lees ik je graag,
stil geluidloos en traag.

groeten,

bomi

[Dtm]

-
-
DTM.

Regelmatig kom ik op bezoek
zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek
stappen kan dan zonder kraken
Toch lees ik je graag,
stil geluidloos en traag.

groeten,

bomi

Dag Bomi,

je reactie maakt me blij
maar ook beschaamd.

"zonder je vloer vuil te maken
schoenen blijven buiten in een hoek "

Ik besef dat ik bij sommigen hautain overkom.
Want ik ga niet overal op geregelde tijdstippen
uit erkentelijkheid een berichtje droppen.
Het zij zo.

Ik weet dat deze plek ook een sociale functie heeft.
Tegen vereenzaming, verdriet, maar ook
een zoektocht naar waardering. Via de anderen.

Daar is niets fout mee, hoewel de titel van
dit item 'Poëzie en proza' (ooit nog door mij voorgesteld)
wel wat anders laat vermoeden.

Maar de mens en de lezer primeren.

Voor literatuur kan je ook op andere plaatsen terecht.
Ik heb daar dus geen probleem mee,
maar doe er zelf niet aan mee.

Voor mij primeert het schrijven en de lezer.
En geloof me, elke reactie doet me deugd.
En je hoeft écht je schoenen niet uit te doen.
Het is hier geen moskee.

mvg

[Dtm]

De onvoltooid verleden tijd

Ik heb er nooit over nagedacht.
Ook niet bij stil gestaan.
Bij de schoonheid van deze benaming.

Ik zag het eerder als een deel
van de verzameling.
De wiskunde van een taal: grammatica.

Ik hield meer van 'le futur simple', vermoed ik.

Toen leek alles nog later. En eenvoudig.
Ondertussen wordt de verleden tijd
nog ouder. En 'le futur simple' wat minder simpel.

Hoewel, je hebt geleerd te leven met 'l'imparfait'.
En de voorwaardelijke wijs.
Gelukkig bestaat er ook 'de onvoltooid tegenwoordige tijd'.

Misschien is dàt wel de mooiste.

[Dtm]

There is no place like home

My happiness is waiting for me.
At home.
That's why I'm in a hurry.

Dat antwoordde ik hem
toen hij vroeg of ik graag op reis ging.
Zij mochten vertrekken naar Egypte.
Ik mocht thuis blijven.

Onderweg naar de luchthaven
lag het heuvelland te zonnen.
Alsof het zuiderse ambities had.

Thuis wachtte het geluk. Geduldig.

[Dtm]

Oud papier


Bij het woord krant, gazet, denk ik
aan aardappelen schillen. En moeder.
De inhoud van een gazet, het woord,
is vlug oud. Oud papier.

Gisteren zat de Poëziekrant in m'n zeldzame brievenbus.

Hij glanst als de hitte boven een zomerweg.
Zindert van de dichters.
Ze maken me verdrietig.
Ik herken het woord niet meer. Hun woord.

Mijn taal is gescalpeerd. Tot het banale.

De franje er afgeschraapt.
Achteloze keukenpraat.
Ach, hun verzen verliezen zelfs het zout. Op de patatten.
De smaak.

Van nutteloze bellettrie. Voor een oude man.

[Dtm]

Nooit dichter dan ver weg


"Maar, is het niet zo
dat de afwezige geliefde intenser en sensueler is
dan die getekend door sleur en avond
met ochtendspellen in heur hair

boven dat verfomfaaid vel
waarop ooit kussen bloeiden

en de hangcultuur van haar destijdse
aanbeden en gebenedijde borsten ...

Zij die steeds ver weg is,
ach, niemand kan dichter komen...
Dit schreef ik gisteren naar MP.
En vanmorgen las ik dus het citaat hierna
uit Nolens. 1056.

Bizar toch.


...

1056



Nolens is op. En leeg.
Mijn vingers verloren.
Duizendzesenvijftig keren lang
lag hij in mijn handen.

Dikwijls stomdronken bezopen.
Maar ook dàn,
bleef hij meesterlijk. Een dichter
die een dagboek schrijft.

Hoe moet de ochtend
nu aan de dag beginnen?
Zonder zijn lijvig lichaam.
Zonder zijn gedachten in mijn hoofd.

Hij mag nu op vakantie. La France profonde.
Met haar. En tussen haar handen.
Ik blijf hier tussen Tellegen en Dewulf.

Zonder haar. En zonder Nolens.




"Men schrijft altijd voor een afwezige. Men schrijft afwezigheid.
Men schrijft de afwezige die men gaandeweg wordt...."

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 1053 - Leonard Nolens

[Bosrankje]

Vind je dat echt moeite doen ?
Om elke morgen even langs te komen en hetzelfde gedicht dat
je in "Mes petits bleus"neerpent, hier in jouw stekje te plaatsen ?

Wees zeker dat je meer mensen daarmee gelukkig maakt, en het
zal je ook goed doen... beschouw het misschien als een gezonde
ochtendwandeling ?

Zoiets ?

Alter en Rankje

Beste Uvi,

Dat schreef ik jou drie maanden geleden en ik stel nu vast dat
je ons sinds kort dagelijks verblijdt met je poëzie maar wat ik
niet weet - en ... wil je 't mij vertellen - voel jij je nu beter met
je ochtendwandeling ? Wij wel !

Mvg A en B

[Dtm]

De geur van Proust


Ik heb Nolens reisvaardig gemaakt.
Hem uitgekleed. Voor het zuiden.
Bevrijd van mijn bezwarende ballast.
Reçuutjes van herinneringen.

De smaak van Proust tussen een dagboek.

Een 'kabeljauwhaasje' in Oostende.
Een 'tongrolletje' in Blankenberge.
Een 'stoverij' in Antwerpen.
Een 'vol-au-vent' in Brugge.

Telkens maal twee.

De rekeningen zijn verbleekt.
Mijn herinneringen ook. Temps perdu.
Zij is nog altijd levendig.
Tastbaar aanwezig. Parfois femme nue.

Straks nog enkel in mijn hoofd.
Zij en Nolens. In het zuiden.
Mijn vingers in het noorden.

Met Proust.



***



Beste Bosrankje,

het feit dat ik hier nog schrijf, ach, mijn dagboek kopieer,
dank ik aan jou.
Jij die mij blijft aanmoedigen om een traag plekje
leegte te vullen.


Groeten.

[Dtm]

Antwerpen, zaterdag 29 december 1979
Ik moet nog wennen aan dit boek. Alle leven is een vlucht
voor het witte blad en de letter, wil zichzelf genoeg zijn, weigert
zich te geven aan de vertekende spiegels en loze echo's
van het woord ...

Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 8
Leonard Nolens.[/b]...



De gekabbelde leugen


Ik zal moeten wennen aan een ochtend
zonder Nolens.
Maar hij is nog niet vertrokken.

Is mijn geschrijf op dit virtuele papier
geen vlucht voor het échte leven?
Of, troost ik me, eerder het notuleren ervan.
Een leugen zo groot en oud als een herinnering.

Zoals een foto de gevangene is
van het derde oog.
De werkelijkheid gebeeldhouwd
door de fotograaf.

Cheese. Een tedere leugen.
Het gekarteld bewijs.
Kijk, ik ben gelukkig.

Terwijl de melk sepia gekabbeld is.

[Dtm]

Als hij maar geen voetballer wordt


Hoe de dag mij inpakt
als een vergeten kadootje.
Achteloos.

De ochtend duister.
Onzalig wakker.
Maar kleinzoon aan tafel.

Een strikje rond de vroegte.
Ontbijt.
Want samen naar het groene gras.

Niet dat van de overkant.
Maar van de regen.
De benen en het passeren.

Hij de nummer negen.
4 - 2 gewonnen.
En hij een hattrick.

Ach, dat vergat ik hem nog uit te leggen.

[Bosrankje]

Beste Uvi,

Heel blij met jouw antwoord !

Ik (wij) zal je altijd blijven aanmoedigen want jij,

zoals iedereen die hier zijn schrijfsels plaatst,

maakt dat Poëzie en Proza blijft bestaan !

Jij hebt ooit geschreven dat iedereen zingt zoals

hij gebekt is en dat is feitelijk fantastisch.

Wat een rijkdom.. een diversiteit... iedereen

gelijk en toch zo uniek !


Met vriendelijke groetjes

A en B




.

[Dtm]

Beste Uvi,

Heel blij met jouw antwoord !

Ik (wij) zal je altijd blijven aanmoedigen want jij,

zoals iedereen die hier zijn schrijfsels plaatst,

maakt dat Poëzie en Proza blijft bestaan !

Jij hebt ooit geschreven dat iedereen zingt zoals

hij gebekt is en dat is feitelijk fantastisch.

Wat een rijkdom.. een diversiteit... iedereen

gelijk en toch zo uniek !


Met vriendelijke groetjes

A en B




.

Neen beste B,


een zwaluw is geen leeuwerik,
en een mus, geen merel,
een spreeuw, geen sperwer,
een winterkoninkje is geen kaketoe ...

maar het zijn wel allemaal 'vogels'.

Niemand is "gelijk", iedereen is "verschillend"
en daarom ook 'uniek'.

Maar ik begrijp wat je wil zeggen.
En in jouw mooie moedertaal zou je het wellicht anders schrijven.

mvg

[Dtm]

Sterven als een violetje

Er is iets mis met mij.
Maar wat is het?
Hoe moet ik dat omschrijven?

De woorden staan er dan zo schaamteloos. Correct.
Alsof er geen twijfel in zit.
Zo hardvochtig dat je er mij kan mee kwetsen.

Een boemerang.
Zal ik 'het' proberen te formuleren?
"Ik heb geen verdriet over de doden."

Voilà, het staat er zwart op wit. Ik ben een ijsman.

Misschien heb ik 'het' wel 'geleerd' als jongen van twaalf.
Uit het nest gerukt. En gevangen gezet. In een kooi.
Achter hoge muren en tralies.

Telkens weer. Afscheid nemen. Zonder één enkele traan.

De wolken. Het enige stukje vrijheid.
Om te ontsnappen.
En het verdriet bewaren. In jezelf. Een kleine god.

De doden zijn vreemden voor me.
Alsof ik hen nooit heb gekend.
IJsbloemen. Ze ontdooien niet.

In geen enkele herinnering zomert het.





PS.
C.D. vertelde aan Friedl' vanmorgen
dat de meest ingrijpende gebeurtenis in zijn leven, de dood van zijn vader was.

In een wit kopje, hier op tafel, ligt nu al dagen
op een bodem water, een violetje te sterven. Ongenadig mooi.

Mijn vader stierf in '92 en geloof me, hij was een brave tedere man.

[Bomi]

-
-
Beste,


Ditmaal met schoenen aan toch even laten weten
dat ik nog altijd kom lezen.

Mooi hoe je over het violetje schrijft, ik deel je bewondering
voor het bloemetje in al zijn eenvoud zo oogstrelend.



Winterhard
door regen
gebogen, bij zonneschijn
fier rechtop , blauw fluweel,
Viooltje.

Groeten,

bomi.