De trage minnaar

[Dtm]

-
-
Beste,


Ditmaal met schoenen aan toch even laten weten
dat ik nog altijd kom lezen.

Mooi hoe je over het violetje schrijft, ik deel je bewondering
voor het bloemetje in al zijn eenvoud zo oogstrelend.



Winterhard
door regen
gebogen, bij zonneschijn
fier rechtop , blauw fluweel,
Viooltje.

Groeten,

bomi.

De kwetsbare overmoed van een viooltje



Zoals bij de mensen
zijn er ook marginale viooltjes.
Ze breken uit de bak van hun bestaan.

Naast mijn deur
staat er een gemeenschap in volle bloei.
Bij de buurvrouw. Enkele zijn ontsnapt.

Hebben zich voortgeplant
tussen de voegen voor m'n garagepoort.
Ze hebben het lot getart. En verloren.

Ik heb er eentje opgeraapt.
Als een musje uit het nest gevallen. In de palmen
van m'n hand naar boven gedragen.

Nu ligt het al dagen blauw in een wit kopje.
Dicht bij mij. En Nolens.
Dagboek van een viooltje.





PS. De vorige tekst refereerde aan dit dagboek. Hier vergeten, vrees ik.

[ferry]

Goeden avond Dtm

Net als Bomi kom ik gewoonlijk even lezen
maar dan voor het afsluiten en het slapengaan
met mijn sloefen ( muiltjes ) reeds aan

Lezen, soms herlezen die bijzondere gedichten :
Sommigen gaan een beetje boven mijn hoofd
en sommigen ……gaan recht in mijn hart .

Een man die een klein gebroken viooltje opraapt
mee naar boven neemt en de moeite doet het in
een bodempje water in een kopje te leggen
dat is ….geen ijsman

Raar, het trof me zo, bij het lezen, dat het daarin dagen ligt te sterven
ik deed dikwijls hetzelfde met een bloempje en heb dat nooit echt bewust zo gezien
ik zag het als verlengen van hun leven
maar de opmerkzame woordrijke dichter heeft gelijk

Alleen ..ik ga het nu telkens ook zo zien , de invloed van de letters en het lezen
laat dat u niet weerhouden , te schrijven wat er uit uw pen vloeit

Ooit plaatste ik, in een vorige topic, van deze tedere man, als eerbetoon
een prachtige blauwe uil maar in deze serene topic, geen prenten


Fernanda

[Dtm]

Goedenmorgen Fernanda,

geen leven zonder sterven.

Natuurlijk, zag ik mij ook als 'redder' van het violetje.
Maar in het kader van dat stukje, blijf ik achter met de vraag aan mezelf:
'Hoe komt het toch dat rare verschil in mij?'

Tussen het verdriet m.b.t. de 'grote en kleine dingen' van het leven.

Ik geraak er niet uit.


Misschien ben ik wel 'te bang voor de dood'.
En scherm ik me af.
Ik heb nog nooit een dier gedood. (Ook geen mens, voor alle duidelijkheid).

Mijn grootste misdaad heb ik begaan, ik beken, tegen muggen.
Onverbiddelijk gewelddadig.



mvg

[Dtm]

Terug naar mijn gelapte broek

Het is stil in huis.
Zo zonder Nolens.
Niet dat hij een luidruchtig mens is
als hij hier op tafel ligt.

Maar ik hoor hem niet.

Ik hoor te veel mezelf.
En de angst van dat kleine jongetje.
Eind jaren veertig, begin vijftig.
Mijn vingers lazen toen boeken uit de crisistijd.

En de oorlog. Uit vaders bibliotheek.

Allemaal Hollandse jongetjes.
Met werkeloze vaders.
En honger. En gelapte broeken.
Maar dat was gewoon toen.

Er was zo weinig onderscheid.

Tussen de kinderen in de klas.
En op straat.
Slechts de directeuren van de fabriek
en de 'meesters' in het dorp

waren anders. En de pastoor ook.

[Dtm]

Zonder vraagteken

Hoe hark ik me samen
in de herfst van m'n jaren.
Wat valt er te oogsten.
Hoe hard zal de winter zijn.

Kunnen mijn dagen nog trager.

Wie zal er mij dragen.
Als de ochtend en de avond
één zullen zijn.
Voor het venster achtergelaten.

Wie zal er mij nog iets vragen.








PS.
Ach, de donkere tijd van reflectie.
Het vallen van de bladeren.
De getuigenis het skelet.
Het zwijgen van de twijgen.

Maar in mij leeft de aanvaarding.

[Dtm]

Nolens heeft het warm


29° nog daar in het zuiden.
Maar de wind van de zee
legt koelte over zijn woorden.

En over haar.

Ik bekeer me terug tot Toon Tellegen.
De eekhoorn en de mier.
Mischien wisten zij alles.

Ik weet immers niets.

Geen roman in de ochtend.
Ik wil brevieren.
Mediteren. En dan verkies ik inhoud.

Zeker als die verpakt wordt in schoonheid.


...


27-05-11
Weemoed



Dit onbestemd gevoel
dat aanleunt bij heimwee, gemis en verlangen,
lijkt mij een soort verdrietige vreugde.

Om deze contradictie
aan te voelen, moet je, vrees ik,
dichter bij de dood dan bij geboorte staan.

Weemoed is weerloos.

Het is ook een warm gevoel.
En dat ervaar ik
telkens ik Toon Tellegen lees.

Bizar, maar als ik, zoals elke ochtend,
door de voren van Nolens ploeg,
in die omgewoelde hersenen, dan komt er geen gevoel
naar boven. Maar inzicht en reflectie.

Herkenning. Die, als het ware, buiten mijzelf ligt.
In Toon verdrink ik.


...


12-02-11

Afgelopen


'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?'
vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is,' zei de mier.
'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.


...

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 360
Toon Tellegen



Misschien
moet er wel heel wat stilte
door je hoofd waaien,

moet je dalen leegte
doortrekken
en bergen hoop achterlaten

om de flinterdunne filosofie
van Toon te doorzien
tot aan de ziel van het bestaan ...

misschien ben ik nog niet genoeg 'afgelopen' ...


...

08-02-11

Geluk in willekeurige volgorde



Een haan die driemaal liegt.
Het geloof in een kaars die brandt.

En God die alles ziet.

Twee kontjes in een wei.
Tussen het hoge gras van mei.

En God
die één oog dichtknijpt. (*)



...


Toon Tellegen
is de grootste filosoof die ik ken.
Ik ben dan ook maar een kleine man.

Eénmeterzesenzeventig gelukkig.
Dankzij Toon.

Hij schrijft mij terug in een korte broek.
Toen denken nog dicht bij de grachtkant lag.
Luisteren naar de buren. En de zomer.

En nog niet weten dat dit het leven was.



(*) Enkel voor oude Rooms-katholieken.
In illo tempore hing er in menig huis een spreuk:

"God ziet mij. Hier vloekt men niet."
De afbeelding was een driehoek waarbinnen één streng oog.

...

08-11-10

De ziekte van verwondering


"De meeuw en de potvis dansten het hele strand over, tot aan de duinen,
en weer terug, langs het water, en zij besloten hun dans met een sprong die zo hoog was dat zij wel leken in de lucht te verdwijnen. Toen ploften zij weer in het natte zand neer. Misschien, dacht de potvis, ben ik wel gelukkig nu. Wat hem betreft mocht de tijd verder stilstaan, die nacht, midden op het strand op het feest van de meeuw."

Pag. 232
Uit 'Misschien wisten zij alles. - Toon Tellegen.

...

Er is wat mis met mij.

Misschien ben ik wel heel lang geleden ontsnapt
uit een sprookje van Toon.
En ben ik vergeten dat ik een huismus was,
die ervan droomde ooit een zwaluw te worden.

Nu nog op mijn leeftijd, die geacht wordt wijs te zijn en volwassen,
word ik ontroerd. Als een ongedesemd jongetje.

Ik vermoed dat ik weet waar de kwaal haar oorsprong vindt.
Misschien lijd ik wel aan een overdosis 'verwondering'.
En dat belemmert, vrees ik, de groei naar een 'grote mens'.

Die sterk is en verstandig. Die houdt van een villa.
Met zwembad. En een zwarte 4 x 4 voor de ijzeren poort.
En die met voorkennis van zaken zijn portefeuille beheert.
Als ware het zijn kind.

Ach, nu is het toch te laat om dat nog allemaal te leren.

[Dtm]

De barre tocht naar het geluk



Waarde lezer,

u leest nu een laag tot matig gelukkig man.
Het is wetenschappelijk bewezen.
Zwart op wit.

Ik schrok van mezelf.
En van de wetenschap.
Maar ik kan er niet naast.

Ik liet in mijn ziel kijken.
Met priemende vragen.
En gaf niet de verlangde antwoorden.

Klopt. In antwoorden ben ik slecht.
En nu zit ik met de gebakken peren.
Tussen al die gelukkige Vlamingen.

Met hun villa's en vakanties.
Hun bonussen en stabiele beleggingen.
Hun pedagogisch verantwoorde kinderen.

Hun lieve en sterke vrouw.
Hun onstuimige minnares.
Hun droogje en hun natje.

Moeder, waarom leef ik nog?






Uitslag geluksvragenlijst
Hoe gelukkig je je voelt.
In vergelijking met andere Vlamingen scoor je eerder laag tot matig
op de vragen over geluk.
De gelukscoach kan jou helpen om te leven met plezier,
positief te kijken naar jezelf en je omgeving,
en problemen en stress te lijf te gaan.
Je vindt bij de verschillenden gelukslijnen tips,
informatie en concrete oefeningen die je stap voor stap kan doorlopen.

EtC.

de barre tocht naar het geluk.

[Dtm]

Reeds belegen, maar toch actueel.


11-04-10


Inleiding tot de verwondering



Het is steeds herfst in het hoofd van Nolens.
Er valt weinig zon doorheen het gebladerte van zijn gedachten.
Ik moet dan ook oppassen voor melancholische mist.

Gelukkig is er Dewulf.
Daar is het altijd lente. Als het niet zomert.
Ik koester dan ook dat zonnige plekje op m'n tafel.

Zopas geluisterd naar Fried'l en Mortier. Erwin Mortier.
O, wat een leven. Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb.
Dan begin ik er beslist eens aan.

Aan dat leven van mij.
Dat ingekapseld zit in een banaal bestaan.
Het alledaagse wonder.

Gelukkig heb ik een groot talent voor verwondering.
Dat maakt het verschil. Tussen zomer en winter.

[Dtm]

De dikke en de dunne


Mijn gevoel lijdt
onder een yoyo-effect.
Het schommelt.
Maar dan niet onderaan de tak
van een appelboom.

Soms, zoals gisteren,
is het of de dood als een poes
op je schoot komt zitten.
Ik ben allergisch voor katten.

Enkele maanden terug
ontsteekt mijn dikke darm.
Nu doet mijn dunne darm
rare dingen.
Lijden ook zij aan yoyo?

Als de pijn van het lichaam
de ziel aantast
dan zwijgen mijn vingers.
Maar niet mijn hersenen.

Dan denk ik aan
mijn alleenstaande en -liggende dochter
die mij zo nodig heeft. Praktisch.
En de drie kleinkinderen.

Nog vijf jaar volhouden.
Liever zes.
Dan is hij, de oudste, achttien.
Dan moet het kunnen.

Zonder opa.

[Dtm]

De dressuur van het alfabet


Hoe sommige zinnen
lijken op afgerichte aapjes in een circus.
Getemd en slaafs.

De vrolijkheid ontnomen.
Van het persoonlijke.
Literaire acrobatie.

Hoe langer ik leef,
hoe meer ik geloof.
In talent.

En dan denk ik terug
aan wijlen Bomans en Erik.
Of het klein insectenboek.
En die onvergetelijke woorden:

Als je het niet hebt
dan krijg je het ook niet.
Als je het niet bent
dan word je het ook niet.

Je mag me natuurlijk tegenspreken.





PS.
Ach, het is toch het schrijfplezier dat telt.

[Dtm]

Mijn st-erven.


Meisjes van negen
willen zekerheid in hun leven.
Ze stond al op de trap
maar herhaalde haar belangrijke vraag:

"opa, als jij dood bent
dan mogen wij hier in dit huis wonen, hé?"

"Jazeker, lieveling, dat zou ik erg graag hebben.
Maar opa moet nog wel eerst sterven."

Het leek een onbelangrijk detail.

"En dan breken we de bomen af,
gooien de stenen weg en maken we gras."

"En dan zet je daar een trampoline op".

Yéééééééééh!

Zelden zo'n enthousiaste erfgenaam gezien.
Ik moet me haasten.

[Dtm]

Tussen zweet en kapitaal


Ze is een radicale liberaal.
Maar ze weet het niet.
Ach, ik neem het haar niet kwalijk.
Het leven leerde haar vooral aan 'eigen volk' te denken.

Moeder verloren, als ze dertien was.
En oudste meisje tussen vijf kinderen.
Ze werd meteen geïnstalleerd als 'stiefmoeder'.
En kreeg letterlijk de 'portefeuille' in handen.

Een kind dat econoom wordt.
Hoe komen we de maand rond?
Zonder kindergeld, of enig ander sociaal vangnet.
Dàt waren toen de 'nonnekes' en enkele buren.

Verder ging solidariteit niet.

Als kleine zelfstandige, leefden ze van de boeren.
Maar je moest er toch ook voorzichtig mee omgaan.
Want ze zaten in je zakken. En als ze zat waren
aan je lijf. Het was er immers ook café.

En drie meisjes in huis. Voor WO II.
En mobilisatie.
Soldaten zonder lief of vrouw.

Spreek met moeder niet over de crisis,
de 'indignados' of 'Occupy Wall Street'.
'We hebben het hier toch goed.'
Jaja, moeder, maar de Grieken en ...

Verder dan de vaderlandse grenzen
en haar pensioen maandelijks op de rekening,
gaat ze niet mee in het discours.

Ze was bijzonder kwaad op me toen ik luid stelde
'dat ik niet begreep dat er jonge mensen zich opbliezen
voor een god maar niet voor hun werkeloze vaders'.

Neen aan 'de bazen' mag je niet raken
want die geven ons werk.
'Neen moeder, ze pakken het ons af!'

Maar ook dàt begrijp ik. Van haar.

Altijd geleefd in de schaduw van de bazen.
Mijn vader in 1928 meegekomen als jongen van 14
uit de stad om in een boerengat een 'fabriek' op te richten.
Zijn ouders mochten tot aan grootvaders dood
gratis en voor niks in een villa wonen.

Tja, dan ben je bezoedeld door het kapitalisme.
Ook als je er slachtoffer van bent.



...

Strijk niet met een ijzer.

Toen ik vanmiddag met de radio aan het strijken was,
luisterde ik naar een psychiater, Dirk De Wachter.

Strijken met hem is een genot.
Hij hield o.m. een pleidooi voor 'de kleine goedheid'.

Tracht de link hierna te volgen.
Zoniet ga je gewoon naar Klara. En herbeluister: Berg en dal.

Als je slechts wil luisteren naar het pleidooi,
schuif dan de tijd door tot 47'.





http://internetradio.vrt.be/radiospeler ... 16FBER.xml

[Dtm]

Waar de zee thuis is


Ik had naar zee kunnen gaan.
Tussen de toeristen
op de pier en een bank zitten.
Met de ogen gesloten.

Om de zee beter te zien. Met open oren.

Maar ik bleef bij mijn geliefde,
dit huis. Dichtbij de hemel.
Waar de zee blauw voorbij dreef.
Met open ogen. En hoge golven.

Van stervende bomen.

[Dtm]

De manke metafoor


In mijn hoofd
sta ik altijd langs de kant
van de marginalen.
Zij die langs de kant staan.

Zolang ze maar een getal blijven.
Op afstand.
Langs de lijn. Van het leven.

Ik voel hun onrecht,
hun angst. Verdedig hun sigaret,
hun pils, hun vet,
zelfs de gsm in hun onbehouwen hand.

Maar zodra ik
binnen hun bereik kom,
word ik een buitenstaander.

Op voetbalvelden
mijd ik de kantine.
En de onbeschroomde blikken.

Maar soms breekt nood
wet en water.
En moet ik mijn hoogtij achterlaten.

Zoals op zaterdag laatstleden,
met kleinzoon op verplaatsing naar Z.
Dan schiet ik als een wezel
door de 'halftime' kantine.
En zoek ik beleefd in beschaafd Nederlands
naar het toilet.

Op zo'n moment voel ik
de afstand hachelijk verkleinen.
En hoor ik ze lacherig
schimpen op hun theoretische verdediger.

Want ze zijn eerlijk onbeschaamd.
Vrouwen nog het eerst. Het meest.
Ik hoor ze denken. Vrouwentongen.

O, die dikke nek vertikt het iets te drinken.
"Haha, hij is gepresseerd."
Als ik gehaast passeer.

De metafoor van de kantine.

Jaja, ik zag ze reeds spelen door de walm
en het venster.
Oef, buiten, val ik weer
in mijn rol van ouwe heer.

Onder mijn hoed. Mijn manke metafoor.

[ria]

De manke metafoor

Knap heel knap,
maar vergat je niet
opa ooievaar?

groetjes aan opa en zijn klein-kids:
ria