De trage minnaar

[Dtm]

De Vlaamse Pessoa


Ik werd wakker met Mozart
en het warme water
klaterde vrolijk over m'n schouders.

De koffie geurde zorgeloos,
vers en verrukkelijk.
De zesgranenspeculoos brokkelde.

Het was een luxueuze ochtend.

En toch miste ik iets.
Of iemand. Aan tafel.
Nolens. Maar die zat nog bij haar.

En toen dacht ik aan hem.
Pessoa.
Mijn Vlaamse Nolens.

Het boek der rusteloosheid.

...

"Zelfs in dromen heb ik geen zin, zo'n mooie dag is het.
Ik geniet ervan met een oprechtheid van zinnen
waar het verstand zich van heeft teruggetrokken.
Ik wandel als een winkelbediende die vrijaf heeft.
Ik voel me oud, alleen maar om mezelf met des te meer plezier
weer jong te voelen worden."
1 februari 1931
Pag. 163.

...

Het is tijd. De kinderen wachten op opa.
Samen met de wind en de bomen,
de kraaien en de straten. Naar school.

Z. wil nog niet sterven, zegt ze.
Ik moet éénennegentig worden.
Hoe oud zijn wij dan?

G. telt mijn leven op haar vingers.

[Dtm]

'Waarom zeg je altijd: daarom', vroeg ze me.

'Omdat je zelf wel het antwoord kent.'

...

Maar dikwijls weet ik het niet.
Kan ik enkel maar een 'daarom' vermoeden.

Waarom, zit ik hier nu te tikken?
En zet ik dit dan nog zwart op wit neer
in deze virtuele wereld.

In dit universum waar je niet meetelt
als je de 'ongeschreven afspraken'
niet scrupuleus naleeft.
Waar je verdwijnt tussen de regels
als je het systeem negeert.


Wat houdt mij schrijvende?








PS.
Mijn ijdelheid, mijn zucht naar waardering, het vluchten uit leegte of eenzaamheid, ... pfff... , een zekere schrijfdrift, instinct, een therapeutische bezigheid, ...

schrijven is ademen, verzuchtte ik reeds menigmaal. En daarin wil ik geloven. Mijn klein dogma van het geluk.

[Dtm]

Daarom dus


En nadat ik mijn klaagzang heb neergeschreven,
herinner ik mij een artikel van Bernard Dewulf
in het 'Weekblad' van De Standaard.

En dan lees ik o.m. dit:


"Ook, geloof ik, heeft het te maken met iets onwaarschijnlijk eenvoudigs:
het doodsimpele verlangen om te schilderen.
Niet om iets te zeggen. Niet om iets te verzwijgen. Niet om iets aan te klagen.
Niet om iets te verbloemen. Niet om iets te bewijzen.
Ook niet om te verdwijnen. Gewoon, dus, om te schilderen.

Richter zelf heeft uitentreuren, in notities en gesprekken,
beklemtoond dat schilderen voor hem als eten, drinken en
ademen is. Hij heeft het zo vaak herhaald dat ik niet geloof dat
het maar een boutade is. En net zoals niemand kan uitleggen
waarom hij eigenlijk ademt, zo heeft Richter omstandig verklaard,
tegen alle psychologiserende, ideologiserende en alle
andere determinerende verklaringen van zijn werk in, dat hij het
ook niet weet - waarom hij nu precies doet wat hij doet.

Een van Richters helderste uitspraken in dit verband luidt:
‘Ik heb geen motief, alleen motivatie.’ Het is een uitspraak die mij
diep ontroert. Omdat ze, uit de mond van een gepassioneerde
schilder, ook veel zegt over ons dagelijks niet-schilderend bestaan:
ook dat bestaan heeft geen motief, tenzij zijn onherroepelijke einde,
en toch staat het dagelijks op, uit een onverklaarbare motivatie."...


Met dank aan De Standaard.
Voor alle duidelijkheid: ik beschouw mij in het geheel niet
als een of andere kunstenaar naast of onder Richter.

Neen, ik ben niet meer of minder dan een dagboekschrijver.

[Dtm]

Het metriek stelsel van geluk


Ik laat het licht nog even branden.
Als een vlinder boven tafel.
Een gekleurde vlek.
Van troost. In een duistere ochtend.

Ik denk aan de mens.
En zie hem als een inhoudsmaat.
Zoals ze in de klas op de hoge kast stonden.
Tinnen bekers.

Van één liter tot één centiliter.

Ik vermoed
dat er vele soorten inhoudsmaten
rondlopen door de straten.

Sommige
hebben villa's en bolides nodig.
Verre vakanties en zwembaden.

Om hun liter te vullen.

Zelf ben ik altijd bevreesd geweest
voor het metriek stelsel.
Bang van getallen.

Nooit geschrik gehad
van letters.
Zelfs van geen gans alfabet.

Ik laat de vlinder vliegen.
En vermoed sterk dat ik een centiliter ben.

[Bosrankje]

Zonder vraagteken

Hoe hark ik me samen
in de herfst van m'n jaren.
Wat valt er te oogsten.
Hoe hard zal de winter zijn

...

PS.
Ach, de donkere tijd van reflectie.
Het vallen van de bladeren.
De getuigenis het skelet.
Het zwijgen van de twijgen.

Maar in mij leeft de aanvaarding.

Beste Uvi,

Dit schreef ik na een herfstwandeling in 't park
...
Een herfstgeur, hangt overal in de lucht...
ondefinieerbaar maar ô zo herkenbaar,
van afsterving, ontbinding, verrotting,
wrang en nootachtig tot walgelijk zoet...
Onherroepelijke cirkel van leven en dood !

Dicht bij de natuur, begrijp ik veel over leven en
dood maar ik blijf bang voor de winter (vooral
als ik bij mijn moeder ben) en de aanvaarding
leeft nog niet in mij...

Herfstgroetjes van ons beiden

[Dtm]

Tussen de lakens met de nacht


Het gras
heeft zich gemaquilleerd
voor haar koele minnaar

wit

liggen de daken
nog te slapen.
Het rouge van de pannen

wacht.

[Bomi]

-
-
Dtm,


Weer eens bijgelezen al je gedachten en zieleroerselen
gepeild en vergeleken met de mijne.

Eén ding kwam bij me naar boven, weet dat ik ontzettend
liever een trage minnaar zou hebben dan een koele.

Op mijn leeftijd kan je verschil maken, toch!

Groeten,

bomi.

[Dtm]

Toegedekt met een herinnering


Als een gouden oog
van God
hangt de zon boven de horizon.

Ik twijfel.

Het violetje dat overleefde
in het water op tafel
is niet meer, niet meer
dan een drijvende vlek geworden.

Hoe moet ik het begraven.
Ach, is het nog wel een violetje.

Ik zal naar het terras gaan
en het met een brede zwaai
over de tuin laten waaieren.

Zo zou ik ooit willen overgaan.
Tot aarde.
In mijn tuin.

Verdwijnen tussen de bladeren.
Toegedekt door de wind.

[Dtm]

Het Curieuze Verschil



Hoe wij van elkaar verschillen
ondanks
of juist dankzij onze ziel en lichaam.

De buiten- en binnenkant
van een Curriculum Vitae.

Zaterdag, na een halve eeuw,
terug onder de klasgenoten.
Onze retorica, kaal en grijs
uitgedijd en gepensioneerd.

Omhangen met statuten en status.

En toespraken moesten en zouden
gehouden worden.
Schaatsen over het verleden. De tijd van toen.
Altijd gevaarlijke wakken om te mijden.

Ik schreef ondermeer dit aan mijn primus perpetuus.


'Toen', ach, beste R,
ik vrees dat het woordje een beetje muf ruikt en sepia gekleurd is.
Een museum is voor ambachtelijke verhalen van oude jongetjes
die geuren naar weemoed. En hun korte broek.
...
In se, vind ik het moeilijk om herinneringen op te frissen.
Meestal zijn ze slechts belangrijk voor degene die ze uitspreekt
en langdradig voor die er moet naar luisteren.


Tja,
en mijn woorden bleken profetisch.
Als ik het ongeïnteresseerde geroezemoes
aan de jonge kant van de zaal, mag geloven.

Als een fantasietje, had ik ook dit neergepend:



De parasangen van een Retorica

Hier staan we dan, oude jongetjes,
gekleed in afgedragen jaren,
ooit trachtten wij naar later,
vandaag verlangen wij naar vroeger.

In illo tempore, tempore non suspecto,
wilden wij graag 'amare', helaas, verder dan 'lamentare'
over Sancta Maria, geraakten wij in 'xx niet.
Want mei '68 was nog geen geschiedenis. 'Make love, not war', was not yet history.

De Odyssee naar Eros moest nog van wal en wij, weke krijgers,
dienden ons te bedwingen tot het geslacht der woorden.
En dat van engelen. Nu worden wij nog rood achter onze grijze oren
als pubers ons met 'fuck you' hun middenvinger tonen.

Want zij zijn hedendaagse goden en wij slechts tuinmannen
voor de dood, toch willen wij nog wel een bonus
naast ons iel pensioen: de lankmoedigheid van dromen
over hoe het ooit nooit was:

de jeugd, de liefde, het leven, Ithaka,
en, ach ...
hier staan we dan voor het Paard van Troje:
de heerlijke leugen van ons barmhartig geheugen.





Tja, moet ik je vertellen dat het een curieus verschil was tussen de cv's van toen.

[Bosrankje]

Wie zou niet liever 'amare' dan 'lamentare' ?




Mvg A en B

[Dtm]

Het natte licht



En het licht treurt
onder de paraplu.
Van grijze regen.

Hoe het huis
mij binnenlaat
als een bezorgde moeder.

Zoals een opa
zijn telgen achterlaat
op school.

[Dtm]

Déjà vu


haar haren
waaierden als baren
langs het strand van gisteren

toen de zee
nog aan onze voeten
lag en woorden frazelde

die wij niet meer spraken

heilloze getijden
van komen en gaan
en hoe de maan

haar rozenschijn verloor
schaduw schreef
als rimpelende gordijnen

over onze ondergaande dagen.

[Dtm]

Het ongrijpbare meisje


En als het dak niet lekt,
de gootsteen niet verstopt is,

de verwarming gezellig draait
en de frigo vol en de tafel afgeruimd,

de blaffende honden niet bijten
en de miaauwende katten niet klauwen,

de buur vriendelijk is
en de auto start,

de bank overeind blijft
en je spaarcenten nog rente geven

je reuma zich koest houdt
en de voorraad pillen gestockeerd,

de koffie geurt
en de speculoos smaakt

dan is er tijd voor luxe:

de pijn van verlangen,
de leegte van gemis
en het perpetuum mobile

van de onbereikbare liefde.





PS. De titel is geleend van Vargas Llosa.

[Dtm]

De valstrik van het gemis



Dag lezer-es,

Ria, een roos van een grootmoeder,
schreef (elders) een goedbedoeld commentaar
onder dat 'ongrijpbare meisje' van mij.

Cette rose lointaine...

Ik citeer:

"De anderen...ach ouders moeten gelukkig zijn
als hun kinderen het zijn, maar toch

het gemis blijft.

mag ik zeggen hoe belangrijk het is dat
jouw dochter je zo nodig heeft.

Ik ken mensen, totaal verlaten,
NIEMAND heeft hen nodig.
Dat is hun grootste gemis."




Dag Ria,


"mag ik zeggen hoe belangrijk het is dat
jouw dochter je zo nodig heeft."

Toen ik deze woorden van jou las, Ria,
was ik meteen geneigd om 'ja' te roepen.
Ik kon me nog net bedwingen.

Want ik besefte plots dat het een valstrik was.

Ik bedoel, jouw gedachte, Ria,
liet zich vangen aan een (weliswaar edelmoedig)
egoïsme. Jouw gemis redeneerde vanuit haar eigen leegte.

Heb je al eens nagedacht over 'het verdriet'
dat mijn dochter zou kunnen hebben
juist omdàt ze mij nodig heeft?

En dan heb ik het niet alleen over de armoedige gedachte
aan geld. Dat zogenaamde slijk der aarde.
Wacht maar. En vraag vandaag eens aan de Grieken
wat geld 'betekent'.

Maar meer nog, hoe denk je dat je naar je 'eigen' kijkt
als je een volwassen vrouw bent.
En ik bedoel dan niet in een spiegel zien om te controleren
of je oogschaduw juist aangebracht is.

Neen jouw 'zelfbeeld'. Dat leeft in jou. En waarnaar je zoekt in de ogen van anderen.

Wie ben ik? Wat doe ik? Wat kan ik aan?
Waarom moet ik altijd hulp vragen?
Of aangevraagd aanvaarden? Waarom ...

Begrijp je me, Ria?
Ik verkies zelf 'de pijn van het gemis'
als ik zou weten dat mijn dochter en kleinkinderen
er zouden gespaard van blijven.

Eén pijnlijke gedachte verder dan het eigen verlangen en gemis.





PS.
1.
Maar je mag zeggen dat ik mijn dochter en kleinkinderen
erg graag zie. Op z'n Kempisch.
2.
Het gemis en verlangen, Ria, waaraan ik dacht,
is dat van de dromerige 'verliefdheden' het stadium voor (avant) 'de liefde'.
3.
Voor N-iemand is er altijd wel Iemand. In de buurt. Of een bejaardenhuis.

[ria]

Dtm,
wat is het toch moeilijk
om elkaar te begrijpen,
in de ruimste,
misschien,
de diepste zin
van het woord.

Wat ik bedoelde:
Jouw dochter,
hoe moeilijk zij het ook heeft,
en haar kinderen
wonen in JOUW nabijheid.

Als één van uw kinderen
ruim 6000 km ver woont,
met haar gezin,
en met "onze" kleinkinderen,
is helpen en NABIJHEID,
haast onmogelijk.
Ik schrijf dit met tranen
in mijn ogen.

Is het "egoïsme" je kinderen
regelmatig te willen zien.
Te weten (en niet te moeten vermoeden)
hoe het men hen gaat.
Je kleinkinderen te zien opgroeien,
hen te kunnen knuffelen en
daadwerkelijk lief te hebben.
Neen, dat is moeder-instinct.

.....

"Voor N-iemand is er altijd wel Iemand. In de buurt. Of een bejaardenhuis."
Ik kom nochtans bij iemand die N-iemand heeft.
Je zal zeggen, "ze heeft jou".
Weet je, het karakter van zo iemand is van die aard, dat de meesten afhaken.
Als ze in zo'n bui is zou ik dat ook wel willen doen. Dan is er 1 reden waarom ik het niet doe.
Die is heel persoonlijk, maar ik vermoed dat je ze kent.

Ik begrijp wel wat jij bedoelt ivm jouw dochter en haar gezin.
Ieder ouder zou het lijden van zijn kinderen en kleinkinderen,
willen overnemen, moest dit kunnen.

Ik wens jouw dochter en haar gezin een betere toekomst.

vriendelijke groeten,
ria