Op midzomernacht/ begon voor het lentekind de laatste winter
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Helena,
ik weet niet precies voor hoelang en waar je bent aan zee, maar ik denk dat je toch enkele zonnige dagen hebt gehad.
Ook vandaag was het hier mooi weer en nu is het wat beginnen regenen...
Het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn om zonder je lieve man er op uit te trekken, maar we hopen toch dat je wat energie hebt opgedaan door het zonnetje, de zee en de goede lucht...
Nog een rustige nacht.
Liefs,
Veertje & Falcon
ik weet niet precies voor hoelang en waar je bent aan zee, maar ik denk dat je toch enkele zonnige dagen hebt gehad.
Ook vandaag was het hier mooi weer en nu is het wat beginnen regenen...
Het zal wel niet gemakkelijk geweest zijn om zonder je lieve man er op uit te trekken, maar we hopen toch dat je wat energie hebt opgedaan door het zonnetje, de zee en de goede lucht...
Nog een rustige nacht.
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
heel spijtig het plan was tot zondag, maar we zijn allemaal zo ziek as een zieke hond thuisgekomen vandaag...
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Oeie, Helena, dat is wel heel spijtig! Ik vind het erg voor jou!
Was het een verkoudheid, griep, of iets verkeerd gegeten?
We hopen in ieder geval dat je snel terug hersteld bent...
Nog een dikke knuff van ons beiden.
Liefs,
Veertje & Falcon
Was het een verkoudheid, griep, of iets verkeerd gegeten?
We hopen in ieder geval dat je snel terug hersteld bent...
Nog een dikke knuff van ons beiden.
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
dewill - Lid geworden op: 14 okt 2007, 18:28
Dag Helena ,
Ik had jou zeker ook een leuker weekje aan zee gegund .
Verzorg je nu maar goed en probeer gezond te eten .Ik weet dat jou intens verdriet niet bevorderlijk is voor jou appetijt maar je moet toch goed voor jezelf zorgen wat je gezondheid betreft . Een zieke , verzwakte Helena , daar hebben je lieve wijlen jou partner noch wijlen je moeder , noch je forumvrienden niks aan dus koppeke omhoog en die sterke levenswil van jou de overhand laten halen alstublieft .
Ik weet ook dat er nu moeilijke dagen aankomen waarop melancholie en nostalgie jou hart soms lijken te wurgen maar weet dat jou familie en je forumvrienden klaar staan om jou er desnoods door te sleuren .
Veel sterkte jonk
Groeten , dewill
Ik had jou zeker ook een leuker weekje aan zee gegund .
Verzorg je nu maar goed en probeer gezond te eten .Ik weet dat jou intens verdriet niet bevorderlijk is voor jou appetijt maar je moet toch goed voor jezelf zorgen wat je gezondheid betreft . Een zieke , verzwakte Helena , daar hebben je lieve wijlen jou partner noch wijlen je moeder , noch je forumvrienden niks aan dus koppeke omhoog en die sterke levenswil van jou de overhand laten halen alstublieft .
Ik weet ook dat er nu moeilijke dagen aankomen waarop melancholie en nostalgie jou hart soms lijken te wurgen maar weet dat jou familie en je forumvrienden klaar staan om jou er desnoods door te sleuren .
Veel sterkte jonk
Groeten , dewill
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Helena,
das ook niet niks, potvolkoffie... Hopelijk ben je er snel door heen...
Ik zou nog meer zeggen, maar eigenlijk heeft Dewill het allemaal zo mooi verwoord dat ik er weinig kan aan toevoegen...
Alleen dit nog... verzorg je heel goed en zorg dat je snel weer aan de beterhand bent... Dat bezoekje aan de zee of elders kan je nog altijd eens overdoen
Dan gaan we misschien samen eens een koffietje drinken en eens gezellig bijkletsen... ok?
We wensen je nog een rustige nacht. En... als het allemaal wat tegenzit... dat hier zeker komen vertellen!!!!
nog een dikke nachtknuff...
Liefs,
Veertje & Falcon
das ook niet niks, potvolkoffie... Hopelijk ben je er snel door heen...
Ik zou nog meer zeggen, maar eigenlijk heeft Dewill het allemaal zo mooi verwoord dat ik er weinig kan aan toevoegen...
Alleen dit nog... verzorg je heel goed en zorg dat je snel weer aan de beterhand bent... Dat bezoekje aan de zee of elders kan je nog altijd eens overdoen
Dan gaan we misschien samen eens een koffietje drinken en eens gezellig bijkletsen... ok?
We wensen je nog een rustige nacht. En... als het allemaal wat tegenzit... dat hier zeker komen vertellen!!!!
nog een dikke nachtknuff...
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Hier zit een koppig madammeke voor haar pc.
De kinderen weten hoe belabberd ik me voel. Niemand heeft uit zichzelf gevraagd gisteren of vandaag:"Gaat het moeke? Heb je iets nodig?"
De ene vraagt wel via sms tot wanneer een bepaalde actie loopt in een winkel.
De andere vertelt dat hij geen tijd heeft voor zichzelf al niet dit weekend.
Het zieke koppel troost me dat het morgen wel zal over zijn. Nadat ik zelf naar hun toestand had gevraagd. @ OmaC : het was haalbaar tot een bepaald punt, maar voor "haar" was het genoeg geweest....
Ons dochter heeft van de vakantie gebruik gemaakt om zelf een kleine ingreep aan haar benen te laten doen en pech gelijk altijd: ze mocht weer niet dezelfde dag naar huis. Ze heeft meestal heel veel last van de narcose, die nu zo aangepast als mogelijk was, maar ja, je moet in slaap geraken hé.
Die zou hier anders al wel gestaan hebben.
Och ze doen hun best, ik zal wel het flauw bezeke zijn zeker.
Oh mensenlief ik zie het echt niet zitten vandaag.
Daarenboven staat het hier vol rommel van ons moeder, die maar niet uitgesorteerd geraakt. Sebiet kieper ik de hele zwik zonder nakijken het oud papier in, maar dat gaat ook niet.
Ik heb zo graag orde in huis en een fris bloemeke en een sfeerhoekje, de was en de strijk gedaan en ik geraak nergens geordend of georganiseerd aan toe.
Ik mis Hugo zo
De kinderen weten hoe belabberd ik me voel. Niemand heeft uit zichzelf gevraagd gisteren of vandaag:"Gaat het moeke? Heb je iets nodig?"
De ene vraagt wel via sms tot wanneer een bepaalde actie loopt in een winkel.
De andere vertelt dat hij geen tijd heeft voor zichzelf al niet dit weekend.
Het zieke koppel troost me dat het morgen wel zal over zijn. Nadat ik zelf naar hun toestand had gevraagd. @ OmaC : het was haalbaar tot een bepaald punt, maar voor "haar" was het genoeg geweest....
Ons dochter heeft van de vakantie gebruik gemaakt om zelf een kleine ingreep aan haar benen te laten doen en pech gelijk altijd: ze mocht weer niet dezelfde dag naar huis. Ze heeft meestal heel veel last van de narcose, die nu zo aangepast als mogelijk was, maar ja, je moet in slaap geraken hé.
Die zou hier anders al wel gestaan hebben.
Och ze doen hun best, ik zal wel het flauw bezeke zijn zeker.
Oh mensenlief ik zie het echt niet zitten vandaag.
Daarenboven staat het hier vol rommel van ons moeder, die maar niet uitgesorteerd geraakt. Sebiet kieper ik de hele zwik zonder nakijken het oud papier in, maar dat gaat ook niet.
Ik heb zo graag orde in huis en een fris bloemeke en een sfeerhoekje, de was en de strijk gedaan en ik geraak nergens geordend of georganiseerd aan toe.
Ik mis Hugo zo
-
gerarda - Lid geworden op: 02 feb 2005, 09:55
Helena,Ik geloof dat ge u niet gelukkig voelt,maar laat de moed niet zakken. Ik ken dat allemaal. We hebben beiden kinderen waar we goed mee overeen komen hé maar hun fouten moeten we bedekken met de moederliefde . 
die van mij zijn grote vergeters, ze doen wel graag iets als ik het vraag , maar ik moet het soms meerdere malen vragen . En soms vragen ze mij om de kinderen van school te halen en ik heb al eens gezegd (als er iets vergeten werd voor mij) ik zal uw kinderen eens laten staan aan de school hoor. maar ja ze moeten daar dan mee lachen hé.
Helena ik hoop da ge snel van die griep verlost bent, ja natuurlijk dat ge dan gevoeliger bent voor het verlies van uw man en uw moeder.
Dat is twee stapjes vooruit en weer eentje achteruit, en die allerheiligen zal daar ook geen goed aan doen.
Ik wens u veel beterschap
Groetjes gerarda
die van mij zijn grote vergeters, ze doen wel graag iets als ik het vraag , maar ik moet het soms meerdere malen vragen . En soms vragen ze mij om de kinderen van school te halen en ik heb al eens gezegd (als er iets vergeten werd voor mij) ik zal uw kinderen eens laten staan aan de school hoor. maar ja ze moeten daar dan mee lachen hé.
Helena ik hoop da ge snel van die griep verlost bent, ja natuurlijk dat ge dan gevoeliger bent voor het verlies van uw man en uw moeder.
Dat is twee stapjes vooruit en weer eentje achteruit, en die allerheiligen zal daar ook geen goed aan doen.
Ik wens u veel beterschap
Groetjes gerarda
-
Oma-C - Lid geworden op: 20 jun 2010, 15:55
- Locatie: Thuis
Hi Helena,
Beter een paar dagen je bedje in en uitzieken,
dan zie je de rommel niet, en ik ben zeker 'die' gaat niet lopen,
als ik wat dichter woonde kwam ik je zelf helpen, zeker weten
(en "zij" zal zich denkelijk veel zieker voelen dan jij) 
We kennen dat Ze weten dat je geen flauwe bent vandaar
dat jouw gasten denken: 'ons moeke trekt wel hare plan zoals altijd'
Jammer dat de dochter net nu in de kliniek moest blijven
maar da's wel een geldige reden denk ik.
Toch maar niet teveel rondhossen anders lig je
morgen weer verder omvér. Beterschap gewenst
Groetjes en een knufke vanop afstand
Oma-C
Beter een paar dagen je bedje in en uitzieken,
dan zie je de rommel niet, en ik ben zeker 'die' gaat niet lopen,
als ik wat dichter woonde kwam ik je zelf helpen, zeker weten
(en "zij" zal zich denkelijk veel zieker voelen dan jij)
We kennen dat
Ze weten dat je geen flauwe bent vandaar dat jouw gasten denken: 'ons moeke trekt wel hare plan zoals altijd'
Jammer dat de dochter net nu in de kliniek moest blijven
maar da's wel een geldige reden denk ik.
Toch maar niet teveel rondhossen
anders lig je morgen weer verder omvér. Beterschap gewenst
Groetjes en een knufke vanop afstand
Oma-C
“Het leven draait niet om wat je overkomt, maar hoe je ermee omgaat"
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Hoe langer hoe nooiter
zaterdag 29 oktober 2011
mh
© Michiel Hendryckx
Met Allerheiligen herdenken we nog altijd met velen dierbare doden. ‘Een mens krijgt bepaald onchristelijke gedachten op een kerkhof.' Deze en andere overpeinzingen noteert NINA VERHAEGHE – die niet zo lang geleden haar broer verloor – als ze een begraafplaats bezoekt.
Aan de rand van de dood is het leven intenser. Dat heb ik dit jaar vaak gedacht toen mijn broer ziek was. Vooral op momenten dat we heel gewone dingen deden die plots, door de zandloper van de resterende tijd die onzichtbaar naast hem liep, buitengewoon werden. Een wandeling in zijn straat, een korte fietstocht in zijn wijk toen zijn lichaam zich heel eventjes herstelde van de verwoestende chemo, een koffietje-met-zon in de tuin van het ziekenhuis, de wind in zijn haardos die hij gelukkig niet kwijt was.
Hoelang zou hij nog bij ons zijn? Niet lang dus. De ziekte raasde als een orkaan door zijn lijf en door ons aller leven, de aftakeling ging snel, genadeloos. Hij ademt nog. Hij ademt niet meer. De overgang die voor altijd kippenvel geeft.
Ik dool wat rond in een van de grootste en mooiste parken van Brussel. Je kunt hier picknicken als je zou willen, er zijn bankjes in de zon en bankjes in de schaduw, je kunt hier lange wandelingen maken in alle rust. Geen hangjongeren hier. De stedelijke begraafplaats van Brussel is één groot natuurpark. Eekhoorns schieten weg voor mijn voeten, overal hoor ik vogels. Wie weet wat twitteren ze allemaal. Berichten van de overkant. ‘Ik ben vandaag welgezind opgestaan.' ‘Ik heb deze week nog niet veel uitgespookt.'
Wat doet een dode eigenlijk de hele dag, behalve rusten? Weet mijn broer nu alles? Kan hij het weer voorspellen? De Lotto? De tijd die mij nog rest? Ik wou dat ik het kon geloven, dat hij over mijn schouder meekijkt, mij volgt en over mij waakt. Ook hier, op een toevallig gekozen kerkhof, dichtbij.
Hijzelf woont op een ander kerkhof, maar dat is meer dan honderd kilometer ver en soms wil ik gewoon eventjes de krant lezen op een bankje dicht bij de doden. Er zijn mensen die raardere dingen doen. Of ik ga tussen de graven lopen en kijken hoeveel jaren andere doden geleefd hebben. Zijn ze oud geworden? Dat ze in vrede rusten. Zijn ze in het midden van het leven weggerukt van wie hen liefhad? Klotekanker. Teringziektes allemaal. Godverdoms noodlot!
Een mens krijgt bepaald onchristelijke gedachten op een kerkhof. Waarom moest híj sterven en niet mijnheer of mevrouw huppeldepup, om maar iets te zeggen. En ik ken zoveel huppeldepups, u moest es weten hoeveel namen er dan door mijn hoofd schieten. En welke. Waarom moest ik mijn enige broer afstaan, waarom kon dit niet gebeuren bij iemand die nog wat broers op overschot had?
Waarom moest het leven van een hardwerkende vader worden afgebroken terwijl gangsters, pedofielen en moordenaars blijven leven? Of nog: terwijl er mensen zijn die door niemand zouden worden gemist? En nu ik toch bezig ben: ik denk ook vaak heel lelijke dingen wanneer ik me op bepaalde plaatsen in de stad een weg baan langs alweer een groepje herrieschoppers, grootstedelijke drenkelingen wellicht, tegen de middag al helemaal beschonken, onstabiel laverend over de stoep, een last voor iedereen. Waarom mogen zij blijven leven en hij niet? Als ik God was, welk leven zou ik sparen en welk zou ik verwoesten? Al goed dat ik het niet ben.
Soms dagdroom ik dat hij terugkomt en dat hij zegt: ‘Het was maar om te lachen, ik wou maar eens testen of jullie wel echt om mij gaven. Jullie zijn allemaal met glans geslaagd. Ik neem jullie allemaal op in mijn testament. En ik beloof het: ik ga nooit meer dood.' Ik vraag me af welke rare hersenkronkels de lotgenoten hebben die ik hier rond me zie, voorovergebogen aan een graf, schipperend tussen wanhoop en troost. Ik weet dat we allemaal opstandig worden van dat onverbiddelijke ‘nooit meer'. Dat we allemaal denken: ‘Wat zou ik niet geven om hem/haar nog één keer te zien, één keer maar'.
Zelf zou ik het liefst nog één keer met hem naar zee gaan, zoals we de laatste jaren af en toe, veel te weinig, deden. Niets speciaals, gewoon naast elkaar liggen lezen op het strand. Zwijgend meestal, we hoefden niet per se te praten, we waren gewoon broer en zus, meer moest dat niet zijn. Maar het zal niet meer gebeuren. Dat ‘nooit meer' gaat nooit meer weg. Integendeel, het wordt hoe langer hoe nooiter. Je loopt telkens opnieuw met je kop tegen de muur, tot je je neerlegt bij het onherroepelijke wellicht. Hoelang duurt dat?
Heb ik iets geleerd behalve dat het leven kan omslaan als een blad aan een boom en dat je niets hebt meegemaakt tot je een naaste voor je ogen hebt zien wegkwijnen terwijl je niets kon doen?
De maan! We kunnen naar de maan. Maar kanker genezen, nee, dat kunnen we niet. Relativeren leer je beslist, misschien zelfs te veel. Staat het land op springen? Gaan de banken failliet? Nou nou, wat een opwinding. Wat stelt het voor in vergelijking met een mensenleven? Lukt er iets niet, privé of op het werk? Tant pis, volgende keer beter. Het leven is te kort om je druk te maken om pietluttigheden. Het is mijn lijfspreuk geworden: wie gezond is, moet niet zeuren, wat hij ook meemaakt. En even later sta ik hardop te vloeken omdat de trein weer vertraging heeft. Of omdat het regent op mijn enige vrije dag. Het omgekeerde gebeurt ook. Dat je intens geniet van een etentje met vrienden en ongegeneerd zit te lachen, terwijl je dacht dat dat nooit meer zou gebeuren. En dat je je dan geneert. Ik zit me hier te amuseren en mijn broer is dood. Is hij nu verontwaardigd? Nee, want als hij mij ziet lachen, ziet hij ook al de rest. Misschien maar best dat alleen hij het ziet.
De seizoenen wisselen, ik zal mijn bezoekjes aan het mooiste park van Brussel moeten inkorten, het wordt kouder. Met Allerheiligen moet ik misschien toch maar es naar zijn kerkhof gaan. Wie weet is hij er ook. De kans is groot, hij was nogal honkvast. Mijn thuis is waar mijn asse staat. Hij is gestorven in de zomer en verast op een prachtige zonnige dag. Ik heb zijn pantoffels geërfd die ik altijd aantrok toen ik bij hem op bezoek was, en ook een van zijn warme truien. Ik kom de winter wel door, denk ik. Temeer omdat hij meekijkt over mijn schouder en over mij waakt.
Nina Verhaeghe is journaliste bij Radio 1.
zaterdag 29 oktober 2011
mh
© Michiel Hendryckx
Met Allerheiligen herdenken we nog altijd met velen dierbare doden. ‘Een mens krijgt bepaald onchristelijke gedachten op een kerkhof.' Deze en andere overpeinzingen noteert NINA VERHAEGHE – die niet zo lang geleden haar broer verloor – als ze een begraafplaats bezoekt.
Aan de rand van de dood is het leven intenser. Dat heb ik dit jaar vaak gedacht toen mijn broer ziek was. Vooral op momenten dat we heel gewone dingen deden die plots, door de zandloper van de resterende tijd die onzichtbaar naast hem liep, buitengewoon werden. Een wandeling in zijn straat, een korte fietstocht in zijn wijk toen zijn lichaam zich heel eventjes herstelde van de verwoestende chemo, een koffietje-met-zon in de tuin van het ziekenhuis, de wind in zijn haardos die hij gelukkig niet kwijt was.
Hoelang zou hij nog bij ons zijn? Niet lang dus. De ziekte raasde als een orkaan door zijn lijf en door ons aller leven, de aftakeling ging snel, genadeloos. Hij ademt nog. Hij ademt niet meer. De overgang die voor altijd kippenvel geeft.
Ik dool wat rond in een van de grootste en mooiste parken van Brussel. Je kunt hier picknicken als je zou willen, er zijn bankjes in de zon en bankjes in de schaduw, je kunt hier lange wandelingen maken in alle rust. Geen hangjongeren hier. De stedelijke begraafplaats van Brussel is één groot natuurpark. Eekhoorns schieten weg voor mijn voeten, overal hoor ik vogels. Wie weet wat twitteren ze allemaal. Berichten van de overkant. ‘Ik ben vandaag welgezind opgestaan.' ‘Ik heb deze week nog niet veel uitgespookt.'
Wat doet een dode eigenlijk de hele dag, behalve rusten? Weet mijn broer nu alles? Kan hij het weer voorspellen? De Lotto? De tijd die mij nog rest? Ik wou dat ik het kon geloven, dat hij over mijn schouder meekijkt, mij volgt en over mij waakt. Ook hier, op een toevallig gekozen kerkhof, dichtbij.
Hijzelf woont op een ander kerkhof, maar dat is meer dan honderd kilometer ver en soms wil ik gewoon eventjes de krant lezen op een bankje dicht bij de doden. Er zijn mensen die raardere dingen doen. Of ik ga tussen de graven lopen en kijken hoeveel jaren andere doden geleefd hebben. Zijn ze oud geworden? Dat ze in vrede rusten. Zijn ze in het midden van het leven weggerukt van wie hen liefhad? Klotekanker. Teringziektes allemaal. Godverdoms noodlot!
Een mens krijgt bepaald onchristelijke gedachten op een kerkhof. Waarom moest híj sterven en niet mijnheer of mevrouw huppeldepup, om maar iets te zeggen. En ik ken zoveel huppeldepups, u moest es weten hoeveel namen er dan door mijn hoofd schieten. En welke. Waarom moest ik mijn enige broer afstaan, waarom kon dit niet gebeuren bij iemand die nog wat broers op overschot had?
Waarom moest het leven van een hardwerkende vader worden afgebroken terwijl gangsters, pedofielen en moordenaars blijven leven? Of nog: terwijl er mensen zijn die door niemand zouden worden gemist? En nu ik toch bezig ben: ik denk ook vaak heel lelijke dingen wanneer ik me op bepaalde plaatsen in de stad een weg baan langs alweer een groepje herrieschoppers, grootstedelijke drenkelingen wellicht, tegen de middag al helemaal beschonken, onstabiel laverend over de stoep, een last voor iedereen. Waarom mogen zij blijven leven en hij niet? Als ik God was, welk leven zou ik sparen en welk zou ik verwoesten? Al goed dat ik het niet ben.
Soms dagdroom ik dat hij terugkomt en dat hij zegt: ‘Het was maar om te lachen, ik wou maar eens testen of jullie wel echt om mij gaven. Jullie zijn allemaal met glans geslaagd. Ik neem jullie allemaal op in mijn testament. En ik beloof het: ik ga nooit meer dood.' Ik vraag me af welke rare hersenkronkels de lotgenoten hebben die ik hier rond me zie, voorovergebogen aan een graf, schipperend tussen wanhoop en troost. Ik weet dat we allemaal opstandig worden van dat onverbiddelijke ‘nooit meer'. Dat we allemaal denken: ‘Wat zou ik niet geven om hem/haar nog één keer te zien, één keer maar'.
Zelf zou ik het liefst nog één keer met hem naar zee gaan, zoals we de laatste jaren af en toe, veel te weinig, deden. Niets speciaals, gewoon naast elkaar liggen lezen op het strand. Zwijgend meestal, we hoefden niet per se te praten, we waren gewoon broer en zus, meer moest dat niet zijn. Maar het zal niet meer gebeuren. Dat ‘nooit meer' gaat nooit meer weg. Integendeel, het wordt hoe langer hoe nooiter. Je loopt telkens opnieuw met je kop tegen de muur, tot je je neerlegt bij het onherroepelijke wellicht. Hoelang duurt dat?
Heb ik iets geleerd behalve dat het leven kan omslaan als een blad aan een boom en dat je niets hebt meegemaakt tot je een naaste voor je ogen hebt zien wegkwijnen terwijl je niets kon doen?
De maan! We kunnen naar de maan. Maar kanker genezen, nee, dat kunnen we niet. Relativeren leer je beslist, misschien zelfs te veel. Staat het land op springen? Gaan de banken failliet? Nou nou, wat een opwinding. Wat stelt het voor in vergelijking met een mensenleven? Lukt er iets niet, privé of op het werk? Tant pis, volgende keer beter. Het leven is te kort om je druk te maken om pietluttigheden. Het is mijn lijfspreuk geworden: wie gezond is, moet niet zeuren, wat hij ook meemaakt. En even later sta ik hardop te vloeken omdat de trein weer vertraging heeft. Of omdat het regent op mijn enige vrije dag. Het omgekeerde gebeurt ook. Dat je intens geniet van een etentje met vrienden en ongegeneerd zit te lachen, terwijl je dacht dat dat nooit meer zou gebeuren. En dat je je dan geneert. Ik zit me hier te amuseren en mijn broer is dood. Is hij nu verontwaardigd? Nee, want als hij mij ziet lachen, ziet hij ook al de rest. Misschien maar best dat alleen hij het ziet.
De seizoenen wisselen, ik zal mijn bezoekjes aan het mooiste park van Brussel moeten inkorten, het wordt kouder. Met Allerheiligen moet ik misschien toch maar es naar zijn kerkhof gaan. Wie weet is hij er ook. De kans is groot, hij was nogal honkvast. Mijn thuis is waar mijn asse staat. Hij is gestorven in de zomer en verast op een prachtige zonnige dag. Ik heb zijn pantoffels geërfd die ik altijd aantrok toen ik bij hem op bezoek was, en ook een van zijn warme truien. Ik kom de winter wel door, denk ik. Temeer omdat hij meekijkt over mijn schouder en over mij waakt.
Nina Verhaeghe is journaliste bij Radio 1.
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Lieve Helena,
je zit nu wel erg diep hé... die buikgriep je precies volledig geveld. Ik vind het verschrikkelijk erg voor jou...
Tja, en net als je troost nodig hebt die je zeker van Hugo zou gekregen voel je je plots volledig in de steek gelaten...
Je hebt hier een mooie en diep gevoelige tekst geplaatst. En echt zoals iedereen het meemaakt. We schrijven allemaal wel troostende woorden maar ik weet ook dat dat soms niet genoeg is. Soms kun je ongewild zo diep vallen dat er maar één iemand is die je nog kan troosten... en die is er niet meer...
Geloof me, en ik weet zeker dat iedereen hier het heeft meegemaakt... je wil niet meer verder... het leven kan je gestolen worden...
En dan opeens... is er toch weer iets dat je een sprankeltje hoop geeft. En al geloof je er niet in, toch zal je ooit ervaren dat het leven toch de moeite waard is.
Pfff, net als Oma C zegt, moest we wat dichter bij wonen... we zouden je zeker helpen... nu kunnen we dat enkel virtueel...
Ook wat Gerarda zegt is de bittere waarheid... moeders moeten sterk zijn voor hun kinderen... denken ze toch... Maar je moet ook weten dat NIEMAND beseft wat je nu meemaakt en welke pijn je nu voelt!!!
Helena, wat jij nu vooral nodig hebt is RUST... Zorg er voor de je snel terug beter wordt!!! De rest zal waarschijnlijk wel vanzelf volgen...
Ik ga er geen doekjes om doen...je zal nog veel verdriet te verwerken krijgen en het zal zeker nog lang duren... Maar als je er wil doorkomen moet je GEDULD hebben en dat is zeker geen gemakkelijke opgave... maar het moet! Terug VERTROUWEN krijgen in jezelf... beseffen dat je het leven zoals het nu is wél aan kan! En later zal je dan de dingen die u nu kapot maken kunnen LOSLATEN...
LICHTPUNTJES ZIEN is er misschien nog niet bij... het zou al goed zijn als je gewoon van dag tot dag kan (over)leven...
Maar voor ons is het belangrijk dat je de dingen die je bezighouden hier even komt neerschrijven... En we hopen dat je verdriet hierdoor een beetje gedeeld verdriet kan worden!
Nog een dikke nachtknuff....
Liefs,
Veertje & Falcon
je zit nu wel erg diep hé... die buikgriep je precies volledig geveld. Ik vind het verschrikkelijk erg voor jou...
Tja, en net als je troost nodig hebt die je zeker van Hugo zou gekregen voel je je plots volledig in de steek gelaten...
Je hebt hier een mooie en diep gevoelige tekst geplaatst. En echt zoals iedereen het meemaakt. We schrijven allemaal wel troostende woorden maar ik weet ook dat dat soms niet genoeg is. Soms kun je ongewild zo diep vallen dat er maar één iemand is die je nog kan troosten... en die is er niet meer...
Geloof me, en ik weet zeker dat iedereen hier het heeft meegemaakt... je wil niet meer verder... het leven kan je gestolen worden...
En dan opeens... is er toch weer iets dat je een sprankeltje hoop geeft. En al geloof je er niet in, toch zal je ooit ervaren dat het leven toch de moeite waard is.
Pfff, net als Oma C zegt, moest we wat dichter bij wonen... we zouden je zeker helpen... nu kunnen we dat enkel virtueel...
Ook wat Gerarda zegt is de bittere waarheid... moeders moeten sterk zijn voor hun kinderen... denken ze toch... Maar je moet ook weten dat NIEMAND beseft wat je nu meemaakt en welke pijn je nu voelt!!!
Helena, wat jij nu vooral nodig hebt is RUST... Zorg er voor de je snel terug beter wordt!!! De rest zal waarschijnlijk wel vanzelf volgen...
Ik ga er geen doekjes om doen...je zal nog veel verdriet te verwerken krijgen en het zal zeker nog lang duren... Maar als je er wil doorkomen moet je GEDULD hebben en dat is zeker geen gemakkelijke opgave... maar het moet! Terug VERTROUWEN krijgen in jezelf... beseffen dat je het leven zoals het nu is wél aan kan! En later zal je dan de dingen die u nu kapot maken kunnen LOSLATEN...
LICHTPUNTJES ZIEN is er misschien nog niet bij... het zou al goed zijn als je gewoon van dag tot dag kan (over)leven...
Maar voor ons is het belangrijk dat je de dingen die je bezighouden hier even komt neerschrijven... En we hopen dat je verdriet hierdoor een beetje gedeeld verdriet kan worden!
Nog een dikke nachtknuff....
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...
-
Helena van Troje - Lid geworden op: 15 apr 2006, 17:07
Zo blij dat ik hier ten allen tijde terecht kan.
Rust, ja, rust.
Naar zee! Joepie! Pech: buikgriep. Heb vandaag voor het eerst iets meer durven eten. Bekomt nog niet best.
Rust, jawel,.... de goegemeente zal er wel voor zorgen dat je rust krijgt:
"Zeg, er is een mis voor ons moeke van ziekenzorg." Verleden zondag, oeps geen tijding gekregen, dus niet aanwezig.
"Zeg er is een mis voor ons moeke van VOSOG(oud scouts)" Ja, sorry maar ik heb griep. En anders was ik aan zee. Twee dagen op voorhand verwittigen is niet lang hoor!
"Zeg, wie kan het kruisje van ons moeke gaan aannemen in de Allerheiligenviering?" Ik moet dat van Hugo gaan halen hier bij ons, ook om 10 uur.
Je mag je niet opsluiten, je moet buiten komen, je moet je sociale contacten onderhouden, maar dan kan ik toch niet rusten!
Dat huis moet verder leeg, dat huis moet weg helemaal, die successierechten moeten eind december binnen, de mijn moeten half januari binnen. Mijn administratie is een puinhoop aan het worden, de strijk geraakt niet gedaan, alles morgen, morgen, morgen....
Oh hemeltje, oh help!!!! Hoe moet ik verder? Ik weet het niet meer!
Zo gaat het niet verder
Vandaag zondag:buiten jullie en het andere forum, niemand gezien, niemand gehoord.
Jawel, de schoonbroer die zelf al het meest in de puré gezeten heeft, soms door zijn eigen schuld, maar niet altijd. Wel degene die het eerst was om te condoleren, die nu de noodkreet gelezen had in de mail voor de Allerheiligenviering. Ik was zo blij iemand te horen. En dan verdoe ik die mens zijn belkrediet nog aan een huilconcertje. Toen Hugo in 2009 drie maanden in het ziekenhuis lag kwam hij alle dagen eventjes langs en altijd had hij een kleinigheidje bij: een bloemetje een snoepertje, een denksport.
Ik denk eraan en hop daar zijn de tranen weer.
Rust, ja, rust.
Naar zee! Joepie! Pech: buikgriep. Heb vandaag voor het eerst iets meer durven eten. Bekomt nog niet best.
Rust, jawel,.... de goegemeente zal er wel voor zorgen dat je rust krijgt:
"Zeg, er is een mis voor ons moeke van ziekenzorg." Verleden zondag, oeps geen tijding gekregen, dus niet aanwezig.
"Zeg er is een mis voor ons moeke van VOSOG(oud scouts)" Ja, sorry maar ik heb griep. En anders was ik aan zee. Twee dagen op voorhand verwittigen is niet lang hoor!
"Zeg, wie kan het kruisje van ons moeke gaan aannemen in de Allerheiligenviering?" Ik moet dat van Hugo gaan halen hier bij ons, ook om 10 uur.
Je mag je niet opsluiten, je moet buiten komen, je moet je sociale contacten onderhouden, maar dan kan ik toch niet rusten!
Dat huis moet verder leeg, dat huis moet weg helemaal, die successierechten moeten eind december binnen, de mijn moeten half januari binnen. Mijn administratie is een puinhoop aan het worden, de strijk geraakt niet gedaan, alles morgen, morgen, morgen....
Oh hemeltje, oh help!!!! Hoe moet ik verder? Ik weet het niet meer!
Zo gaat het niet verder
Vandaag zondag:buiten jullie en het andere forum, niemand gezien, niemand gehoord.
Jawel, de schoonbroer die zelf al het meest in de puré gezeten heeft, soms door zijn eigen schuld, maar niet altijd. Wel degene die het eerst was om te condoleren, die nu de noodkreet gelezen had in de mail voor de Allerheiligenviering. Ik was zo blij iemand te horen. En dan verdoe ik die mens zijn belkrediet nog aan een huilconcertje. Toen Hugo in 2009 drie maanden in het ziekenhuis lag kwam hij alle dagen eventjes langs en altijd had hij een kleinigheidje bij: een bloemetje een snoepertje, een denksport.
Ik denk eraan en hop daar zijn de tranen weer.
-
falcon1 - Lid geworden op: 31 okt 2007, 12:46
- Locatie: De Panne - Midden-Limburg
Helena,
rustig meisje....
Godverd... ik voel me nu opeens zo machteloos en ik zou u willen helpen... maar hoe??????
Heb jij een oplossing?
Oei, zie nu dat je nog iets aan je tekst hebt toegevoegd...
Helena ik kan me best voorstellen hoe je je voelt... je wordt in de steek gelaten... maar dat is zeker niet de bedoeling hoor!
En misschien dat je schoonbroer je wel begrijpt want hij heeft blijkbaar ook wel wat meegemaakt....
Wil je seffens even je PV eens bekijken?
Liefs,
Veertje & Falcon
rustig meisje....
Godverd... ik voel me nu opeens zo machteloos en ik zou u willen helpen... maar hoe??????
Heb jij een oplossing?
Oei, zie nu dat je nog iets aan je tekst hebt toegevoegd...
Helena ik kan me best voorstellen hoe je je voelt... je wordt in de steek gelaten... maar dat is zeker niet de bedoeling hoor!
En misschien dat je schoonbroer je wel begrijpt want hij heeft blijkbaar ook wel wat meegemaakt....
Wil je seffens even je PV eens bekijken?
Liefs,
Veertje & Falcon
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...