De trage minnaar

Dtm · 27 okt 2011, 19:18

ria schreef:Dtm,
wat is het toch moeilijk
om elkaar te begrijpen,
in de ruimste,
misschien,
de diepste zin
van het woord.

Wat ik bedoelde:
Jouw dochter,
hoe moeilijk zij het ook heeft,
en haar kinderen
wonen in JOUW nabijheid.

Als één van uw kinderen
ruim 6000 km ver woont,
met haar gezin,
en met "onze" kleinkinderen,
is helpen en NABIJHEID,
haast onmogelijk.
Ik schrijf dit met tranen
in mijn ogen.

Is het "egoïsme" je kinderen
regelmatig te willen zien.
Te weten (en niet te moeten vermoeden)
hoe het men hen gaat.
Je kleinkinderen te zien opgroeien,
hen te kunnen knuffelen en
daadwerkelijk lief te hebben.
Neen, dat is moeder-instinct.

.....

"Voor N-iemand is er altijd wel Iemand. In de buurt. Of een bejaardenhuis."
Ik kom nochtans bij iemand die N-iemand heeft.
Je zal zeggen, "ze heeft jou".
Weet je, het karakter van zo iemand is van die aard, dat de meesten afhaken.
Als ze in zo'n bui is zou ik dat ook wel willen doen. Dan is er 1 reden waarom ik het niet doe.
Die is heel persoonlijk, maar ik vermoed dat je ze kent.

Ik begrijp wel wat jij bedoelt ivm jouw dochter en haar gezin.
Ieder ouder zou het lijden van zijn kinderen en kleinkinderen,
willen overnemen, moest dit kunnen.

Ik wens jouw dochter en haar gezin een betere toekomst.

vriendelijke groeten,
ria

Dag Ria,

ik noemde het een 'weliswaar edelmoedig' egoïsme.
Maar ok. Ik ga meteen akkoord
we herschrijven wat we lezen in functie van onszelf.

Zoals ik al duizendmaal zei (niet letterlijk te tellen):
'Lire c'est écrire.'

Ooit was er een tijd dat ik mijn dochter en kleinkinderen
VIJF JAAR lang NIET gezien heb.
(Mijn zoon woonde op enkele kilometers: idem dito.)

In 2008 kwam ze aan met haar gezin in Zaventem:
de kleinkinderen konden lopen en spreken. 8 - 5 - 3 jaar oud.

En plots werd die vreemde meneer met een grijze baard
geen Sinterklaas maar opa. Met één vingerknip.
En hij sprak dan nog een taal die ze niet verstonden.

Bijgevolg ik ken afstand in jaren en plaats.
Ik moet bekennen: ik had er totaal geen moeite mee.
Dàt begon pas op 25 januari 2009.

Maar dat verhaal ken je.

Ria, ik wens je veel nabijheid en genegenheid van al wie je lief is.

PS.
Gisteren aan tafel.
De jongste: 'zeg mama, ik ben wel niet gedoopt, hé'.
En ik lach: 'tja, lieve schat maar jij bent een moslima.'.

Dochter: ach, jij had zo'n mooi 'doopfeest'.
Ook daar werd er blijkbaar gedoopt.... en heeft men 'een suikerfeest'.
En wij suikerbonen.

PS.2
"Weet je, het karakter van zo iemand is van die aard, dat de meesten afhaken."
Helaas, Ria, ook dat is dikwijls zo. En roept het dan geen vragen op over 'eenzaamheid'?

Dtm · 28 okt 2011, 12:12

Sluitertijd

Nog even, lieveling,
nog even
dan verdwijn jij
onder de regen

maar nu, nu
zo naakt als nue
ma demoiselle,
blijf je leven

nog even
blijf bij mij
zolang papier
je huid ongerimpeld

in mijn ogen sluit.

PS. Dankje Manu.

http://manuscripten.wordpress.com/2011/ ... omment-596

Dtm · 29 okt 2011, 09:47

Vluchten kan niet meer

De zon
had de vijf banken tegen de kerk
beschilderd met lui licht.

Mijn eerste gedacht
was, ik vlei me neer
in de armen van de warmte.

Maar ik bedacht me.

Ik dacht
aan al die verhalen
met steeds weer hetzelfde einde.

En herinnerde mij het laatste
dat geen 'happy end' was.
Het teleurgestelde gezicht
van de man, toen ik hem slechts
twee Euro gaf.

Neen, niet weer vandaag.
En stapte dus maar
domweg dapper door.
Door de straten van mijn leven.

Maar.

Hij riep naar mij.
Een schaduw uit het licht
stond op. En beval mij
hem te volgen.

'Beetje blad'. En nog iets Russisch?

'Why always me?'
legde ik hem mijn vertwijfeling voor
nog voor hij de finale vraag kon stellen.

Ik hou het kort.
'Maybe because of your beautiful beard'.
Ach, en dat hij van Kazakhstan was.
En dat alles Arabisch was. En cijfers.

De bank, de kerk, hij en ik ...
'Juist.', beaamde ik. 'Arabische cijfers.'
'En of ik iemand van Afrika kende.', wilde hij weten.

Dàt was z'n foute vraag, want toen
gaf hij mij de kans
te vertellen over de '2 €' rijkdom van m'n dochter,
toen zij hier landde.
En de '45.000 €' schulden ginder. Hier te betalen.

Cijfers.
'Ik was altijd al bang van getallen', zei ik hem.
'En nu nog meer'.
Ik gaf hem een stevige handdruk.

En wist niet wat ik moest lezen in zijn bleke ogen.

http://www.youtube.com/watch?v=ZNaoCFqCzMk&feature=re...

Volgens mijn bescheiden muzikale mening is dit hier niet gezongen door Shaffy en List, maar wel door Frans Halsema & Jenny Arean.

Dtm · 29 okt 2011, 11:05

Waarover men best zwijgt in alle talen

De dag van de stilte.
Dat is vandaag, zegt Klara al een week lang.
Liever had ik
dat ze er over zwegen.

Stel je voor
dat die 'traders' dat horen.
En haar opkopen.
Nu ze nog enigzins betaalbaar is.

Het is bizar, die promo,
in een wereld waar iedereen doof wordt
van de decibels. Op luide weiden, met
pukkelende pubers en verrimpelde senioren.

Nu roepen ze om stilte.
Tot ze er bang van worden.
Want niet iedereen
kan die leegte in z'n hoofd verdragen.

Daarom ook die koptelefoons
op hun oren.
Zo verliezen ze geen lawaai.
Onderweg.

En worden ze beschermd.

Tegen het frazelen van hagen.
Het suizen van de wind.
En het fluisteren van de zee.
Het knerpen van verse sneeuw.

En in de verte een alllenige schreeuw.

PS.
Nu blijkt die geluidloze dag, morgen te zijn. U mag vandaag nog gewetenloos uw gangen gaan.

http://www.cobra.be/cm/cobra/cobra-medi ... nog/1.1143...

Dtm · 30 okt 2011, 12:29

Losgelaten

Valt het blad
of laat de boom los
wat hij liefhad

draagt de wind
de val
zoals een zucht

het verlangen.

Bosrankje · 02 nov 2011, 01:32

Beste Uvi,

Terwijl ik aan 't zoeken was naar één van jouw gedichten
voor november, vond ik heel onverwachts in jouw topic
'Clair Obscur', een tekst die alles vertelt over de bijzondere
relatie tussen schrijver en lezer :

Schrijver en lezer.

Hoe
wij elkaar ook vasthouden
als gesloten haakjes.
Naar elkaar luisteren
als berg en dal.
Elkaar vertrouwen
als de ochtend en de avond.
Jij en ik. Samen.
Toch
blijven we apart.

Jij leest niet
wat ik schrijf.
Maar proeft de inkt
van je eigen woorden.
Luistert naar de stem
binnen je eigen herinnering.
Jij verdwaalt
in mijn pleintjes en straten .
En zoekt de weg
met de landkaart van jouw eigen leven.

Nooit zullen we elkaar
volkomen verstaan.
Gescheiden
door de interpunctie
van ons beider bestaan.

En toch
zullen we elkaar raken:
de inkt,
de ogen,
en dat witte blad.

uvi

Op 22 november in Poëzie van de dag

Mvg Alter en Rankje

Dtm · 02 nov 2011, 07:37

Aha, Bosranke nimf,

geloof me of niet: totaal vergeten.
Maar vandaag neem ik het over voor 'mes petits riens'.

Dank & groeten

Bosrankje · 04 nov 2011, 01:31

Hallo Uvi,

Een wandeling in 'mes petits riens'...
wat een belevenis !

Jouw gedicht 'Geen rozen op een
duivenhok' ... ga je hier toch plaatsen
hoop ik ?! Zo emotievol geschreven !

Vriendelijke groetjes

A en B

Dtm · 04 nov 2011, 14:12

Bosrankje schreef: Hallo Uvi,

Een wandeling in 'mes petits riens'...
wat een belevenis !

Jouw gedicht 'Geen rozen op een
duivenhok' ... ga je hier toch plaatsen
hoop ik ?! Zo emotievol geschreven !

Vriendelijke groetjes

A en B

Dierbare ranke,

ach, waarom zou ik.
Dat zouden toch vijgen na Pasen zijn.
En Chrysanten na Allerheiligen, lijken mij nog zieliger.

Een naarstige lezer vindt z'n bril en z'n weg wel.

Maar dank voor je reactie.

ferry · 04 nov 2011, 23:48

Dtm

de vorige gedichten bewonderend vind ik

" schrijven en lezen " ook zo ongelooflijk goed beschreven
zoals het werkelijk echt is , zoo waar !
Goed dat rankje dit terug geplaatst heeft .

en ja , ik zou " rozen op een duivenhok " ook graag hier lezen
met rode wangen beken ik dat ik niet in de blogs geraak of er moet
ergens een duidelijke link staan dat hier dan weer verboden is .

Vijgen smaken na Pasen nog heel lekker
en Chrysanten zet men tegenwoordig als sieraad op terras
of aan de voordeur tot ze hun kleur verliezen door de eerste vorst .

Hopend dat deze reactie niet storend is voor deze topic .Fernanda

Dtm · 05 nov 2011, 16:25

Ik hoop dat je ondertussen de weg vond, Fernanda...
naar de Chrysanten.

Zou het nog zo druk zijn
op de bloeiende kerkhoven ...

dank en groeten.

ria · 05 nov 2011, 17:21

een vriendin mag men altijd helpen, nietwaar Uvi?
is een werk van barmhartigheid"...

@Ferry

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2011/ ... enhok.html

met een

van ria

Dtm · 05 nov 2011, 19:39

ria schreef:een vriendin mag men altijd helpen, nietwaar Uvi?
is een werk van barmhartigheid"...

@Ferry

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2011/ ... enhok.html

met een van ria

Beste Ria,
dàt had ikzelf al gedaan
via een subtiele en verborgen weg ...

Bosrankje · 05 nov 2011, 23:20

Beste Ria en Uvi,

Wij ook

Dtm · 06 nov 2011, 08:46

Solitair

En meer dan leegte
vind ik niet.
De passie geëmigreerd

en het verlangen
als een vreemdeling
tussen de lakens

van het verleden.
Alleen kreukels van gemis
dekken mijn avond toe.

Hoe leer ik mezelf vergeten
tot het ongeschreven wit
van een vol blad.