'Heb je een stylo bij?'
Zo begroet ze mij. Zij moet iets
belangrijks noteren, zegt ze.
Geen schrijfgerief in mijn zakken.
'Wil je het dan onthouden?'
'Wat?
Wat kan er na een 'slaapfeestje'
op een zondagochtend zo belangrijk zijn.
'Louise'.
Dàt moet ik onthouden. Mmm.
Is makkelijk voor opa.
Hij hoort een liedje uit de jaren zestig.
Marieke komt nog uitwuiven.
'Louise' dàt is in L. toch?
Kleindochter wil nog even checken.
Jaja. Marieke lacht als een zondagskind.
Marieke is een knap meisje van negen.
Met een mooie mama.
Sjieke kleren en dito auto.
Huis en diploma's navenant.
En dan en daar vertrekken we.
In een passé Fordje, oud model. Mon Dieu.
Louise?
Ja, opa, en daar verkopen ze héél mooie bottines.
Zoals die van Marieke. En ik
heb maar één paar voor de winter.
En als die kapot zijn... En mijn kleren
zijn allemaal versleten ...
Ik luister gelaten naar een vrouw in wording.
Hulp. Ik tracht een levensbeschouwelijk
en pedagogisch verantwoord discours
op gang te brengen.
Maar vind geen gretige oren als gasten.
Opa's begrijpen dat niet.
Maar, helaas, juist wel.
Ik zet een kleine donderwolk voor de deur af.
En het toverwoord 'Louise' valt al op de trap.
Arme dochter. Nog een hele zondag.
En zij is geen pedagoge.
De ochtend ligt nog een beetje bleek op je onbeslapen bladen.
Je letters prenataal onder het laken. De tempelslaap der goden.
Dichters, net voor het ontwaken.
Hoe zij straks hun gedachten overzetten. Op een veerboot.
Een hoedje van papier dat dobbert op wit water.
Als ik met m'n adem leven blaas over je fabelachtig alfabet.
Zinnen volgestouwd met verlangen.
Zeilen. Zuidwaarts.
Vers un fabuleux destin d'amour.
Het was avond. De theekaarsjes plagieerden de sterren.
En zij lag lenig als het maanlicht uitgestrekt op de lakens.
De tijd stond reeds lang tussen ons en het verlangen.
Een drempel van banale beslommeringen.
Het dagelijkse leven.
Het was gisteren dat we de barricade opbraken.
En het gemis versmoorden. In de tedere anarchie
van het driftige spel. Over de wettige bezwaren heen.
Schuld en berouw sneeuwden we routineus onder.
Als een kei over glad water.
Zo keilt de kraai een kastanje
over het asfalt.
Hij beoogt een kwetsuur.
Want daar ligt de kwetsbaarheid.
De plek voor het infuus van de pijn.
In mijn handen wiegt Connie Palmen.
Ik wandel door haar verdriet.
En peil haar leegte.
Die ze heeft uitgekleed
in haar nieuwste werk.
Een logboek. Zinnen.
Rafelingen in haar gemis.
Een skelet van herinneringen.
Zoals de takken die hoog
over mij hangen in de kastanjedreef.
Ik passeer de plek
waar ik 'haar' ooit een vluchtige zoen gaf.
De eerste. Onbeholpen verkleed
als een beleefdheidsformule.
Een formeel 'merci'. Op beide wangen.
Maar diep in mezelf stormde
het testosteron. Aangekleed als een minnezanger.
Die hoofs het hof maakt. Lacherig en langoureus.
En zij loopt langs mij. Een gewillige freule.
Zou later blijken.
Al elf jaar is zij ondertussen mijn geheim kompaan.
Kompas.
Dikwijls verloor ik het noorden.
PS.
Logboek van een onbarmhartig jaar.
Connie Palmen
Foto cover op 'Mes petits riens'.
Ik slaag er niet in die hier te plaatsen.
