Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

dan

telkens als ik jouw stem hoor
denk ik mij een onbekommerd;
vloei niet terug in de stad
die niet mijn thuis is, maar:

zie stralend blauwe weiden
blinkende ogen aan een einder
waar ik de taal spreek en niemand

verstaat de jaren van zwijgen
-stom zwemmend als een vis -
die ik tussen kieuwen draag

- slechts af en toe komt mijn adem boven
en wie haar vangt, hoort mij fluisteren;
dan.
**********
sunset 11-11-2011
**********

[sunset]

zaterdagmorgen

de deur laten wij nog potdicht
enkel wolkenlicht mag erin
op jouw lippen danst al
het schuim van de melk; wij reik-

halzen de dag tegemoet en onze
honingvingers delen de krant
tot een zomer ontwaakt in jouw lach
en plots geurt het naar lavendel

in 't simpele van zulke momenten
waar woorden bij elkaar liggen
eten wij later hemel en aarde

en lief ik in jou het gewone
maar meer nog dat lichte beven
in je ogen echoot onze nacht.
**********
sunset 12-11-2011
**********

[sunset]

herkennen kan ik het niet

ik ga in ‘t zout wandelen: strand, golven en zeewind
later vergeet ik zelfs de geheime naam van de branding
- jouw voelen in ‘t zand, gestorven hout; eender wat
de zee aanspoelt in tijden van stormen ben jij, hier
niet enkel maar een vriendin uit gouden tijden

wat uit je handen valt, vormt het strand
en bewegingen verbleken, schemeren in het duister
- de nacht opent de kosmos en sterren zijn ‘t kunstlicht

waarin jij verdwijnt net als zeldzame planten, stenen,
houd jij jouw schildpad met een blauwe draad
strak aan het lijntje – ik kan het niet herkennen:
is het de wereld die verzinkt, mij een ader
uit mijn huid trekt, of is het toch dat monster
vanuit mijn vroege jeugd.
**********
sunset 13-11-2011
**********

[sunset]

de aarde kleurt grijs

zo moe is mijn hart, moe mijn oog
als ruige bergen mijn gezicht
een verwoest landschap
dorre velden waarin ik slaap

gele lampions, een raadseljeugd
heeft me verward; een stuwmeer
waarin overstroomde dorpen
’s nachts oplichten

de aarde kleurt tinten
grijs op een huid
wijl in plantages bomen
het heelal bestormen

rondom mij de lege weiden
die zich aan mijn voeten vlijen
en ’t beekje aan mijn zijde
vloeit onmerkbaar naar zee.
**********
sunset 14-11-2011
**********

[sunset]

woorden in blauw

ik wacht het af
zie stoflaag na stoflaag en ook de klok
die staat; zelfs spinnen zijn geëmigreerd
hun webben uitgeraffeld

komt er nu wind
- een deur die piept in zijn scharnieren -
kun je gedichten schrijven

maar het is stil
en ‘k durf zelfs bijna niet te ademen
uit angst de wereld zou
misschien nog gaan bewegen

op tafel ligt zwijgend een blad
met letters die zich weven in blauw
zijn zij van mij, van jou?
**********
sunset 15-11-2011
**********

[sunset]

woorden

ramen met hun glas in lood
- verblekende verlorene symbolen

heilig de woorden, afgesleten
als koperen deurklink op 't portaal
gotiek de sierlijke vensterbogen
wandelt de toren in zijn tijd
en staat

parochies tekenend
- verweerd verouderd en zo stil

woorden lang geleden weggegeven
aan een geloof dat wankelt
in 't liegen van een hoop
en aangevreten door de duivenstront
staat hij nog steeds

graftafels met vergeten namen
- schrifttekens niet te lezen, rond

woorden die nooit zijn vergeten
ons tot genegenheid gevormd
schalt in de hoge ruimte
hun echo's van een weten
staat hij nog altijd daar

al is de kerk reeds dood.
**********
sunset 16-11-2011
**********

[_Nele_]

lieve Sunset,

genoten van je mooie gedichten,
zo fijn als de berijmde takken.

Bewonder je onuitputtelijke inspiratie,
en je eigen schrijfstijl

lieve groeten,bij de eerst winterprik

Nele

[sunset]

.
.
.
Nele,
Dank je voor je mooie warme woorden en ook voor je prachtige geplaatste foto; een beauty; nog een heel fijne dag verder.
Liefs en warme genegenheid, sunset
.
.
.

[sunset]

en was het gisteern pas

daar hang ik, voor een tijdje
aan de lippen van de zee
plaats duizend schreden
in het zand en ook één
in een onbekende richting
en voor de rest houd ik
de voeten stil om in de tuin
van 't hart geen vogels
te vertrappen die niet willen
vliegen naar de kale takken
maar blijven zitten op
hun goed verstopte nesten

'k ben nu sociaal en aan-
gepast wissel ik gedachten
met Noach en wat anderen
die 's nachts in alle dromen
komen en leer hen talen
die mij weer nuttig zijn
bij 't zoeken naar verloren
dagen zonder de gedichten
die ook voor mij
in metaforen spreken;
en was het gisteren pas
dat ik niet liefde, leefde?
**********
sunset 17-11-2011
**********

[sunset]

de kaarsen blozen

begraven in het schemer van een binnen
het venster toe en de lamellen dicht
liggen de lijven naakt op ’t zwarte laken
in ’t zich bewonderen – jouw schouder
vangt de blik van heel mijn honger

wat zich naar buiten verder zet
is enkel maar verbeelding, verhit
gevoed door het niet weten van
de rijm en mist van ´t jaargetijde
dat zich onmisbaar roemt als herfst

heffen de vingers, vermoeid en uit-
geblust van liefde-spelen, voor licht-
inval de stroken open voor een moment
betovert maan, uinodigend lachend
blijft even op de huid als zoete streling

en kaarsen die in staanders staan
zij blozen, blazen zichzelf snel uit.
**********
sunset 18-11-2011
**********

[sunset]

grijns hemel open

wij wandelen in warme
gebreide schaduw van
jouw wollen pullover
zijn grove steken de jouwe

- zo voorspelbaar hakend -
in het tonende
van wat roze tussenhuid
wanneer lucht rimpelt
jij je rug recht

met jouw door de wind
in de war gebracht haar
en je hand in mijn broek
lach ik in regenplassen
grijns de hemel open.
**********
sunset 19-11-2011
**********

[sunset]

wat rest er nog

’s middags, wanneer de zon net tot op ’t gras reikt
struinen schreden huiswaarts, verloren als oud papier
dat door lege gangen waait en ‘t puntje van mijn vinger
wrijft het aangekoekte stof van namenloze bellen
de zon wisselt van plaats en vanuit binnenpleintjes

kinderstemmen en niemand die er is te zien
anders dan vorst in novemberlucht klinkt
het knarsen van deuren en een kitten dat wegrent
weldra houdt ook dit leven zijn adem in en vraag je
wat er nog rest van een gouden herfst.
**********
sunset 20-11-2011
**********

[sunset]

stoppen met dobbelen

stenen zo hard tegen elkaar wrijven
tot er vlinders komen die luisteren
naar je woord dat in 't hart echoot
je op een handrug naar huis draagt

aan de schors ruiken en weten
welke boom opnieuw bloeit

met gesloten ogen door de wereld
simpel de doorn in je ziel volgen
knoken terug geven voor je heengaat
en eindelijk stoppen met dobbelen.
**********
sunset 21-11-2011
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Zoveel bijzonder mooie gedichten heb je weer geschreven !

Een waaier van gevoelens, belevenissen, gemoedstoestanden...

Jouw rode draad is toch Liefde - en ik schrijf het bewust met

een grote L - in al haar facetten...


Bedankt en tot schrijfs...

Lieve novembergroetjes van Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,

Bijzonder mooi weer wat je tijdens je bezoekje hier achtergelaten hebt; dank je wel en geniet van een heel fijne rustige dinsdagavond verder.
Liefs en knuf, warme groet,
sunset
.
.
.