mijn man verloren

[Oma-C]

gerarda,(en wie langskomt) een aangenaam weekend gewenst,
hou het warm en rustig.

Lieve groetjes
Oma-C

[Helena van Troje]

Hey gerarda, altijd graag gebreid, maar nu kan het niet meer wegens stramme handen. Zoon is het nu aan het proberen, maar heel verstandelijk....en georganiseerd. Serieuze proeflap gebreid om te oefenen...
Dan zelf patroon uittellen...Ik heb ook met de machine gebreid en dan moest je zelf je hele patroon uittellen. Daarom kan ik dat ook.
Ik wou net al mijn breiboeken wegdoen, zal ze nog maar wat bijhouden de basis blijft toch steeds dezelfde.

Tot nog ne keer.

[falcon1]

Helena, mijn overleden zus heeft ook jaren lang gebreid op een machine... (ik was toen nog een ukje) en dat was een machine van Passap... kan dat? Ik moest altijd het garen op bollen rollen met een speciaal toestel en de draad door parafine laten lopen...
Ik lees dat je zoon het ook doet... ik heb ook veel gebreid toen ik klein was... kwam door mijn twee zussen....

[gerarda]

Hey gerarda, altijd graag gebreid, maar nu kan het niet meer wegens stramme handen. Zoon is het nu aan het proberen, maar heel verstandelijk....en georganiseerd. Serieuze proeflap gebreid om te oefenen...
Dan zelf patroon uittellen...Ik heb ook met de machine gebreid en dan moest je zelf je hele patroon uittellen. Daarom kan ik dat ook.
Ik wou net al mijn breiboeken wegdoen, zal ze nog maar wat bijhouden de basis blijft toch steeds dezelfde.

Tot nog ne keer.

Helena met de machine kunt ge nog mooier werk maken hé, maar dat zag ik niet zitten. Ik ben enkele malen naar de jaarbeurs geweest in Brussel en Gent en telkens gaan kijken hoe ze het deden, maar ik denk dat ik mij te zenuwachtig zou maken . Ik heb nog mensen gehoord die een hebben maar dat hij snel in de kast gevlogen is. Ik bewonder u hoor dat ge dat deed.

Plezant dat uw zoon dat nu doet die zal waarschijnlijk meer geduld hebben dan ik , en vooral dat gij hem kunt helpen.
Wat ik wel overgehouden heb aan mijn lifde voor breien ,was een hobbyclubje waardoor ik enkele vriendinnen heb bijgekregen.Nu bestaat dit clubje niet meer en breien doen wel niemand meer van ons, maar kontact houden doen we wel nog.
Ikzelf zou wel nog breien maar ik draag liever een fijn pulletje die niet te warm is sedert ik in de stad woon.Ik had juist eenvestje willen breien voor mijn man omdat hij altijd koud had( de laatste tijd) en hij had wel graag een vestje zonder mouwen boven zijn hemd als het heel koud was vroeger en omdat hij er maar twee meer had liggen wilde ik hem nog eentje breien , maar helaas ik was nog maar een week aan de brei toen ik hem naar het ziekenhuis heb moeten doen.

Helena ik heb de indruk dat we er alletwee al een beetje bovenop aan het komen zijn hé. Ik dacht dat het nooit zou gaan , maar die mailtjes hier van iedereen doet wonderen.

Ik wens u een aangenaam week end.

Groetjes gerarda

[gerarda]

Helena, mijn overleden zus heeft ook jaren lang gebreid op een machine... (ik was toen nog een ukje) en dat was een machine van Passap... kan dat? Ik moest altijd het garen op bollen rollen met een speciaal toestel en de draad door parafine laten lopen...
Ik lees dat je zoon het ook doet... ik heb ook veel gebreid toen ik klein was... kwam door mijn twee zussen....

Hey Rudy waar zussen toch goed voor zijn hé. Er zou feitelijk in de scholen meer gemeenschappelijke dingen geleerd worden aan jongens en meisjes samen.
Ik ondervind dat nu zelfs dat dit nodig was. Ikzelf hielp feitelijk liever met mijn vader om een karweitje op te lossen dan werken in het huishouden met mijn moeder.En later heb ik veel geleerd van mijn man,we hebben als we een tijdje getrouwd waren een boerenhof gekocht dat hij helemaal gerenoveert heeft. En ik heb hem veel geholpen, en daar ben ik nu soms goed mee dat ik nu mijn plan kan trekken voor sommige werkjes.Maar buiten al die mannelijke bezigheden hou ik wel van mooie dames kleren en in de tijd fijne tallons hoor

Groetjes Gerarda

[falcon1]

Lieve Gerarda,

daar heb je nu wel een punt. Ik vind ook dat zowel jongens als meisjes dezelfde taken moeten leren! In deze moderne tijd is dat geen luxe meer!
Ik was altijd heel leergierig en wou ook alles kunnen. Ik kon op een naaimachine werken, knopen aannaaien, simpel herstellingswerk, poetsen, strijken (specialiteit is hemden)... Maar eigenaardig genoeg was er één ding dat ik niet kon... koken....
Dat heb ik nu van Veertje geleerd want zij is echt een masterchef in de keuken....
Ik ben ook blij dat ik dat allemaal kan... maar fijne tallons ga je mij wel nooit zien dragen

Hebben jullie ooit een boerenhof gerenoveerd? Daar zal ook wel serieus wat werk aan geweest zijn...
En dan toch naar de stad getrokken... Is een gans ander leven hé.
Mijn huis in Limburg (is nu verkocht) stond ook op de boerebuiten. Nu woon ik ook in de stad en voel dat zelf ook. Vroeger kon ik heel goed tegen de koude en nu is dat al heel wat minder. Vooral toen Veertje de eerste malen in Limburg kwam was het voor haar net de Noordpool!

Wat je schrijft naar Helena dat jullie er precies wat door beginnen te geraken is omdat je stilaan in de aanvaardingsperiode begint te geraken.
Ik heb dat in het verleden nog al eens proberen uit te leggen maar toen kon je dat niet geloven... De momenten dat je echt diep zit zullen nu een grotere tussenperiode kennen. Ook het verlies van je lieve man ga je beter kunnen plaatsen. Maar het verdriet zal er nog wel zijn hoor... en die komen soms heel onverwacht... uit het niets...
Maar laat je dat niet afschrikken... want ondertussen zal je ook wel sterker geworden zijn om er mee om te gaan!

We wensen je alvast een fijne zondag...

Liefs,

Veertje & Falcon

[gerarda]

Lieve Gerarda,

daar heb je nu wel een punt. Ik vind ook dat zowel jongens als meisjes dezelfde taken moeten leren! In deze moderne tijd is dat geen luxe meer!
Ik was altijd heel leergierig en wou ook alles kunnen. Ik kon op een naaimachine werken, knopen aannaaien, simpel herstellingswerk, poetsen, strijken (specialiteit is hemden)... Maar eigenaardig genoeg was er één ding dat ik niet kon... koken....
Dat heb ik nu van Veertje geleerd want zij is echt een masterchef in de keuken....
Ik ben ook blij dat ik dat allemaal kan... maar fijne tallons ga je mij wel nooit zien dragen

Hebben jullie ooit een boerenhof gerenoveerd? Daar zal ook wel serieus wat werk aan geweest zijn...
En dan toch naar de stad getrokken... Is een gans ander leven hé.
Mijn huis in Limburg (is nu verkocht) stond ook op de boerebuiten. Nu woon ik ook in de stad en voel dat zelf ook. Vroeger kon ik heel goed tegen de koude en nu is dat al heel wat minder. Vooral toen Veertje de eerste malen in Limburg kwam was het voor haar net de Noordpool!

Wat je schrijft naar Helena dat jullie er precies wat door beginnen te geraken is omdat je stilaan in de aanvaardingsperiode begint te geraken.
Ik heb dat in het verleden nog al eens proberen uit te leggen maar toen kon je dat niet geloven... De momenten dat je echt diep zit zullen nu een grotere tussenperiode kennen. Ook het verlies van je lieve man ga je beter kunnen plaatsen. Maar het verdriet zal er nog wel zijn hoor... en die komen soms heel onverwacht... uit het niets...
Maar laat je dat niet afschrikken... want ondertussen zal je ook wel sterker geworden zijn om er mee om te gaan!

We wensen je alvast een fijne zondag...

Liefs,

Veertje & Falcon

[Oma-C]

falcon schreef:
Ik heb dat in het verleden nog al eens proberen uit te leggen maar toen kon je dat niet geloven... De momenten dat je echt diep zit zullen nu een grotere tussenperiode kennen. Ook het verlies van je lieve man ga je beter kunnen plaatsen. Maar het verdriet zal er nog wel zijn hoor... en die komen soms heel onverwacht... uit het niets...
Maar laat je dat niet afschrikken... want ondertussen zal je ook wel sterker geworden zijn om er mee om te gaan!

Dag gerarda,ik kan het niet beter zeggen dan falkon,
In het begin geloof je zelf nog niet maar stilaan wordt het beter
(met tussenpozen natuurlijk)
Ik heb vroeger ook heel veel gebreid, maar ik kreeg
krampen in de handen op 't laatst.
Ik wil nog wel graag breien maar begin er niet meer aan
wegens die krampen(raar om kaartjes te maken moet ik
veel fijn knipwerk doen, dan heb ik geen last
Er wordt tegenwoordig weer terug veel gebreid hoor ik
hier en daar
Ik heb ooit 3 neven van mij leren kousen breien en zakken haken (crocheteren) om ballen in te doen, en knikkerzakken in katoen
(Als kind zaten we samen op de dorpel te breien, hahaha.
mooi zicht denk ik maar niemand vond dat raar)


Voor iedereen een fijne zondag
Groetjes en tot morgen.
Oma-C

[gerarda]

Lieve Gerarda,

daar heb je nu wel een punt. Ik vind ook dat zowel jongens als meisjes dezelfde taken moeten leren! In deze moderne tijd is dat geen luxe meer!
Ik was altijd heel leergierig en wou ook alles kunnen. Ik kon op een naaimachine werken, knopen aannaaien, simpel herstellingswerk, poetsen, strijken (specialiteit is hemden)... Maar eigenaardig genoeg was er één ding dat ik niet kon... koken....
Dat heb ik nu van Veertje geleerd want zij is echt een masterchef in de keuken....
Ik ben ook blij dat ik dat allemaal kan... maar fijne tallons ga je mij wel nooit zien dragen

Hebben jullie ooit een boerenhof gerenoveerd? Daar zal ook wel serieus wat werk aan geweest zijn...
En dan toch naar de stad getrokken... Is een gans ander leven hé.
Mijn huis in Limburg (is nu verkocht) stond ook op de boerebuiten. Nu woon ik ook in de stad en voel dat zelf ook. Vroeger kon ik heel goed tegen de koude en nu is dat al heel wat minder. Vooral toen Veertje de eerste malen in Limburg kwam was het voor haar net de Noordpool!

Wat je schrijft naar Helena dat jullie er precies wat door beginnen te geraken is omdat je stilaan in de aanvaardingsperiode begint te geraken.
Ik heb dat in het verleden nog al eens proberen uit te leggen maar toen kon je dat niet geloven... De momenten dat je echt diep zit zullen nu een grotere tussenperiode kennen. Ook het verlies van je lieve man ga je beter kunnen plaatsen. Maar het verdriet zal er nog wel zijn hoor... en die komen soms heel onverwacht... uit het niets...
Maar laat je dat niet afschrikken... want ondertussen zal je ook wel sterker geworden zijn om er mee om te gaan!

We wensen je alvast een fijne zondag...

Liefs,

Veertje & Falcon

[/quote

ja Rudy dat renoveren was voor Marc zijn hobby.het eerst wat hij maakte als we huwden was de keuken . Toen kwamen de( eerst amerikaanse keukens op)
Het werkblad was een fijne plaat sigaretproof en de deurtjes werden gelakt. Hij kocht daarvoor een speciale spuiter.
Toen we enkele jaren verder een huis wilden kopen waren er veel boeren die hun erf verkochten en zo hebben we een groot huis en veel grond eraan kunnen kopen voor een betaalbare prijs en heeft hij daar een echte fermette stijl van gemaakt. En ook weer de keuken en de tuin was ook voor hem tussendoor kweekte hij groenten . en omdat hij niet alles tesamen kon doen en we toch de tuin wilden proper hebben , hebben we nog schaapjes gehad en daar hadden we veel plezier van zoals men van een kat of een hond kan hebben.

Onze honden waren daar ook gelukkig want ze hadden een stuk tuin van 10 are voor hen in de egroententuin mochten ze niet komen.
het was ook niet ver naar de kust bij Knokke en aan de andere kant de Nederlandse kust . soms volgens dat de wind zat, ruikten we de zee en verder bij ons was er veel groen om te wandelen, vandaar mijn lange wandelingen langs de vaart met de honden ( zonder tallonetjes)

Veel liefs van mij voor u beiden.
gerarda

[gerarda]

Ja Oma-C We kunnen toch nog dikwijls eens genieten wat we vroeger gedaan hebben Hé.
Met mijn vriendinnen kunnen wij soms zitten vertellen en lachen van wat we toen allemaal uitstaken als we op straat speelden , want in onze tijd was dat nog mogelijk.
Nu vertellen mijn nichten die veel jonger zijn dan ik . Ik was ongeveer 14 jaar als zij geboren werden dat ze zoveel plezier hebben gehad met mij en inderdaad we hebben allemaal zo iemand gehad zoals de kinderen bij u dat ge leerde breien.

Mijn zoon is hier juist weg hij is mij komen uit de nood helpen. de rooster van mijn dampkap was los gekomen en ik kon hem er niet meer insteken.Ik had al schrik , ik heb een grote hekel aan een onverwachtte kost en nu juist nieuwjaar , maar gelukkig heeft hij het kunnen oplossen

groetjes en een knuffel van mij

Gerarda

gerarda

[Helena van Troje]

Helena, mijn overleden zus heeft ook jaren lang gebreid op een machine... (ik was toen nog een ukje) en dat was een machine van Passap... kan dat? Ik moest altijd het garen op bollen rollen met een speciaal toestel en de draad door parafine laten lopen...
Ik lees dat je zoon het ook doet... ik heb ook veel gebreid toen ik klein was... kwam door mijn twee zussen....

Inderdaad falcon het was een Passap. Mijn tante had er een en die heeft me zin doen krijgen in dat breimachien. In feite gingen we naar de jaarbeurs op zoek naar een linnendroger, die kregen we later van zijn broers en zussen als nummer drie geboren was, maar we kwamen thuis met een breimachine....
Oktober, november 1975...In het begin was ik nogal een kluns, maar later heb ik les gevolgd en redelijk veel gebreid. Omdat Hugo extra lange armen had, vonden we moeilijk passende pullovers. Hij droeg ook graag onder zijn werkkledij een "debardeur" in het werkhuis op school. Die moest ik ook zelf breien, was heel makkelijk, veel verschillende kleuren en altijd hetzelfde modelletje. Zeg, wij zijn hier echte lameren aan het worden De pulls voor de kinderen breidde ik ook zelf en de kleren voor mij en mijn dochter naaide ik zelf. Ja, ja nijver bieke hé, maar ik ging niet mee werken en dan heb je meer tijd voor zoiets. Later is dat er allemaal naast gevallen toen ik "herintreedster" werd.

[falcon1]

Lieve Gerarda,

het is misschien raar, maar ik kan er wel van genieten als je zo vertelt over je leven vroeger... Het moet toch zalig geweest zijn op het "buitenleven" en ik kan me voorstellen dat jij en Marc daar een fijne tijd hebben beleefd. Als ik het goed begrijp was Marc leraar en daardoor ook blijkbaar een handige Harry... Als ik zo zie wat die allemaal kon!
Bewonderenswaardig! En nu je problemen hebt met je dampkap... doet me weer denken aan dat dopje van de afwasbak hahaha... daar is ook een serieus gevolg van gekomen hé

Helena,

mijn zus was begonnen met een gewone breimachine, maar even voor haar overlijden had ze er eentje dat computer gestuurd was... Je moest gewoon een patroon ingeven de rest ging quasi vanzelf... Alleen de stukken nog in elkaar zetten... Maar ze maakte wel truien etc voor gans de buurt... ze ging ook niet werken en kon daardoor toch een centje bijverdienen voor haar gezinnetje...

Nog even dit (ook voor Oma C) Een jongen van mijn leefgroep had enkele weken geleden ook een breiwerk bij (wou een matje voor zijn hondje breien). Maar omdat het zo niet lukte met zijn bol garen had een andere jongen hem proberen te helpen... Nu helpen is niet het juiste woord... want hij was nu volledig in de war... Het heeft me die avond twee uur gekost om alles te ontwarren! Maar da manneke was weer zo kontent! En nu slaapt zijn hondje op een warm matje

[Oma-C]

@falcon;

Wat zal hij trots geweest zijn op z'n 'kunstwerkje'
Ik vind het jammer dat 'handwerk niet meer aangeleerd wordt.
velen kunnen met moeite en knoop aannaaien
tot later, een fijne maandag en groetjes,

Oma-C

[gerarda]

Ja hoor Rudy we hebben daar een mooie tijd gehad op de buiten , voor ons zeker ideaal omdat wij niet graag op reis gingen.We genoten daar van onze beesten en van het mooie weer want we leefden meer buiten dan binnen.
We zaten we leen eindje van de straat af zodat we ons wel vrij voelden.
Ik kan zeker veel vertellen wat we meegemaakt hebben met onze dieren.Dat schaap die we hadden om de tuin voorlopig proper te houden heb ik opgekweekt met de fles.Ze was zo tam dat ze los liep in de tuin en dat ze zelfs niet naar de straat liep hoewel de tuin nog niet afgesloten was zelfs niet aan de voorkant van onze oprit die al proper gemaakt was met rode grint. Er kwamen eens vreemde mensen die afgesproken hadden met ons via telefoon. En toen ze op de oprit kwamen zagen ze dat schaap lopen en durfden niet uit hun auto komen. Maar inderdaad als er iets gebeurde ons schaap begon te mekkeren ook als ze s'avonds naar haar stal wilde deed ze dat. Dus normaal zouden wij gaan kijken als ze mekkerde maar de living lag aan de andere kant en onze T.V. stond aan zodus hoorde wij haar niet en omdat we niet afkwamen is ze naar onze voordeur gekomen en daar staan mekkeren en dat vonden wij raar en deden wij dus de deur open en ons madammeke ging gewoon weer naar achter, ze was gerust dat we die mensen zagen

Rudy mijn man heeft niet in het onderwijs gewerkt. Hij was directeur voor een firma en omdat die firma een andere zaak overgenomen had en ze hem daar wilden om die zaak weer op te werken wilden ze dat wij in de omgeving woonden. Daar hebben we een tijdje iets gehuurd maar het systeem kwam dan dat elk jaar de huur opsloeg en hebben we besloten om dan maar iets te kopen en zo heeft hij dan weer renovatiewerken gedaan , maar daar heeft hij veel laten doen maar mijn keuken en de schouwen en de vloeren heeft hij zelf gedaan.

En de weekend gingen we dan in de zomer naar ons huis op de buiten . we leefden zo een beetje zoals jullie .

Groetjes voor u en Veertje

Gerarda

[falcon1]

Lieve Gerarda,

een heel mooi verhaal! Ik kan me voorstellen dat jullie wel een mooi leven samen gehad hebben...
Ik vind dat die dingen ook eens mogen verteld worden!
In inderdaad, als ik dat zo lees, was Marc niet alleen een harde werker maar ook een levensgenieter...

@ Oma C, awel in mijn leefgroep is er geen PC en staat de TV zelfs bijna nooit op. De andere opvoeders zullen me misschien een beetje oudrwets vinden maar ik leer die jongens nog veel van vroeger en elke uitstap vertel ik hun "straffe" verhalen van vroeger of leer ik hen oude spelen. Zo speel ik éénmaal per week kaarten en je moet eens zien hoe ze daar van genieten en wat er dan afgelachen wordt!!!

Ik wens jullie allemaal nog een fijne avond,

Liefs,

Veertje & Rudy