de tijd van toen 70+ /TE BEWAREN

Beste Sylvain , ik vrees dat ge 'r enkele jaren naast zit , er reden geen stoomtrammekes niet meer in 44 , er reden al electrische trams in en door Merxem vóór den oorlog .

Tijdens de bevrijding en de vliegende bommen , na de vreselijke verwoesting van cinemas Rex en Metro werden al de cinemas in 't stad gesloten en ging de jeugd van Merxem naar Mariaburg naar de cinema met de electrische tram die altijd zo overladen was dat de waaghalzen onder ons inderdaad op de buffers gingen staan !( ik was 14 in 44 ) .Over diezelfde tramlijn herinner ik mij dat tijdens de oorlog tussen Merxem en Ekeren-Donck een halte had aan 't Sint Michielscollege waar de zwarte brigade school liep . ( zij droegen een zwart uniform met een doodshoofd insigne op de pet ) .
Veel van die kerels werkten in het telegraaf en telefoon gebouw vooraan in de Kroonlaan rechts. Naast die mannen kon je niet naast kijken want Merxem liep er vol van , herinner je dat Merxem tijdens de oorlog " klein Berlijn " werd genoemd .

Groetjes en beste wensen van Spiksin ( zeg maar Willy
) .

-

Even een teken van LEVEN hier plaatsen

Wens al de SCHRIJVERS en ook de LEZERS

HET BESTE VOOR 2012

Geen verhalen meet VAN TOEN 70+

Goeiedag,

Elke jaar tegen het einde van januari, nodig onzen goeden vorst Albert den tweeden, de gestelde lichamen uit op een receptie, om ze een goed jaar te wensen.
Ik vil niet achterblijven maar niet tot het einde van januarie wachten om alle gestelde lichamen van dit forum een ZALIG 2012 te wensen.
De ongestelde lichamen mogen ook mee doen, maar ik denk dat die er niet zijn.
Dank zij de Silvain ben ik wakker geschoten; ik ben al wel al een maand bezig met nieuwjaarskaartjes en zo, maar zoiets vlot bij mij niet, ik val er altijd maar bij in slaap, en dat ga ik nu ook doen, want 't is al laat zenne.

Maar ge hoort nog wel van mij.

mvg, salukes, amadee.

----------------------

Nieuwjorke zoete, 't varke heeft voer voete, vier voeten en eene steert,
't varken is gin centje weerd.

Amadee blijf aub wakker of we vallen allemaal in slaap !

[bewerken]Verleden
Vanaf 20 juli 1879 reed er een paardentram vanaf de Oude Barreel tot Klapdorp in Antwerpen. Sindsdien hebben altijd trams gereden op de Bredabaan. De paardentramlijn werd op 15 juli 1887 overgenomen door de buurtspoorwegen, die de sporen geschikt maakte voor stoomtrams, maar de paardentram werd gehandhaafd tot in juli 1908. De eerste uitbreiding was op 20 juli 1887, naar Brasschaat. Daarna volgden snel de volgende uitbreidingen (met stoomtrams) van het spoornet:[3]
01-04-1889: Schoten (Markt)
03-01-1890: Brasschaat naar Wuustwezel (grens) (Er hebben internationale trams naar Breda gereden)
01-07-1905: Schoten (vaart)
Op 18 mei 1908 wordt de tramlijn naar de Oude Barreel geëlektrificeerd, kort daarna gevolgd door de tram naar Schoten (21 juni 1908) die gelijk verlengd wordt naar Schotenhof (Lindelei). Op 5 mei 1911 komt een nieuwe uitbreiding van de Kleine Barreel naar Sint-Mariaburg. De lijn naar Wuustwezel werd in stappen geëlektrificeerd:
18-05-1909: Tot Brasschaat
15-07-1912: Tot Polygoon (Brasschaat)
23-12-1951: Wuustwezel grens
Oorspronkelijk waren de tramsporen aangelegd met een spoorbreedte van 1067 mm (kaapspoor), de spoorbreedte die ook in gebruik was in Zuid-Nederland. Omstreeks 1920 zijn alle sporen herlegd naar het gebruikelijke meterspoor dat in de rest van België in gebruik was voor de buurtspoorwegen. Vanaf die tijd waren doorgaande trams naar Breda niet meer mogelijk. Na de Eerste Wereldoorlog komen nog de volgende uitbreidingen van het tramnet:
31-07-1927: Sint-Mariaburg Kapellen. Deze lijn werd nog verlengd naar Putte, maar de trams hiervoor reden niet via Merksem maar via Ekeren.
08-05-1941: Schotenhof (Lindelei) naar 's-Gravenwezel (Koningshof)
Op het einde van de jaren zestig in de vorige eeuw werden de buurtspoorweg tramlijnen opgeheven. De laatste reizigerstram van de provincie Antwerpen reed op 25 mei 1968 tussen Antwerpen en Schoten (lijn 61) voor het laatst. De Antwerpse tramlijn 3 bleef echter rijden op de Bredabaan tot iets voorbij de Oude Barreel op dezelfde sporen als de buurtspoorwegen. De middenberm met eikenbomen waar de buurtspoorwegtram op reed bleef gehandhaafd, met de bovenleidingpalen, tot de verlenging van de stadstram. In 2002 werd de stadstram verlengd langs de oorspronkelijke middenberm tot Keizershoek. Hierbij zijn sommigen van de eikenbomen bewaard gebleven en heeft men de spoorligging hiervoor aangepast. De bomen zijn flink gegroeid. Er zijn plannen om de lijn verder naar Brasschaat te verlengen.
De buurtspoorwegen exploiteerden ook een normaalsporige goederenaansluiting: zie Spoorlijn 220
[bewerken]Heden

Uit Wikipedia

nb : zie inderdaad " Spoorlijn 220 " .

De 70 + zijn allemaal in slaapgevallen maar ik ken verschillende 80 + ers die nog wakker zijn !

Dus ???

Aan alle 70plussers een gelukkig nieuw jaar.
En ook aan al de minderjarige lezers.

Nu het dan toch echt winter is geworden kunnen er misschien herinneringen worden opgehaald aan de winters vroeger. Die uiteraard allemaal véél strenger waren
Is zelfs de zee niet eens beginnen dichtvriezen? En het Albertkanaal is daar vroeger niet eens op geschaatst?
Ikzelf herinner mij een winter, ik denk in 1963 waarin de sneeuw in onze tuin was opgewaaid tot de hoogte van de tuinafsluiting in 'plaatjes'. Dat waren van die betonnen platen met groef en tand die op elkaar werden geschoven tussen betonnen palen. 'k Denk dat die toch wel 1,20 tot 1.50 m hoog waren. Ik kan me daar ook op verkijken want als ge nog klein zijt heeft de wereld andere dimensies.

Het kan verkeren zei Bredero al. Na het afschaffen van de Boerentram die tot in Wuustwezel en zelfs tot in Turnhout? reed, kwamen de bussen.
En nu begint De Lijn opnieuw met de aanleg van tramsporen. Ze zijn vanuit Antwerpen al gevorderd tot in Wijnegem.
Of het comfort zo veel is verbeterd? Sta op een dag zoals gisteren maar eens te wachten aan zo'n haltepaal zonder schuilhut.
apropos, waren er vroeger eigenlijk schuilhokjes?

Ja Tillie, de herinneringen over vroegere winters zitten nog goed in mijn geheugen, toen we naar school trokken met klompen aan de voeten.
De dikke sneeuwlaag tot op kniehoogte waar we moesten doorploeteren drong tot in onze klompen, moeder had wel sokken gemaakt van een oude winterjas maar dat belette niet dat we met natte voeten in school aankwamen, daar werden sokken en kousen uitgedaan om ze aan de stoof te laten drogen. De kindereen uit onze wijk hadden een half uur te stappen en onderweg werden er van alle schelme streken uitgehaald, ondermeer de tram bekogelen met sneeuwballen, wie heeft er ooit niet
" manneken gelegt" dit was zich op de rug laten vallen en twee anderen moesten u dan recht trekken zodat uwe vorm in de sneeuw stond.
Wie heeft er niet zijn naam in de sneeuw geschreven al pissen, ja dit
vroeg wel wat kunst en een volle blaas.
In een ander gehucht was er een vijver en daar was de bijeenkomst van gans het dorp, neen schaatsen hadden we in die tijd niet, wel een ijzerdraad die onder de klompen gespannen werd, ik mocht er nooit naartoe, moest ge maar eens door het ijs zakken, wel werd er in een van onze weiden de beek versperd zodat de ganse weide onderwater liep en
's anderendaags was dat dan ook een ijsbaan.
Dit was ook de moment om vogels te vangen, de musijzers (klemmen)
werden gecamoufleerd met wat sneeuw en als lokaas een stukje brood.
Dit mochten we zelfs van de meester en van achter de venster werd alles gadegeslagen. Thuis hadden we een efficienter methode, eerst srtooiden we wat kaf met wat graankorrels ertussen, de tremel van de wanmolen
( een grote houten bak) werd er over geplaatst met een stok eronder
met een lange koord.Van op een schuilplaats kon men wachten tot er genoeg onder zaten en "trek", ze zaten gevangen.Kuisen was ook geen probleem; kop eraf een sneedje op de borst en men kon de vogel zijn "vest " uitdoen, de ingewanden werden er langs achter uitgehaald
De generatie van nu zullen dit wel barbaars vinden maar enkele musjes
in de pan was wel een lekkernij.
Wanneer er sneeuw lag vroor het gemakkelijk binnen, zo werden de deuren van de stallen afgesloten met bussels stro en alle gaten en kieren werden afgedekt, dit was wel een drukke periopde op de boerderij.
De pomp de enige bron van water mocht ook niet bevriezen, gedurende de dag werden er zakken over gehangen en 's avonds moesten we het slot er uithalen om het water terug naar de put te laten te lopen om de dag nadien weer te moeten opgieten.
Dit was ook de tijd dat er achter de leuvense stoof griezelverhalen
verteld werden, in een kring zaten we achter de gloeiende stoofpot,
eerst werd in het halfduister de paternoster gebeden en dan begon het van de zwarte kat die kon spreken, van klerren mé zan keet, van de mare bereden worden; een buur beweerde bij hoog en bij laag dat de zwarte madam op de motor van zijn vrachtwagen gesprongen was en al volle gad geven geen meter meer vooruitkwam.
Bij ons in de huiskamer brandde er maar één lamp met een "abbat jour"
dit was een systeem waarbij met een katrollen stelsel de lamp hoger of lager kon hangen, van boeken lezen kwam dan ook niets in huis.
Om negen uur werd de rooster opgetrokken zodat het vlug afkoelde
en moesten we naar bed, ondertussen had moeder al het bed verwarmd met een stijkijzer dat op de stoof stond, ook werd er een warme baksteen in het bed gelegd, als deksel hadden we een katoenen deken en een "gewateerde sprei" deze woog heel zwaar zodat we wel moesten stilliggen, ja ik heb het meegemaakt dat er ijs aan het deken hing en ja.. er stond ijs op de pispot.
Herinneringen ? ja en die tijd komt nooit meer terug.
NB Neen schuilhuisjes aan de haltes van den boerentram bestonden niet
In Brussel waren er op sommige plaatsen wel.

Wij hebben ook nog rond een Leuvense stoof gezeten. Tante had er zo eentje. En dan met de voeten in sokken gestoken op die ronde 'pot'. Van die zelfgebreide wit-grijze sokken. En die werden ook nog gestopt als ze kapot waren.
En die baksteen in bed ken ik ook, die werd wel in een handdoek gewikkeld. Want in het begin was dat anders te heet.

En die sneeuw en die methode om de naam proberen te schrijven is ook herkenbaar

We droegen wel geen klompen meer. Ons vader droeg die wel als hij aan het werk was in tuin of schuur.

Schaatsen hebben we nooit gehad. We slibberden op de plas die was gevormd op een ondergelopen weide.

Ocharme de mussen.
Maar die methode om ze te vangen vertoont veel overeenkomst met hetgeen de vinkenvangers deden. Er werd een schuilhut gebouwd en daarvoor werden twee netten geplaatst die binnen een raam waren gespannen. Er werd wat lokzaad gestrooid en dan was het wachten tot er genoeg vogels zaten te eten. Dan werd door een ruk aan twee touwen de twee 'ramen' toegeklapt en zaten de vogels gevangen in de netten.
Dat werd de vinkenslag genoemd.
'k Weet niet meer wat er met de vogeltjes verder werd uitgevoerd. Ik denk dat er mee werd gekweekt.

'k Las in de krant dat de Bredabaan eindelijk wordt heraangelegd. Merksem zal nog moeilijker te doorkruisen zijn.

Ik ben van 1940. Tot 1960 gebruikten we gazettenpapier op het "vertrek" (een houten plank met een gat in!). De term "WC" kenden wij nog niet. Die gazet werd in gepaste stukjes gescheurd die aan een nagel werden opgehangen. Dat "vertrek" was aan het varkenskot en het beetje licht kwam van de opening boven de deur. Ik was een leesfreak, toen al, en als ik iets interessants las op zo een stukje, was het zoeken naar het vervolg! Ook in de lagere school waren het nog zulke wc's.
In het woongedeelte was alleen in de woonkamer een Leuvense stoof die uitging als we (vroeg!) gingen slapen. Als ik naar de humaniora ging moest ik mijn huiswerk maken aan de keukentafel onder die ene kleine lamp (die je wel naar omlaag kon trekken). De boerderij was een oud kot waar in de winter het water van de muren droop en de schimmel opstond. Voor we gingen slapen zetten we een strijkijzer op de stoof en maakten eerst daarmee onze klamme strozak warm en wikkelden dat strijkijzer dan in een gazet en legden het aan ons voeten. We sliepen altijd met twee in een bed.
Vanaf het derde jaar van de humanora werd ik intern. Ik kwam in een luxewereldje terecht. We moesten daar alleen maar 's morgens patatten schillen, groenten kuisen, de tafel dekken en afdekken en afwassen en voor de rest hadden we alleen maar ons voeten onder tafel te steken. De kuis moesten we ook doen. En het eten was heel gevarieerd want thuis was het altijd boterhammen met smout, patatten met spek en de groenten uit de tuin en 's avonds zoetemelkpap of karnemelkpap. Wij moesten thuis zelf voor het eten zorgen want moeder was in de oorlog gestorven.
Mijn eerste biefstuk heb ik geproefd als ik 12 was alhoewel de biefstukken in de stal stonden! .
Toen ik soldaat werd had ik ook geen klagen want thuis was het altijd werken, in de stallen of op den akker...

Kap ik mijn wilgenblokjes
parengewijs uit de boom
'k zie ze onder broeks of rokjes
haperend aan de zoom

Klompjes aan de voet
staat onze guitjes goed

(auteur onbekend)