Om 'Aan het water' van Bernard Dewulf ergens in Antwerpen
te mogen ontwaren is het nog te vroeg.
Het gedicht is pas eergisteren op Gedichtendag publiekelijk
gemaakt.
Ik vermoed dat men het later ergens in de omgeving van
het MAS zal vertonen.
Ik haalde het gisteren uit mijn dagelijkse Nieuwe Gazet.
Je ziet,de juiste krant lezen kan soms nog voor iets goed zijn:lol:
Groetjes van het AlfaBetisch paar.
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Weer klapten en juichten de dieren. Nog nooit had de muis een toespraak gehouden. Maar men vermoedde, zonder te weten waarom, dat hij buitengewon kon spreken. De muis maande tot stilte.
'Ik ben bedroefd,' zei hij. Het werd plotseling heel stil op de open plek in het bos waar alle dieren zaten of lagen.
...
'Ik ben bedroefd,' zei de muis nogmaals. 'Want spoedig zal ik uitgesproken zijn. En dan zal alles, ja alles wat ik te zeggen heb nog steeds onuitgesproken zijn.'
...
Er was geen dier dat niet verlangde naar de mooie dingen die nu onuitgesproken bleven. En toch zei iedereen: 'Wat heeft hij mooi gesproken!'
...
Alleen de leeuwerik klapwiekte plotseling omhoog, bleef boven de tafel hangen en riep:'Maar hij heeft niets gezegd! Niets!'
Iedereen zweeg en keek naar de muis. Maar de muis zat onverschillig op een stukje belegen kaas te knabbelen en zei:
'Dat zei ik toch?'
'Dat zei hij toch!' riep iedereen toen en keek woedend omhoog naar de leeuwerik.
...
Uit 'Misschien wisten zij alles' van Toon Tellegen
pag. 160 - 161.
Niets.
Er zijn van die dagen met veel 'niets'.
Dan word ik triest om mezelf. Die diepe leegte.
Dat grote gebrek aan meer dan 'iets'.
En dan tracht ik mezelf te troosten.
Zodat ik kan verder leven met mezelf.
Dan laat ik het licht branden boven tafel.
Ik laat het lege kopje staan.
Om me gezelschap te houden.
Herinnering en hoop. Samen.
Souvenir en verlangen.
Om te vergeten. Wie ik ben.
Vooral 'wie ik zou willen zijn'.
En dat kan van alles.
Ik heb het, bv.
als ik een mooi meisje door de stad zie fietsen.
O, die vrolijke onbezorgdheid.
Die mateloze aandacht. Die plezierige trap.
De zekerheid. Die verte nog.
Geen twijfel te bespeuren.
Maar ik heb het ook
als ik naar de radio luister.
Dat timbre. Die kennis.
Traag opengeplooid. Helder als een vriesochtend.
Die beschikbaarheid. Die voorraadschuur van eruditie.
Of die gebroken oprechtheid.
Die onaanraakbare ontroering.
Die twijfel. Die stilte. De spatie.
Een zin.
Heel herkenbaar,
maar laat de muis nog lang spreken
en soms ook niets zeggen,
laat dan de anderen mee genieten
van het niets of het alles
of verlangen naar de mooie dingen
van het onuitgesprokene.
