OP satijnen vleugels...3

[Norman12]

.
Hoi Robbe

Ik vond een schilderijtje op het net dat veel doet denken aan jouw laatste foto . Scilder onbekend

En ik ga verder met wat meer bekend

En ik sluit met weer wat minder bekend

Kies jouw favorite foto uit duizenden
http://beatlepics.livejournal.com/1111911.html
Wie we daar hebben
http://www.youtube.com/watch?v=L_Lyo56XHT4
Voor alle fans
http://www.beatlemania.ca/xtra/tomneverknows.htm
.

[Robol]

Onder invloed van het laatste psychedelisch Beatlesplaatje van Norman

schreef ik een gedichtje

(gebeurde voor die scheepsramp in Italië, Norman...)

I'm the walrus

mvg

Robbe

[Robol]

Op een vergeten herfstbloem
prikt de winter
een laagje verse sneeuw

Ook de zon
staakt nationaal

Robbe

[Alterego1]

[Robol]

Bedankt voor de pannenkoeken, Alter !

Al is een vrouwke nog zo arm...

Ik hoop hier het leven in de Vallei in beeld te kunnen brengen
en dat er wat belangstelling is
voor onze mooie natuur...

Robbe

[Robol]

De mol, de stugge mijnwerker,
ondanks de hardbevroren grond
moet hij zijn gangen verluchten,
hij is geen winterslaper.

Hopelijk vindt hij voldoende voedsel

en is hij niet te eenzaam
in het duister


Robbe

[Dtm]

Tja, Robbe,
zo voel ik me nu wel een beetje. Member of dat clubje
'de mannen van de nacht'.

groeten aan uwen huismol.
Ik dacht dat de mijnen gesloten waren.

[Janina]

Hé, Robbe, kunnen mollekes door hardbevroren grond wroeten?
Ik weet het niet. Jij blijkbaar wel!

In mijn tuin komen al lang geen mollen,
alles wordt toegebouwd
en wie wil er dan in zijn pas aangelegd gazonnetje
zo een mini-terpje in zijn tuin?
Klemmetjes en noem maar op...
er is zoveel om ze te weren,
en volgende zomer zitten ze met andere problemen...
Slakken, emelten en andere niet gewilde belagers
doen hen in het tuincentrum
naar oplossingen vragen.

Ik zou durven zeggen:Laat de natuur zijn gang maar gaan,
zeker in dat gazonnetje...


Bedankt voor je "support"!
Je weet wel dat ik al lang een stille fan van jou was, nog altijd ben en blijf.
Janina

[Bosrankje]

Beste Robbe,

Zo zag mijn 'Blacky' er uit toen ik hem voor het eerst in onze tuin zag...

Ik kwam zoals elke morgen granen, bruin brood restjes en zwoerden
van hesp of spek (heel klein gesneden) aan 't vogelvlokje brengen,
toen we naar elkaar keken en... het was liefde op 't eerste zicht !

Hij was niet bang, wel een beetje schuw en wachtte ongeduldig op
mijn reactie. Ik merkte het aan de manier waarop hij met zijn pootjes
bewoog en ook hoe hij zijn kopje naar mij draaide. Zijn vinnige oogjes
volgden mijn bewegingen en ik vond hem ontroerend... hij was nog zo
jong en onervaren en toch zeer moedig !

Ik ging heel langzaam naar hem toe en, met mijn zachtste stem, begon
ik ons eerste gesprek...zo was 't ijs gebroken en we wisten beiden dat
dit het begin van een mooie vriendschap was !

Een heel jaar is hij in onze tuin gebleven. Hij volgde mij overal, kwam
op mijn schouder zitten, gaf mij kusjes, pikte in mijn haar en zat op
de tafel van het terras als ik aan 't tekenen of aan het schrijven was.
Hij bracht mij soms stukjes fruit, brood of zelfs wormpjes die hij heel
zachtjes in mijn handen legde. Ik was vereerd en gelukkig want het
was het bewijs dat hij mij volledig vertrouwde en lief had !

Helaas, een beetje voor de winter, is mijn Blacky verdwenen... Ik heb
lang gehoopt dat hij ineens terug zou komen maar hij is waarschijnlijk
door een auto overreden omdat hij te tam was... te vertrouwend in de
mensen !

Morgen zal ik proberen enkele foto's van hem te vinden...

Bedankt Robbe voor wat je geschreven hebt, in de Sticky Poëzie van
de dag-Prentenkabinet, over je belevenissen met de trouwe vriend
van je jeugd ! Ik kan je begrijpen maar wat ik ook begrijp is de
reactie van veel mensen die zoiets moois nooit ervaren hebben.
En men moet wel bekennen dat een bende luidruchtige kauwen
soms agressief kan lijken !

Tot schrijfs en lieve groetjes van ons beiden

[neske]

Robbe

nog eens komen lezen en kijken




groetjes
neske

[Robol]

Beste bezoekers
-dtm en Janina: de mol is niet alleen een mijnwerker maar ook een kok met als specialiteit: de molsla. Onder de opgeworpen aarde van de molshopen blijven de bladeren van de paardenbloem lekker mals. Molsla is heel gezond en lekker naar het schijnt...maar ik heb het nog niet uitgetest.
-Rankje: mooi verhaal van je kauwtje...ja ze maken soms wel kabaal, maar dat behoort bij hun levenswijze. Elke vogel zingt zoals hij gebekt is.

Er zijn mensen die het geluid van spelende kinderen al irritant vinden. En mensen ja...ze kunnen ook luidruchtig zijn...zoals langs de lijn bij een voetbalwedstrijd.

Als tiener vond ik een jonge ekster...die ik met de paplepel grootbracht.
Een goede speelmakker maar...bij het uithangen van de was ging ze er regelmatig met de spelden vandoor.

-Neske, bedankt voor je geïllustreerd bezoekje !


mvg


Robbe

[ferry]

dag Robbe

Verbazend , die molshopen in bevroren grond , dat wist ik ook niet dacht dat het een winterslaper was !!Men leert hier nog altijd bij !!
Molsla ook nog niet geprobeerd !

Lees graag al jou gedichten en overal waar ik je tegenkom
lees ik ook graag jouw reaktie of wederwoord
Kan er mij steeds in vinden !!

De kauwen wonen hier aan de voorkant , de straatkant van het huis !
ze storen mij niet en vind ze zelfs mooi
in een gedicht vergeleek ik ze met kleine nonnetjes met grijze kap!!

Ik wou dat ik ook zo een tamme kauw of ekster had gehad
ik kan mij dat best voorstellen

Dank voor je bezoek en de foto van de bevroren
zwarte beek, kon je er niet op schaatsen !!

Liefs Fernanda

[Robol]

Bedankt Ferry voor de mollige mol

en hij wroet voort...

Vandaag was ik nog eens aan het ven.
Ik zag van ver een zilverreiger staan

In het ijskoude dooiwater

Of hij veel voedsel vindt, dat is de vraag

Heel dicht kon ik niet komen
alras klapwiegde hij de grauwe hemel in...

mvg

Robbe

[Norman12]

.
Niet alleen vlinders kunnen zijde spinnen



Wat spinnen kunnen spinnen
http://vimeo.com/35892706


Groetjes , Norman

[Dtm]

Dag Robbe,

en zo zijn we allemaal conservator.

De ene van een mol.
Of een zilverreiger. Die dan nog kan 'klapwiegen'.
Wat een heerlijke lapsus, Robbe.

Een andere bewaart dan weer weemoed
in herinneringen.

Ik heb het gevoel dat je dicht bij de natuur leeft.
Ben, helaas, slechts tot een toeschouwer opgegroeid.
Gebrek aan groene vingers.

mvg