Supermarkt André
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Is het zo erg tegenwoordig beste ChoerrelChoerrel schreef:Daar ga ik ook dikwijls wandelen, alhoewel op de Halve Maan ben ik al jaren niet meer geweest: teveel allochtonen en ik zou niet graag van zo'n franstalige allochtoon een mes in mijn buik krijgen.katana schreef:Vandaag goe weer , voor een wandeling met de hond op de Diestse wallen , in de omgeving van de Halve Maan ( kuuroord)
Je hebt toch je trouwe viervoeter en verdediger aan de leiband bij je , zou wel opletten, als ik een messenvechter was van allochtone afkomst
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad
-
Clausewitz - Lid geworden op: 15 mei 2009, 18:22
- Locatie: Vlaams Brabant
Sedert die in Diest zijn neergestreken in de negentigerjaren en huizen kochten in bepaalde straten, kelderden daar de vastgoedprijzen en verdwenen de oorspronkelijke bewoners.Nu hoor je van de Halve Maan nog alleen berichten in de kranten en op tv over incidenten tussen Marokkanen, die Vlaamse meisjes lastigvallen.Hetzelfde in Hofstade met massaal optreden van de lokale politie.Choerrel schreef:Daar ga ik ook dikwijls wandelen, alhoewel op de Halve Maan ben ik al jaren niet meer geweest: teveel allochtonen en ik zou niet graag van zo'n franstalige allochtoon een mes in mijn buik krijgen.katana schreef:Vandaag goe weer , voor een wandeling met de hond op de Diestse wallen , in de omgeving van de Halve Maan ( kuuroord)
Laatst gewijzigd door Clausewitz op 27 feb 2012, 14:47, 1 keer totaal gewijzigd.
Wie bewaakt de bewakers.
-
pitteke - Lid geworden op: 03 nov 2006, 17:57
- Locatie: dicht bij broek gevarenzone
werenfried, van morgen op radio 2 ,een zekere Chris Luyten verkondigde koud weg dat ze zulke naam nog nooit gehoord had, maar ja het was dan ook een pater die deze naam had, was ook weldoener na wereldoorlog 2.
is en blijft een vlaming.
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Herinneringen
Herinneringen , mijmeringen , melancholie ...
Bij mijn laatste THaise maaltijd , geserveerd voor mijn 80 ste verjaardag , in aanwezigheid van mijn dochter ,schoonzoon , mijn twee kleindochters en één vriend van de oudste kleindochter(22) laatste jaar KU Leuven TEW . kwamen herinneringen boven .
Mijn tijd kort af , maar de jeugd heeft nog veel tijd en plannen , maar mijn herinneringen van vroeger , plaatsen mij in een andere dimensie en das tof , verder uitleggen , begrijpen alleen senioren van rijpere( oudere) leeftijd ...
Katana ziet nu het leven anders , en vergeeft veel en vergeet veel , maar het beste blijft bovendrijven
Dat was zo het ongeveer en nu jullie , moet niet , maar mag
Herinneringen , mijmeringen , melancholie ...
Bij mijn laatste THaise maaltijd , geserveerd voor mijn 80 ste verjaardag , in aanwezigheid van mijn dochter ,schoonzoon , mijn twee kleindochters en één vriend van de oudste kleindochter(22) laatste jaar KU Leuven TEW . kwamen herinneringen boven .
Mijn tijd kort af , maar de jeugd heeft nog veel tijd en plannen , maar mijn herinneringen van vroeger , plaatsen mij in een andere dimensie en das tof , verder uitleggen , begrijpen alleen senioren van rijpere( oudere) leeftijd ...
Katana ziet nu het leven anders , en vergeeft veel en vergeet veel , maar het beste blijft bovendrijven
Dat was zo het ongeveer en nu jullie , moet niet , maar mag
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Minister Hilde Crevits legt de schuld van 60 miljoen op de schouder van de 65 -plussers die gratis met de bus rijden , dan maar zonder bus , laat ze leeg rijden , zonder senioren , voer ze af desoods , de snoodaards , de verwekkers van de huidige bevelvoerders ... 
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad
-
figaretto - Lid geworden op: 13 aug 2005, 14:10
- Locatie: waar de meeuwen schreeuwen boven 't golfgedruis...
"Het meest tragische dat een mens kan overkomen, is zonder twijfel te worden misverstaan", liet Sören Kierkegaard ooit optekenen en dat was meteen zijn meest bevattelijke stelling voor mij want al zijn overig geschrijf ging mijn petje flink te boven.
Zo was ik zelf ooit slachtoffer van een misverstand bij het uitoefenen van mijn wachtdienst voor de Dossin kazerne tijdens mijn opleiding als milicien op Sinksen in het jaar 66 van vorige eeuw.
Het is - of beter wàs - bekend dat soldaten die wacht hielden aan de poort van een kazerne, bepaalde rituelen in acht dienden te nemen bij de aankomst aan of doortocht door de poort van gegradueerden uit die kaki-kaste.
De soldaat van wacht beschikte over een wapen, weliswaar niet geladen, om bepaalde ritmische bewegingen uit te oefenen als begroeting voor de in of uit wandelende of rijdende overste. Dit wapen, een FN-geweer uit lang vervlogen tijden, ook toen reeds lang vervlogen, diende als attribuut om aan die begroetingsceremonie wat cachet te geven. Zoiets als een paal voor een hedendaagse paaldanseres. Zonder zo een ding sta je voor aap.
Voor zover ik me herinner geschiedden die begroetingen als volgt : wanneer niemand in aantocht was, dan stond je in ruststand ; d.w.z. gespreide beenstand en het geweer in de rechterhand losjes uit de heup schuinhoudend. Komt daar een onderofficier aangewandeld die de neiging vertoont om die lugubere kazerne binnen te treden, dan klap je je benen dicht, slaat het geweer tegen de rechterkant van je lijf en kijkt stoer en onbewogen voor je uit. Je moet er op letten dat je al die zaken tegelijkertijd doet, anders wordt dit een nogal komisch tafereel.
Het wordt dan weer anders wanneer een officier komt binnengeschreden. Men vergete al het vorige en bedenke dat hier wordt overgegaan tot het Presenteren van het geweer. het volstaat niet langer het geweer tegen je lijf te drukken, neen, je moet dit ding in een bepaalde richting tegen je borstkas houden, je benen nog strakker bij mekaar drukken en nog stoerer kijken dan dit het geval was bij een onderofficier.
Een van de zaken waarmee ik het moeilijk had bij mijn legerdienst en tijdens mijn wachtsessies aan de Dossin, was het onderscheid tussen onderofficieren en officieren. In pricipe is dit niet zo moeilijk : onderofficieren zijn getooid met strepen op hun mouwen terwijl officieren sterretjes dragen op de revers van hun kraag. Gouden sterretjes. Nu zijn daar wel uitzonderingen op : zo dragen onderofficieren met de graad van adjudant een zilveren ster op hun revers terwijl een onderluitenant dan weer een gouden sterretje draagt op dezelfde plaats. Het onderscheid is niet altijd duidelijk, zeker niet wanneer een milicien de zon in de ogen heeft tijdens zijn stoere blik aan de Dossin, richting Delobbe daar rechtover.
Maar hierover gaat het niet. Hier eisten andere dingen hun tol. In de vroege voormiddag kwam een adjudant de kazerne binnengewandeld en ik, als wachtend object, deed wat van mij verwacht werd : benen bij mekaar, geweer tegen mijn rechterkant aangedrukt en stoer voor mij uitkijkend. De man liep me even voorbij, draaide zich dan toch maar weifelend om, wendde zich schoorvoetend tot mij en sprak :
"Kijk, ik vind het zeer gepast dat ge deze groet brengt maar ge moet weten dat ik hier in de loop van de dag een tiental keer heen en weer loop tussen Dossin en Delobbe en gij hoeft daarom niet telkenmale die groet te herhalen voor mij hoor." Het bleek dat dit de man was die instond voor de frisdrankenautomaten en dergelijke in Delobbe, waardoor hij ook al eens door de ander miliciens ietwat oneerbiedig De Coca-Cola Adjudant werd genoemd. Ik vond het vooral oneerbiedig omdat dit de eerste beroepsmilitair was sedert mijn kennismaking met het oorlogsapparaat, die tekenen van menselijkheid vertoonde. Ik kon me niet voorstellen dat zo een charmante persoonlijkheid in tijden van oorlog zo maar een individu zou neerknallen omdat hij toevallig tot de andere groep behoorde. Ik zag hem eerder in staat om hem zijn excuses aan te bieden aan de vijand wegens de ongemakken die de zijnen aan de anderen zouden hebben veroorzaakt. Kortom, een man naar mijn hart. Ik aanvaardde dan ook zijn ridderlijke dispensaties met een beminnelijke glimlach en een lichte buiging.
Zo ongeveer een halfuurtje later komt de man terug uit Delobbe gewandeld en maakt aanstalten om de Dossin binnen te stappen, langs mij heen dus. Mij onze gentlemen's agreement herinnerende, neigde ik het hoofd vriendelijk in zijn richting, knipoogde even en mompelde zoiets als "Yoh, de Mannen !" avan la lettre, terwijl ik met de loop van mijn FN-geweer even achter mijn rechteroor krabde wegens jeuk.
En hier kom ik terug op Sören Kierkegaard en zijn misverstanden, misverstanden die iemands leven ten gronde kunnen vernietigen.
De man die daar als laatste de Dossin kwam aangespoeld was niet de man die ik dacht dat hij was. Mijn vergissing was begrijpelijk want ook hij droeg het uniform van adjudant met dezelfde zilveren ster op zijn revers en hij leek bepaald goed op mijn nieuwe vriend maar hij bleek het niet te zijn. Hij was de adjudant, verantwoordelijk voor de drill en discipline van de nieuwe recruten, een groep sukkels waarook ik toe behoorde.
Hij naderde me onheilspellend dicht en ik kon uit zijn blik opmaken dat hij niet de man was die enig bezwaar zou vertoond hebben om in oorlogstijden de vijand van dichtbij neer te knallen, laat staan dat hij zijn excuses zou aangeboden hebben voor mogelijke ongemakken. Uit de manier waarop hij me bekeek kon ik afleiden dat hij er spijt van had dat "DE Dood met de Kogel" slechts in tijden van oorlog van toepassing was. Gezien mijn frivool gedrag had hij er toen zeker gebruik van gemaakt.
Nu ja, ik besefte het misverstand maar het was moeilijk om me uit de situatie te redden. Een fractie van een seconde vloog het door me heen om te zeggen : "Excuseer, ik dacht dat u de Coca-Cola adjudant waart" maar mijn vlugge geest raadde mij dadelijk af om daar vanaf te zien. Smaad kwam ook toen nogal vlug om de hoek kijken.
Nu weet ik niet of dit toeval was maar dit voorval gebeurde op Sinksendag en hoewel ik toen reeds een religieus twijfelaar was, een agnosticus mag men ook wel zeggen, bleek plots de Heilige Geest over mij neder te dalen en inspireerde mij tot devolgende zin : "Excuseer me adjudant, ik dacht abusievelijk dat u mijn oom, de korpsoverste waart. Hij en ik maken zo al eens van die grapjes onder mekaar. Vandaar mijn nogal a-militaristische begroeting. Verschoning.
Of hij me echt geloofde weet ik niet maar met een zekere twijfel in zijn kwade blik stapte hij de kazernepoort binnen, mij ongemoeid latend.
Sedertdien ging ik s' zondaags opnieuw naar de mis. Blaise Pascal gedenkend : baat het niet, het schaadt niet.
Zo was ik zelf ooit slachtoffer van een misverstand bij het uitoefenen van mijn wachtdienst voor de Dossin kazerne tijdens mijn opleiding als milicien op Sinksen in het jaar 66 van vorige eeuw.
Het is - of beter wàs - bekend dat soldaten die wacht hielden aan de poort van een kazerne, bepaalde rituelen in acht dienden te nemen bij de aankomst aan of doortocht door de poort van gegradueerden uit die kaki-kaste.
De soldaat van wacht beschikte over een wapen, weliswaar niet geladen, om bepaalde ritmische bewegingen uit te oefenen als begroeting voor de in of uit wandelende of rijdende overste. Dit wapen, een FN-geweer uit lang vervlogen tijden, ook toen reeds lang vervlogen, diende als attribuut om aan die begroetingsceremonie wat cachet te geven. Zoiets als een paal voor een hedendaagse paaldanseres. Zonder zo een ding sta je voor aap.
Voor zover ik me herinner geschiedden die begroetingen als volgt : wanneer niemand in aantocht was, dan stond je in ruststand ; d.w.z. gespreide beenstand en het geweer in de rechterhand losjes uit de heup schuinhoudend. Komt daar een onderofficier aangewandeld die de neiging vertoont om die lugubere kazerne binnen te treden, dan klap je je benen dicht, slaat het geweer tegen de rechterkant van je lijf en kijkt stoer en onbewogen voor je uit. Je moet er op letten dat je al die zaken tegelijkertijd doet, anders wordt dit een nogal komisch tafereel.
Het wordt dan weer anders wanneer een officier komt binnengeschreden. Men vergete al het vorige en bedenke dat hier wordt overgegaan tot het Presenteren van het geweer. het volstaat niet langer het geweer tegen je lijf te drukken, neen, je moet dit ding in een bepaalde richting tegen je borstkas houden, je benen nog strakker bij mekaar drukken en nog stoerer kijken dan dit het geval was bij een onderofficier.
Een van de zaken waarmee ik het moeilijk had bij mijn legerdienst en tijdens mijn wachtsessies aan de Dossin, was het onderscheid tussen onderofficieren en officieren. In pricipe is dit niet zo moeilijk : onderofficieren zijn getooid met strepen op hun mouwen terwijl officieren sterretjes dragen op de revers van hun kraag. Gouden sterretjes. Nu zijn daar wel uitzonderingen op : zo dragen onderofficieren met de graad van adjudant een zilveren ster op hun revers terwijl een onderluitenant dan weer een gouden sterretje draagt op dezelfde plaats. Het onderscheid is niet altijd duidelijk, zeker niet wanneer een milicien de zon in de ogen heeft tijdens zijn stoere blik aan de Dossin, richting Delobbe daar rechtover.
Maar hierover gaat het niet. Hier eisten andere dingen hun tol. In de vroege voormiddag kwam een adjudant de kazerne binnengewandeld en ik, als wachtend object, deed wat van mij verwacht werd : benen bij mekaar, geweer tegen mijn rechterkant aangedrukt en stoer voor mij uitkijkend. De man liep me even voorbij, draaide zich dan toch maar weifelend om, wendde zich schoorvoetend tot mij en sprak :
"Kijk, ik vind het zeer gepast dat ge deze groet brengt maar ge moet weten dat ik hier in de loop van de dag een tiental keer heen en weer loop tussen Dossin en Delobbe en gij hoeft daarom niet telkenmale die groet te herhalen voor mij hoor." Het bleek dat dit de man was die instond voor de frisdrankenautomaten en dergelijke in Delobbe, waardoor hij ook al eens door de ander miliciens ietwat oneerbiedig De Coca-Cola Adjudant werd genoemd. Ik vond het vooral oneerbiedig omdat dit de eerste beroepsmilitair was sedert mijn kennismaking met het oorlogsapparaat, die tekenen van menselijkheid vertoonde. Ik kon me niet voorstellen dat zo een charmante persoonlijkheid in tijden van oorlog zo maar een individu zou neerknallen omdat hij toevallig tot de andere groep behoorde. Ik zag hem eerder in staat om hem zijn excuses aan te bieden aan de vijand wegens de ongemakken die de zijnen aan de anderen zouden hebben veroorzaakt. Kortom, een man naar mijn hart. Ik aanvaardde dan ook zijn ridderlijke dispensaties met een beminnelijke glimlach en een lichte buiging.
Zo ongeveer een halfuurtje later komt de man terug uit Delobbe gewandeld en maakt aanstalten om de Dossin binnen te stappen, langs mij heen dus. Mij onze gentlemen's agreement herinnerende, neigde ik het hoofd vriendelijk in zijn richting, knipoogde even en mompelde zoiets als "Yoh, de Mannen !" avan la lettre, terwijl ik met de loop van mijn FN-geweer even achter mijn rechteroor krabde wegens jeuk.
En hier kom ik terug op Sören Kierkegaard en zijn misverstanden, misverstanden die iemands leven ten gronde kunnen vernietigen.
De man die daar als laatste de Dossin kwam aangespoeld was niet de man die ik dacht dat hij was. Mijn vergissing was begrijpelijk want ook hij droeg het uniform van adjudant met dezelfde zilveren ster op zijn revers en hij leek bepaald goed op mijn nieuwe vriend maar hij bleek het niet te zijn. Hij was de adjudant, verantwoordelijk voor de drill en discipline van de nieuwe recruten, een groep sukkels waarook ik toe behoorde.
Hij naderde me onheilspellend dicht en ik kon uit zijn blik opmaken dat hij niet de man was die enig bezwaar zou vertoond hebben om in oorlogstijden de vijand van dichtbij neer te knallen, laat staan dat hij zijn excuses zou aangeboden hebben voor mogelijke ongemakken. Uit de manier waarop hij me bekeek kon ik afleiden dat hij er spijt van had dat "DE Dood met de Kogel" slechts in tijden van oorlog van toepassing was. Gezien mijn frivool gedrag had hij er toen zeker gebruik van gemaakt.
Nu ja, ik besefte het misverstand maar het was moeilijk om me uit de situatie te redden. Een fractie van een seconde vloog het door me heen om te zeggen : "Excuseer, ik dacht dat u de Coca-Cola adjudant waart" maar mijn vlugge geest raadde mij dadelijk af om daar vanaf te zien. Smaad kwam ook toen nogal vlug om de hoek kijken.
Nu weet ik niet of dit toeval was maar dit voorval gebeurde op Sinksendag en hoewel ik toen reeds een religieus twijfelaar was, een agnosticus mag men ook wel zeggen, bleek plots de Heilige Geest over mij neder te dalen en inspireerde mij tot devolgende zin : "Excuseer me adjudant, ik dacht abusievelijk dat u mijn oom, de korpsoverste waart. Hij en ik maken zo al eens van die grapjes onder mekaar. Vandaar mijn nogal a-militaristische begroeting. Verschoning.
Of hij me echt geloofde weet ik niet maar met een zekere twijfel in zijn kwade blik stapte hij de kazernepoort binnen, mij ongemoeid latend.
Sedertdien ging ik s' zondaags opnieuw naar de mis. Blaise Pascal gedenkend : baat het niet, het schaadt niet.
-
Mathieu - Lid geworden op: 03 nov 2003, 12:19
- Locatie: Aan de rand van de stad langs het groene bos
Choerrel schreef:Daar ga ik ook dikwijls wandelen, alhoewel op de Halve Maan ben ik al jaren niet meer geweest: teveel allochtonen en ik zou niet graag van zo'n franstalige allochtoon een mes in mijn buik krijgen.katana schreef:Vandaag goe weer , voor een wandeling met de hond op de Diestse wallen , in de omgeving van de Halve Maan ( kuuroord)
Oei dan wonen wij toch nog in een rustige streek blijkbaar.
Gisteren is historie, vandaag is weten, en morgen een misterie
-
Mathieu - Lid geworden op: 03 nov 2003, 12:19
- Locatie: Aan de rand van de stad langs het groene bos
Die ingesteldheid heb ik al langere tijd Katana. Alleen maar de mooie herrineringen blijven bewaren en voor de rest gewoon achteruit duwen en vergeten.katana schreef: Herinneringen
Herinneringen , mijmeringen , melancholie ...
Bij mijn laatste THaise maaltijd , geserveerd voor mijn 80 ste verjaardag , in aanwezigheid van mijn dochter ,schoonzoon , mijn twee kleindochters en één vriend van de oudste kleindochter(22) laatste jaar KU Leuven TEW . kwamen herinneringen boven .
Mijn tijd kort af , maar de jeugd heeft nog veel tijd en plannen , maar mijn herinneringen van vroeger , plaatsen mij in een andere dimensie en das tof , verder uitleggen , begrijpen alleen senioren van rijpere( oudere) leeftijd ...
Katana ziet nu het leven anders , en vergeeft veel en vergeet veel , maar het beste blijft bovendrijven
Dat was zo het ongeveer en nu jullie , moet niet , maar mag
Gisteren is historie, vandaag is weten, en morgen een misterie
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Bravo ' Het NIEUWSBLAD be.
Bij jullie kunnen wij nog reageren op elk artikel (bijna) .
Het Belang van Limburg en De Gazet van Antwerpen is vernieuwd ' misschien Koreaanse invloeden ' het volk is de massa ' bek toe
Bij jullie kunnen wij nog reageren op elk artikel (bijna) .
Het Belang van Limburg en De Gazet van Antwerpen is vernieuwd ' misschien Koreaanse invloeden ' het volk is de massa ' bek toe
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad
-
katana - Lid geworden op: 02 aug 2002, 17:20
- Locatie: Leopoldsburg , mijn home
Mathieu schreef:Die ingesteldheid heb ik al langere tijd Katana. Alleen maar de mooie herrineringen blijven bewaren en voor de rest gewoon achteruit duwen en vergeten.[/quote]katana schreef: Herinneringen
Herinneringen , mijmeringen , melancholie ...
Bij mijn laatste THaise maaltijd , geserveerd voor mijn 80 ste verjaardag , in aanwezigheid van mijn dochter ,schoonzoon , mijn twee kleindochters en één vriend van de oudste kleindochter(22) laatste jaar KU Leuven TEW . kwamen herinneringen boven .
Mijn tijd kort af , maar de jeugd heeft nog veel tijd en plannen , maar mijn herinneringen van vroeger , plaatsen mij in een andere dimensie en das tof , verder uitleggen , begrijpen alleen senioren van rijpere( oudere) leeftijd ...
Katana ziet nu het leven anders , en vergeeft veel en vergeet veel , maar het beste blijft bovendrijven
Dat was zo het ongeveer en nu jullie , moet niet , maar mag
Voel mij nu een prille tachtiger en voorruit met de geit
Senioren het zwijgen opleggen is een misdaad