Je bent zo ver in je kruistocht tegen je ingebeelde vijand dat je hem aan het verpersoonlijken bent.henriet schreef: En dat 'niets' is wat het denken niet verdragen kan.
Het kan er niets mee en daar begint 't gevoel van ondraaglijke machteloosheid.
Daar kan 't niet tegen en bindt de strijd aan.
Het denken is gewoon een proces in je brein; geen identiteit met emoties en gevoelens. Dat maak je er zelf van.
Mediteer eens wat, dat brengt je terug tot jezelf.
Idemhenriet schreef:Wat komt nu/daarna? is dus 'n typische vraag uit het denken.
Het heeft geen vrede met wat IS in DIT moment van Leven.
Het wil weten wat er verder nóg komt want DIT is nooit genoeg.
Weet jij (al) waarom jouw denken deze uitspraak als denigrerend opneemt? Hij is gewoon humoristisch bedoeld (met een zweem van satire).henriet schreef:cappa schreef:Aai, ik vrees dat ik weer niet neutraal genoeg ben geweest.
Weet jij (al) waarom het/jouw denken deze denegrerende uitspraak doet?
Dat is nl. hetgeen niet wil sterven.
Met alle geweld wil blijven, het centrale punt van Leven uitmaken en je daarmee van de Godsrealisatie afhoudt.
N.B. Ik b.v. doe hélémaal niét aan meditatie. (navelstaarderij)
Moet dat ook al sterven?
En dan een godsrealisatie in de plaats zeker? Nee bedankt.
P.S.: Jij zou niet misstaan op een preekstoel.
Beroep gemist?