Ik val hier in deze discussie op een ogenblik dat ze reeds een heel eind is gevorderd. Misschien zal ik daardoor wel herhalen wat anderen hier reeds gezegd hebben.
Ik denk dat Jezus wel degelijk bestaan heeft. Maar volgens mij moet er een fundamenteel onderscheid gemaakt worden tussen hetgeen de historische Jezus was en hetgeen na zijn dood door zijn volgelingen werd verteld. De historische Jezus was in de eerste plaats een gelovige en vrome Jood wiens naam Jehoshua (Hebreeuws) of Jeshuah (Aramees) was. Dat "Jezus Christus" (Jezus de gezalfde) werd er door Grieks sprekende volgelingen op gekleefd. Verder hoeft het ons niet te verbazen dat er hem zo bitter weinig over hem in de eigentijdse "literatuur". Want Jezus-Jehoshua was binnen zijn samenleving veeleer een marginaal figuur. Op religieus vlak was de Joodse samenleving destijds veeleer een wespennest. Er was een principiële en zeer diepgaande verdeeldheid tussen de groep van de Saducceeën (met aanhang vooral onder de Tempel-gezagsdragers) en de Farizeeën (de voorlopers van het hedendaagse Judaïsme). De eersten erkenden alleen maar de geschreven Torah, terwijl de tweede groep niet alleen de geschreven Torah erkende maar ook de mondeling overgeleverde interpretatie van die Torah (de Orale Torah). Daarnaast had je ook nog eens de Essenen die eigenlijk de pest hadden aan de vorigen en een soort afgezonderd ascetisch bestaan leidden in de woestijn van Juda. Verder werd die religieuze verdeeldheid nog eens doorkruist door een voortdurend sluimerende politieke koorts tegen de Romeinse bezetter. Daar was een soort guerillagroepering bij: de Zeloten. Er zijn aanwijzingen dat Jezus banden had met de Essenen, via Johannes De Doper.
Feit is dat Jezus niet de intentie had een nieuwe religie te stichten. Dat staat ondubbelzinnig vermeld in Mattheus, 23:2
Toen zei Jezus tegen het volk en tegen zijn leerlingen:
2 ‘De schriftgeleerden en de Farizeeën hebben zich bekleed met het gezag van Mozes.
3 Houd u dus stipt aan alles wat zij u zeggen, maar neem geen voorbeeld aan hun daden. Want ze doen niet wat ze zeggen.'
Het omsmeden van het gedachtengoed van Jezus tot een nieuwe godsdienst, het Christendom, is vooral het werk geweest van een afvallige Jood, Saulus, die zich op een bepaald ogenblik Paulus liet noemen. Daarna is er een steeds maar dieper gaande kloof ontstaan doordat het Christendom aan het oorspronkelijke Judaïsme van Jezus een reeks dogma's heeft toegevoegd die door geen enkele serieus gelovige Jood kunnen aanvaard worden. Ondermeer de theorie van de Drievuldigheid, de maagdelijke geboorte van Jezus, de bewering dat Jezus de Messias, het uithollen van de betekenis van het Joodse Pesachfeest door er een eigen "Pasen" van maken, hetzelfde met het Joodse Shavuot dat werd omgeturnd tot "Pinksteren", de (katholieke) "mis" met de "transsubstantiatie" enz. enz.
Kortom, het Christendom is, net zoals de Islam, een vervorming (en vooral misvorming) die uit het Judaïsme is gegroeid. En het merkwaardige is dat zowel het Christendom als de Islam allebei behept zijn met een bekeringsdrift. Het Judaïsme heeft dat volstrekt niet.