Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood
-
janx - Lid geworden op: 02 okt 2008, 19:52
@Reini
[...]Dan komt de gedachte soms op: stel dat...we mekaar toch terug zullen als we verenigd zijn in de dood: wat een zaligheid.
Daar klampen religieuzen zich aan vast: plaatsje in de hemel naast hun god en geliefden.
Inderdaad voor mij niet gelaten. Ze zijn gelukkiger dan wij in hun fantasieën.[...]
@janx
Veelal is de werkelijkheid anders.... je persoonlijkheid bepaald wie en wat je bent en als dat niet overeenkomt met die zgn geliefden dan zal je elkaar soms in duizenden jaren niet kunnen ontmoeten. ik vind het opmerkelijk als ik iets schrijf dan wordt dat gezien als een gelovige overeenkomstig als volgelingen van een kerk of instituut of dergelijke. Niets daarvan is waar.
Oh, zal men zeggen ... je hebt Jozef Rulof gelezen dus daar ben je een volgeling van. Hm ... als of elk boek die je leest dat je dan daar een volgeling van bent. Die boeken bevestigen veel van wat ik denk en ondervonden heb dat is alles, en dat is trouwens ook niet niks, het komt overeen met je eigen ontdekkingen maar dan ben je plotseling een fantast en een dromer ... nog gekker. Men generaliseert gewoon te veel als je het hebt over andere zaken dan het materialisme.
@Vesselin
Ik ben Paul Verhaeghe's "Het einde van de psychotherapie" aan het lezen en daarin legt hij goed uit dat het gevoel van 'identiteit' er bij de geboorte niet is en geleidelijk ontstaat door de wisselwerking van de 'infans' met zijn verzorgers en pas echt op menselijke wijze vorm krijgt dank zij het aanleren van een taal.
@janx
Dat is juist. Als je geboren wordt dan is al die parate kennis van een geleefd leven veelal weg gezonken naar je onderbewustzijn omreden dat het meestal een kleine honderd tot honderden jaren kan duren voor dat je, als het ware, ontwaakt tijdens de geboorte. Vergelijk dit als dat je zelf een zware diepe slaap hebt gehad meestal moet je je dan ook even oriënteren, zo ook mensen die een tijdje in coma hebben gelegen. En baby is meestal nog zo dicht bij zijn vorige situatie dat deze er weer in terug zakt, dus veel slaapt, of in een extreme geval totaal niet weet wat het overkomt en zijn /haar gevoel hierin uit door huilen en schreeuwen omdat het kind geen vermogen meer heeft om zich te kunnen uitdrukken in taal, die kennis is weg gezakt. Dus moet het leren om gevoel en willen om te zetten in klanken (taal). Dat kan jaren duren voor dat het weer in staat is om gevoelens om te zetten in de juiste klanken en dan nog is het aanwezige bagage aan gevoel ( je zelf ) dat, waar verdere ervaringen in het te leven leven je meer verruiming van je bewustzijn kan geven zowel in het goede, als wel in het verkeerde creativiteit, dit naar het volgen van je diverse verlangens die ontwaken tijdens je leven door wat je mee maakt en hoe je dit tot je neemt of afstoot mede door beïnvloeding van de levens omgeving.
Maar wat de mens ook onderneemt het is allemaal evolutie van het bewustzijn ( je zelf) in welke vorm je het ook doet maar het uiteindelijke zal zijn dat je dat bent geworden wat het leven wil zijn dat is, alwetend, alvoelend en een creatief scheppende levensenergie.
Welke kerk of geloofsgemeenschap leert je dit?
Natuurlijk is mijn schrijven zeer onvolledig het geeft allen maar een idee dat zaken anders kunnen liggen dan we meestal denken of denken te kunnen aantonen aan de hand van materie gedrag. Materie zelf is niet de werkelijkheid maar een evolutie middel voor het kunnen en laten ontwaken van de menselijk geest, 'je zelf" of je 'persoonlijkheid'. En de aarde is maar één van de vele materie soorten die de mens beleeft en zich kan eigen maken.
[...]Dan komt de gedachte soms op: stel dat...we mekaar toch terug zullen als we verenigd zijn in de dood: wat een zaligheid.
Daar klampen religieuzen zich aan vast: plaatsje in de hemel naast hun god en geliefden.
Inderdaad voor mij niet gelaten. Ze zijn gelukkiger dan wij in hun fantasieën.[...]
@janx
Veelal is de werkelijkheid anders.... je persoonlijkheid bepaald wie en wat je bent en als dat niet overeenkomt met die zgn geliefden dan zal je elkaar soms in duizenden jaren niet kunnen ontmoeten. ik vind het opmerkelijk als ik iets schrijf dan wordt dat gezien als een gelovige overeenkomstig als volgelingen van een kerk of instituut of dergelijke. Niets daarvan is waar.
Oh, zal men zeggen ... je hebt Jozef Rulof gelezen dus daar ben je een volgeling van. Hm ... als of elk boek die je leest dat je dan daar een volgeling van bent. Die boeken bevestigen veel van wat ik denk en ondervonden heb dat is alles, en dat is trouwens ook niet niks, het komt overeen met je eigen ontdekkingen maar dan ben je plotseling een fantast en een dromer ... nog gekker. Men generaliseert gewoon te veel als je het hebt over andere zaken dan het materialisme.
@Vesselin
Ik ben Paul Verhaeghe's "Het einde van de psychotherapie" aan het lezen en daarin legt hij goed uit dat het gevoel van 'identiteit' er bij de geboorte niet is en geleidelijk ontstaat door de wisselwerking van de 'infans' met zijn verzorgers en pas echt op menselijke wijze vorm krijgt dank zij het aanleren van een taal.
@janx
Dat is juist. Als je geboren wordt dan is al die parate kennis van een geleefd leven veelal weg gezonken naar je onderbewustzijn omreden dat het meestal een kleine honderd tot honderden jaren kan duren voor dat je, als het ware, ontwaakt tijdens de geboorte. Vergelijk dit als dat je zelf een zware diepe slaap hebt gehad meestal moet je je dan ook even oriënteren, zo ook mensen die een tijdje in coma hebben gelegen. En baby is meestal nog zo dicht bij zijn vorige situatie dat deze er weer in terug zakt, dus veel slaapt, of in een extreme geval totaal niet weet wat het overkomt en zijn /haar gevoel hierin uit door huilen en schreeuwen omdat het kind geen vermogen meer heeft om zich te kunnen uitdrukken in taal, die kennis is weg gezakt. Dus moet het leren om gevoel en willen om te zetten in klanken (taal). Dat kan jaren duren voor dat het weer in staat is om gevoelens om te zetten in de juiste klanken en dan nog is het aanwezige bagage aan gevoel ( je zelf ) dat, waar verdere ervaringen in het te leven leven je meer verruiming van je bewustzijn kan geven zowel in het goede, als wel in het verkeerde creativiteit, dit naar het volgen van je diverse verlangens die ontwaken tijdens je leven door wat je mee maakt en hoe je dit tot je neemt of afstoot mede door beïnvloeding van de levens omgeving.
Maar wat de mens ook onderneemt het is allemaal evolutie van het bewustzijn ( je zelf) in welke vorm je het ook doet maar het uiteindelijke zal zijn dat je dat bent geworden wat het leven wil zijn dat is, alwetend, alvoelend en een creatief scheppende levensenergie.
Welke kerk of geloofsgemeenschap leert je dit?
Natuurlijk is mijn schrijven zeer onvolledig het geeft allen maar een idee dat zaken anders kunnen liggen dan we meestal denken of denken te kunnen aantonen aan de hand van materie gedrag. Materie zelf is niet de werkelijkheid maar een evolutie middel voor het kunnen en laten ontwaken van de menselijk geest, 'je zelf" of je 'persoonlijkheid'. En de aarde is maar één van de vele materie soorten die de mens beleeft en zich kan eigen maken.
Alles is Één en die Éne is Alles.
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Ik vraag me wel af waarom dan de ene mens wel toegang tot andere dimensies gegeven wordt en anderen helemaal niet.
Misschien omdat we anders onmiddellijk de aarde zouden verlaten?
... Het is hier voor de meesten van ons allesbehalve leuk.
De werking van de evolutie is totaal amoreel en lijkt nog het meest op Schopenhauers 'blinde wil'. De ene soort vreet de andere op, met ons op kop, en het verschijnen van het denkvermogen heeft het alleen nog maar gecompliceerder en wreder gemaakt.
Ik discussieer hier niet over.
Ik heb geen toegang tot andere dimensies en moest het mij ooit overkomen zal ik het je zeker laten weten.
Misschien omdat we anders onmiddellijk de aarde zouden verlaten?
... Het is hier voor de meesten van ons allesbehalve leuk.De werking van de evolutie is totaal amoreel en lijkt nog het meest op Schopenhauers 'blinde wil'. De ene soort vreet de andere op, met ons op kop, en het verschijnen van het denkvermogen heeft het alleen nog maar gecompliceerder en wreder gemaakt.
Ik discussieer hier niet over.
Ik heb geen toegang tot andere dimensies en moest het mij ooit overkomen zal ik het je zeker laten weten.
-
Klaartje - Lid geworden op: 27 jan 2005, 17:22
- Locatie: Brecht
Overleven is gewoon "the law of the jungle" , de sterksten halen het steeds, zo zit de natuur in elkaar, helpt geen Lieve Heren aan 
"Een vriend is iemand, die als hij je een hand geeft eigenlijk je hart aanraakt."
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Inderdaad: "Wir arme Leut! Nicht als Arbeit unter der Sonne!" (Büchner: "Woyzeck")Klaartje schreef:Overleven is gewoon "the law of the jungle" , de sterksten halen het steeds, zo zit de natuur in elkaar, helpt geen Lieve Heren aan
Maar kun jij daar mee lachen?
Het is Heideggers: "Der Mensch ist gegen seinen Willen in die Welt geworfen und seine Sein ist ein Sein zum Tode."
De mens komt eigenlijk tegen de evolutie in opstand omdat hij 'zin' zoekt en hij beseft dat de dood het bewuste leven eigenlijk tot een absurditeit maakt.
-
Klaartje - Lid geworden op: 27 jan 2005, 17:22
- Locatie: Brecht
Veel waarheid in Vesselin..... het leven blijft apart en vaak boeiend, maar we moeten het naar bestvermogen "leven" en roeien met de spanen die we hebbenVesselin schreef:Inderdaad: "Wir arme Leut! Nicht als Arbeit unter der Sonne!" (Büchner: "Woyzeck")Klaartje schreef:Overleven is gewoon "the law of the jungle" , de sterksten halen het steeds, zo zit de natuur in elkaar, helpt geen Lieve Heren aan
Maar kun jij daar mee lachen?
Het is Heideggers: "Der Mensch ist gegen seinen Willen in die Welt geworfen und seine Sein ist ein Sein zum Tode."
De mens komt eigenlijk tegen de evolutie in opstand omdat hij 'zin' zoekt en hij beseft dat de dood het bewuste leven eigenlijk tot een absurditeit maakt.
"Een vriend is iemand, die als hij je een hand geeft eigenlijk je hart aanraakt."
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
-
rolija - Lid geworden op: 27 jan 2004, 17:41
In twee zinnen is hier alles gezegd, goed gedaan KlaartjeKlaartje schreef:Veel waarheid in Vesselin..... het leven blijft apart en vaak boeiend, maar we moeten het naar bestvermogen "leven" en roeien met de spanen die we hebbenVesselin schreef:Inderdaad: "Wir arme Leut! Nicht als Arbeit unter der Sonne!" (Büchner: "Woyzeck")Klaartje schreef:Overleven is gewoon "the law of the jungle" , de sterksten halen het steeds, zo zit de natuur in elkaar, helpt geen Lieve Heren aan
Maar kun jij daar mee lachen?
Het is Heideggers: "Der Mensch ist gegen seinen Willen in die Welt geworfen und seine Sein ist ein Sein zum Tode."
De mens komt eigenlijk tegen de evolutie in opstand omdat hij 'zin' zoekt en hij beseft dat de dood het bewuste leven eigenlijk tot een absurditeit maakt.
"Spel- en typfauten zijn doelbewust en tot grood jolijt van de leser gemaakd."
-
Zondervrees - Lid geworden op: 04 jul 2010, 22:00
Niets is minder waar. De natuurlijke staat van dieren, de mens inbegrepen, is een strijd om overleving: zien dat je aan genoeg eten komt om te overleven. Je krijgt daarbij geen rust: is er genoeg eten voor iedereen, dan wordt er vanzelf enthousiast voortgeplant tot er uiteindelijk toch weer niet genoeg eten is.Vesselin schreef:[...] "Wir arme Leut! Nicht als Arbeit unter der Sonne!" (Büchner: "Woyzeck") [...]
De meeste dieren leven min of meer permanent aan het randje van de hongerdood. En wij, de mens, willen alleen maar gelukkig zijn. Daar zijn wij dus helemaal niet voor gemaakt.
Moeten wij wenen of lachen met deze situatie? Geen van beide houdingen kan wat aan de situatie veranderen. De keuze is dus vrij en ik, ik lach dan liever.
Ni Dieu, Ni Maître
-
Zondervrees - Lid geworden op: 04 jul 2010, 22:00
Het is een kwestie van de waarheid onder ogen te zien en te accepteren.
Wat zeker niet uitsluit dat je geen vreugde kan beleven aan het leven. Alleen, 'gelukkig zijn' is niet de gewone menselijke conditie, en dat wordt wel eens vergeten: men eist het recht op geluk op terwijl dat helemaal niet bestaat.
Wat zeker niet uitsluit dat je geen vreugde kan beleven aan het leven. Alleen, 'gelukkig zijn' is niet de gewone menselijke conditie, en dat wordt wel eens vergeten: men eist het recht op geluk op terwijl dat helemaal niet bestaat.
Ni Dieu, Ni Maître
-
Klaartje - Lid geworden op: 27 jan 2005, 17:22
- Locatie: Brecht
Geluk is een gemoedsbeleving, die voor éénieder anders is, sommigen kunnen perfect tevreden zijn met bijvoorbeeld een warme zonnige dag, andere met een fiets of boottochtje, een lekkere maaltijd, kindergeluk, een lieve partner enz enz....... alles is vaak kortstondig, maar het moment beleven is al héél wat.Zondervrees schreef:Het is een kwestie van de waarheid onder ogen te zien en te accepteren.
Wat zeker niet uitsluit dat je geen vreugde kan beleven aan het leven. Alleen, 'gelukkig zijn' is niet de gewone menselijke conditie, en dat wordt wel eens vergeten: men eist het recht op geluk op terwijl dat helemaal niet bestaat.
Maar het leven blijft broos en "ongeluk" is er ook deel van.... daarom proberen te genieten van de kleine dingen, want alles ja.... is relatief
"Een vriend is iemand, die als hij je een hand geeft eigenlijk je hart aanraakt."
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
Auteur: Gabriel Garcia Marquez
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Dan begrijpen jullie toch wel dat mensen troost zoeken in irrationele overtuigingen?
Ik zou een paar dingen onder de aandacht willen brengen:
Ten eerste dat dat verlangen naar gelukkig zijn er is!
Het is misschien alleen maar de herinnering aan wat Freud de 'oceanische' beleving noemde: een gevoel van niet afgescheiden zijn in de prenatale toestand. Of het is misschien de herinnering aan de conflictloze onbewuste toestand van voor de geboorte.
Ten tweede is de mens als waarnemer twee stappen verwijderd van dat wat hem veroorzaakt heeft en in het beoefenen van de wetenschap zelfs drie:
Het gewaarzijn van zijn bestaan, de mentale interpretatie daarvan en het maken van modellen om te begrijpen van wat hij waarneemt.
Ik zou een paar dingen onder de aandacht willen brengen:
Ten eerste dat dat verlangen naar gelukkig zijn er is!
Het is misschien alleen maar de herinnering aan wat Freud de 'oceanische' beleving noemde: een gevoel van niet afgescheiden zijn in de prenatale toestand. Of het is misschien de herinnering aan de conflictloze onbewuste toestand van voor de geboorte.
Ten tweede is de mens als waarnemer twee stappen verwijderd van dat wat hem veroorzaakt heeft en in het beoefenen van de wetenschap zelfs drie:
Het gewaarzijn van zijn bestaan, de mentale interpretatie daarvan en het maken van modellen om te begrijpen van wat hij waarneemt.
-
Zondervrees - Lid geworden op: 04 jul 2010, 22:00
Dat mensen troost zoeken kan ik maar al te best begrijpen. Dat deze troost gevonden wordt in compleet irrationele, soms criminele, soms lachwekkende overtuigingen, dat kan ik niet altijd begrijpen.Vesselin schreef:Dan begrijpen jullie toch wel dat mensen troost zoeken in irrationele overtuigingen? [..]
Een mooi voorbeeld: de zogenaamde cargo-cultus. Ontstaan nabij een vliegbasis ergens in de stille Zuidzee. Inboorlingen zagen hoe op die vliegbasis vliegtuigen landden en daar allerlei kostbare vracht kwamen brengen. Om die grote vogels ook naar hen te lokken werden heelder namaak-luchthavens gebouwd... (zie ook wikipedia).
De kromme redenering achter die cultus is misschien begrijpelijk, maar blijft niettemin redelijk belachelijk. En ik zie geen wezenlijk verscil tussen de aanhangers van deze goederen-cultussen, Rulofjes, christenen en moslims van alle mogelijke strekkingen, ietsisten etc.
Ni Dieu, Ni Maître
-
dharma - Lid geworden op: 25 feb 2008, 09:39
- Locatie: overal en nergens
om even verder te breien op deze gedachten,Vesselin schreef:Dan begrijpen jullie toch wel dat mensen troost zoeken in irrationele overtuigingen?
Ik zou een paar dingen onder de aandacht willen brengen:
Ten eerste dat dat verlangen naar gelukkig zijn er is!
Het is misschien alleen maar de herinnering aan wat Freud de 'oceanische' beleving noemde: een gevoel van niet afgescheiden zijn in de prenatale toestand. Of het is misschien de herinnering aan de conflictloze onbewuste toestand van voor de geboorte.
Ten tweede is de mens als waarnemer twee stappen verwijderd van dat wat hem veroorzaakt heeft en in het beoefenen van de wetenschap zelfs drie:
Het gewaarzijn van zijn bestaan, de mentale interpretatie daarvan en het maken van modellen om te begrijpen van wat hij waarneemt.
- mag ik me dan afvragen in hoeverre dat we iets kunnen verlangen naar iets dat niet zou bestaan...
- indien we verlangen naar 'geluk', dan moet dat toch ergens bestaan? of zouden het alleen maar enzymen of endorfines zijn in de hersenen (?) die ons dat gevoel geven...
-
Vesselin - Lid geworden op: 28 jul 2012, 07:52
Zoals hierboven opgemerkt:Dharma schreef:- indien we verlangen naar 'geluk', dan moet dat toch ergens bestaan? of zouden het alleen maar enzymen of endorfines zijn in de hersenen (?) die ons dat gevoel geven...
We komen niet uit het niets vandaan... misschien is er inderdaad een herinnering aan een toestand van niet-afgescheiden-zijn.
Maar we beleven dat nu ook in de diepe slaap: dan is er geen enkel conflict.
Het is dat wat ons doet zeggen: "Wat heb ik lekker geslapen!".
Maar het gevoel van een afgescheiden individu te zijn is dan ook verdwenen.