Bewijs van het ontbreken van een leven na de dood

[Vesselin]

wie heeft er van van de antinomiën van Kant gehoord?

Die raken 'kant noch wal'... Ik heb er vanmorgen een paar horen tierelieren in het struikgewas tijdens mijn ochtendwandeling!
Look here baby!

[janx]

Denk eens na voor je post. Dan schrijf je zulke nonsens niet.

ach weet je, ik pas mij soms aan

[Fazal]

Soms ...? Liefst zeker he janx!?

[Vesselin]

Een andere kijk op reïncarnatie is de volgende:
Wij komen zogenaamd uit het 'niets' en worden een waarnemer die beseft: "ik besta".
Heb je er al eens over nagedacht wat de betekenis van het universum is als er niemand is om het waar te nemen?
Of het bestaat of niet heeft op zichzelf geen enkele betekenis, want er is niemand aanwezig om er betekenis aan te verlenen.
Na de dood verdwijn je weer in dat 'niets' waar je uit voortgekomen bent.
Wat verhindert dat het opnieuw gebeurt? Dat je weer een waarnemer wordt die beseft: "ik besta".
Maar die waarnemer hoeft geen enkele herinnering te hebben aan een 'vorig leven'.
Het is als de vlam van een kaars die uitgeblazen wordt en opnieuw aangestoken. Die nieuwe vlam heeft niets vandoen met het bestaan van die vorige vlam. Wat hen verbindt is de kaars. Het: "ik ben".

[angelica]

Dat is super mooi verwoord, Vesselin!
Niemand had dat beter gekund.

groetjes

[Reini]

Ik vind het juist geen andere kijk Vesselin; JUIST omdat niemand een herinnering heeft aan een vorig leven.
Moest dat wel zo zijn, had reïncarnatie zin.
Dat er hogere niveau's door dat verschijnsel zouden ontstaan is menselijke fantasie.
Dat het zoogdier mens het brein ontwikkelde om zich bewust te zijn van het universum is gewoon een gevolg van een aantal woekerende cellen in het dierlijke hersenpan die dat mogelijk maakte.
Het is de hovaardigheid van de mens die zich toeëigent om "alles te overzien".
Terwijl we gewoon het samengaan van ei-en zaadcel zijn zoals het zich al duizenden jaren afspeelt.
De mens is een verschijnsel in de evolutie en zal ook weer verdwijnen: elke soort kan met wat geluk een miljoen jaar bestaan en verdwijnt dan weer.
En het universum trekt zich daar niks van aan en gedijt voort.

[Vesselin]

Wat jij vergeet is: dat dat, wat jij hier beweert, een visie is van een mens. Het is noodgedwongen een interpretatie van wat waar is. Een interpretatie waar jij je in kan vinden. Maar het is de waarheid niet over wat de werkelijkheid in zichzelf is. Dat is wat Kant al noemde: de onmogelijkheid om het "Ding an sich" te kennen.
En nogmaals: al deze mededelingen zijn het gevolg van het feit dat jij het universum waarneemt. Wat is de zin van een universum zonder waarnemers?
Of het nu bestaat of niet heeft geen enkele betekenis.
Dus is de vraag: Waarom zijn er überhaupt waarnemers?

[Fazal]

Omdat de benieuwdheid en het zoeken naar, niet afgeremd kan worden.
Alleen de diepgelovigen, zal men van deze visie niet kunnen overtuigen.
Zij leven naar (zgz) gods woord, en trachten eigenlijk NIETS te achterhalen.
Hun god zorgt namelijk voor àlles, en zijzelf, hoeven zich daar verder niets van aan te trekken!

[Reini]

Vesselin schreef:
Dus is de vraag: Waarom zijn er überhaupt waarnemers?

De vraag hoeft zelfs niet gesteld te worden: er is geen waarom.
Het insinueert zoals Fazal ook stelt, dat er IETS is, dat zorgt dat mensen waarnemers kunnen zijn.
Maar alles is toeval, of je dat nu wil of niet.
Mensen die het woord toeval niet willen aanvaarden, kunnen misschien iets met: het is gelopen zoals het liep.

[janx]

Wij komen zogenaamd uit het 'niets' en worden een waarnemer die beseft: "ik besta".

Dit is wat met de mens is gebeurd, ( en niet eindigt mijn inziens).

Maar even los daarvan.
Als je het zo stelt dan betekend het dat de mens op het moment van de bevruchting informatie moet hebben om te kunnen uitgroeien naar dat, wat kan waarnemen, en zegt "ik besta". Van wie heeft dat vruchtje dan die informatie om het lichaam op te kunnen bouwen? Van de vader, de Moeder of van zich zelf, volgens jou dan?

[Fazal]

Heeft dat enig belang janx? Ik zou het niet weten.
Het is een feit dat als men zich bewust wordt van het leven, dat men kan zeggen: "ik besta"!
Meer hoeft dat dus zeker niet te zijn.

[Vesselin]

Waar komt de conclusie 'dat het toeval is' vandaan?
Het is een interpretatie van de mens als waarnemer. En daarenboven helemaal geen empirisch bewezen feit.
De mensen zijn gebrainwasht door de de sciëntistische wetenschapsjournalistiek die suggereert dat de wetenschap de antwoorden heeft op de existentiële vragen... die heeft ze helemaal niet!
Let wel: net zomin als de godsdiensten die hebben.
In de kennisfilosofie heet de opmerking 'dat alles toeval' is een 'hermeneutische decretering'. In mensentaal: men maakt van een onbewezen hypothese een bewezen feit. Het is helemaal geen bewezen feit!
Maar een mens heeft nu eenmaal een geloof nodig. Is het niet in god, dan maar in het toeval!
Zoals ik hierboven al betoogde: de wetenschap is een interpretatie van een interpretatie en valt niet samen met de waarheid, die spijtig genoeg door ons mensen niet gekend kan worden.

[Fazal]

Eigenlijk heeft het allemaal geen zin!
Men is zich bewust van het leven, dus, men mag tot de conclusie komen dat men bestaat!
Het is nuttelos daar nog iets meer achter te zoeken.
Sommigen blijven maar zoeken naar de zin van het leven, maar zullen nooit weten wat de zin ervan is! Volgens mij, heeft het leven op zichzelf, geen enkele zin.
Ik ga dus eigenlijk zonder dergelijke problemen door het leven.
En, ik voel mij daar eigenlijk wel goed genoeg bij.
Niettemin, zit ook ik met sommige vragen opgescheept.
Maar ik weet goed genoeg, dat ik daar nooit een zinnig antwoord op zal krijgen.
En dus, maak ik daar geen probleem van, want eigenlijk he, is dat geen probleem!
Het schept alleen maar problemen voor wie daar niet gerust in is.
Daar maken zij zelf een probleem van. Een probleem dat echter nooit zal opgelost geraken.
Het is voor hen gewoon een bezigheid lijk een ander. Voor mij niet gelaten.
Maar vragen en zoeken naar antwoorden die er niet zijn, is om problemen vragen.
Alsof er geen werkelijke problemen zijn, welke wel kunnen worden opgelost!

[Zondervrees]

De mensen zijn gebrainwasht door de de sciëntistische wetenschapsjournalistiek die suggereert dat de wetenschap de antwoorden heeft op de existentiële vragen... die heeft ze helemaal niet! [...] Zoals ik hierboven al betoogde: de wetenschap is een interpretatie van een interpretatie en valt niet samen met de waarheid, die spijtig genoeg door ons mensen niet gekend kan worden.

Dat de journalistiek wat suggereert zegt niets over de wetenschap. Je verder 'conclusies' zijn nergens op gestoeld. Waarom zou de mensheid de waarheid nooit kunnen kennen? Dat is het soort uitspraak dat je ook van een priester op een preekstoel hoort. Al even stellig. Al even onzinnig.
Wat zou het tenslotte? Wat als er een waarheid zou zijn die niet gekend kan zijn? What the fuck zou die waarheid er dan toe doen? Niets toch? Het lijkt er op dat Vesselin/Karlkraus het woordje 'god' heeft vervangen door 'de waarheid' die dan al even onkenbaar is maar al even goed zou moeten aanvaard worden als onbewijsbaar dus bestaand. Wat onkenbaar is bestaat niet.

[Wil.]

De wetenschap kán simpelweg de waarheid niet te weten komen, omdat haar werkwijze de inductie is. Zo simpel is dat.
Wie dat niet begrijpt, gaat best eens terug op de schoolbanken zitten.

Wie stelt dat de wetenschap dat toch ooit zal kunnen, die mag me eens uitleggen met welke methode ze dat zal doen. Ik ben luisterend.