een vorm van voortbestaan na de lichamelijke dood

[Henriette 2]

Ja, dat is eigenlijk te verwaarlozen...

Hè Janx?
Wat 'n inzicht ineens nietwaar?!
De wonderen lijken de wereld nog niet uit.

Let op: LIJKEN!

[angelica]

Klopt volledig Henriette, heb het vandaag nog mogen ondervinden in een situatie, het moet inderdaad als vanzelf gaan, dan pas ben je werkelijk jezelf. Zodra je jezelf ergens toe moet forceren (of iets onderdrukken) ontneem je jezelf die vrijheid al. Als je bvb iemand liefst snel wil terug zien, maar je dwingt jezelf ertoe om die iemand los te laten, dan geef je die iemand wel die mooie vrijheid, maar je ontneemt ze jezelf.
Henriette, het zijn onze emoties, onze behoeften, verlangens, onze noden, die ons onze vrijheid ontnemen, nietwaar?
Het gedichtje van Janx is voor mij al heel leerzaam geweest !


lieve groetjes

[Henriette 2]

Henriette, het zijn onze emoties, onze behoeften, verlangens, onze noden, die ons onze vrijheid ontnemen, nietwaar?
Het gedichtje van Janx is voor mij al heel leerzaam geweest !


lieve groetjes

Wanneer je alle emoties gewoon hun gang laat gaan is er niets aan de hand, toch?
Emoties zijn niets anders dan energiestromen en zo voelen dan ook.
Wanneer ze vrij mogen stromen is er geen probleem, het is het ze niet willen voelen wat ze tot probleem maakt.
Dan ontstaat het innerlijke gevecht tegen de emotie(s)

Tenslotte is dat een weigering om te leven.

Al die zaken (emoties, behoeften, verlangens, noden) helemaal laten zijn is de volledige vrijheid.
Je kunt 't zelf voelen.

Lieve groetjes terug!

[angelica]

Ik word hier even stil van. Klopt ook al weer.

lieve groetjes

[Henriette 2]

idd.

Wanneer alle emoties doorleefd zijn (vrijelijk hebben mogen stromen) dan word 't helemaal stil....
Helemaal stil....

Dan wordt 't helemaal stil in jou...niks geen gekrakeel en gesputter en gedonder meer in je hoofd.
Geen filters meer waardoorheen je kijkt.
Geen pogingen meer om boven anderen uit te willen steken.
Geen pogingen meer om iets voor te stellen.
Geen aanzien, geen status.
Geen zelfbeeld.

Dat is zuiver bewustzijn..vrede...liefde.

[angelica]

ja, Henriette, en hier zijn de volgende stukken van het gedicht van toepassing :

het moeten zet achter tralies, met monsters om me heen op wacht,
afwijzing, woede en vernedering, maar ik ben het die mezelf veracht.
Ik maak van willen meestal moeten, omdat ik steeds naar iets verlang,
goedkeuring, liefde of aanvaarding, daarom ben ik altijd bang.

..............
Als niets meer moet, kan ik je ontmoeten, gewoon omdat het dan zo gaat
niet meer de eis ontmoet te worden, geen angst meer dat je me verlaat.
Want zonder moeten is er vrijheid, vol liefde en humor spoort ze me aan
om elk aspect van mezelf te beminnen, en zo het leven aan te gaan.

en om dan vrede en rust in jezelf te kunnen omarmen.

lieve groetjes,

[Henriette 2]

Yes! heel raak!
Mooi!

[cappa]

Wanneer alle emoties doorleefd zijn (vrijelijk hebben mogen stromen) dan wordt 't helemaal stil....
Helemaal stil....

Ja, dat schreef ik enkele dagen geleden nog, zij het onder andere woorden.

[Henriette 2]

Ik heb je al eens gezegd dat je nu van alles hier plaatst dat je eerder belachelijk maakte.
En ook toen heb je dat weer ontkend.

Je bent dus altijd weer te snel met je oordeel.

Om preciezer te zijn: wanneer je iets niet (goed) begrijpt maak jij het meteen belachelijk en wanneer je later hetzelfde wel begrijpt ga je dat doodleuk plaatsen alsof het nieuw is.

Dat is even nadenken hè?

[cappa]

Hoe gij iets interpreteert, dat is uw zaak. Dat schrijft ge zelf regelmatig.

[angelica]

Lieve Henriette, ook logisch? Dat komt omdat, pas als alles uit eigen inzicht kan geschieden (als vanzelf, spontaan dus), ook werkelijk waarde heeft voor de mens. Daarvoor kan men enkel maar aanvaarden of ontkennen.
Daarom vind ik de boodschappen van enkelen hier zo waardevol : laat het spontaan gebeuren, gewoon je leven leven? Dit gedachtegoed werkt ontspannend voor de mens, gewoon jezelf mogen zijn en gewoon je leven leven. Wat een verschil met wat ons aangeleerd werd (en wordt), niet waar?


Nog even dit :
Die rust in ons, dan achteraf, dan is eigenlijk onze werkelijke aard. Iedereen kan kalm zijn als er geen bijkomende zorgen zijn, als niets meer zonodig moet, als je gewoon mag zijn... .

Wij zijn de stilte van de oceaan
omgevormd tot de bewegende energie van de golven
als die stilte kan gevoeld worden
kan het leven geleefd worden
zoals je in werkelijkheid bent
zolang dat moeten er is
ontkracht je je .

ik las onlangs iets : "bemin de stilte in je wezen"...
Vond het mooi, maar misschien niet helemaal correct;
die stilte is niet IN je wezen, maar die stilte IS je wezen, jij bent die stilte.
Jij bent niet je gevoelens, niet je gedachten, maar je gedachten en gevoelens zijn verschijningsvormen van die stilte, die jij bent.
(beweging komt voort uit die stilte, energetisch)

Dus, daarom gebeurt die ervaring van stilte als meditatie plaatsvindt.
En nu noem ik bewust niet het werkwoord mediteren op of stil zijn, of ervaren, want niet van dit alles kun je "doen", het overkomt je. Je kunt het met niets forceren, het gebeurt of het gebeurt niet.

Al het leven in de mens, in alles, is een energetische vorm van die stilte, maar die stilte die je bent, is de grondslag van al het leven dat er is. Maar leven is beweging.

Ik voel dat je enkel in meditatie die stilte werkelijk kunt ervaren.
Weet je, je kunt erover schrijven, spreken, je kunt de inzichten hebben, je kunt profeteren, maar als je die energie niet aanvoelen kan, als dat niet spontaan gebeurt, dan ben je als een theoreticus met twee linker handen. Je kunt er wel over spreken, maar je komt er een keer toe om het te zijn, ook dat gebeurt uit zichzelf : gewoon je leven leven, evolutie.

Vriendelijke groet,

[Zondervrees]

Ik geloof steevast in een voortbestaan na het lichamelijke overlijden. […]

En dus doe je er alles aan om achter het minste ogenschijnlijk raadselachtig fenomeen bewijzen te zoeken. Dat moge blijken uit je verhaal.

Mijn schoonmoeder ligt zwaar ziek in het ziekenhuis.
Dagen na elkaar neemt ze afscheid van ons, ook al is ze onwetend omtrent de ernst van haar toestand.

Je bent al wat ouder, je voelt je absoluut niet lekker, je ligt in het ziekenhuis maar je bent onwetend omtrent de ernst van je toestand?

Ze vertelt me dat ze de weken ervoor, toen ze nog thuis was, steeds erg bang was, maar dat ze er nu naar verlangt om te kunnen gaan. Wij zijn allemaal sprakeloos, en erg aangedaan. Ze "ziet" mensen die reeds overleden zijn, o.a. mijn schoonvader. Ze wil zijn hand grijpen, maar hij is verborgen achter een gordijn van mist, zo zegt ze. "hij verdwijnt achter de mist als ik naar zijn hand grijp". Ze spreekt tegen mijn schoonvader, ze spreekt met overledenen. Ze vertelt ons dat een goede vriend, Jos, met haar zal vertrekken, dat hij er klaar voor is. Enkele dagen later vernemen we dat Jos in het ziekenhuis op de intensieve voor zijn leven vecht.

En jouw schoonmoeder kon dat absoluut niet weten? Kom nou. Bovendien, als zij zo goed wist dat Jos 'met haar ging vertrekken', hoe komt dat zij toen niet 'vertrokken' is, maar jaren later overleed? En de Jos, heeft die toen ook maar nog een paar jaar gewacht?

Hoe kon zij dit in godsnaam weten? Gegokt? Een hallucinatie die "toevallig" uitkomt?

Hoe kon zij weten dat de Jos op de intensieve lag? Je vergeet de meest voor de hand liggende reden: gehoord van een andere bezoeker of van de verpleging.

Een dag later zit ik, samen met mijn man aan haar bed. Ze is wakker.
Ze kijkt me aan en krijgt tranen in haar ogen. Ze begint een verhaal te vertellen over een moeilijk leven, en ik luister met ongeloof naar haar verhaal. Want zij vertelt exact een deel van mijn levenservaringen, maar het waren ervaringen waar ik nooit over gesproken had. Het waren zaken waar niemand weet van had, zelfs mijn man niet, het waren mijn eigen, diepe gevoelens die zij vertelde, maar dan alsof het haar zelf overkomen was. Ze vertelde alles in de "ik" vorm, maar het was mijn verhaal.

'Een deel van'… Welk deel? Ken je dat verhaal (gestaafd met herhaalde proefneming) waarin honderden studenten zich perfect herkennen in een persoonlijkheidsprofiel tot blijkt dat ze allen precies dezelfde tekst kregen? Heb je je schoonmoeder gevraagd hoe zij aan 'jouw' verhaal kwam? Of heb jij je gewoon herkend in bepaalde onderdelen van haar verhaal?

De volgende dag krijgt zij een inwendige bloeding en een hartstilstand .
Maar ze reanimeren haar, ze ligt dagenlang op intensieve. Als ze weer bij bewustzijn komt, kijkt ze ons aan en zegt : "jullie moeten je geen zorgen maken, ik ga nog niet".
???

Tjah, blijkt je schoonmoeder in een keer wat anders te zeggen dan voordien. Je zou van minder schrikken.

[…] Zo heb ik nog een hele reeks ervaringen die ik nooit heb kunnen verklaren, waarvoor ik jarenlang naar antwoorden zocht. Het enige antwoord dat ik tot op heden gekregen heb is dat er een vorm van voortbestaan is buiten het lichaam. […]

Je bovenstaande verhaal toont maar één ding aan: het heeft niets te maken met een leven na de dood. Maar voor elk fenomeen dat jou voor een raadsel stelt zie jij maar een oorzaak: een leven na de dood. Terwijl je de meest voor de hand liggende verklaringen gewoonweg 'vergeet'. Je bent blind voor de simpele, stomme werkelijkheid.

[angelica]

Een goededag, LIEVE Zondervrees,

Een aangenaam verlof gehad?
Ik ook. Tenerife heeft me goed gedaan. Helemaal relaxed nu en klaar om er weer in te vliegen.
We gaan nog leuke momenten beleven, gezellig samen hier op het forum.

Maar nu moet ik je helaas even verlaten; mijn partner en ik gaan even uit eten, dat is ook al heel erg lang geleden.

Ik weet dat je me intussen gaat missen maar je zult daar geen trauma aan overhouden, ik beloof het je.
ben zo snel mogelijk terug.

lieve groetjes

[cappa]

die stilte is niet IN je wezen, maar die stilte IS je wezen, jij bent die stilte.

Waar haal je dit? Daar zie ik geen enkele waarheid in.
't Is niet omdat een muziekinstallatie niet speelt, dat de stilte haar wezen is.

Dus, daarom gebeurt die ervaring van stilte als meditatie plaatsvindt.
En nu noem ik bewust niet het werkwoord mediteren op of stil zijn, of ervaren, want niet van dit alles kun je "doen", het overkomt je. Je kunt het met niets forceren, het gebeurt of het gebeurt niet.

Dat komt oorspronkelijk van Rajneesh.
Een beetje spelen met woorden. Je noemt dan meditatie het mogelijk resultaat van mediteren: de stilte. Dat kun je inderdaad niet forceren.
Maar de meditatie, in welke vorm ook, moet je wel degelijk 'doen'.

Al het leven in de mens, in alles, is een energetische vorm van die stilte, maar die stilte die je bent, is de grondslag van al het leven dat er is. Maar leven is beweging.

Opnieuw, waar haal je dit?

Ik voel dat je enkel in meditatie die stilte werkelijk kunt ervaren.

Neen. Maar meditatie is wel de meest gangbare weg om dit te ervaren.

Weet je, je kunt erover schrijven, spreken, je kunt de inzichten hebben, je kunt profeteren, maar als je die energie niet aanvoelen kan, als dat niet spontaan gebeurt, dan ben je als een theoreticus met twee linker handen. Je kunt er wel over spreken, maar je komt er een keer toe om het te zijn, ook dat gebeurt uit zichzelf : gewoon je leven leven.

Hier heb je volledig gelijk.

[angelica]

Ik haal dit alles uit de leer van yoga, ik haal het uit ondervindingen, interpretaties die later bevestigd worden....... . Raja yoga, achtvoudige pad van Patanjali,... . dit alles samen.

Maar dat met die stilte in meditatie heb ik zelf ondervonden nog voor het me verteld werd. Mijn ondervinding werd dus bevestigd tijdens de leer van yoga.

Wat die stilte betreft die je werkelijk bent : dat is wat overblijft, zuiver bewustzijn, stilte, dus dat is wat is. Die stilte is in jou, maar jij bent in die stilte. Jij bent die stilte. Alles andere buiten die stilte, zoals je psyche, lichaam, is veranderlijk en vergankelijk en aldus niet werkelijk. Alleen die stilte, die nu in je is, maar die je bent, dat wat er van je overblijft, dat is werkelijkheid, altijd en onveranderlijk.

vriendelijke groet