Verhalen uit de wereld
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
het zonnetje schijnt tussendoor;
ze zullen blij zijn in het dorp,
kindercarnavalstoet gaat voor de 41 jaar oprij,
gewoonlijk is het altijd goed weer maar frisje,
ga niet zien vandaag, altijd hang ik vol confetie,
en dat benik moe, lekker thuis bij de warmte lijven;
groetjes van krakje
een gedicht van hoop,
dit zal nodig zijn, de zon hebben we nodig
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
Gustilpe,
met:
Prettige vooruitzichten lees ik in 'lente op komst ' ..
Heerlijk zal het zijn ..
maar nu nog even geduld ...
Interessante tekst over de discriminatie van vrouwen in Peru
Zij hebben het onvoorstelbaar zwaar
Een fijne ervaring met 'Artiest geboekt'
In een gedichtje van 'Hoop' lees ik wat ik zo net aan 't denken was ..
eens zal ze er weer zijn, de zotte lente !
Jan Van Nijlen en Piet Paaltjes , terug dichter bij gebracht
Graag hier weer vertoefd , zoals altijd !
Lente groetjes -toch maar - , de lente bedoel ik !
elisa
met:
Prettige vooruitzichten lees ik in 'lente op komst ' ..
Heerlijk zal het zijn ..
maar nu nog even geduld ...
Interessante tekst over de discriminatie van vrouwen in Peru
Zij hebben het onvoorstelbaar zwaar
Een fijne ervaring met 'Artiest geboekt'
In een gedichtje van 'Hoop' lees ik wat ik zo net aan 't denken was ..
eens zal ze er weer zijn, de zotte lente !
Jan Van Nijlen en Piet Paaltjes , terug dichter bij gebracht
Graag hier weer vertoefd , zoals altijd !
Lente groetjes -toch maar - , de lente bedoel ik !
elisa
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Lieve Gustilpe,
VERHALEN UIT DE WERELD.
Ik denk dat jij even blij bent als ik
met de keuze van deze nieuwe Paus.
Een zuid-Amerikaan
die de armoede van zovelen kent,
en die de armen in zijn hart draagt.
Die terug wil naar een "arme kerk",
zoals in de begin periode.
De eerste stap is gezet.
Ik ben zeker dat nog vele goede
initiatieven zullen volgen.
Hij vraagt ons gebed,
het mijne krijgt hij zeker.
Ik heb je pb goed ontvangen,
dank u wel.
Lieve groet
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Krakje, elisa, Monika, Ria,
Bedankt dat jullie er waren met mooie werkjes en lieve woorden!
Ria,
Terecht is een woordje over Paus Franciscus op zijn plaats op deze topic:
VERHALEN UIT DE WERELD
Een nieuwe Paus: Paus Franciscus
Een trendbreuk in de Kerk? Zijn keuze voor de naam Paus Franciscus doet het wellicht vermoeden.
Ik ben heel blij dat er deze keer gekozen is voor een niet-Europeaan en dan nog iemand uit Zuid-Amerika, wie had dat verwacht!
Paus Franciscus, een eenvoudig man uit een werkmans gezin, een beminnelijk man, die opkomt voor de armen en een mens met een diep religieus geloof, dat staat mij bijzonder aan.
De Kerk moet terug naar haar roots, haar rijkdommen afwerpen en zich concentreren op de armen. Ik wil zo graag een arme Kerk zei de Paus aan de internationale pers.
Paus Franciscus wacht een zeer zware taak, zal hij een nieuw elan kunnen doen waaien in onze Westerse ontkerkelijkte maatschappij? Zal hij het geloof kunnen doen aanwakkeren in Europa? Hoe zal hij omgaan met de vele vragen omtrent geloof en Kerk, de ethische kwesties, de schandalen binnen de Kerk?
Zoveel vragen....
We hopen en bidden om sterkte voor deze Paus, dat zijn droom in vervulling mag komen.
Een immense taak rust op zijn schouders!
gustilpe
Bedankt dat jullie er waren met mooie werkjes en lieve woorden!
Ria,
Terecht is een woordje over Paus Franciscus op zijn plaats op deze topic:
VERHALEN UIT DE WERELD
Een nieuwe Paus: Paus Franciscus
Een trendbreuk in de Kerk? Zijn keuze voor de naam Paus Franciscus doet het wellicht vermoeden.
Ik ben heel blij dat er deze keer gekozen is voor een niet-Europeaan en dan nog iemand uit Zuid-Amerika, wie had dat verwacht!
Paus Franciscus, een eenvoudig man uit een werkmans gezin, een beminnelijk man, die opkomt voor de armen en een mens met een diep religieus geloof, dat staat mij bijzonder aan.
De Kerk moet terug naar haar roots, haar rijkdommen afwerpen en zich concentreren op de armen. Ik wil zo graag een arme Kerk zei de Paus aan de internationale pers.
Paus Franciscus wacht een zeer zware taak, zal hij een nieuw elan kunnen doen waaien in onze Westerse ontkerkelijkte maatschappij? Zal hij het geloof kunnen doen aanwakkeren in Europa? Hoe zal hij omgaan met de vele vragen omtrent geloof en Kerk, de ethische kwesties, de schandalen binnen de Kerk?
Zoveel vragen....
We hopen en bidden om sterkte voor deze Paus, dat zijn droom in vervulling mag komen.
Een immense taak rust op zijn schouders!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Gustilpe'ke,
Voor Paus Franciscus zal het een gelukkig toeval zijn dat de plechtigheid op de feestdag van Sint-Jozef, patroon van de universele kerk, plaatsvond, of bestaat toeval niet ?
een lieve groet
bo'ke
Voor Paus Franciscus zal het een gelukkig toeval zijn dat de plechtigheid op de feestdag van Sint-Jozef, patroon van de universele kerk, plaatsvond, of bestaat toeval niet ?
een lieve groet
bo'ke
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Norman,
mooie prenten bracht je mee, zowel jouw prenten als rijmpjes lijken onuitputtelijk, graag bekeken.
Krakje,
je bracht leuke werkjes, een rosse poes op de weegschaal
en musierende dames.
Hopelijk komt het goed met jouw buurvrouw!
Yna,
in jouw gecithje 'Hoelang nog' schrijf je waar iedereen op dat moment mee bezig is, ik hoorde deze ochtend de weerberichten van de komende dagen, geen verbetering, volgende week 2° Maar je hebt het goed verwoord.
bo'ke,
toeval of heeft Paus Franciscus er zelf voor gekozen geïnspireerd door het eenvoudig leven van Sint-Jozef, de timmerman, of is er meer aan de gang?
Ik ben blij en heb vertrouwen in deze Paus, hopelijk krijgt hij veel steun en kan hij zijn keuze voor de armen verder zetten. Blij dat je er was!
aan iedereen een heel fijne dag en een heel lieve dankjewel!
gustilpe
mooie prenten bracht je mee, zowel jouw prenten als rijmpjes lijken onuitputtelijk, graag bekeken.
Krakje,
je bracht leuke werkjes, een rosse poes op de weegschaal
en musierende dames.Hopelijk komt het goed met jouw buurvrouw!
Yna,
in jouw gecithje 'Hoelang nog' schrijf je waar iedereen op dat moment mee bezig is, ik hoorde deze ochtend de weerberichten van de komende dagen, geen verbetering, volgende week 2° Maar je hebt het goed verwoord.
bo'ke,
toeval of heeft Paus Franciscus er zelf voor gekozen geïnspireerd door het eenvoudig leven van Sint-Jozef, de timmerman, of is er meer aan de gang?
Ik ben blij en heb vertrouwen in deze Paus, hopelijk krijgt hij veel steun en kan hij zijn keuze voor de armen verder zetten. Blij dat je er was!
aan iedereen een heel fijne dag en een heel lieve dankjewel!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Gisteren bereikte mij het nieuws dat Istvàn Regöczi overleden is.
Tot mijn scha en schande had ik niet gezien dat zijn overlijdensbericht reeds in Kerk en Leven stond.
Istvàn Regöczi, een merkwaardig man
Waarschijnlijk kennen sommigen onder de lezers Istvàn, al is het door zijn boeken of van horen vertellen. Wij mochten Istvàn bezoeken in Budapest in 1996 maar later meer daarover.
Deze bijzondere man kwam voor het eerst als elfjarige knaap, samen met zijn broer en vele andere kinderen met de Hongaarse kindertrein in 1926 naar België – Vlaanderen –om aan te sterken.
Deken Vervaeke uit Poperinge had zich zich kandidaat gesteld om zo'n Hongaars kind op te nemen voor een periode van zes maanden, hij kreeg Istvàn toegewezen.
Iedere dag diende Stefaan, Vlaamse naam voor Istvàn, de mis van de deken. In die periode deed Stefaan een inzamelactie om zijn ouders te steunen. Als 12-jarige jongen verzamelde hij een enorme som geld (toen al duidelijk dat Istvàn veel in zijn mars had) maar het mocht niet baten, zijn ouders in Budapest gingen failliet en sukkelden in de grootste armoede verder. Moeder was de sterkhouder van het gezin want zijn vader was invalide vanwege een oorlogsletsel.
Na de vakantie keerde hij terug naar zijn geboorteland. Daar in Budapest rijpte het idee om terug naar Vlaanderen te komen om er voor priester te studeren. Op 14 juni vertrok hij van Budapest naar Vlaanderen ... te voet!
Na twee weken al (Istvàn noemde het de Voorzienigheid) kwam hij aan bij deken Vervaeke, zijn tweede vader, bij wie de bisschop van Brugge op bezoek was: zijn terugkomst ging niet onopgewerkt voorbij. Deken vervaeke liet Stefaan studeren aan het college te Poperinge, het klein seminarie van Roeselare en het groot seminarie van Brugge.
Na zijn priesterwijding te Brugge op 28 maart 1943, tegen het advies van zijn vele weldoeners in Vlaanderen die oorlogsgeweld verwachtten in Hongarije, keerde hij terug naar zijn stad Budapest. Hij haalde tussen bombardementen van de Duitsers en Russen door, weeskinderen uit de ruïnes. Verschillende Joodse kinderen danken zo aan hem hun leven. Kismama, zijn onvolprezen helpster, werd ernstig getroffen maar overleefde en gedurende vele jaren was zij als een moeder voor de weeskinderen.
Priester Stefaan Regöczi was in Hongarije een zeer Vlaamsvoelende priester: hij bad en brevierde altijd in het Vlaams en hij leerde zijn weeskinderen de Vlaamse Leeuw en vooral de Vlaamse Mariale liederen zingen. Zij droegen ook KSA-uniformen die hij uit Vlaanderen gekregen had. Tot op vandaag hangt in zijn kleine kapel op de Vrijheidsberg te Budapest de Vlaamse Leeuw uit.
Voordien had hij met zijn boek "Als Vlaanderen terugroept!" (Davidsfonds 1939) een bestseller van formaat geschreven zodat hij heel bekend was geworden. Ook zijn boek “Mijn Arendjongskens” werd verslonden.
In Vlaanderen ontstond de Hongaarse Vriendenkring en de VZW “Mijn Arendjongskens”, die deze onbaatzuchtige priester in zijn werk achter het ijzeren Gordijn daadwerkelijk steunden.
wordt vervolg.....
Tot mijn scha en schande had ik niet gezien dat zijn overlijdensbericht reeds in Kerk en Leven stond.
Istvàn Regöczi, een merkwaardig man
Waarschijnlijk kennen sommigen onder de lezers Istvàn, al is het door zijn boeken of van horen vertellen. Wij mochten Istvàn bezoeken in Budapest in 1996 maar later meer daarover.
Deze bijzondere man kwam voor het eerst als elfjarige knaap, samen met zijn broer en vele andere kinderen met de Hongaarse kindertrein in 1926 naar België – Vlaanderen –om aan te sterken.
Deken Vervaeke uit Poperinge had zich zich kandidaat gesteld om zo'n Hongaars kind op te nemen voor een periode van zes maanden, hij kreeg Istvàn toegewezen.
Iedere dag diende Stefaan, Vlaamse naam voor Istvàn, de mis van de deken. In die periode deed Stefaan een inzamelactie om zijn ouders te steunen. Als 12-jarige jongen verzamelde hij een enorme som geld (toen al duidelijk dat Istvàn veel in zijn mars had) maar het mocht niet baten, zijn ouders in Budapest gingen failliet en sukkelden in de grootste armoede verder. Moeder was de sterkhouder van het gezin want zijn vader was invalide vanwege een oorlogsletsel.
Na de vakantie keerde hij terug naar zijn geboorteland. Daar in Budapest rijpte het idee om terug naar Vlaanderen te komen om er voor priester te studeren. Op 14 juni vertrok hij van Budapest naar Vlaanderen ... te voet!
Na twee weken al (Istvàn noemde het de Voorzienigheid) kwam hij aan bij deken Vervaeke, zijn tweede vader, bij wie de bisschop van Brugge op bezoek was: zijn terugkomst ging niet onopgewerkt voorbij. Deken vervaeke liet Stefaan studeren aan het college te Poperinge, het klein seminarie van Roeselare en het groot seminarie van Brugge.
Na zijn priesterwijding te Brugge op 28 maart 1943, tegen het advies van zijn vele weldoeners in Vlaanderen die oorlogsgeweld verwachtten in Hongarije, keerde hij terug naar zijn stad Budapest. Hij haalde tussen bombardementen van de Duitsers en Russen door, weeskinderen uit de ruïnes. Verschillende Joodse kinderen danken zo aan hem hun leven. Kismama, zijn onvolprezen helpster, werd ernstig getroffen maar overleefde en gedurende vele jaren was zij als een moeder voor de weeskinderen.
Priester Stefaan Regöczi was in Hongarije een zeer Vlaamsvoelende priester: hij bad en brevierde altijd in het Vlaams en hij leerde zijn weeskinderen de Vlaamse Leeuw en vooral de Vlaamse Mariale liederen zingen. Zij droegen ook KSA-uniformen die hij uit Vlaanderen gekregen had. Tot op vandaag hangt in zijn kleine kapel op de Vrijheidsberg te Budapest de Vlaamse Leeuw uit.
Voordien had hij met zijn boek "Als Vlaanderen terugroept!" (Davidsfonds 1939) een bestseller van formaat geschreven zodat hij heel bekend was geworden. Ook zijn boek “Mijn Arendjongskens” werd verslonden.
In Vlaanderen ontstond de Hongaarse Vriendenkring en de VZW “Mijn Arendjongskens”, die deze onbaatzuchtige priester in zijn werk achter het ijzeren Gordijn daadwerkelijk steunden.
wordt vervolg.....
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
krakje,
hierbij mijn deelneming bij het overlijden van jouw overbuurvrouw,
sterkte!
...... vervolg
Met de hulp van zijn weeskinderen bouwde Stefaan eigenhandig een opvangtehuis dat reeds tijdens de bouwfase te klein werd: van overal in Hongarije kwamen de weeskinderen toe. Hij liet een noodkreet verschijnen in Belgische kranten en de hulp uit Vlaanderen en zelfs uit de USA stroomde toe. Stilaan echter nam de greep van de communisten toe en zijn doen en laten werd continu in de gaten gehouden. Hij werd ook door zijn nieuwe bisschop, die benoemd was geworden met goedkeuring van de staat, gehinderd in zijn werk en deze "collaborerende" bisschop stuurde hem telkens naar een andere parochie: hij werd een "zwerver voor God" wat ook de titel is van zijn laatste boek. Met zijn bisschop of collega's priesters die heulden met het regime, en zo waren de meeste, wilde hij niet samenwerken. Het kat en muis spel met de burgerlijke en geestelijke overheid duurde tot de val van het communisme in 1989. De 8 Arendjongskens die hij tot priester had gewijd , hadden de druk van het regime niet kunnen weerstaan en hadden Stefaan al verlaten.
In 1948, het jaar van de hevigste communistische repressie, werd in Brugge de V.Z.W. Het Werk der Arendjongskens gesticht. Tot in april 2011gaf deze V.Z.W. steun aan Stefaan Regöczi.. In de tijd van het communisme gebeurde dit clandestien. Er zijn periodes geweest dat zijn Vlaamse weldoeners geen contact meer met hem konden krijgen en niet wisten of hij nog wel in leven was. Dit was het geval bij zijn verblijf in een concentratiekamp (1949 - 1952), een periode trouwens waarin vele Hongaarse priesters verdwenen (vermoord) zijn. De overheid rekende er op dat hij zijn werk ging opgeven maar dit was zonder het geloof en de ijzeren wil van deze priester gerekend: te voet of met de fiets legde hij over slechte wegen ontelbare kilometers af om zijn weeskinderen die om veiligheidsredenen verspreid waren, godsdienstles, opvoeding en voedsel te verschaffen.
Voor de 'arendjongskens' was het leven van de ene dag op de andere, buren die zelf niets hadden kwamen eten brengen.
Op de meest penibele momenten, kwam onverwachts hulp. Stefaan noemde het de Goddelijke Voorzienigheid.
Een paar voorbeeldjes uit "Een zwerver voor God"
'Eens kwam ik juist op tijd toen een granaat een paard had neergeknald. De hongerige mensen bestormden het dode dier, dat in enkele ogenblikken in stukken was gereten. Men liet mij een volledige hesp en achterpoot voor mijn weeskinderen die altijd maar aangroeiden. Met moeite kon ik het vlees op mijn fiets binden om zo in Pestszenterzsébet te geraken. de mensen keken verwonderd naar die priester, die met een groot suk paardenvlees op zijn fiets voortzwoegde.
Een werkman sprak mij aan: "Waar naartoe met die paardenbil, eerwaarde"
"Ik breng die naar mijn hongerige weeskinderen".
Het was een grote verlichting toen die brave man me hielp de zwaarbeladen fiets voort te duwen. de kleinen ontvingen ons met jubelkreten. Het was al laat, maar mijn vriendelijke helper stak nog een handje toe om het vlees te snijden. Dankbaar gaf ik hem zijn deel. De vrouwen van de huishouding braadden onze kostbare buit en zo hadden wij dagenlang vlees, dat we al meerdere weken gemist hadden.
Een andere maal fietste ik naar de pastorie van Pacsirta. De streek leek zodanig uitgestorven dat ik met een gerust hart mijn fiets tegen de omheining plaatste. Vanuit zijn schuilplaats riep de pastoor mij toe:
"Hoe ben je hier geraakt? De Russen zijn nog slechts een paar honderd meter van hier. Ieder ogenblik kunnen zij doorbreken".
Haastig nam ik afscheid want ik hoorde de kogels al fluiten en de obussen ontploffen. Eén van mijn fietsbanden werd geraakt, zodat ik verplicht was lopen mijn fiets voort te duwen. Kogels suisden langs mijn oren.
wordt vervolgd....
hierbij mijn deelneming bij het overlijden van jouw overbuurvrouw,
sterkte!
...... vervolg
Met de hulp van zijn weeskinderen bouwde Stefaan eigenhandig een opvangtehuis dat reeds tijdens de bouwfase te klein werd: van overal in Hongarije kwamen de weeskinderen toe. Hij liet een noodkreet verschijnen in Belgische kranten en de hulp uit Vlaanderen en zelfs uit de USA stroomde toe. Stilaan echter nam de greep van de communisten toe en zijn doen en laten werd continu in de gaten gehouden. Hij werd ook door zijn nieuwe bisschop, die benoemd was geworden met goedkeuring van de staat, gehinderd in zijn werk en deze "collaborerende" bisschop stuurde hem telkens naar een andere parochie: hij werd een "zwerver voor God" wat ook de titel is van zijn laatste boek. Met zijn bisschop of collega's priesters die heulden met het regime, en zo waren de meeste, wilde hij niet samenwerken. Het kat en muis spel met de burgerlijke en geestelijke overheid duurde tot de val van het communisme in 1989. De 8 Arendjongskens die hij tot priester had gewijd , hadden de druk van het regime niet kunnen weerstaan en hadden Stefaan al verlaten.
In 1948, het jaar van de hevigste communistische repressie, werd in Brugge de V.Z.W. Het Werk der Arendjongskens gesticht. Tot in april 2011gaf deze V.Z.W. steun aan Stefaan Regöczi.. In de tijd van het communisme gebeurde dit clandestien. Er zijn periodes geweest dat zijn Vlaamse weldoeners geen contact meer met hem konden krijgen en niet wisten of hij nog wel in leven was. Dit was het geval bij zijn verblijf in een concentratiekamp (1949 - 1952), een periode trouwens waarin vele Hongaarse priesters verdwenen (vermoord) zijn. De overheid rekende er op dat hij zijn werk ging opgeven maar dit was zonder het geloof en de ijzeren wil van deze priester gerekend: te voet of met de fiets legde hij over slechte wegen ontelbare kilometers af om zijn weeskinderen die om veiligheidsredenen verspreid waren, godsdienstles, opvoeding en voedsel te verschaffen.
Voor de 'arendjongskens' was het leven van de ene dag op de andere, buren die zelf niets hadden kwamen eten brengen.
Op de meest penibele momenten, kwam onverwachts hulp. Stefaan noemde het de Goddelijke Voorzienigheid.
Een paar voorbeeldjes uit "Een zwerver voor God"
'Eens kwam ik juist op tijd toen een granaat een paard had neergeknald. De hongerige mensen bestormden het dode dier, dat in enkele ogenblikken in stukken was gereten. Men liet mij een volledige hesp en achterpoot voor mijn weeskinderen die altijd maar aangroeiden. Met moeite kon ik het vlees op mijn fiets binden om zo in Pestszenterzsébet te geraken. de mensen keken verwonderd naar die priester, die met een groot suk paardenvlees op zijn fiets voortzwoegde.
Een werkman sprak mij aan: "Waar naartoe met die paardenbil, eerwaarde"
"Ik breng die naar mijn hongerige weeskinderen".
Het was een grote verlichting toen die brave man me hielp de zwaarbeladen fiets voort te duwen. de kleinen ontvingen ons met jubelkreten. Het was al laat, maar mijn vriendelijke helper stak nog een handje toe om het vlees te snijden. Dankbaar gaf ik hem zijn deel. De vrouwen van de huishouding braadden onze kostbare buit en zo hadden wij dagenlang vlees, dat we al meerdere weken gemist hadden.
Een andere maal fietste ik naar de pastorie van Pacsirta. De streek leek zodanig uitgestorven dat ik met een gerust hart mijn fiets tegen de omheining plaatste. Vanuit zijn schuilplaats riep de pastoor mij toe:
"Hoe ben je hier geraakt? De Russen zijn nog slechts een paar honderd meter van hier. Ieder ogenblik kunnen zij doorbreken".
Haastig nam ik afscheid want ik hoorde de kogels al fluiten en de obussen ontploffen. Eén van mijn fietsbanden werd geraakt, zodat ik verplicht was lopen mijn fiets voort te duwen. Kogels suisden langs mijn oren.
wordt vervolgd....
vriendschap is het kostbaarste geschenk!