Verhalen uit de wereld
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Assa'ke,
jouw plaatje straalt lente
krakje,
heel mooie kleuren jouw werkje in een passende kader!
Bedankt dat jullie er waren, ik ga nog even verder met het verhaal van Istvàn, heel fijn dat jullie komen lezen!
Een heel fijne dag wens ik jullie!
Lieve groetjes,
gustilpe
..... vervolg
Op het einde van het vierde jaar in het interneringskamp kwam er verandering. Stalin was gestorven, de gevangenen kregen beter eten. Na korte tijd werden de eerste mensen vrijgelaten. Stefaan bleef er tot de laatste lichting. Toen hij werd vrijgelaten waren Vac (waar het tehuis geweest was van de Arendjongskens, en waar nu verscheidene arendjongskens verbleven bij gezinnen en waar zijn broer woonde) en Budapest verboden terrein.
“Waar wil u wonen?” snauwde de officier.
“In Mariaremete” bracht Stefaan uit “een dorpje van weinig belang”
“Net iets voor u dan “ zei de officier. De sukkelaar wist niet eens wat elk kind weet, dat Mariaremete de grootste bedevaartplaats was van Budapest.
Stefaan vond er zijn nicht Elisabeth, hij had haar gevraagd de arendjongskens zoveel mogelijk bijeen te houden. Ze was er in geslaagd enkele kinderen in Vàc te verbergen, maar dat het steeds gevaarlijker werd door de razzia’s. De jongste twee verbleven bij haar.
Van toen af kreeg Stefaan de ene opdracht na de andere van zijn bisschop. Hij bleef nooit lang op dezelfde plaats maar overal waar hij kwam begon hij clandestien zich te ontfermen over wezen. Zo begon het met twee en na korte tijd waren er weeral zestig. De bisschop wist niet meer wat hij met hem moest aanvangen, meer bekommerd voor zijn eigen vel. Stefaan stond op de zwarte lijst, werd geschaduwd. Het was het begin van een zwerversbestaan die bijna zijn hele verdere leven zou duren. Zijn arendjongskens waren verspreid, hij probeerde te achterhalen waar ze waren en bezocht hen, ettelijke kilometers heeft hij afgelegd per fiets.
Hij werd terug aangehouden (2de keer) op beschuldiging van spionage, maar na twee maanden kon hij beschikken.
Bij de Volksopstand in 1956 waar verscheidene van zijn, ondertussen volwassen, arendjongskens aan deelnamen overleed er één in de strijd. Zijn broer vertrok naar het Westen en onder zijn gevangenschap stierf zijn moeder, zware tijden!
In 1957 werd Stefaan weer aangehouden (3de keer).
Hij moest gaan zitten voor de luitenant die sprak:
“Wees er maar van overtuigd dat u beschuldigd wordt van spionage en verraad, en het eind zal de koord zijn”. Stefaan kwam terecht bij zakkenrollers, dieven en sluipmoordenaars.
De volgende beschuldiging was dat hij zijn Sasi’s (de grotere arendjonskens) zou aangezet hebben tot de Volksopstand. Zijn gevangenschap was vastgelegd voor 22 maanden maar na 13 maanden werd hij vrijgelaten, enkele van zijn arendjongskens stonden hem op te wachten aan de poort, hij kon zich geen betere ontvangst dromen. Stefaan wou de kleine Pityu bezoeken. Hij ging naar het opvoedingsgesticht om hem te vinden, Pityu was er niet meer. Met alle middelen heeft hij ernaar gezocht maar niet meer gevonden, zijn hart brak.
Vooraleer naar de gevangenis te gaan had hij maatregelen getroffen opdat het leven in Mariaremete voor zijn Arendjongkens vlot zou verlopen. Doch de vrouw die voor de kinderen zou instaan stond volledig onder de afbrekende invloed van haar familie. Ze hadden haar verteld dat er voor haar geen toekomst lag bij de Arendjongkens en dat Stefaan toch weer in de gevangenis zou geraken. Dat laatste was natuurlijk juist. Bovendien was zij doodsbang geworden van de politie.
Een derde van zijn straf was kwijtgescholden, dat betekende dat hij twee maanden lang onder politiebewaking stond, Budapest mocht hij niet verlaten. Hij moest zich iedere week aanmelden, hij werd van dichtbij gevolgd. Ze wisten dat hij naar het opvoedingsgesticht was geweest. Ook dat was verboden terrein, hij mocht zich niet meer met de opvoeding van kinderen bezig houden: VERBODEN! Als hij nogmaals in de gevangenis belandde zou het voorgoed zijn!
wordt vervolgd....
jouw plaatje straalt lente
krakje,
heel mooie kleuren jouw werkje in een passende kader!
Bedankt dat jullie er waren, ik ga nog even verder met het verhaal van Istvàn, heel fijn dat jullie komen lezen!
Een heel fijne dag wens ik jullie!
Lieve groetjes,
gustilpe
..... vervolg
Op het einde van het vierde jaar in het interneringskamp kwam er verandering. Stalin was gestorven, de gevangenen kregen beter eten. Na korte tijd werden de eerste mensen vrijgelaten. Stefaan bleef er tot de laatste lichting. Toen hij werd vrijgelaten waren Vac (waar het tehuis geweest was van de Arendjongskens, en waar nu verscheidene arendjongskens verbleven bij gezinnen en waar zijn broer woonde) en Budapest verboden terrein.
“Waar wil u wonen?” snauwde de officier.
“In Mariaremete” bracht Stefaan uit “een dorpje van weinig belang”
“Net iets voor u dan “ zei de officier. De sukkelaar wist niet eens wat elk kind weet, dat Mariaremete de grootste bedevaartplaats was van Budapest.
Stefaan vond er zijn nicht Elisabeth, hij had haar gevraagd de arendjongskens zoveel mogelijk bijeen te houden. Ze was er in geslaagd enkele kinderen in Vàc te verbergen, maar dat het steeds gevaarlijker werd door de razzia’s. De jongste twee verbleven bij haar.
Van toen af kreeg Stefaan de ene opdracht na de andere van zijn bisschop. Hij bleef nooit lang op dezelfde plaats maar overal waar hij kwam begon hij clandestien zich te ontfermen over wezen. Zo begon het met twee en na korte tijd waren er weeral zestig. De bisschop wist niet meer wat hij met hem moest aanvangen, meer bekommerd voor zijn eigen vel. Stefaan stond op de zwarte lijst, werd geschaduwd. Het was het begin van een zwerversbestaan die bijna zijn hele verdere leven zou duren. Zijn arendjongskens waren verspreid, hij probeerde te achterhalen waar ze waren en bezocht hen, ettelijke kilometers heeft hij afgelegd per fiets.
Hij werd terug aangehouden (2de keer) op beschuldiging van spionage, maar na twee maanden kon hij beschikken.
Bij de Volksopstand in 1956 waar verscheidene van zijn, ondertussen volwassen, arendjongskens aan deelnamen overleed er één in de strijd. Zijn broer vertrok naar het Westen en onder zijn gevangenschap stierf zijn moeder, zware tijden!
In 1957 werd Stefaan weer aangehouden (3de keer).
Hij moest gaan zitten voor de luitenant die sprak:
“Wees er maar van overtuigd dat u beschuldigd wordt van spionage en verraad, en het eind zal de koord zijn”. Stefaan kwam terecht bij zakkenrollers, dieven en sluipmoordenaars.
De volgende beschuldiging was dat hij zijn Sasi’s (de grotere arendjonskens) zou aangezet hebben tot de Volksopstand. Zijn gevangenschap was vastgelegd voor 22 maanden maar na 13 maanden werd hij vrijgelaten, enkele van zijn arendjongskens stonden hem op te wachten aan de poort, hij kon zich geen betere ontvangst dromen. Stefaan wou de kleine Pityu bezoeken. Hij ging naar het opvoedingsgesticht om hem te vinden, Pityu was er niet meer. Met alle middelen heeft hij ernaar gezocht maar niet meer gevonden, zijn hart brak.
Vooraleer naar de gevangenis te gaan had hij maatregelen getroffen opdat het leven in Mariaremete voor zijn Arendjongkens vlot zou verlopen. Doch de vrouw die voor de kinderen zou instaan stond volledig onder de afbrekende invloed van haar familie. Ze hadden haar verteld dat er voor haar geen toekomst lag bij de Arendjongkens en dat Stefaan toch weer in de gevangenis zou geraken. Dat laatste was natuurlijk juist. Bovendien was zij doodsbang geworden van de politie.
Een derde van zijn straf was kwijtgescholden, dat betekende dat hij twee maanden lang onder politiebewaking stond, Budapest mocht hij niet verlaten. Hij moest zich iedere week aanmelden, hij werd van dichtbij gevolgd. Ze wisten dat hij naar het opvoedingsgesticht was geweest. Ook dat was verboden terrein, hij mocht zich niet meer met de opvoeding van kinderen bezig houden: VERBODEN! Als hij nogmaals in de gevangenis belandde zou het voorgoed zijn!
wordt vervolgd....
Laatst gewijzigd door gustilpe op 30 mar 2013, 15:38, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
geef jullie nog een werkje voor Pasen,
deze mand met eieren zijn niet versierd,
en tegen zondag zou dit moeten gedaan zijn,
zodat de kindjes ze weer in de mand kunnen rapen,
groetjes van krakje
wat een leven heeft hij moeten doorstaan driestig
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
bo'ke, heel blij dat je kwam lezen!
Krakje en Assa'ke, mooie Paasplaatjes
en natuurlijk ook blij dat jullie komen lezen!
Leve groetjes,
gustilpe
..... vervolg
Voortaan besteedde Stefaan zijn aandacht aan de Bergkapel van de Putvallei. Hij verplaatste voor- en een zijkant om ze groter te maken. Natuurlijk werd hij aangeklaagd maar de Commissie van Historische Monumenten was hem goedgezind. Die mensen zagen in dat de verfraaiing van de kapel aan heel de omgeving ten goede kwam. Met de bevolking kreeg hij hechte relaties, de mensen steunden hem waar ze konden, zelfs jonge mensen. Ook de Vlaamse Zuster Beatrijs, die hem al sinds vele jaren regelmatig bezocht liet hem niet in de steek. De Mattiaskerk in Budapest werd gerestaureerd, Stefaan kreeg enkele kunstwerken voor zijn kapel.
Hij doorkruiste de stad met metro, bussen, trams, rennend van de ene plaats naar de andere om Mis te doen, te preken, te helpen in het parochiewerk, zieken te bezoeken, de H. Communie te brengen.
Stefaan woonde in het huis in Mariaremete die hij na zijn eerste aanhouding clandestien verbouwd had voor de arendjongskens.
Tot hij op een dag twee dames bezocht die belangeloos een tiental oude mensen verzorgden.
De gemeenteraad had beslist de huisjes waar de bejaarden woonden af te breken.
Stefaan stelde hen voor het huis in Mariaremete te betrekken met de bejaarde en bedlegerige mensen, en zo verhuisden de bejaarden naar Mariaremete en Stefaan naar Buda in de binnenstad. Het huis werd ‘Emmaüs' genoemd.
Er verscheen een artikel in het katholiek weekblad dat een Hongaarse priester met een groot hart zijn huis, dat hij voorbestemd had om er op rust te gaan, afgestaan had aan ouden van dagen. Het was meteen een oproep opdat de gelovigen edelmoedig zouden bijdragen voor de uitbreiding van dit huis, opdat nog meer bejaarden daar een onderkomen zouden vinden.
Het werd een succes, want de uitbreiding gaf plaats aan drieëntwintig mensen. En achteraan werden de fundamenten gelegd voor nog veertig kamers.
Een lichtpunt van dit huis was het bezoek van Moeder Teresa. Iemand stelde Stefaan voor: “Dit is Istvàn Regöczi , die het huis ten dienste heeft gesteld van de bejaarden". Moeder Teresa kuste hem op beide wangen. Toen Moeder Teresa weg was viel het hem in dat nog nooit iemand hem zo hartelijk bedankt en gebeden had voor alles wat hij voor de armen verwezenlijkt had.
Het Werk gaat verder…
Op zekere dag wensten twee zussen Stefaan te spreken.
“We hebben in uw homilies gehoord dat u vroeger weeskinderen opgenomen hebt. Ook wij zouden graag iets doen voor zulke kinderen”.
Het was hun plan eerst te zoeken naar een geschikt huis en zodra ze dat hadden, zouden ze kinderen uit een of andere instelling opnemen en hen een katholieke opvoeding geven. Stefaan was uiterst verwonderd, zo iets had hij nog nooit gehoord. Hij ging bij de zussen op bezoek, hij voelde er zich dadelijk thuis, het werd zijn Bethanië. Hij had nog altijd contact met staatsinstellingen, want in Vàc had hij veel van hun kinderen opgenomen voordat ze ontbonden werden. Nu verzekerden ze hem dat ze enkele kinderen aan die twee zussen wilden afstaan. De vader van de zussen woonde in Amerika, toen hij op bezoek kwam bij zijn dochters was hij aanstonds bereid een huis te kopen, het huis had een troosteloze aanblik, voorheen hadden er hippies gehuisd. Toen Stefaan de metsers aansprak het huis weer bewoonbaar te maken schrokken ze er zich voor terug. Stefaan begon er zelf aan maar kreeg goede hulp. Toen de eerste weeskinderen konden intrekken bij de twee zussen voelde Stefaan zich zielsgelukkig.
wordt vervolgd.....
Krakje en Assa'ke, mooie Paasplaatjes
en natuurlijk ook blij dat jullie komen lezen!
Leve groetjes,
gustilpe
..... vervolg
Voortaan besteedde Stefaan zijn aandacht aan de Bergkapel van de Putvallei. Hij verplaatste voor- en een zijkant om ze groter te maken. Natuurlijk werd hij aangeklaagd maar de Commissie van Historische Monumenten was hem goedgezind. Die mensen zagen in dat de verfraaiing van de kapel aan heel de omgeving ten goede kwam. Met de bevolking kreeg hij hechte relaties, de mensen steunden hem waar ze konden, zelfs jonge mensen. Ook de Vlaamse Zuster Beatrijs, die hem al sinds vele jaren regelmatig bezocht liet hem niet in de steek. De Mattiaskerk in Budapest werd gerestaureerd, Stefaan kreeg enkele kunstwerken voor zijn kapel.
Hij doorkruiste de stad met metro, bussen, trams, rennend van de ene plaats naar de andere om Mis te doen, te preken, te helpen in het parochiewerk, zieken te bezoeken, de H. Communie te brengen.
Stefaan woonde in het huis in Mariaremete die hij na zijn eerste aanhouding clandestien verbouwd had voor de arendjongskens.
Tot hij op een dag twee dames bezocht die belangeloos een tiental oude mensen verzorgden.
De gemeenteraad had beslist de huisjes waar de bejaarden woonden af te breken.
Stefaan stelde hen voor het huis in Mariaremete te betrekken met de bejaarde en bedlegerige mensen, en zo verhuisden de bejaarden naar Mariaremete en Stefaan naar Buda in de binnenstad. Het huis werd ‘Emmaüs' genoemd.
Er verscheen een artikel in het katholiek weekblad dat een Hongaarse priester met een groot hart zijn huis, dat hij voorbestemd had om er op rust te gaan, afgestaan had aan ouden van dagen. Het was meteen een oproep opdat de gelovigen edelmoedig zouden bijdragen voor de uitbreiding van dit huis, opdat nog meer bejaarden daar een onderkomen zouden vinden.
Het werd een succes, want de uitbreiding gaf plaats aan drieëntwintig mensen. En achteraan werden de fundamenten gelegd voor nog veertig kamers.
Een lichtpunt van dit huis was het bezoek van Moeder Teresa. Iemand stelde Stefaan voor: “Dit is Istvàn Regöczi , die het huis ten dienste heeft gesteld van de bejaarden". Moeder Teresa kuste hem op beide wangen. Toen Moeder Teresa weg was viel het hem in dat nog nooit iemand hem zo hartelijk bedankt en gebeden had voor alles wat hij voor de armen verwezenlijkt had.
Het Werk gaat verder…
Op zekere dag wensten twee zussen Stefaan te spreken.
“We hebben in uw homilies gehoord dat u vroeger weeskinderen opgenomen hebt. Ook wij zouden graag iets doen voor zulke kinderen”.
Het was hun plan eerst te zoeken naar een geschikt huis en zodra ze dat hadden, zouden ze kinderen uit een of andere instelling opnemen en hen een katholieke opvoeding geven. Stefaan was uiterst verwonderd, zo iets had hij nog nooit gehoord. Hij ging bij de zussen op bezoek, hij voelde er zich dadelijk thuis, het werd zijn Bethanië. Hij had nog altijd contact met staatsinstellingen, want in Vàc had hij veel van hun kinderen opgenomen voordat ze ontbonden werden. Nu verzekerden ze hem dat ze enkele kinderen aan die twee zussen wilden afstaan. De vader van de zussen woonde in Amerika, toen hij op bezoek kwam bij zijn dochters was hij aanstonds bereid een huis te kopen, het huis had een troosteloze aanblik, voorheen hadden er hippies gehuisd. Toen Stefaan de metsers aansprak het huis weer bewoonbaar te maken schrokken ze er zich voor terug. Stefaan begon er zelf aan maar kreeg goede hulp. Toen de eerste weeskinderen konden intrekken bij de twee zussen voelde Stefaan zich zielsgelukkig.
wordt vervolgd.....
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
Dag Gustilpe,
Heel graag ben ik je boeiend verhaal komen lezen ,
het verhaal over Istvàn , de redder van zovele weeskinderen
In die tijd kende ik twee Hongaarse meisjes
die hier liefdevol werden opgevangen door mensen van hier
Tevens schrijf je geschiedenis uit het Oostblok ,
waarvoor tevens mijn dank
Vrolijk en zalig Pasen,
elisa
Heel graag ben ik je boeiend verhaal komen lezen ,
het verhaal over Istvàn , de redder van zovele weeskinderen
In die tijd kende ik twee Hongaarse meisjes
die hier liefdevol werden opgevangen door mensen van hier
Tevens schrijf je geschiedenis uit het Oostblok ,
waarvoor tevens mijn dank
Vrolijk en zalig Pasen,
elisa
.-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Yna, heel mooi jouw Paaswerkje!
elisa, blij om je hier terug te zien en voor het mooie wat je schreef!
Monika, in de Ardennen is het een witte Pasen dit jaar, fijn dat je er was.
Een heel lieve dankjewel voor de bezoekjes en zeker voor het lezen van het verhaal Istàn!
Aan iedereen en iedereen die mocht voorbij komen een Zalig Paasfeest!
elisa, blij om je hier terug te zien en voor het mooie wat je schreef!
Monika, in de Ardennen is het een witte Pasen dit jaar, fijn dat je er was.
Een heel lieve dankjewel voor de bezoekjes en zeker voor het lezen van het verhaal Istàn!
Aan iedereen en iedereen die mocht voorbij komen een Zalig Paasfeest!
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
wens ieder een fijne Paaszaterdag,
morgen paaseieren rapen,
groetjes van krakje
gustilpe had die priester dan nooit eens rust,
die heeft in zijn leven de calvarieberg beklommen,
die verdien veel respect voor al wat hij gedaan heeft,
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.
-
schrijfster - Lid geworden op: 26 sep 2008, 16:16
- Locatie: nijmegen
Lieve Gustilpe
Zalige en Fijne Paasdagen toegewenst!!
Met warme groetjes
Schrijfster/Loes
Tonen wat je hebt,is niet laten zien wie je bent.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Jeanandrina, krakje, Morgenstern, schrijfster,
bedankt voor de mooie Paaswensen!
Straks vier ik Pasen met mijn familie en morgen is het hier eitjes zoeken
Pasen: een mooie dag om te eindigen met het verhaal Istvàn, een man met een bijzonder groot geloof en een onverzettelijke wilskracht!
...... vervolg
Pas na de val van het communisme kon Stefaan zijn activiteiten onbelemmerd verder zetten (maar inmiddels was hij 74 jaar) en werden zijn diensten erkend. De stad Vác benoemde hem tot ereburger. Op 17 december 1991 werd hij door het Opperste Gerechtshof van Hongarije volledig gerehabiliteerd. Hij kreeg ook erkenning vanwege het democratisch bestuur, dat hem in 2002 een hoge nationale onderscheiding toekende. Heel wat eretitels volgden en tv-zenders wijdden programma's aan zijn buitengewone leven. In 2004 werd in België een tentoonstelling gewijd aan zijn leven en zijn werk. Hij kwam bij die gelegenheid voor het laatst naar België. In 2010 kreeg hij de 'Parma Fidei - Shield of Faith', een erkenning die jaarlijks wordt uitgereikt sinds 2002 aan een priester die tijdens de communistische dictatuur trouw bleef aan kerk en geloof.
Hij had er in totaal 6 jaren gevangenschap opzitten.
In die lange jaren werd hij bestendig ondersteund door zijn Vlaamse vrienden. Tijdens de jaren die hij in concentratiekampen of gevangenissen was opgesloten kreeg hij ook ondersteuning vanwege de Belgische ambassade. Hij werd geholpen door Oostpriesterhulp, door kardinaal József Mindszenty en door paus Johannes-Paulus II. In Boedapest ontmoette hij in 1990, tijdens hun bezoek, koning Boudewijn en koningin Fabiola, alsook in 2002 koning Albert II en koningin Paola.
In 2011 werd Stefaan zwaar ziek, zijn werk moest hij uit noodzaak opgeven. Op 28 februari 2013 is hij op 98-jarige leeftijd overleden in Budapest. Zijn weldoeners uit Vlaanderen woonden zijn begrafenis bij in Budapest. De vzw “Het Werk der Arendjongskens” werd opgedoekt.
Nawoord:
Hoe wij Istàn Regöczi leerden kennen en mochten ontmoeten:
Op zekere dag, het moet in het jaar 1996 geweest zijn spraken wij op een of ander receptie af met nog drie andere bevriende koppels om Budapest en Praag te bezoeken.
De man van één van die koppels was een Hongaar gevlucht uit zijn land bij de opstand in 1956.
Een van de dames had vroeger op de school van Het heilig Hart in Heverlee, veel over Istvàn Regöczi gehoord en was zijn levenswandel blijven volgen.
Het idee groeide om Istvàn te gaan bezoeken in zijn bergkapel en er enkele liederen te zingen.
We waren met drie mensen van ons koor, (een sopraan, een alt en een bas). Een koppel zong in een koor in Terhulpen waaronder de Hongaar (een sopraan en een tenor). Twee mensen waren echtgenoten van koorleden, we zouden die wel voor de gelegenheid klaarstomen voor een gelegenheidskoortje, bleef over mijn echtgenoot die geen noot kan zingen, hij zou enkele foto’s nemen en filmen.
We planden onze reis en oefenden enkele liederen. De Hongaar bracht ons een Hongaars Marialied met partituur, hij leerde ons de uitspraak, ik leerde het lied aan.
De daaropvolgende zomer vertrokken we met twee wagens naar Budapest om er een vijftal dagen te verblijven. We logeerden bij een zekere Mevrouw Matula die een groot huis bewoonde in Buda. Overdag bezochten we de stad maar vroeg in de ochtend hielden we koorrepetitie op het terras van mevrouw Matula.
De laatste dag van ons verblijf trokken we naar de Bergkapel voor de avondmis. Stefaan wist niets van onze komst af. We dachten nog eens te repeteren voor de Mis aanving. Maar de kapel zat bijna helemaal vol, bleek dat het de gewoonte was voor de aanvang van de H.Mis gezamenlijk de rozenkrans te bidden, daarna werd het Heilig Sacrament uitgesteld.
Na de rozenkrans kondigden we ons bezoek aan, Stefaan was zeer blij verrast. We mochten plaats nemen op de eerste rij met ons zeven. Mijn echtgenoot bleef achteraan bij de orgelist. Het orgel was niet om aan te horen. We hadden drie tweestemmige liederen, het Hongaars lied, een Vlaamse Onze Vader (op de wijs van ‘Ware vriendschap) en voor het slot ‘Onze Lieve Vrouw’ van Vlaanderen voorzien. Telkens als we zouden zingen moest mijn man de orgelist tegenhouden te spelen.
Alles verliep heel vlot maar toen we het Hongaars lied inzetten (na de communie) begon iedereen spontaan mee te zingen, Istvàn deed teken naar de mensen dat ze moesten zwijgen, hij wou de eer aan ons.
Op het einde van de viering zetten we het “Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen” in. Stefaan was zichtbaar aangedaan en zong uit volle borst mee. Na de viering kregen we een daverend applaus.
We maakten verder kennis met Stefaan en Zuster Bea (die Stefaan hielp). We hebben nog een tijd nagepraat en ervaringen uitgewisseld op een bankje achter de kapel in de schaduw van een boom.
We keerden terug naar de stad per bus, Stefaan ging met ons mee want op vrijdagavond bezocht hij zieke en oude mensen, hij was toen 81 jaar.
Enkele jaren later ontmoetten we hem in Kortrijk bij een viering. Was het een late viering voor zijn 50-jarig priesterschap? Ik weet het niet meer maar een aandenken van dat jubileum steekt in mijn boek. Ik had mijn boek “Een zwerver voor God” meegenomen, Stefaan heeft het toen getekend “Met veel liefde Stefan Regöczi” woorden die ik koester.
Stefaan, een mens met een onverzettelijk geloof en een rotsvast vertrouwen in de Voorzienigheid, hij heeft zijn hele leven gebouwd, gebeden en gezwoegd voor de minsten!
Een mens om nooit te vergeten!
gustilpe
bedankt voor de mooie Paaswensen!
Straks vier ik Pasen met mijn familie en morgen is het hier eitjes zoeken
Pasen: een mooie dag om te eindigen met het verhaal Istvàn, een man met een bijzonder groot geloof en een onverzettelijke wilskracht!
...... vervolg
Pas na de val van het communisme kon Stefaan zijn activiteiten onbelemmerd verder zetten (maar inmiddels was hij 74 jaar) en werden zijn diensten erkend. De stad Vác benoemde hem tot ereburger. Op 17 december 1991 werd hij door het Opperste Gerechtshof van Hongarije volledig gerehabiliteerd. Hij kreeg ook erkenning vanwege het democratisch bestuur, dat hem in 2002 een hoge nationale onderscheiding toekende. Heel wat eretitels volgden en tv-zenders wijdden programma's aan zijn buitengewone leven. In 2004 werd in België een tentoonstelling gewijd aan zijn leven en zijn werk. Hij kwam bij die gelegenheid voor het laatst naar België. In 2010 kreeg hij de 'Parma Fidei - Shield of Faith', een erkenning die jaarlijks wordt uitgereikt sinds 2002 aan een priester die tijdens de communistische dictatuur trouw bleef aan kerk en geloof.
Hij had er in totaal 6 jaren gevangenschap opzitten.
In die lange jaren werd hij bestendig ondersteund door zijn Vlaamse vrienden. Tijdens de jaren die hij in concentratiekampen of gevangenissen was opgesloten kreeg hij ook ondersteuning vanwege de Belgische ambassade. Hij werd geholpen door Oostpriesterhulp, door kardinaal József Mindszenty en door paus Johannes-Paulus II. In Boedapest ontmoette hij in 1990, tijdens hun bezoek, koning Boudewijn en koningin Fabiola, alsook in 2002 koning Albert II en koningin Paola.
In 2011 werd Stefaan zwaar ziek, zijn werk moest hij uit noodzaak opgeven. Op 28 februari 2013 is hij op 98-jarige leeftijd overleden in Budapest. Zijn weldoeners uit Vlaanderen woonden zijn begrafenis bij in Budapest. De vzw “Het Werk der Arendjongskens” werd opgedoekt.
Nawoord:
Hoe wij Istàn Regöczi leerden kennen en mochten ontmoeten:
Op zekere dag, het moet in het jaar 1996 geweest zijn spraken wij op een of ander receptie af met nog drie andere bevriende koppels om Budapest en Praag te bezoeken.
De man van één van die koppels was een Hongaar gevlucht uit zijn land bij de opstand in 1956.
Een van de dames had vroeger op de school van Het heilig Hart in Heverlee, veel over Istvàn Regöczi gehoord en was zijn levenswandel blijven volgen.
Het idee groeide om Istvàn te gaan bezoeken in zijn bergkapel en er enkele liederen te zingen.
We waren met drie mensen van ons koor, (een sopraan, een alt en een bas). Een koppel zong in een koor in Terhulpen waaronder de Hongaar (een sopraan en een tenor). Twee mensen waren echtgenoten van koorleden, we zouden die wel voor de gelegenheid klaarstomen voor een gelegenheidskoortje, bleef over mijn echtgenoot die geen noot kan zingen, hij zou enkele foto’s nemen en filmen.
We planden onze reis en oefenden enkele liederen. De Hongaar bracht ons een Hongaars Marialied met partituur, hij leerde ons de uitspraak, ik leerde het lied aan.
De daaropvolgende zomer vertrokken we met twee wagens naar Budapest om er een vijftal dagen te verblijven. We logeerden bij een zekere Mevrouw Matula die een groot huis bewoonde in Buda. Overdag bezochten we de stad maar vroeg in de ochtend hielden we koorrepetitie op het terras van mevrouw Matula.
De laatste dag van ons verblijf trokken we naar de Bergkapel voor de avondmis. Stefaan wist niets van onze komst af. We dachten nog eens te repeteren voor de Mis aanving. Maar de kapel zat bijna helemaal vol, bleek dat het de gewoonte was voor de aanvang van de H.Mis gezamenlijk de rozenkrans te bidden, daarna werd het Heilig Sacrament uitgesteld.
Na de rozenkrans kondigden we ons bezoek aan, Stefaan was zeer blij verrast. We mochten plaats nemen op de eerste rij met ons zeven. Mijn echtgenoot bleef achteraan bij de orgelist. Het orgel was niet om aan te horen. We hadden drie tweestemmige liederen, het Hongaars lied, een Vlaamse Onze Vader (op de wijs van ‘Ware vriendschap) en voor het slot ‘Onze Lieve Vrouw’ van Vlaanderen voorzien. Telkens als we zouden zingen moest mijn man de orgelist tegenhouden te spelen.
Alles verliep heel vlot maar toen we het Hongaars lied inzetten (na de communie) begon iedereen spontaan mee te zingen, Istvàn deed teken naar de mensen dat ze moesten zwijgen, hij wou de eer aan ons.
Op het einde van de viering zetten we het “Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen” in. Stefaan was zichtbaar aangedaan en zong uit volle borst mee. Na de viering kregen we een daverend applaus.
We maakten verder kennis met Stefaan en Zuster Bea (die Stefaan hielp). We hebben nog een tijd nagepraat en ervaringen uitgewisseld op een bankje achter de kapel in de schaduw van een boom.
We keerden terug naar de stad per bus, Stefaan ging met ons mee want op vrijdagavond bezocht hij zieke en oude mensen, hij was toen 81 jaar.
Enkele jaren later ontmoetten we hem in Kortrijk bij een viering. Was het een late viering voor zijn 50-jarig priesterschap? Ik weet het niet meer maar een aandenken van dat jubileum steekt in mijn boek. Ik had mijn boek “Een zwerver voor God” meegenomen, Stefaan heeft het toen getekend “Met veel liefde Stefan Regöczi” woorden die ik koester.
Stefaan, een mens met een onverzettelijk geloof en een rotsvast vertrouwen in de Voorzienigheid, hij heeft zijn hele leven gebouwd, gebeden en gezwoegd voor de minsten!
Een mens om nooit te vergeten!
gustilpe
Laatst gewijzigd door gustilpe op 04 apr 2013, 19:30, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!