'Poëzie van de dag'

[Robol]

"Zo is dat !" zei ze toen ik haar vroeg
"Moet ik de strijk en de afwas doen?"
"Even geduld nog, " zei ze ook "Ik ga dadelijk naar de kroeg
ik neem alvast uit je brieventas wat poen..."


Robbe

[YNA]

Titels van de maand april.

Verbeter voortdurend uw werk, door het meermaals te doen. Die goede raad werd ons vroeger dikwijls gegeven. Het is zoals bij de lotusbloem, hoe meer men ze bekijkt, hoe mooier men ze vindt.
Zo beloven jongens en meisjes dikwijls dat ze voor altijd samen zullen blijven.
Doch in deze moderne tijd twijfelt men soms of het wel voor altijd zal zijn. Een belofte moet men niet zo vederlicht opnemen.
Als men het zonnetje ziet denkt men aan het lentebegin. Dan begint men op te fleuren en krijgt men goede moed om allerlei karweitjes op te knappen, te gaan wandelen of te fietsen.
Op de radio hoorde ik een liedje van "partir, c'est mourir un peu". Zo dacht ik nog eens aan vroeger toen we trouwden en in een huurhuisje gingen wonen, apart. In het begin had ik het er een beetje moeilijk mee. Weg uit het ouderlijk nestje. Wij woonden niet ver van ons thuis zodat we nog dagelijks naar huis reden. Misschien belachelijk, maar dat voelde bij ons zo niet aan. We konden onze ouders en zussen niet goed missen. Mijn broer was al langer getrouwd.
In onze albums zien we nog dikwijls naar de foto van onze trouw en naar de vele foto's van vroeger, toen we nog thuis waren, leuk om naar te kijken.
Het is nu al vele jaren later. Nu zeggen we nog dikwijls tegen mekaar "ik wil je niet kwijt", zoals we vroeger ook zeiden tijdens het dansen van een tango. We waren net twee tortelduifjes die genoten van elkaar. Konden we die tijd nog eens terug beleven en hoe we ons huwelijk voorbereidden.
Een krentenboompje is wat klein, maar de poes van de buurman beschouwt de oude linde als haar eigendom om op te krabben.
Het is alsof ze wil zeggen, de linde en ik, wij kunnen mekaar niet missen.
Alles wat men doet wordt niet altijd in dank aangenomen, dat zal iedereen al wel eens ondervonden hebben.
Als ik in de avondmijmering stilletjes zit te dromen denk ik nog wel eens aan een liefdesverklaring die ik kreeg van mijn man, toen die bij het leger moest gaan. Dat was voor hem een weg, hij was nogal verlegen om mij te vragen of ik zijn lief wou zijn. We hebben er later nog dikwijls mee gelachen en ik, ik was heel blij.
Canicross is mijn leven zei een buurman. Ik wist nog niet wat canicross was, want dat interesseerde mij niet. De één vindt zijn plezier in dit en de andere in iets anders, zo is dat.
Dat beetje geduld nog, dat is er soms wat teveel aan. Zo wordt er soms afgehaakt en heeft men er later spijt van.
We kregen onverwachts een nieuwe paus Franciscus. Naar men hoort een paus voor de armen. Dat is bij vele mensen in goede aarde gevallen.
Als je echt niet buiten moet blijf je op een regendag liever binnen.
Maar als de jonge lentezon zo maar op een lenteochtend je kamer binnen schijnt wil je vroeg opstaan en een lange wandeling maken in het groen .
Het was of de oude molen er ook van genoot want hij liet zijn wieken draaien.
We besloten om een wandeling te maken in het bloemenpark. De zon scheen hevig in onze ogen zodat ze traanden. We proefden zelfs het zout van onze tranen. We hadden beter een zonnebril opgezet.
We voelden ons gelukkig zoals een tulp in de vroege lente. De volgende dag als het nog zo zonnige wordt, hebben we besloten om te gaan fietsen.

Yna

[Robol]

Franciscus kon met vogels spreken
wat denk je: "Ook op een regendag?"
Maar neen, dan ging hij binnen preken
waar je nooit een vogel zag...


Robbe

[Robol]

De jonge lentezon, breed lachend in het hemelsblauw,
stond als vanouds te schijnen alsof ze nooit was weggeweest
Zomaar een lenteochtend, verdreven alle winterkou
de vogeltjes, de bloemen en de vlinders vierden feest...


Robbe

[Robol]

Weet je nog, die oude molen, waar dat meisje stond?
De molenaar van die mooie molen was toch zo verliefd !
Maar het zout van tranen viel op de mulle grond
toen ze hem liet staan, zijn hart was heel doorkliefd...

*********************************************

Een tulp in de vroege lente stak haar kopje naar omhoog
"Ha, eindelijk schijnt de zon," sprak ze "en blijft mijn kelkje droog."
Ja eindelijk is het droog en kunnen we weer gaan fietsen
want je wordt zo stram en stijf van al dat luie nietsen.

**********************************************

Alzo is straks april voorbij
Ik kom terug, tot ziens in mei !


Robbe

[Bosrankje]

'Het is zoals bij de lotusbloem, hoe meer men ze bekijkt, hoe mooier men ze vindt.'

Lieve Yna,

Hartelijk dank om weer een boeiende tekst neergepend
te hebben met de titels van de gedichten voor april aan
elkaar gelinkt !

Tot volgende maand ? Liefs van ons beiden

Alter en Rankje

[Bosrankje]

Beste Robbe,

Het was een origineel idee om dagelijks één strofe te plaatsen

Bedankt om nog altijd mee te doen en tot volgende maand

Lentegroetjes van Alter en Rankje

[Bosrankje]

Saepe stilum vertas (uit de Satire van Horatius) is mij altijd
bijgebleven omdat onze leraar Latijn, die een perfectionnist
was, ons altijd zei : 'Verbeter voortdurend uw werk' !
Ik heb het dikwijls geprobeerd maar het was soms heel moeilijk !

Tientallen jaren later, toen ik wekelijks naar de Tibetaanse
Boeddhisten ging om te leren mediteren, ontdekte ik de betekenis
van de lotusbloem. Deze heilige bloem, die groeit op met haar
wortels in de modder maar bloeit open in het licht boven het water,
zonder dat er maar één spoortje modder op de bloem of aan de
bladeren te bespeuren is, symboliseert de puurheid en de schoonheid
van de ziel.

Ik zou zo graag voor altijd, iedereen waarvan ik hou bij mij willen
houden maar ik weet, na al die jaren, dat het onmogelijk is en dat maakt
mij soms een beetje melancholiek !
Deze morgen, toen ik mijn ogen open deed, zag ik de zon naar mij heel
lief wenken en ik voelde mij ineens vederlicht ... mogen wij eindelijk
geloven in een lentebegin ?

'Partir, c'est mourir un peu' had ik lang geleden geschreven in het
album waar ik alles bewaar wat te maken had met mijn jeugdvriendin
Suzy. Op het eerste blad, haar mooiste foto, voordat ze naar Frankrijk
verhuisde.
En er onder had ik dan deze droeve zin,uit het prachtig gedicht van
Edmond Haraucourt, gekalligrafeerd. Ik had twee dezelfde albums gemaakt
met onze herinneringen aan twaalf jaar vriendschap om te beletten dat '
weggaan is een beetje sterven' zou gebeuren tussen ons ! Het noodlot
had het anders met haar voor. Na enkele jaren kwamen ze terug naar
Belgie en ik was zo gelukkig, maar toen ik haar zag, zo tenger, zo broos
en zo bleek, begreep ik dat ze niet meer lang zou leven... in de lente, vóór
haar twintigste verjaardag is ze van ons heengegaan ! 'Ik wil je niet
kwijt', fluisterde ik toen ik haar voor de laatste keer omarmde.
Ik verwachtte geen antwoord want ze was al met één voet uit deze wereld,
toen ze mij heel duidelijk zei : 'ik zal voor altijd bij je zijn' en ze sloot haar
mooie ogen met een glimlach op haar bleek gelaat...
En sindsdien, maakt ze deel uit van de overleden wezens die ik altijd en
overal meedraag in mijn ziel !

Door deze herinneringen op te rakelen, kreeg ik ineens zin om in de andere
oude fotoalbums te gaan neuzen...
Mijn moeder danste heel graag de tango (een beetje normaal voor iemand
met Spaanse roots) en ik bleef een hele tijd kijken naar een foto van mijn ouders,
heel dicht bij elkaar, als twee tortelduifjes die samen een nest willen bouwen...
Er was ook nog een ouder wit album met een gouden rand waarop staat :
'Ons huwelijk' met heel veel foto's van mijn ouders op de mooiste dag van
hun leven.
Tussen een stapel schriften met knipsels uit oude tijdschriften, mooie teksten,
verhalen en gedichten, zag ik een dagboek in zacht bruineleder met een
plaatje in metaal waar Poëzie was in gegraveerd en bleef even bewonderend
stilstaan bij de mooie kaft. Toen ik het open deed, zag ik het mooi geschrift
van mijn ouders. Enkele titels spraken mij aan : 'Mijn krentenboompje',
'De linde en ik', 'Alles wat je doet' en ik begon die teksten met veel interesse
te lezen...Ik weet niet hoelang ik daar gebleven ben, in deze wereld van poëzie
waar alles kan... maar het was zo donker geworden dat ik ineens besefte hoe laat
het was ! Geen tijd meer voor een 'Avondmijmering' of om van een liefdes-
verklaring te dromen.Er was nog maar één weg te volgen : die van de realiteit !

De lente in zicht geeft iedereen weer nieuwe levenskracht en zo is dat ook in de
natuur. Als we dat beetje geduld nog hebben om vol te houden tot de temperatuur
weer zachter wordt, kunnen wij dan eindelijk spreken van lente euforie !

Verleden maand werd een nieuwe Paus verkozen en , voor de eerste keer in de
geschiedenis, zal een Franciscus de Kerk leiden ! Hij is ook de eerste paus die niet
uit Europa komt maar wel uit Zuid Amerika.
Ook op een regendag kwamen duizende gelovigen en toeristen op het Sint Pieters-
plein in Rome, en hielden hun ogen gericht op de schoorsteen van de Sixtijnse Kapel
hopend op witte rook !

Een jonge lentezon streelt de natuur met zoveel zachtheid dat alles mooier lijkt door
haar licht. Vandaag is het niet zomaar een lenteochtend... straks zal ik naar de
oude molen gaan en ik weet dat mijn verdriet nog even pijnlijk en aanwezig zal zijn
als op die dag...en ik zal weer het zout van tranen proeven op mijn lippen !
Zoals een tulp in de vroege lente, zal ik kijken naar de rijzende zon en openbloeien
naar de toekomst toe...
Ooit zal ik nog proberen te fietsen tussen de hoge halmen tot aan de zee die op mij
wacht...

Bosrankje

[Alterego1]

Poëzie van de dag

De titels van de gedichten voor April 2013
bondig aan elkaar gelinkt.

VERBETER VOORTDUREND UW WERK,zou toch iedereen
moeten doen,op het algemene vlak en zeker wanneer men
creatief wil zijn.Zelfs als jonge mannen op poëtische wijze de
geliefde willen behagen doen ze dat met te verwijzen naar de
zuiverheid van o.a. DE LOTUSBLOEM,omdat die daar in vele
culturen VOOR ALTIJD symbool staat.De bloem is volledig
eetbaar en VEDERLICHT voor de vertering met een heilzame
werking voor mens en dier,men noemt ze ook Heilige Lotus.

In gedichten over het LENTEBEGIN zwaait men meestal met
veel lof over de zon die ons na de winter komt opwarmen,maar
dit jaar is het meer een PARTIR C'EST MOURIR UN PEU wat
de zon betreft.We kunnen nu best in HET ALBUM duiken om
ons via een FOTO de heerlijkheid van een zonovergoten prille
lentedag voor de geest te halen.Waarbij men dan mijmerend
kan prevelen IK WIL JE NIET KWIJT.

Of Igor Stravinsky zijn versie van de TANGO componeerde
voor TWEE TORTELDUIFJES lijkt me erg onwaarschijnlijk,
maar toch zeggen velen "op ONS HUWELIJK dansen wij als
openingsdans een tango".Met MIJN KRENTENBOOMPJE
heb ik niet zo'n grote binding,daarentegen DE LINDE EN IK
dat is wel even iets anders,weet je onder zo'n grote boom
kan je veel kwijt.ALLES WAT JE DOET kun je daar in de
AVONDMIJMERING tegen zo'n boom vertellen,ook zelfs
EEN LIEFDESVERKLARING,hij luistert heel geduldig en
spreekt je nooit tegen.'t Is de gedroomde biechtvader.

In het leven kun je vele wegen bewandelen,letterlijk en
figuurlijk,nu kreeg ik daar plots op EEN WEG toch wel
de LENTE IN ZICHT zeker,ik dacht nog jaja ZO IS DAT
met DAT BEETJE GEDULD NOG en veel verbeelding
kom ik hier wellicht ook de heer FRANCISCUS tegen.
Je weet wel de heilige die met de dieren kon spreken,
OOK OP EEN REGENDAG.Ik liet hier eventjes mijn
fantasie de vrije loop omdat ik al lang zit te trachten
naar die felbegeerde JONGE LENTEZON van 2013.

Met ZOMAAR EEN LENTEOCHTEND in de schaduw
van DE OUDE MOLEN hier aan de dorpsrand zou ik best
kunnen huilen van geluk,'k wil daarvoor graag nog eens
HET ZOUT VAN TRANEN op mijn oude lippen proeven.
Een mens fleurt helemaal op als de zon aan de hemel
staat te blinken.
Net ZOALS EEN TULP IN DE VROEGE LENTE dat doet,
maar wat die tulp niet kan,dat is gaan FIETSEN.
Wij kunnen dat wel.

Zo waarde lezer,dit is weer voor u in 't kort 'gebondigd'
Het was mij een waar genoegen.

Alterego

[neske]

De titels van april



“ Verbeter voortdurend uw werk” zegt de notaris tegen zijn klerk. “Oh ik ben met mijn gedachten elders” zegt die nadenkend “ik zou mijn vrouwtje een bloemetje willen geven de lotusbloem want die is eetbaar, de bloem bedoel ik en dat is goed voor haar lijn en die wil ze voor altijd zo houden. Daarbij ze zendt mij net een kort bericht ze voelt zich vandaag vederlicht dat komt door dat lentebegin als ze maar niet op de weegschaal gaat staan want dan voelt ze zich iets minder licht…misschien door dat wintergewicht?

Hij zet de radio aan en een triestig lied klinkt door het kantoor “Partir c’est mourir un peu” hij zucht, murmelt iets in zijn binnenste van “ bwa…een klerk houdt zich sterk.” Hij heeft geen zin om nog veel te werken en stiekem neemt hij het album van vele jaren geleden uit zijn lade, bekijkt een foto van hem met zijn vrouw toen hij haar zei “ik wil jou niet kwijt” tijdens het dansen van een tango, de twee tortelduifjes die kozen voor een leven samen. Na ons huwelijk gaf ze mij een koosnaampje “mijn krentenboompje” alhoewel de linde en ik meer bij elkaar passen grinnikt hij.

Met een hongerige maag denkt hij eraan dat ze ook goed kan koken want alles wat je doet doe je zoals het moet dat is zeker van toepassing op haar. Hij kijkt op zijn uurwerk en vindt dat hij genoeg gewerkt heeft en keert huiswaarts in een avondmijmering herinnert hij zich zijn liefdesverklaring hoe zij op het balkon stond en hij beneden op een zandweg, hoe hij nog opzij moest springen voor een cross met honden. Een man riep nog “canicross is mijn leven ga eens uit de weg zo is dat voor mij als ik alles wil geven!”

Thuis gekomen ziet hij zijn vrouwtje voor de tv zitten en vraagt verbaasd “is het eten nog niet klaar schat want ik heb hard gewerkt en ik heb honger als een paard.” Wrevelig zegt zijn geliefde dat ze een nieuwe paus hebben gekozen en dat beetje geduld nog te hebben vooraleer ze begint het eten te bereiden en dat hij anders maar zelf moet koken en dat de naam van de nieuwe paus Franciscus is. Gepikeerd zet hij de pan op het vuur met een goede klomp boter en laat het vlees goed bakken terwijl kijkt hij naar buiten denkend ook op een regendag heeft een mens honger hm..hij ruikt de lente, de jonge lentezon komt tussen de wolken piepen. Morgen zal hij niet gaan werken want hij voelt zich nu al moe maar al is het zomaar een lenteochtend hij wil dan wel gaan wandelen met vrouwlief naar de oude molen. Maar met al dat gemijmer ruikt plots de lente naar verbrand vlees en vrouwlief is heel boos want die pan krijgt ze nooit meer schoon zo zegt ze pruilend. Hij zal de pan wel schrobben zegt hij berouwvol en kust het zout van tranen van haar wangen. Zoals een tulp in de vroege lente geniet van de zonnewarmte laat ze zich omarmen door haar lieve man die haar in haar oor fluistert dat ze morgen samen gaan fietsen tot aan de oude molen maar zij zegt dat hij toch eerst de pan zal moeten schoonmaken.


Neske

[Bosrankje]

Lief Neske,

Wat een plezier om je tekst van april te ontdekken !

Goed verwoord met altijd een grappige noot

Bedankt om nog mee te doen en lieve lentegroetjes

van Alter en Rankje

[Bosrankje]

Beste Robbe,

Jij hebt een origineel idee gehad om de titels
van april aan elkaar te linken en daarom zou
ik nu graag alle strofen samen willen brengen
in één geheel omdat reacties en andere teksten
ertussen werden geplaatst (wat deze topic ook
levendig maakt !)
Je schreef als inleiding :


Dit keer ga ik het eens anders doen
't is te zeggen één stroofje per dag
met 2 titels erin en ik houd mijn fatsoen
tenminste als het allemaal mag...


"Verbeter voortdurend uw werk" sprak God
en hij schiep de vrouw na de man
Een lotusbloem plant je nooit in een pot
al lig ik daar niet wakker van.

En God zag dat het goed was...

Voor altijd ben ik gezwicht
voor de vlinders in de hof
Ze fladderen heerlijk vederlicht
rond de buurvrouw, kort van stof

Is dit nu echt het lentebegin?
Sorry Sabine, daar trap ik niet in

Partir, c'est mourir un peu;
c'est mourir à ce qu'on aime.
On laisse un peu de soi-même
en toute heure et dans tout lieu.


Bij het doorbladeren van het album
zie ik op een foto kindervreugd
gezeten op de stang van vaders fiets
een beeld uit lang vervlogen jeugd...


Ik wil je niet kwijt, zei ik tot mijn spaargeld
maar Di Rupo heeft daar anders over beslist
In het dansen ben ik eigenlijk ook geen held
Ik heb me vaak tussen 'n tango en 'n Weense wals vergist


Twee tortelduifjes zaten samen op de nok van mijn dak
ze tortelden en baltsten dat het schoon was om te zien.
Laat ons samen aan een nest beginnen, op die gindse tak
sprak hij, ik heb geen bouwvergunning, we doen het clandestien !


Ze zei: "Ons huwelijk loopt stilaan op de klippen
Jij drinkt te veel, je zit altijd op café
We delen alles, 't water komt me aan de lippen
Jij krijgt de cactus, ik neem mijn krentenboompje mee"


"De linde en ik, zijn vriendjes, ik kan hem niet meer missen"
zei Blacky onze hond tot buurvrouw's zwarte kat
"Alles wat je doet, dat is er tegen pissen..."
antwoordde zij en ze koos het hazenpad !


Een avondmijmering aan zee, de zon zakt aan de kim
Niet ver van mij stond een pronte dame op het strand
Al was ze blond, ze was volgens mij heel slim
Maar op een liefdesverklaring van mijnentwege zei ze:"I dont understand


Een weg vinden, de juiste dan, kan soms zo moeilijk zijn
zeker als de winter duurt met o, zo weinig licht
Maar als we de weerman mogen geloven komt er zonneschijn
't is al bijna half april en eindelijk, er komt lente in zicht


"Zo is dat !" zei ze toen ik haar vroeg
"Moet ik de strijk en de afwas doen?"
"Even geduld nog, " zei ze ook "Ik ga dadelijk naar de kroeg
ik neem alvast uit je brieventas wat poen..."


Franciscus kon met vogels spreken
wat denk je: "Ook op een regendag?"
Maar neen, dan ging hij binnen preken
waar je nooit een vogel zag...


De jonge lentezon, breed lachend in het hemelsblauw,
stond als vanouds te schijnen alsof ze nooit was weggeweest
Zomaar een lenteochtend, verdreven alle winterkou
de vogeltjes, de bloemen en de vlinders vierden feest...


Weet je nog, die oude molen, waar dat meisje stond?
De molenaar van die mooie molen was toch zo verliefd !
Maar het zout van tranen viel op de mulle grond
toen ze hem liet staan, zijn hart was heel doorkliefd...


Een tulp in de vroege lente stak haar kopje naar omhoog
"Ha, eindelijk schijnt de zon," sprak ze "en blijft mijn kelkje droog."
Ja eindelijk is het droog en kunnen we weer gaan fietsen
want je wordt zo stram en stijf van al dat luie nietsen.

**********************************************

Alzo is straks april voorbij
Ik kom terug, tot ziens in mei !


Robbe



Vriendelijke lentegroetjes van Alter en Rankje

[Alterego1]

Poëzie van de dag

Programma voor de maand Mei 2013

01-05-2013 Alterego met Sursum Corda
02 " " " " " Bosrankje met God waar ben jij?
03 " " " " " Bo'ke met 't Vogeltje
04 " " " " " Bomi met Lente
05 " " " " " Claire met Ervaring
06 " " " " " Elleke met Blijf mij nabij
07 " " " " " Elisa met Avonddromerij
08 " " " " " Ferry met Fout ontbijt
09 " " " " " Frankie met Writer's block
10 " " " " " Give met Leeg
11 " " " " " Gustilpe met Condor
12 " " " " " Rapke met Moederdag
13 " " " " " Hilde met Kindervreugd
14 " " " " " Jadi met Boerenbuiten zondagochtend
15 " " " " " Janina met Oma's afhaalrestaurantje
16 " " " " " Jure met Ver-langen
17 " " " " " Monika met Ik was aan het denken
18 " " " " " Nele met Ons tranendal
19 " " " " " Neske met Bruce the boss
20 " " " " " NinjaVincent met Canicross mijn leven
21 " " " " " Norman met Vroeger
22 " " " " " Frido met Spiraal
23 " " " " " Ria met Bij een kopje koffie
24 " " " " " Rita Jouck met Eeuwigheid van een kinderjasje
25 " " " " " Robbe met Schipbreuk
26 " " " " " Schrijfster met Wandelpaden
27 " " " " " Sunset met Welk een gevoel
28 " " " " " Tineke met Als herboren
29 " " " " " Tinneke met Droomland
30 " " " " " Uvi met Misschien
31 " " " " " Yna met De fiere gans

Groetjes van ons beiden,

Bosrankje en Alterego

[Alterego1]

Poëzie van de dag

De titels van de gedichten voor Mei 2013
bondig aan elkaar gelinkt.

In de maand Mei kunnen we spreken van SURSUM CORDA,
want dan tilt de natuur 'ons hartje omhoog' met al het moois
dat er aan flora tot volle bloei komt.In een lente die tergend
koud en traag op gang kwam vroeg men de Schepper
weleens GOD WAAR BEN JIJ?En al zag men 't VOGELTJE
wel,we weten ook dat één zwaluw niet de LENTE maakt,die
ERVARING hebben we wel en die BLIJFT MIJ NABIJ.

Toen ik verzonken in AVONDDROMERIJ de dag nog eens
overschouwde die al begon met een FOUT ONTBIJT,besefte
ik dat een WRITER'S BLOCK me overvallen was,ik kreeg
geen letter op papier,het blad bleef zo LEEG als wat.
'k Besloot dan maar om wat muziek te gaan beluisteren,
mooi vind ik o.a. el CONDOR pasa,vooral van Los Incas
met hun panfluit en tromgeroffel.

't Is haast weer MOEDERDAG,dit jaar op 12 Mei,dan eren
we graag de moeder die ons het leven schonk,en met wie
we samen doorheen onze kinderjaren veel KINDERVREUGD
mochten beleven.BOERENBUITEN ZONDAGOCHTEND zo
was het steeds nog bij moeder toen we eenmaal al lang op
eigen benen stonden,en voor de kleinkinderen was het net
OMA'S AFHAALRESTAURANTJE,ze wist altijd wel met wat
lekkers alle VERLANGEN te stillen.

IK WAS AAN HET DENKEN er gebeurt in een mensenleven
toch nogal wat hier in ONS TRANENDAL,zo werkte ik eens
voor een baas,we noemden hem BRUCE THE BOSS,omdat
hij mij ontsloeg nadat ik zei CANICROSS MIJN LEVEN.Dat
was hem in 't verkeerde keelgat geschoten,hij had verstaan
'Canis timidus vehementius latrat quam mordet' dat is latijn
voor 'een bange hond blaft meer dan hij bijt',en hij dacht dat
ik hem uitlachte.Straf hé,en daar had ik VROEGER geen
verweer tegen, dat is de negatieve SPIRAAL van het leven.

BIJ EEN KOPJE KOFFIE gisteren op een terrasje in de
stad hoorde ik twee jonge dametjes keuvelen over iets wat
ging omtrent de EEUWIGHEID VAN EEN KINDERJASJE.
Ik begreep dat beider huwelijk SCHIPBREUK geleden had,
en de WANDELPADEN in hun huidig leven onvoldoende
perspectief boden om regelmatig in nieuwe kledij voor hun
kinderen te voorzien.Een kinderjasje gaat geen eeuwigheid
mee nietwaar.Met WELK EEN GEVOEL van frustratie die
dames daar opgescheept zaten,is niet moeilijk te begrijpen.

Met enkele zonnige dagen in de lente voelt een mens zich
toch algauw ALS HERBOREN,al hoeft dit niet te betekenen
dat men zich in DROOMLAND moet wanen,want net zo min
als één zwaluw de lente niet maakt zo maken ook enkele
zonnige dagen de zomer niet.Of MISSCHIEN geloof je toch
nog in de sprookjes van moeder DE FIERE GANS.

Van mijn sprookje hier moet je zeker niks geloven!

Alterego

[Robol]

“Sursum Corda", sprak de pastoor en hij stak zijn hart omhoog
“God, waar ben je? Maak je wereld toch weer blij…
Plaats aan je hemel weer een regenboog
de zondvloed is al weer tijdenlang voorbij !”

“Je moet goed naar ’t vogeltje kijken !”
zei de fotograaf, “en zeg in ’t Engels kaas,
dan zal je weldra op een foto prijken
naast van Gogh zijn lentebloemenvaas.”

Heb je ervaring bij het bootje varen
dan vaar ik mee, maar blijf mij nabij
Mijn God, laat die storm maar vlug bedaren
of ik verzink in woeste avonddromerij

Mijn fout ontbijt zwemt al in zee
Mijn maag voelt als een writer’s block
al is ze leger dan mijn portemonnee
ze hangt al uren triestig halfstok

Hoog aan de hemel zweeft een condor
en ik zing een lied voor Moederdag
“El condor passa…” mijn stem klinkt wel wat schor
’t komt door mijn maag, die is nog steeds van slag

Ik herinner me plotseling weer die kindervreugd
op de boerenbuiten zondagochtend in de lente
bij ’t eierenrapen, wat hebben we ons verheugd
en na de noen kregen we brood met krenten

En nadien bij oma’s afhaalrestaurantje
zo dachten wij, want ook daar was het rapen
‘k was in die tijd wellicht haar beste klantje
in’t groot verlof bleef ik er dikwijls slapen

Iedereen zal wel eens verlangen
naar die goede oude tijd
Wij blijven er nostalgisch aan verhangen
Ik was aan het denken: met heel veel hartelijkheid

Maar de tijd verglijdt in dit Aardse tranendal
Bruce the boss is al jaren uit de mode
je weet wel, Springsteen, wiens lied nog zelden schalt
uit de radioboxen, ieder op Aarde heeft z’n periode

Canicross, mijn leven! riep iemand op het strand
maar ikzelf kan mijn hondje niet meer volgen
Vroeger vond ik dat lopen zo plezant
maar de spiraal van’t leven heeft die lust verzwolgen

Ach…maar voor even voor ! Geef me een kopje koffie
en ik spring weer als een kind met laarzen in een waterplasje
en geef je me een dubbele portie
dan pas ik in de eeuwigheid van een kinderjasje

Mijn schipbreuk op de zee van ’t leven
is als bij toverkracht vergeten
De wandelpaden zijn met zonneschijn beschreven
Welk een gevoel! Ik ben nog niet versleten…

Als herboren spring ik driemaal in de lucht
Het levensdroomland schenkt nieuwe levensvreugd
misschien vlieg ik wel mee met de fiere gans in haar vlucht
Dat kopje koffie deed me echt wel deugd !


Robbe