Verhalen uit de wereld

[elisa20]

Dag gustilpe,

Boeiend en leerrijk is je reportage tekst, geïllustreerd door
prachtige foto's

Hongarije, Roemenië .. op weg naar verbetering ,
al is de weg nog lang.. Elke verbetering is een
aanwinst . en Europa doet zijn best, vermoed ik

Graag gelezen,
elisa

[krakje]

gustilpe met deze bloemen wens ik je
een fijne gezellige avond en weekend,
groetjes van krakje,

wat een verhaal we hangen aan je lippen om te luisteren,
ja vriendschap komt dikwijls van arme mensen,
ze kunnen hier nog veel lesjes van leren,

[gustilpe]

Monika, elisa, krakje,

zeer bedankt dat jullie terug kwamen lezen.





......vervolg


Luminita is reeds naar het werk, dat is om 5u opstaan, ze heeft al koekjes gebakken.
Mircea heeft verlof genomen, zo kan hij ons vergezellen vandaag en waar nodig vertalen, hij praat ook Engels. Zoals altijd staat een uitgebreid ontbijt ons te wachten.
We bekijken de moestuin van Mircea, ook hier ligt het klimaat overhoop. De groei is weken achteruit. Normaal is het hier warm en droog deze tijd van het jaar, maar het regent lichtjes en is slechts 18°, niet normaal. De vruchten groeien niet, waarschijnlijk zal Mircea dit jaar geen wijn en palinka kunnen produceren.

Om 10u worden we verwacht bij Pope Nicolai en Nicoleta. Vooraleer te vertrekken verdelen we onze bagage, al wat voor Simona is laden we over in de wagen van Mircea, wat voor Nicoleta en Adi is blijft in onze wagen. Als we klaar zijn zien we dat beide wagens volgeladen liggen, hoe is dat mogelijk? Niet te geloven dat we dat alles meehadden vanuit onze thuis. Maar ook thuis konden we niet geloven dat alles wat bij ons opgestapeld was in onze wagen kon!

De pope en Nicoleta wonen in het centrum van Sibiu in een van de communistische gebouwen, op het 5de verdiep, een lift is er niet. Een heel gedoe en gezwoeg om alle pakken en zakken boven te krijgen. Mircea helpt, maar verdwijnt dan, hij hoeft niet te weten en/of te zien hoeveel steun we hier bieden en hoe de gelden van verleden jaar besteed werden, zegt hij.
Zoals vorige jaren krijgen we een heel dossier met uitgebreide informatie van het projectje "Dar din dar" of "gift by gift" Nicoleta die Engels spreekt vertaalt alles, ze houden er aan elke besteedde Lei of Ron te verantwoorden.
Waar gaat het geld naar toe? Vooral naar ziekenhuiskosten, medicijnen, voedsel, elektriciteit en gasrekeningen. Voor elk gezin dat bijstand kreeg werd een sociale fiche opgemaakt met de toestand van het gezin, het inkomen, gezondheidstoestand, scholing, de problemen enz en een kopie van de betaalde rekeningen. Wie kiest de gezinnen die steun krijgen? Het is niet de pope die daarover beslist, maar een hele werkgroep, ze kiezen voor de meest kritische situaties van het moment.

Een druppel op een hete plaat? Dat is het zeker maar ook die druppel is belangrijk voor wie hem krijgt.

Achteraan het dossier:

"Nothing from all this good things couldn't be done without your help!
Please receive all our gratitude and transmit to everybody who help us, our thanks and good thoughts God bless you!"

Nog een woordje over de familie:

Ook hier werden we heel gastvrij ontvangen, een warme omhelzing, koffie en koekjes met de vraag of we bleven eten maar we eten altijd bij Simona.
De oudere meisjes, 11 en 9 jaar hebben we niet gezien, ze waren op school. De tweeling is ondertussen 3 jaar, flinke kindjes. Het zoontje Andrei is heel spontaan, toonde ons zijn autootje, wou ons van alles vertellen, spijtig jongetje we begrijpen jou niet. Het dochtertje Dora is meer teruggetrokken, heeft meer tijd nodig, verstopte zich maar na een tijd kwam ze ook al nader.



De kindjes slapen eindelijk niet meer samen in één bedje, nu staan er twee kinderbedjes in de kleine woonplaats + het zetelbed van ma en pa en is er dus nog minder plaats. De twee andere meisjes hebben een piepklein kamertje met een stapelbed. De kindjes hebben geen plaats om te spelen laat staan ravotten, hoog tijd om naar een andere woonplaats uit te kijken. Nicoleta bracht het goede nieuws dat ze een stukje grond gekocht hebben dichtbij waar ze nu wonen. We zijn allen samen gaan kijken, de kindjes waren uitgelaten….
Het plan is het appartementje te verkopen, daarmee eerst een benedenverdieping te bouwen, en later… veel later kan er een tweede verdiep bijkomen.
Zeker is dat het een grote verbetering zal zijn, je moet maar kind zijn en geen plaats hebben om te spelen, noch buiten, noch binnen.
Benieuwd of we er volgend jaar al iets van te zien zullen krijgen, hopelijk!

Ondertussen is Mircea terug, we geven de kindjes nog een beertje of een ander knuffeldiertje, en nemen van iedereen afscheid met een warme knuffel.



Wordt vervolgd…..

[Assa]

Lieve Gustilpe

Eindelijk heb ik de tijd genomen om je verhaal te lezen..
Met slecht weer vertrokken.. maar veilig toegekomen en met open armen ontvangen dat moet een fijn gevoel geven.
heel mooi beschreven en wat een prachtige beelden.. ik kom zeker terug om verder te lezen.


Lieve groetjes.. assa

[Bosrankje]

Lieve Gustilpe,

Ik (wij) volg nog altijd met even veel interesse en plezier
je relaas over je reizen, zeer boeiend verwoord en mooi
geïllustreerd door je prachtige foto's !
Nogmaals bedankt voor je bezoek in onze topics en je lieve
woorden

Warme groetjes van Alter en Rankje

[Norman12]

.

IK BLIJF LEZEN

[bo'ke]

Gustilpe,

ik reisde even mee :

hoorde het kikkerconcert in Tisza
zag de huizen promoveren tot monument in Eger
reed op verbeterde hoofdwegen in Roemenië. kar en paard : sorry even op zij
Volgde jullie in Satu Mare en zie er is een vernieuwd afwateringssysteem
vlug nog even tot in de mijnstad Baria Mare
en dan naar Sibiu : het eigenlijke doel van de reis
waar jullie vrienden Mircea en Luminita jullie in de armen sloten
om erna verder te reizen tot bij de Pope, Nocileta, Simona, Adi en Joanna

om uiteindelijk moe maar tevreden in slaap te vallen op een nieuwe matras.

graag gelezen
een lieve groet

[krakje]

een goede avond, niet veel tijd,
zit met een gezin in huis,
deze week zal ik niet veel opkomen,
wel eens af en toe komen loeren,
groetjes van krakje

afbeelding van norman,

bijgelezen, ja dat wonen is daar maar klein,
en hier maar klagen dat ze geen plaats hebben in huis,

[gustilpe]

Aan alle bezoekers een heel lieve dankjewel




.......vervolg




We hebben te lang gepraat bij de Pope en Nicoleta.


Het is reeds middag als we aan de school in Sacadaté aankomen, de kleutertjes zijn al naar huis, heel spijtig, we hebben knuffels, puzzels en ander speelgoed bij. De kleuteronderwijzeres neemt alles heel dankbaar aan. De kinderen van de lagere school zijn nog in hun klas. Simona zag ons aankomen, ook haar dochtertjes Anca en Karla komen gauw naar buiten. Na een warme omhelzing bezoeken we de klasjes. In klas één zien we een 12-tal kinderen verdeeld over vier studiejaren. Hoe de lerares dit klaarspeelt is mij een raadsel. Schriften en mappen (gekregen van schoondochter, zelf onderwijzeres) worden uitgedeeld. We zien lachende gezichtjes, de kinderen hebben veel plezier. Ik vraag wie zit in klas 1 In klas 2 enz, telkens worden vingers omhoog gestoken.
Maar ook hier luidt de bel. Nog gauw even de Hongaarse klas binnen, vier leerlingen, ik stel hier dezelfde vraag, één kindje in klas 1, twee kindjes in klas 2, één kindje in klas 4, het derde leerjaar ontbreekt. Het klasje overjaars, de juf probeert het zo aantrekkelijk mogelijk te maken.



Zoals gewoonlijk gaan we met Simona mee naar huis.
Ook hier worden dozen en zakken met kledij uitgeladen. Anca is heel nieuwsgierig, steekt er iets in dat haar zal passen? We hebben deze keer vooral kinderkledij bij, goed gesorteerd per gezin. Ik weet zeker dat ze aan haar trekken komt. Geheel Sacadaté loopt gekleed met klederen uit Ternat, zegt Simona lachend. Wat zij zelf niet kan gebruiken gaat verder in het dorpje, zo gaat dat hier. We hebben ook flannellen lakens en hoeslakens (nieuw) bij, dat zal Simona zeker zelf houden, met vier kinderen kan ze die wel gebruiken, de winters zijn er zo koud.

Karla, is heel blij met de knuffel die we haar geven, een tijdje later vraagt ze stilletjes mijn man of ze nog een heel klein knuffeltje kan krijgen, er liggen er nog in de wagen, ach ja, waarom niet.

Bij Simona is het altijd de zoete inval. We zien een vrouw bezig in de keuken, na korte tijd neemt ze een kookpot en gaat naar huis, vreemd, elk jaar zien we zo wel iemand bezig.

Simona spreekt noch Engels, noch Duits, noch Frans, we zijn blij dat Mircea er bij is en tolkt.
Ik wil het middagmaal helpen bereiden maar Simona wist van onze komst, heeft een en ander al voorbereid en wat nog moet, doet ze wel zelf. Ze vraagt Anca en Karla ons ondertussen de dieren en de tuin te laten zien.
Zoals bij de meeste mensen in het dorpje (ook elders) is er het varkenskot en het kippenhok, een noodzaak om te overleven.
De groentetuin wordt bewerkt door het ganse gezin, elk kind heeft zijn deel, ook de kleine Karla van 5 jaar. Het grootste deel gaat naar Simona en haar man Fredi.
Achteraan staan een hele reeks bijenkorven.

Het is erg modderig, ganse plakken modder hangen aan de voetzolen van onze schoenen.
De kinderen zijn gewoon de schoenen buiten onder een afdakje op een rij te plaatsen, wij volgen hun voorbeeld.

Stefan 13 jaar en Edidia 12 jaar zijn ondertussen terug met de bus uit Avrig waar ze school lopen.

Terug binnen mogen we aan tafel, vlees van het varken, eieren van hun kippen, groenten van de tuin, frietjes, zelf gebakken brood, een rijk gevulde tafel, ook Mircea schuift aan, we laten het ons smaken. En het is feest want er is bezoek uit België, nog voor iedereen een ijsje.


We horen dat er grote waterschaarste heerst, de waterput staat al twee jaar leeg. Niet enkel hier, maar het ganse dorpje kent het probleem. Drie keer per week komt de brandweer de mensen bevoorraden, water om te wassen, te baden, te poetsen enz. Drinkwater moet aangekocht (een meer uitgave) leidingwater is er niet.

de waterput is leeg
de brandweer komt 3 x per week met water bij alle inwoners van het dorpje

Simona vraagt of we de school in Avrig niet kunnen sponsoren langs de gemeente en het comité. Ik verduidelijk haar dat het comité nu een ex-comité is en onze gemeente nog enkel projecten in het Zuiden van de aardbol sponsort zoals het project Manthoc in Peru, een project in India, Burkina Faso en Congo. Goed, goed, het is enkel een vraag zegt ze. Ik blijf het moeilijk vinden geen positief antwoord te kunnen geven.

Stefan wil ons rondleiden doorheen het dorpje, de andere kinderen gaan ook mee. We vertrekken maar het begint te regenen, al is het slechts wat motregen, mijn man loopt terug maar ik ga door, het dorpje is maar heel klein. We ontmoeten de opa, vader van Simona, hij is op weg naar haar. Stefan wil mij het kerkje laten zien, de wegen zijn heel modderig en vol plassen, voetpaden kennen ze hier niet.

het gemeentehuis


Ineens zegt Edidia willen we eens een goeie dag zeggen aan oma? We kennen Mariana, gewoonlijk is zij bij Simona als wij er aankomen, maar ze is pas terug uit Brasov van familiebezoek, ze is heel blij ons nog te zien maar dat is wederkerig, ze spreekt Frans, dat is weer wisselen van taal. We worden onmiddellijk binnen genodigd en krijgen er een bordje honing van hun bijtjes, daarna gaat Mariana ook met ons mee terug naar Simona.

De mensen zijn hier zo vriendelijk, zo lief, zo medelevend!
Een lid van het ex-Roemeniëcomité uit Ternat kampt voor het ogenblik met een ernstige ziekte, ik mocht het hier mededelen. Diep onder de indruk vraagt Simona haar kinderen een tekening voor die dame te maken, allen aan het werk, ze beloven te bidden voor de dame. Mariana is in alle staten, ze moet de dame spreken, 'ze heeft zoveel goeds gedaan voor de school, voor het dorp'. 'Heeft ze een skype-adres?' 'Dat weet ik niet, ik heb wel haar e-adres'. 'Zeg dat ik zeker voor haar bid'.
Ik krijg een grote pot honing en een pot propolis mee voor de zieke dame. Ook ik krijg een pot honing.

Zo'n lieve mensen!

Ondertussen komt er een man binnen, zet zich bij. Mircea en Simona stellen ons voor. De man vraagt: 'Wat eigenlijk zet Belgen er toe aan Roemenië te bezoeken?' De man spreekt Duits dat maakt het een stuk gemakkelijker om te communiceren.

De namiddag is om, Fredi, echtgenoot van Simona, komt vroeger thuis, ze is heel blij dat wij hem nog zullen zien, wij eveneens, hij is een heel lieve man.

Het wordt tijd voor het afscheid met naar traditie de jaarlijkse familiefoto. Thuisgekomen merk ik dat Edidia ontbrak.

Karla geeft mij ineens een groot getand mes in mijn hand, ik begrijp niet waarom ze dat aan mij geeft en waar ze dat ineens vandaan haalt, Fredi neemt het van mij over.

(Enkele dagen later merk ik dat de buitenste laag van de zolen van mijn wandelschoenen stuk gesneden zijn, gehele stukken ontbreken of hangen in flarden. Ik stap er mee, verlies geregeld een stuk. Waarschijnlijk heeft Karla geprobeerd de modder van mijn schoenen te verwijderen,
Zij was een hele tijd buitenshuis, ik vroeg zelf op een moment waar is Karla? Hopelijk wordt het droog, ik heb enkel nog sandalen. Ach best dat Simona het niet geweten heeft.)



Afscheid met aan iedereen een dikke knuffel, nog een snoepje voor de kindjes, met de belofte volgend jaar terug te komen, met gewuif over en weer vertrekken we.



wordt vervolgd.....

[gustilpe]

vervolg......



Terug thuis bij Luminita en Mircea wacht mij een verrassing. Luminita wil mij meenemen voor ‘nordic walking’ de sticks kreeg ze van haar schoonzus die in Duitsland woont.
Na wat aandringen geef ik toe, zij is geoefend, ik mijn eerste en wellicht ook laatste keer, ik hou meer van wandelen zonder stick, maar ik hou het een half uur vol en Luminita is tevreden.

Die avond komen we echt op gang om over de problemen van het land te praten.
Roemenië gaat niet vooruit, uitgezonderd de aanleg of her-aanleg van de hoofdwegen zoals ik eerder schreef.
Een gemiddeld salaris bedraagt 700 Ron = € 170, na de kosten van elektriciteit, water, en gas is er nog 30% over en daarmee moeten de mensen het doen.

De regering steekt geen geld in eigen economie of agricultuur, veel te veel producten worden ingevoerd, eigen bedrijven sluiten. De vrije markt is ten koste van de eigen productie bvb een mislukte oogst door slecht weer. de boeren verliezen de moed, waarom opnieuw beginnen, we worden toch in de steek gelaten...

De prijzen stijgen, dat konden we zelf weer vaststellen, de benzine is even duur als hier. We bezochten de Lidl en de Penny, wat fruit en drank kopen voor onderweg, broodjes zijn beterkoop maar de meeste producten zijn even duur.

Heel veel mensen zitten zonder werk. Wie werk heeft zit gedurig onder stress zijn/haar werk te verliezen, er staan genoeg anderen te wachten. Een zeer groot probleem is de jeugdwerkloosheid. Roemenië verliest haar jeugd, jonge mensen vertrekken naar het buitenland, gestudeerd of niet gestudeerd, ofwel vinden ze geen werk in eigen land ofwel worden ze zeer slecht betaald zoals leraars, wat een verlies aan potentiëel.

Geen wonder dat veel mensen terug verlangen naar het communisme. Iedereen had werk, ook de gipsy’s, zoals de zigeuners hier genoemd worden. Er lag weinig in de winkels maar wat er was kon gekocht worden. Nu liggen de winkels vol maar er is geen geld om te kopen, gezondheidszorg was gratis enz. Bedrijven gaan over kop of verhuizen naar nog goedkopere landen zoals China. Het meest positieve is de vrijheid maar ten koste van…. toch een nog moelijker leven voor veel mensen.

En de grote corruptie. Ondanks Roemenië lid is van de Europese Unie blijft de corruptie hoogtij vieren. De minister van Justitie wil werk maken van de bestrijding maar hoe krijg je anti-corruptiewetgeving door een parlement als de meerderheid van de politici zelf corrupt is?

Het was een drukke zware dag vandaag, maar de vreugde overheerst!
De slaap is moeilijk te vatten, al die indrukken, al die gevoelens. De problemen van de mensen blijven in mijn hoofd spoken…. Dat huisje in Sacadate waar ik voort het eerst binnen was, zo piepklein en hier 10 kinderen in grootgebracht (foto bewaar ik liever) de gastvrouw zo gul met honing en zo hartelijk, de dag herkauwend val ik dan toch uiteindelijk in slaap.

Hoe zou het zijn bij Adi? Bij Joanna?
Morgen gaan we hen bezoeken.


Wordt vervolgd…..

[Monika **]

Gustilpe


heb bij gelezen
is toch wel een armoede daar he
en hier zijn alles van vele dingen aan het weggooien
het is wel zo ze proberen zich te helpen
terwijl ze hier hun hand ophouden
vind ik ergens niet goed
maar zo als je hier leest leer je ook waarderen van wat je hebt
kom nog verder lezen hoor
liefs Monika

[krakje]

prettige avond, beter weer opkomst,
kwam eens loeren en sluit me aan bij monika,
er heerst daar heel veel armoede, en toch zijn ze er vriendelijk,
groetjes van krakje,

[Bosrankje]

Lieve Gustilpe,

Enkele bloemen om jou te bedanken voor je prachtig
verhaal over jullie reis.
Je weet hoe wij elke keer opnieuw genieten (en wij niet
alleen zo te lezen ) van je boeiend en interessant
relaas met eigen mooie foto's ! Het geeft ons het gevoel
erbij te zijn ! We beseffen ook hoe het leven moeilijk daar
is en begrijpen je onrust en medeleven voor deze mensen
die zo gastvrij zijn ondanks het weinig dat ze hebben !

De zomer lijkt eindelijk in 't land te zijn dus, probeer te
genieten van elke dag in jullie fraaie tuin of tijdens lange
wandelingen met de kleinkinderen in de prachtige natuur
van je geliefde Pajottenland !

Bedankt voor je bezoek in onze topics en veel liefs van

Alter en Rankje

[gustilpe]

Monika, krakje, rankje,

een heel lieve merci, ik sta onder tijdsdruk daarom ga ik verder...




...... vervolg



Vandaag heeft Luminita verlof genomen. We worden wakker onder de geur van versgebakken brood en pannenkoeken.
Tegen 10u worden we verwacht bij Adi. Ze woont nog steeds in de colonie, barakken eertijds neergezet voor arbeiders die een dam bouwden en een elektriciteitscentrale, nu bewoond door gezinnen.



Ze is heel blij ons te zien, ze vliegt letterlijk rond onze hals. De kleine David, 2 jaar en een heel levenslustig kereltje komt onmiddellijk naar ons toegelopen.
Ik heb cadeau'kes mee uit Ternat. Ook hier laden we dozen kledij af, wat Adi niet kan gebruiken gaat naar de buren.

het huisje van Adi, mooi geverfd

(Zoals ik vroeger reeds vertelde werd het gezin van Adi in erbarmelijke omstandigheden gevonden door het Roemeniëcomité Ternat na de revoltutie Ceausescu.
Moeder gestorven, vader aan de drank, 3 hongerige kleine meisjes, geen meubels in huis, geen bedden, het comité bezorgde het gezin de meest noodzakelijkste meubelen o.a. bedjes voor de kindjes, klederen, voedsel e.a. De hulp ging jaren door, zelfs de studiekosten van de meisjes werden betaald zodat ze alle drie een hoger onderwijsdiploma behaalden. Twee meisjes leven in Duitsland, Adi bleef, ze kon haar vader niet alleen achterlaten.)

Ik vertel Adi over de zieke dame, onmiddellijk schieten haar ogen vol tranen, ze lopen over haar wangen. "Ze heeft zoveel gedaan voor ons, samen met.... en .... wat zou er van ons geworden zijn zonder hen "They were angels"
Ik probeer haar gerust te stellen, de dame heeft goeie vooruitzichten, ze heeft heel veel moed, het komt wel goed.

Adi zit sinds januari zonder werk, de staalfabriek waar ze werkte verkeert in moeilijkheden, ontsloeg 5 bedienden waaronder Adi (studeerde economie) en meer dan 100 arbeiders.
Elke week gaat ze in Sibiu kijken naar de werkaanbiedingen, heeft reeds veel tevergeefs gesolliciteerd, ze werd depressief. Verleden week werd ze voor het eerst voor een tweede keer terug geroepen.
Terwijl ze dat alles vertelt rinkelt haar gsm. Het wonder is geschied, het verlossend bericht, volgende maandag mag ze beginnen werken, zeer goed nieuws! De tranen onmiddellijk opgedroogd gevolgd door een blije lach en een telefoontje naar haar man (vrachtwagenchauffeur).
Ze willen graag verhuizen, de colonie is geen goede buurt om een kind op te voeden, zegt ze, ze willen heel graag een huisje kopen doch krijgen geen lening, misschien lukt het nu?

We nemen haar en kleine David mee op uitstap naar de Fagarasbergen, de meest indrukwekkende bergen van de Karpaten, boven ligt een meer. Doch na een tijd moeten we de tocht staken, op 2000 m verzeilen we in de mist, te gevaarlijk om verder te rijden en je mist de schoonheid van de natuur. Spijtig, vooral voor Adi, we hadden het haar zo gegund.
We dalen terug af en gaan eten in een forellenkwekerij.



Later gaan we samen naar Avrig, een stadje dicht bij de colonie. We brengen een bezoek aan Joanna. Joanna werkte vorige jaren als postbediende, het werk werd te zwaar. Nu zorgt ze voor een 13 maanden oud kindje in Sibiu waarvan de moeder ernstig ziek is. Sinds de bevalling kon ze nog nooit voor haar kindje zorgen. Joanna is weduwe, een heel lieve, mooie en moedige vrouw, haar twee zonen doen voor het ogenblik seizoenarbeid in Duitsland.
Ik sta versteld over het optimisme dat deze vrouw uitstraalt ondanks de grote armoede en het armoedige huisje. Ze is één en al vrolijkheid, ze speelt en zingt voor de kleine David.



We biedt ons een geschenkje aan, dat had ze niet moeten doen, we worden verlegen, maar zo zijn de mensen hier, ze hebben niets en toch willen ze delen.

Met een warme omhelzing nemen we afscheid, ook van Adi en kleine David die we eerst terug naar de colonie brengen, het goede nieuws over het nieuw werk nemen mee we vast mee naar België.

Terug naar ons gastgezin Mircea en Luminita waar we onze laatste avond tot laat samen gezellig doorbrengen.


Wordt vervolgd…..

[gustilpe]

...... vervolg




Na een uitgebreid ontbijt nemen we afscheid van de vrienden, niet zonder een voedselpakket mee te nemen natuurlijk, Luminita zou ons niet zonder laten vertrekken, je weet maar nooit hoelang je onderweg bent zegt Mircea.

Nu hebben we vakantie, 'missie volbracht' benoem ik het. In onze wagen liggen nog enkel onze eigen spullen, ook een hele geruststelling en enkele knuffels! We proberen te genieten al blijven de voorbije dagen in ons hoofd en hart geprent en is de armoede nooit ver weg.
Vanaf nu is het elke avond op zoek naar een slaapplaats, maar ik hou van avontuur, 's morgens wegrijden en niet weten waar je zal overnachten. Ja ik hou er wel van!

We rijden zuidwaarts op een hoofdweg, het is zaterdag en weinig verkeer. In Brezoi slaan we af, we rijden op een tweederangsweg dwars door de Coziabergen. We bezoeken kort het Cozia-klooster aan de rivier de Olt, wat zijn hier toch veel kloosters!



We blijven rijden langs de Olt, die een bergketen van de Karpaten middendoor snijdt met aan beide zijden hoge rotsen. Prachtige natuur, de vallei is hier op zijn mooist! Nog altijd is het geen echt zomerweer zoals we gewoon zijn in dat land, het is bewolkt met af en toe een opklaring.

af en toe zien we een imker, we kopen honing voor de kinderen

De weg echter is een marteling. Ik las in mijn reisboek uitgegeven in 2006 dat het hier een zeer slechte weg betrof. In de hoop dat na 7 jaren de weg toch wat beter zou zijn is hij enkel erger geworden, niet te geloven. We rijden aan 30 km per uur, zigzag om zoveel mogelijk de putten te vermijden, soms zijn ze wel 30 cm diep, wat ziet onze wagen weer af. Soms moet je gewoon geheel langs de linkerkant om de wagen niet te beschadigen, maar de weg in de bergen is bochtig, zeer gevaarlijk!
Af en toe is er een stukje vernieuwd, oef denk je, maar 50 meter verder rijdt je weer op een zeer slecht stuk zonder waarschuwing en zo gaat het verder.



In het stadje Petrosani stoppen we even om op adem te komen, terwijl we genieten van een kopje koffie op een terrasje, komt er een vrouw met twee kindjes bedelen, ze doet teken dat ze honger heeft. De pick-nick van Luminita steekt in mijn rugzak. We geven haar alles, liever dan geld te geven op straat. Sorry Luminita, die mensen hebben honger. We zijn tevreden met een kom soep en wat brood en dat is gemakkelijk te vinden onderweg. De kindjes geven we een knuffeldiertje.



We rijden verder, af en toe eventjes halt houdend voor een kiekje.

niet normaal, er ligt nog sneeuw op de bergen


We denken er aan in de stad Targu Jiu te overnachten, doch het regent pijpenstelen als we er aan komen, niet te doen om uit te stappen, we zien overal grote plassen, en met mijn kapotte schoenen..... Ik heb nog sandalen in de wagen maar ook dat is niet te doen, we rijden maar verder....
Nog nooit moeten we zolang zoeken om een slaapplek te vinden, gedurende de voormiddag zagen we er genoeg maar nu het avond begint te worden niets. Het ergste wat kan gebeuren is slapen in de wagen, maar dan opeens een pension. We krijgen een kamer maar geen ontbijt, geen probleem, het bed is erg slecht maar we zitten binnen.
's Morgens ontdekken we dat we daar alleen zijn, we zijn baas in het huis, de inrijpoort is dicht maar gelukkig niet op slot.

Wordt vervolgd......