Om na te denken (vervolg ).

[Silver Wolf]

@ cappa
Quote: Maar eigenlijk weet men helemaal niet of de wereld waarin we leven sowieso wel kleuren heeft!!

Emoties kleuren het leven....

In één van mijn teksten verwoordde ik het zo....



Bekijkt men,
het woelige schilderij van ‘t leven
Door wisselende emoties,
rijkelijk geschakeerd
Nuchter verstand,
dat vorm placht te geven
Aan grillige vlekken;
kunstig op doek gesmeerd

Beeld van ’n karakter,
dat onvolmaakt verrijst
Ruwweg,
naar dagelijkse ervaring geboetseerd
Door botsing en wrijving,
voortdurend gepolijst
Hoekige kantjes,
tot zachte rondingen verweerd

. . . / . . .

© Silver Wolf

Ps.: De 3 volgende strofen zouden ons teveel OFF-topic durven leiden...

[cappa]

Ja akkoord, maar we bekijken het dan door een heel andere bril, hé.

[Reini]

Cappa schreef:


Maar eigenlijk weet men helemaal niet of de wereld waarin we leven sowieso wel kleuren heeft!! Experimenten schijnen uit te wijzen dat dat niet het geval is.

Dat is wel een zeer vreemde gedachte Cappa .
Laat ons even naar een paar bekende bloemen "kijken".
Bv. begonia's, rozen.
Stel dat ze allen "grijs" zijn in realiteit.
Maar toch hebben die in hun eigen soort verschillende kleuren: rood, wit, geel.... zo zien wij het toch.
Zijn dit dan steeds verschillende grijzen die wij in onze ogen en brein omzetten?
Allez, daar gaat mijn romantische gedachte over de pracht der natuur.
Silver, zelfs daar kan je nu geen mooie gedichten meer over schrijven.

[cappa]

Achter die kritische opstelling zit precies een romantische figuur, hé Reini.
Maar ik weet niet of je in dit kader 'geen kleur' door 'grijs' mag vertalen. Da's omdat we voor onze voorstellingen aan onze ervaringen vasthangen. natuurlijk. Maar als verschillende schepsels de wereld op een verschillende manier zien, ... Wat moet je daar mee?

Ik zal de bron van dit idee eens terug opzoeken. Hopelijk brengt ons dat verder.

[Reini]

Moest je dat nu verraden Cappa?
Ik heb hier een naam hoog te houden.

Ik wil toch dat être dat al onze aannames overhoop gooit wel eens leren kennen... ik wacht dus geduldig af.
Of ik dat aanneem is weer een ander paar mouwen.

[cappa]

Ik wil toch dat être dat al onze aannames overhoop gooit wel eens leren kennen... ik wacht dus geduldig af.
Of ik dat aanneem is weer een ander paar mouwen.

Onze zo beschermde aannames worden, zoals het meer gebeurd, ijskoud vertrappeld door meedogenloze experimenten.

Het volgende is een quote uit "Een antropoloog op Mars" van Oliver Sacks (p 35 e.v.).
""In navolging van Clerk Maxwells befaamde demonstraties over kleurenprojectie gaf Edwin Land, de uitvinder van de Land instantcamera en de Polaroid, in 1957 een nog verrassender fotografische kleurwaarnemings-demonstratie. Hij maakte twee zwart-witbeelden (door middel van een camera met lichtbundelsplitsing, zodat ze tegelijkertijd vanuit hetzelfde gezichtspunt, door dezelfde lens, konden worden opgenomen) en voegde ze met een dubbellensprojector op een scherm in elkaar. Hij gebruikte twee filters om de beelden te maken: een dat langere golflengten doorliet (een rood filter) en een dat kortere golflengten doorliet (een groen filter). Het eerste beeld werd vervolgens door een roodfilter geprojecteerd, het tweede met gewoon wit licht, ongefilterd. Je zou verwachten dat dit alleen maar een algeheel lichtroze beeld zou opleveren, maar in plaats daarvan gebeurde er iets ‘onmogelijks’. De foto van een jonge vrouw verscheen direct in volle kleurenpracht: ‘blond haar, lichtblauwe ogen, rode jas, blauwgroene kraag, en een opvallend natuurlijke vleeskleur,’ zoals Land het later beschreef. Waar kwamen die kleuren vandaan, hoe werden ze gemaakt? Ze zaten ogenschijnlijk niet ‘in’ de foto’s of de lichtbronnen zelf. Die demonstraties, overweldigend in hun eenvoud en effect, waren kleuren-‘illusies’, maar wel illusies die een neurologische waarheid aantoonden: dat kleuren niet ‘daarbuiten’ in de wereld zijn, en evenmin (zoals de klassieke theorie wilde) een automatisch golflengtecorrelaat zijn, maar veeleer worden gevormd door de hersenen.

Die experimenten [...] waren niet te verklaren vanuit de bestaande theorie, maar wezen nog niet duidelijk in de richting van een nieuwe. Bovendien leek het mogelijk dat de kennis van passende kleuren de toeschouwer beïnvloedde bij zijn waarneming van zo’n tafereel. Daarom besloot Land vertrouwde voorstellingen van de gewone wereld te vervangen door volkomen abstracte, veelkleurige beelden van geometrische stukjes gekleurd papier, zodat men uit de verwachting geen aanwijzingen kon halen voor de vraag welke kleuren men moest zien. Die abstracte beelden vertoonden vage gelijkenis met bepaalde schilderijen van Piet Mondriaan, en daarom noemde Land ze ‘kleuren-Mondriaans’. Door middel van de Mondriaans, die door drie projectoren werden verlicht, met filters voor lange golflengten (rood), gemiddelde golflengten (groen) en korte golflengten (blauw), wist Land te bewijzen dat er, als een oppervlak deel uitmaakte van een gecompliceerd, veelkleurig tafereel, geen eenvoudige relatie was tussen de golflengte van het licht dat een oppervlak reflecteerde en de waargenomen kleur van het oppervlak.
Als bovendien een enkel kleurvlakje (bij voorbeeld een dat normaal gesproken werd gezien als groen) van de omringende kleuren werd geïsoleerd, leek het alleen maar wit of grijs, met wat voor lichtbundel het ook verlicht werd. Zo toonde Land aan dat het groene vlakje niet als inherent groen beschouwd kon worden, maar zijn groenheid ten dele kreegdoor zijn relatie met de omringende vlakken van de Mondriaan.

Was kleur voor Newton, voor de klassieke theorie, iets plaatselijks en absoluuts, bepaald door de golflengte van het licht dat vanaf elk punt weerkaatst werd, Land maakte duidelijk dat die bepaaldheid plaatselijk noch absoluut was, maar afhing van het totaaloverzicht van een tafereel en vergelijking van de golflengtesamenstelling van het door elk punt weerkaatste licht met die van het door de omgeving weerkaatste licht. Er moest een voortdurende relatering plaatshebben, een vergelijking van elk onderdeel van het gezichtsveld met zijn eigen omgeving om die alomvattende synthese te bereiken - het ‘beoordelingsproces’ van Helmholtz.""

Je mag je dus letterlijk afvragen: in wat voor wereld leven wij?

[bluevelvet]

Love looks not with the eyes,
but with the heart (William Shakespeare)

S.W.

Of
Love is blind !

Je uitleg over hond en kat had ik wel al begrepen, het is goed dat je dat even erbij haalt. Het is zo dat het de toonhoogte is die de hond of de kat op een bepaalde manier doen reageren.
Mijn kat mag bv. niet in de zetels of niet in de slaapkamer en ze weet het héél héél goed. Als ze het toch probeerde wipte ze er zo rap als ze kon al uit van als ik in de buurt kwam of mijn stem maar hoorde. Ze zeggen wel dat een kat moeilijk 'luistert' en nogal 'koppig' is, je ziet ze dan ook weinig in circussen. Alhoewel de 'grotere' katten het toch maar doen. In den beginne en telkens als ze in haar bakje ging om te ...... je weel wel, nam ik haar beet en zette haar buiten voor wel een uur of zo. Ik dacht ze zal nu wel al haar behoefte gedaan hebben, nee hoor, direct de bak weer in toen ze terug binnen mocht. Terug met haar naar buiten enz, enz.... wel honderden keren misschien was dat zo, maar het heeft geloond. Geen stank in huis, geen kosten voor het kattenzand, en waar blijf je altijd met die vuiligheid naar toe, de vuilzakken scheurden ervan open.....
Maar ze is een hele lieve, nu op haar elfde, mijn vorige kat heb ik 17 jaar gehad. Je moet streng zijn maar met 'zachte' hand begeleiden, en ze zijn een lang leven beschoren.

Maar we hadden het over hoe een dier bijzonder 'nuttig' kan zijn in een mensenleven, nu niet speciaal over de manier hoe ze soms gruwelijk zijn tgo hun 'naaste'.
Daarbij wil ik nog graag opmerken dat een dier doodt om te 'over'leven terwijl men dat niet van een mens kan zeggen die zijn 'naaste' of zijn eigen ras/soort doodt voor heel andere bedoelingen. De genocides volgen mekaar op in de geschiedenis van de mens
Als de natuurlijke grondstoffen uitgeput zullen raken, dan zal het nog veel erger worden. Bv. de olie- en gas- kraantjes dicht gedraaid worden of de watervoorraad zal slinken, of meer en meer woestijnvorming, de bossen nog kaler worden gekapt........ enfin ja, onze generatie zal het misschien niet meer meemaken maar we wensen toch allen het beste voor onze (klein)kinderen niet ?
Natuurlijk zal de categorie 'optimisten' het allemaal zo erg niet vinden, maar dat is omdat ze misschien niet verder denken dan hun neus lang is of zo iets hebben van het is niet van 'mijn' tijd dat is iets voor 'later' daar breek ik nu mijn hoofd niet over........

Leef vandaag en morgen zien we wel

[Reini]

Hartelijk dank Cappa voor je interessante citaat.
Tja, een wat moeilijke oefening voor de amateur, in die materie.
Misschien kunnen echte fotografen daar wat meer over vertellen (in de hoop dat ze hier komen lezen uiteraard).
Wat we toch al lang aanvaarden : dat bijen worden aangetrokken door de kleuren die bloemen ontwikkelden, om de diertjes te lokken en zo voor bestuiving te zorgen.
Dat bepaalde dieren kleurenblind zijn, of slechts 2 of 3 tinten onderscheiden, zegt uiteraard weinig.
Kwestie van evolutie, toch.
Tijdens de luttele jaren die wij nog te gaan hebben, wordt ons hopelijk nog méér duidelijk.

[janx]

En zijn de kleuren die wij zien wel de echte kleuren van de wereld rondom ons? Of worden ze alleen bepaald door de eigenschappen van ónze ogen?

Wat wij als kleur ervaren is in feite niets anders dan de ontvangende energie frequentie door ons geavanceerd antennesyteem zijnde ogen. Kleur is dus gewoon ( ... wat is gewoon? ...) een energie eigenschap zijnde de maat van bewegelijkheid in een bepaald repeterende tijdseenheid. En onze ogen kunnen maar een vrij klein deel van het gehele spectrum waarnemen.

[cappa]

Wat wij als kleur ervaren is in feite niets anders dan de ontvangende energie frequentie door ons geavanceerd antennesyteem zijnde ogen.

Neen janx, dat is nu juist wat het experiment van Land ontkent.

geen eenvoudige relatie was tussen de golflengte van het licht dat een oppervlak reflecteerde en de waargenomen kleur van het oppervlak.

Land concludeerde:

[De kleuren]zaten ogenschijnlijk niet ‘in’ de foto’s of de lichtbronnen zelf. Die demonstraties, overweldigend in hun eenvoud en effect, waren kleuren-‘illusies’, maar wel illusies die een neurologische waarheid aantoonden: dat kleuren niet ‘daarbuiten’ in de wereld zijn, en evenmin (zoals de klassieke theorie wilde) een automatisch golflengtecorrelaat zijn, maar veeleer worden gevormd door de hersenen.

[YYZ]

Ook om over na te denken

Als de maan, tijdens het verwezenlijken van haar eeuwige beweging rondom de aarde, voorzien was van een zelfbewustzijn, zou zij er volledig van overtuigd zijn dat zij aan het bewegen was vanuit zichzelf. Zo zou een wezen, begiftigd met een hoger inzicht en meer perfecte intelligentie, kijkend naar de mens en zijn handelingen, lachen om de illusie van de mens dat hij handelt vanuit zijn eigen vrije wil. (Albert Einstein)

[Silver Wolf]

@Bluevelvet (vorige blz...)
Daarbij wil ik nog graag opmerken dat een dier doodt om te 'over'leven terwijl men dat niet van een mens kan zeggen die zijn 'naaste' of zijn eigen ras/soort doodt voor heel andere bedoelingen.
EINDE CITAAT.

Alle begrip voor kattenliefde....
Wanneer ik (in de lente) terug thuis kom, na enkele weken vakantie, ligt er altijd wel hier of daar in de tuin een dood mereljong, met enkel de kop afgebeten. Dat is het werk van zo'n lieve poes. Die een prooi urenlang kwelt (ermee "speelt") en dan als ze 't beu is dat speeltje uit z'n lijden verlost.
Zo'n kat kraakt pootje per pootje van een muis, zodat ze telkens minder vlug kan ontsnappen. En in Griekenland heb ik vaker een mooie hagedis uit een kattenmuil gered. Want zo'n dier gooit een stuk staart af, om de belager af te leiden en houdt zichzelf dan doodstil. Maar die kat blijft erin prikken met haar nagels, tot het beestje beweegt en dan kan ze het weer bespringen.

Vorig jaar heb ik een jonge lijster uit kattenklauwen gered. Die kat zat dat doodsbange beestje ook af te beulen. Bij het vogelopvangcentrum krijgen ze hier jaarlijks van die slachtoffers binnen, die omwille van honger werden aangevallen, maar enkel omdat zo'n kat dat prettig vindt.
Katten-bewonderaars zeggen, dat de kat dit doet "om haar jongen te tonen HOE ze een prooi moeten vangen". Ik heb al menige sadistische kat in actie gezien , maar nooit was er enig jong in de buurt.
Het blijft een door mensenhand totaal miskweekt huisdier, dat te weinig is blootgesteld aan natuurlijke vijanden. En in heel wat steden zijn zwerfkatten een echt probleem.
In Australië zijn die in 't wild uitgezworven exemplaren zelfs een bedreiging voor de lokale fauna geworden.

Maar dat menselijke gedrag t.o.v. huisdieren, zal Einstein dan ook wel verklaard hebben zeker.
Oh, nee... dat was eerder "Desmond Morris"!

SW

[Reini]

We kennen onze BV al langer en nemen haar dus dikwijls met een flinke korrel zout, Silver.
Meestal negeer ik haar postings, vooral op religie, want daar heeft ze het speciale talent om geschiedkundige feiten zo te draaien en te keren, dat haar bijbel steeds de bovenhand haalt.

Dat zeer veel beestjes agressief van nature zijn, staat als een paal boven water. Denk maar aan de vos, die een heel kiekenskot volledig uitmoordt en slechts 1 exemplaar zal opsmikkelen.
En de lieve poes blijft een jager, of ze nu gedomesticeerd is of niet.
De onze (al lang in de poezenhemel), kwam de gedode muizen op het voetmatje leggen, alsof ze ons een geschenkje aanbood. Opeten: nooit.
Je zou je kunnen afvragen: is spelen met een prooi een teken van intelligentie?
Of kunnen ze niet anders omdat ze zijn wat ze zijn? (evolutionair gezien dus)

[bluevelvet]

@ Silver Wolf,
Wat je schrijft over de kat die soms gruwelijk te werk kan gaan met haar prooien daar weet ik ook alles van. Omdat ik regelmatig oud brood smeet op het pad in mijn hof had ik heel wat mussen. Van toen ik een kat bezat waren de mussen al gauw verdwenen. Ik vond dat spijtig want ik zat met plezier te kijken hoe de jongen gevoed werden door hun ouders. In een wilde rozelaar over de gans breedte van de muur had ik een merelnest en jaar na jaar kwamen de ouders broeden. De merel kwam zelfs op mijn vensterbank de restjes van kaas en hesp oppikken die ik er voor hen legde, ze smeerden het in wat aarde in mijn hof en gaven het aan hun kleintjes. Jammer genoeg, zat mijn eigenste kat achter de mereljongen toen ze uit hun nest vlogen en in mijn hof dartelden, zich nog van geen kwaad bewust. Ik had er hartpijn van en als het kon riep ik mijn man om de jongen uit haar muil te nemen. Dat beest begreep toch niet wat ze misdeed toch ? En ja op een keer was het merelpaar verdwenen..... Wat wil je het is de 'natuur' nietwaar ! Of moet men de kat dan maar uitroeïen ?
Beesten weten van niet beter, zou men kunnen zeggen.

Je gaat ze toch niet vergelijken met mensen en hun gruwelijke foltertuigen van weleer, de experimenten van de nazi-dokters van recentere datum, maar ook nu nog worden folderpraktijken toegepast, eens te rade gaan bij Amnesty International.... en ook de vivisectie niet vergeten.

De grootste beul is toch wel de mens zeker !

[Reini]

Ik ben inderdaad geen bijbelkenner, geef ik grif toe, maar waarom zou ik als ik niet in sprookjes geloof?
Nu schreef je echter:
De grootste beul is toch wel de mens zeker !

Dan heeft jouw schepper de grootste miskleun van de eeuwigheid geflikt.
En van een verlossing door het kruis kwam ook al niks in huis.
Je hebt je zelf er dus goed ingeluisd....
Maar die tegenstellingen ben ik van jou gewoon, daar valt mijn mond dikwijls van open zodat weerwerk gewoon onmogelijk wordt.