Verhalen uit de wereld
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Na een deugddoend verblijf in het huis en de school van Manthoc in Cajamarca, Peru, en heel wat Moche-cultuur (pre-inca) en geschiedenis zette ik gisterenavond terug voet op Vlaamse bodem!
Nu eerst wat uitrusten, alle informatie verwerken en daarna volgen de verhalen.
Aan iedereen die de afgelopen weken langs kwam een heel lieve dankjewel,
gustilpe
Nu eerst wat uitrusten, alle informatie verwerken en daarna volgen de verhalen.
Aan iedereen die de afgelopen weken langs kwam een heel lieve dankjewel,
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Lieve Gustilpe,
Heel blij je terug te 'zien' in goede gezondheid en, zoals
Norman (en veel anderen) kijken wij nieuwsgierig uit
naar je boeiende verhalen
Tot schrijfs en veel liefs van ons beiden
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Rankje en Norman, bedankt dat jullie er waren!
Op Projectbezoek 2013: Jesus Trabajador school van Manthoc in Cajamarca Peru
Voor wie het vroeger niet las een kort woordje uitleg:
Het project is gelegen in de hooglandstad Cajamarca Noord-Peru op een hoogte van 2750 m op 800 km verwijderd van Lima.
MANTHOC
De nationale organisatie MANTHOC (Movimiento de Adolescentes y Ninos Trabajadores de
Obreros Christianos of beweging voor werkende kinderen en jongeren vanuit een
christelijke inspiratie) staat open voor alle kinderen ongeacht hun geloofsovertuiging. Deze
kinderen en jongeren die op straat werken hebben zichzelf georganiseerd met als doel hun
rechten en arbeidsvoorwaarden te verbeteren. De visie van de NAT's (Ninos y Adolescentes
Trabajadores of werkende kinderen en jongeren) is dat werk behoort tot de rechten van de mens.
Kinderen zijn volwaardig lid van de maatschappij, ook zij verlangen hun stem te laten gelden.
Ze zijn er van overtuigd dat ook kinderen kunnen werken maar onder waardige omstandigheden:
1. een activiteit die aangepast is aan de leeftijd van het kind
2. het werken moet beperkt zijn in de tijd, enkele uren per dag
3. het werk mag de geestelijke en lichamelijke gezondheid niet schaden
4. steeds wordt de nadruk gelegd op het belang van onderwijs.
Kinderarbeid: een recht in plaats van een verbod!
De laatste jaren stijgt de economische groei in Peru en toch gaan meer kinderen werken, de
groei is niet voelbaar in de armenwijken.
In Peru, waar de helft van de bevolking onvoldoende heeft om in de normale behoeften van een gezin te voorzien, moeten kinderen wel hun steentje bijdragen. Kinderarbeid verbieden is hier geen oplossing. Heel wat kinderen zullen hierdoor gedoemd worden boefjes te worden om te overleven, eveneens zal de uitbuiting toenemen als ze gedwongen worden in de illegaliteit te werken.
In het staatsonderwijs krijgen werkende kinderen heel wat problemen, door o.m. de dominante houding van de leerkrachten, de onmogelijkheid tot het aanschaffen van het verplichte uniform en schoolgerief, het spijbelen om te werken, de discriminatie ten aanzien van Indigena kinderen enz.
"JESUS TRABAJADOR" SCHOOL VOOR WERKENDE KINDEREN VAN MANTHOC IN CAJAMARCA PERU
De school is gelegen in de stedelijke sloppenwijk Mollepampa in de stad Cajamarca, een der armste streken in Peru . Veel families komen uit het hoogland, verdreven door mijnexploitatie, genoten geen onderwijs, vinden geen werk, bevinden zich tussen de parameters armoede en extreme armoede, 60% van de kinderen lijdt er aan ondervoeding.
Om deze redenen zijn kinderen genoodzaakt te werken om hun gezinnen te ondersteunen of in hun eigen levensonderhoud te voorzien.
Welk werk doen deze kinderen? Geen gevaarlijk werk, ze verkopen snoepjes, helpen op de markten, dragen lasten, helpen op het land of in het huishouden, passen op kindjes, innen het geld op de busjes, enz.
Omdat werken tot hun leven behoort heeft de school een eigen opvoedingsproject uitgewerkt dat meer aangepast is aan de levensomstandigheden van het werkend kind.
Ik mocht het voor de tweede maal van dichtbij beleven.
Verhaal volgt....
Op Projectbezoek 2013: Jesus Trabajador school van Manthoc in Cajamarca Peru
Voor wie het vroeger niet las een kort woordje uitleg:
Het project is gelegen in de hooglandstad Cajamarca Noord-Peru op een hoogte van 2750 m op 800 km verwijderd van Lima.
MANTHOC
De nationale organisatie MANTHOC (Movimiento de Adolescentes y Ninos Trabajadores de
Obreros Christianos of beweging voor werkende kinderen en jongeren vanuit een
christelijke inspiratie) staat open voor alle kinderen ongeacht hun geloofsovertuiging. Deze
kinderen en jongeren die op straat werken hebben zichzelf georganiseerd met als doel hun
rechten en arbeidsvoorwaarden te verbeteren. De visie van de NAT's (Ninos y Adolescentes
Trabajadores of werkende kinderen en jongeren) is dat werk behoort tot de rechten van de mens.
Kinderen zijn volwaardig lid van de maatschappij, ook zij verlangen hun stem te laten gelden.
Ze zijn er van overtuigd dat ook kinderen kunnen werken maar onder waardige omstandigheden:
1. een activiteit die aangepast is aan de leeftijd van het kind
2. het werken moet beperkt zijn in de tijd, enkele uren per dag
3. het werk mag de geestelijke en lichamelijke gezondheid niet schaden
4. steeds wordt de nadruk gelegd op het belang van onderwijs.
Kinderarbeid: een recht in plaats van een verbod!
De laatste jaren stijgt de economische groei in Peru en toch gaan meer kinderen werken, de
groei is niet voelbaar in de armenwijken.
In Peru, waar de helft van de bevolking onvoldoende heeft om in de normale behoeften van een gezin te voorzien, moeten kinderen wel hun steentje bijdragen. Kinderarbeid verbieden is hier geen oplossing. Heel wat kinderen zullen hierdoor gedoemd worden boefjes te worden om te overleven, eveneens zal de uitbuiting toenemen als ze gedwongen worden in de illegaliteit te werken.
In het staatsonderwijs krijgen werkende kinderen heel wat problemen, door o.m. de dominante houding van de leerkrachten, de onmogelijkheid tot het aanschaffen van het verplichte uniform en schoolgerief, het spijbelen om te werken, de discriminatie ten aanzien van Indigena kinderen enz.
"JESUS TRABAJADOR" SCHOOL VOOR WERKENDE KINDEREN VAN MANTHOC IN CAJAMARCA PERU
De school is gelegen in de stedelijke sloppenwijk Mollepampa in de stad Cajamarca, een der armste streken in Peru . Veel families komen uit het hoogland, verdreven door mijnexploitatie, genoten geen onderwijs, vinden geen werk, bevinden zich tussen de parameters armoede en extreme armoede, 60% van de kinderen lijdt er aan ondervoeding.
Om deze redenen zijn kinderen genoodzaakt te werken om hun gezinnen te ondersteunen of in hun eigen levensonderhoud te voorzien.
Welk werk doen deze kinderen? Geen gevaarlijk werk, ze verkopen snoepjes, helpen op de markten, dragen lasten, helpen op het land of in het huishouden, passen op kindjes, innen het geld op de busjes, enz.
Omdat werken tot hun leven behoort heeft de school een eigen opvoedingsproject uitgewerkt dat meer aangepast is aan de levensomstandigheden van het werkend kind.
Ik mocht het voor de tweede maal van dichtbij beleven.
Verhaal volgt....
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
krakje - Lid geworden op: 01 sep 2004, 21:16
- Locatie: Heist op den Berg
reis naar Duitsland goed geslaagd, veel plezier en genot
zeker bij een glaasje wijn, veel gepraat en ergens
in Cochem een klein Vlaams cafeetje gevonden,
daar zong ieder mee met Vlaamse liedjes, gezelligheid troef,
hier een foto die bij valavond genomen is, de zon scheen
juist zo mooi op dit dorpje aan de andere oever van de Moezel.
vele groetjes van krakje.
welkom terug thuis en ben nieuwsgierig naar jou geschrijf,
ik hou van het leven, het is jou maar eenmaal gegeven.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
......vervolg
Op 21 juli om 4u30 uit de veren, bracht mijn man, mij samen met mijn vriendin, naar de luchthaven van Zaventem, een korte vlucht (ter vervanging van de Fyra) bracht ons naar Schiphol. Na enkele uren zaten we voor een vlucht van 12u15 op een boeiing naar Lima.
Daar aangekomen werden we opgewacht door Myriam, die 11 jaar in Lima vertoefde en waardoor ik Manthoc leerde kennen (ook Myriam is trekker van het project) en Nancy, Peruaanse, die ooit een beurs kreeg van Broederlijk Delen waarmee ze 2 jaar in Brussel theologie studeerde. Met Nancy heb ik geregeld contact via skype. Toen ze in Brussel studeerde kwam ze eens mee naar een middelbare school in Ternat toen ik het project mocht voorstellen, haar aanwezigheid sprak de leerlingen bijzonder aan.
In Lima aangekomen laten onze valiezen heel lang op zich wachten.
Met een heel blij weerzien, maar het is reeds laat, trekken we naar ons (heel eenvoudig) hotelletje 'Casa Serena'. Ook dat is het vermelden waard want de eigenares van 'Casa Serena' is zelf opgegroeid binnen Manthoc, was ooit werkend kind.
Als jonge tiener werkte ze als huisbediende bij een nogal rijke dame. De dame vertrok na een aantal jaren naar de Verenigde Staten, ze was alleenstaand, had geen kinderen noch familie.
Serena erfde het huis met inboedel na de belofte er een hotel van te maken en zo geschiedde.
Ook hier een blij weerzien, we kennen elkaar sinds mijn vorig bezoek, al sprak ik dan slechts enkele woorden Spaans.
Het tijdsverschil met ons landje bedraagt 7 uur, dat zal ons enkele dagen parten spelen.
Na zo een lange reis is het niet wenselijk onmiddellijk de hoogte op te zoeken, zoals in Cajamarca op 2750 m, nog een dagje aclamatiseren in Lima zal ons goed doen.
We bezoeken samen met Myriam en Nancy oud en nieuw in hoofd- en grootstad Lima met zijn ongeveer 10.000.000 inwoners.
Lima is een stad die voortdurend verandert, waar bevoorbeeld Miraflores tot voor enkele jaren een wijk betrof voor welgestelden werden daar de laatste jaren grote moderne appartementsblokken opgetrokken (spijtig verdwijnen daarmee de mooi gekleurde koloniale huizen) en daar de economie nu beter gaat in Peru, worden die appartementen ingenomen door mensen die het beter kregen. Daarmee verhuizen de welgestelden weer naar andere wijken en zo gaat het verder.
Ook de armenwijken verschuiven, meer mensen vonden werk, konden hun huizen verbeteren, de omgeving verbetert, wonen wordt duurder enz.
Maar de sterke groei van de bevolking komt vooral voor rekening van de plattelandsbewoners die naar de stad trekken in de hoop er werk en een nieuwe toekomst te vinden. Voor de meesten van hen is er geen werk noch woonruimte. Noodgedwongen vestigen zij zich in buitenwijken waar ze een stuk grond kraken in de woestijn en van palen en golfplaten eenvoudige onderkomens bouwen.
De regering draagt bij tot het ontstaan van die sloppenwijken, verhuis je naar zo'n sloppenwijk dan weet je dat er binnen enkele jaren toch water, elektriciteit en andere noodzakelijke infrastructuur zal aangelegd worden. Geleidelijk aan krijgen deze wijken het karakter van volwaardige wijken met degelijke huizen en begint alles weer van vooraf aan, de stad breidt weer verder uit.....
een sloppenwijk in Lima
wordt vervolgd.....
Op 21 juli om 4u30 uit de veren, bracht mijn man, mij samen met mijn vriendin, naar de luchthaven van Zaventem, een korte vlucht (ter vervanging van de Fyra) bracht ons naar Schiphol. Na enkele uren zaten we voor een vlucht van 12u15 op een boeiing naar Lima.
Daar aangekomen werden we opgewacht door Myriam, die 11 jaar in Lima vertoefde en waardoor ik Manthoc leerde kennen (ook Myriam is trekker van het project) en Nancy, Peruaanse, die ooit een beurs kreeg van Broederlijk Delen waarmee ze 2 jaar in Brussel theologie studeerde. Met Nancy heb ik geregeld contact via skype. Toen ze in Brussel studeerde kwam ze eens mee naar een middelbare school in Ternat toen ik het project mocht voorstellen, haar aanwezigheid sprak de leerlingen bijzonder aan.
In Lima aangekomen laten onze valiezen heel lang op zich wachten.
Met een heel blij weerzien, maar het is reeds laat, trekken we naar ons (heel eenvoudig) hotelletje 'Casa Serena'. Ook dat is het vermelden waard want de eigenares van 'Casa Serena' is zelf opgegroeid binnen Manthoc, was ooit werkend kind.
Als jonge tiener werkte ze als huisbediende bij een nogal rijke dame. De dame vertrok na een aantal jaren naar de Verenigde Staten, ze was alleenstaand, had geen kinderen noch familie.
Serena erfde het huis met inboedel na de belofte er een hotel van te maken en zo geschiedde.
Ook hier een blij weerzien, we kennen elkaar sinds mijn vorig bezoek, al sprak ik dan slechts enkele woorden Spaans.
Het tijdsverschil met ons landje bedraagt 7 uur, dat zal ons enkele dagen parten spelen.
Na zo een lange reis is het niet wenselijk onmiddellijk de hoogte op te zoeken, zoals in Cajamarca op 2750 m, nog een dagje aclamatiseren in Lima zal ons goed doen.
We bezoeken samen met Myriam en Nancy oud en nieuw in hoofd- en grootstad Lima met zijn ongeveer 10.000.000 inwoners.
Lima is een stad die voortdurend verandert, waar bevoorbeeld Miraflores tot voor enkele jaren een wijk betrof voor welgestelden werden daar de laatste jaren grote moderne appartementsblokken opgetrokken (spijtig verdwijnen daarmee de mooi gekleurde koloniale huizen) en daar de economie nu beter gaat in Peru, worden die appartementen ingenomen door mensen die het beter kregen. Daarmee verhuizen de welgestelden weer naar andere wijken en zo gaat het verder.
Ook de armenwijken verschuiven, meer mensen vonden werk, konden hun huizen verbeteren, de omgeving verbetert, wonen wordt duurder enz.
Maar de sterke groei van de bevolking komt vooral voor rekening van de plattelandsbewoners die naar de stad trekken in de hoop er werk en een nieuwe toekomst te vinden. Voor de meesten van hen is er geen werk noch woonruimte. Noodgedwongen vestigen zij zich in buitenwijken waar ze een stuk grond kraken in de woestijn en van palen en golfplaten eenvoudige onderkomens bouwen.
De regering draagt bij tot het ontstaan van die sloppenwijken, verhuis je naar zo'n sloppenwijk dan weet je dat er binnen enkele jaren toch water, elektriciteit en andere noodzakelijke infrastructuur zal aangelegd worden. Geleidelijk aan krijgen deze wijken het karakter van volwaardige wijken met degelijke huizen en begint alles weer van vooraf aan, de stad breidt weer verder uit.....
een sloppenwijk in Limawordt vervolgd.....
Laatst gewijzigd door gustilpe op 10 aug 2013, 09:02, 1 keer totaal gewijzigd.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Monika ** - Lid geworden op: 05 jun 2004, 13:10
- Locatie: ardennen
Hallo Gustilpe
ik heb u verhaal gelezen
daar moet nog heel veel gedaan worden he
amai er zijn toch veel arme mensen op de wereld
en hier zijn ze veel aan het klagen soms
we hebben het ergens hier te goed als je zo leest
kom verder lezen hoor
veel liefs Monika.
ik heb u verhaal gelezen
daar moet nog heel veel gedaan worden he
amai er zijn toch veel arme mensen op de wereld
en hier zijn ze veel aan het klagen soms
we hebben het ergens hier te goed als je zo leest
kom verder lezen hoor
veel liefs Monika.
-
Alterego1 - Lid geworden op: 20 jan 2006, 14:05
- Locatie: Antwerpen
Gustilpe,
Je gedicht 'Vermogen' staat op 11 Augustus bij
Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.
Vriendelijke groetjes van ons beiden,waarbij
we gretig uitkijken naar je Peru-verhaal.
Rankje en Alter
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Niemands meester,niemands knecht
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
krakje, Monika, assa'ke, Rankje, Alter,
bedankt!
...... vervolg
Winter in het zuidelijk halfrond, Lima baadt dag en nacht in een soort mist of bewolking, slechts heel sporadisch een streepje zon.
Gelegen in de Atacama woestijn (droogste woestijn op aarde) regent het nooit, de mist is de enige vorm van neerslag, 's zomers baadt de stad in volle zon.
Terwijl we de koloniale stad bezoeken horen we van Myriam dat president Humala zijn grote sociale beloftes van de verkiezingen niet kan waar maken o.a. wat betreft veiligheid, een van de grootste zorgen, dat levert hem heel veel protest op.
Peru kent economische groei maar de structuren volgen niet, o.a. zien we aan de banken grote files op straat staan om de belastingen te gaan betalen of om pensioen af te halen, een andere manier is er niet.
Sinds drie jaar werd er een metro aangelegd maar er zijn veel te weinig wagons en mensen moeten wachten en wachten....
We komen voorbij de brandweer, de brandweerwagens staan er totaal verouderd bij, het lijken vooroorlogse toestellen.
Er is overal veel politie op straat, misschien door de komende nationale feestdag? Aan het Ministerie van buitenlandse zaken en financiën staan ze met velen.
We bezoeken de Plaza San Martin, hier vinden de belangrijkste politieke evenementen plaats. Het plein is geflankeerd door indrukwekkende neoclassicistische gebouwen. Op het hoofd van San Martin staat een lama wat eigenlijk een vlam moest zijn. Vlam in het Spaans (hier zegt men Castillano) betekent llama maar ook lama betekent llama, vandaar de hilarische verwarring.
stadhuis
Winkelstraten kregen een opfrisbeurt, al kan er nog veel verbeterd worden, het is een begin en vooruitgang sinds ik hier drie jaar geleden ook rondliep.
opgefriste balkonnetjes
De Plaza de Armas met het presidentiële paleis en de kathedraal, het aartsbisschoppelijk paleis met haar opvallende uit hout gesneden balkons, de kerk en het klooster van San Francisco ze zijn meer dan het zien waard.
San Francisco 
bisschoppelijk paleis 
presidentiëel paleis
Wat ooit een oord was van criminaliteit en druggebruik is door schoonmaak en restauratie een aangename plaats geworden waar men heerlijk kan rondslenteren of genieten op een bankje, toch is voorzichtigheid geboden.
ooit een oord van misdaad en druggebruik
Terug in Casa Serena horen we dat we slechts 15 kg mogen meenemen op het vliegtuig naar Cajamarca. Ik heb 24 lederen tassen, schoolgerief, spellen… meegebracht. Gelukkig zijn we met zijn drieën, want ook Myriam reist mee naar de school. Al het overbodige wordt uit de koffers gehaald. Overbodige? We hadden al het minimum aan kleding mee, toch laten we hier een en ander achter, we komen hier toch op het einde van de reis terug en verblijven er nog 2 dagen. We stoppen zoveel mogelijk in de handbagage. Enkele lederen mappen blijven achter maar geen probleem bij terugkeer bezoeken we Manthoc in Yerbateros, ook daar zullen ze welkom zijn.
Morgen wacht de eigenlijke bedoeling en het hoogtepunt van de reis.
Wordt vervolgd….
bedankt!
...... vervolg
Winter in het zuidelijk halfrond, Lima baadt dag en nacht in een soort mist of bewolking, slechts heel sporadisch een streepje zon.
Gelegen in de Atacama woestijn (droogste woestijn op aarde) regent het nooit, de mist is de enige vorm van neerslag, 's zomers baadt de stad in volle zon.
Terwijl we de koloniale stad bezoeken horen we van Myriam dat president Humala zijn grote sociale beloftes van de verkiezingen niet kan waar maken o.a. wat betreft veiligheid, een van de grootste zorgen, dat levert hem heel veel protest op.
Peru kent economische groei maar de structuren volgen niet, o.a. zien we aan de banken grote files op straat staan om de belastingen te gaan betalen of om pensioen af te halen, een andere manier is er niet.
Sinds drie jaar werd er een metro aangelegd maar er zijn veel te weinig wagons en mensen moeten wachten en wachten....
We komen voorbij de brandweer, de brandweerwagens staan er totaal verouderd bij, het lijken vooroorlogse toestellen.
Er is overal veel politie op straat, misschien door de komende nationale feestdag? Aan het Ministerie van buitenlandse zaken en financiën staan ze met velen.
We bezoeken de Plaza San Martin, hier vinden de belangrijkste politieke evenementen plaats. Het plein is geflankeerd door indrukwekkende neoclassicistische gebouwen. Op het hoofd van San Martin staat een lama wat eigenlijk een vlam moest zijn. Vlam in het Spaans (hier zegt men Castillano) betekent llama maar ook lama betekent llama, vandaar de hilarische verwarring.
stadhuisWinkelstraten kregen een opfrisbeurt, al kan er nog veel verbeterd worden, het is een begin en vooruitgang sinds ik hier drie jaar geleden ook rondliep.
opgefriste balkonnetjesDe Plaza de Armas met het presidentiële paleis en de kathedraal, het aartsbisschoppelijk paleis met haar opvallende uit hout gesneden balkons, de kerk en het klooster van San Francisco ze zijn meer dan het zien waard.
San Francisco bisschoppelijk paleis presidentiëel paleisWat ooit een oord was van criminaliteit en druggebruik is door schoonmaak en restauratie een aangename plaats geworden waar men heerlijk kan rondslenteren of genieten op een bankje, toch is voorzichtigheid geboden.
ooit een oord van misdaad en druggebruikTerug in Casa Serena horen we dat we slechts 15 kg mogen meenemen op het vliegtuig naar Cajamarca. Ik heb 24 lederen tassen, schoolgerief, spellen… meegebracht. Gelukkig zijn we met zijn drieën, want ook Myriam reist mee naar de school. Al het overbodige wordt uit de koffers gehaald. Overbodige? We hadden al het minimum aan kleding mee, toch laten we hier een en ander achter, we komen hier toch op het einde van de reis terug en verblijven er nog 2 dagen. We stoppen zoveel mogelijk in de handbagage. Enkele lederen mappen blijven achter maar geen probleem bij terugkeer bezoeken we Manthoc in Yerbateros, ook daar zullen ze welkom zijn.
Morgen wacht de eigenlijke bedoeling en het hoogtepunt van de reis.
Wordt vervolgd….
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Angel's trumpet (fam. Datura ) Eén van de giftigste plant in de werelden zo verleidelijk mooi ! Vooral te vinden in Peru en Chili.
Lieve Gustilpe,
Jouw drie eerste teksten over je reis hebben ons weer
niet teleurgesteld, integendeel ! Nog even levendig en
boeiend als de vorigen en met leuke anekdotes o.a. een
hilarische verwarring betreffend de betekenis van lama.
Je foto's zijn opnieuw perfect gelukt en laten ons mooie
monumenten ontdekken (in 't bijzonder het aartsbisschop-
pelijk paleis met de prachtige uit hout gesneden balcons !)
We wachten met ongeduld op het vervolg...
Bedankt om dit alles met ons allemaal te willen delen !
Tot schrijfs en warme zomergroetjes van Alter en Rankje
Ps. Heb je al die mooie Angel's trumpet daar ergens gezien ?
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
Lieve gustilpe,
Zovele levensgaven hebben we inderdaad gekregen
Dat lees ik in je wijs gedicht :
'Het vermogen '
Nu is Peru aan de beurt, en ik las reeds
vol interesse de eerste stukjes ..
Met mooie foto's laat je ons LIma zien
Ik kijk uit naar het vervolg ...
Lieve groetjes,
elisa
Zovele levensgaven hebben we inderdaad gekregen
Dat lees ik in je wijs gedicht :
'Het vermogen '
Nu is Peru aan de beurt, en ik las reeds
vol interesse de eerste stukjes ..
Met mooie foto's laat je ons LIma zien
Ik kijk uit naar het vervolg ...
Lieve groetjes,
elisa
-
YNA - Lid geworden op: 24 mar 2009, 20:34
- Locatie: Vl. Brabant
Hallo Gustilpe,
Met veel plezier uw verhaal van Peru gelezen. Heb nog niet veel op de pc. geweest. Het is vakantie hé en met het goede weer eventjes genieten.
Ik bewonder de inspanningen die jullie doen om toch iets voor die mensen te kunnen betekenen.
Ik wens je nog een fijne dag
veel groetjes van Yna
Met veel plezier uw verhaal van Peru gelezen. Heb nog niet veel op de pc. geweest. Het is vakantie hé en met het goede weer eventjes genieten.
Ik bewonder de inspanningen die jullie doen om toch iets voor die mensen te kunnen betekenen.
Ik wens je nog een fijne dag
veel groetjes van Yna
Wees blij en geniet.