Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

lichten de kleuren (uit: gisteren)

in mij valt,
druppelend
warme regen

lichten de ogen
gedragen, gered
gekende geuren
voor mijn val
in diepe slaap

- licht in de binnen-
tuinen op de aarde -

'k draag onder zolen
vreemde hittebeelden
waarvan ik kleuren
plots niet meer ken
**********
sunset 26-01-2014
**********

[sunset]

.

[sunset]

wij zoeken onze weg

ik voel me ingesloten door de nacht
en ook in jou het peinzend eindeloze
- achter gesloten ogen liggen zachte
welvingen van ‘t lijf, adembenemend

net zo vluchtig als een droom zijn wij
uitgeput, gestrand in t niemandsland
en zilte vocht op hete huid in schemer
spiegelt in de ochtend nieuwe hoop

nog weet de dag niet waar naar toe
**********
sunset 27-01-2014
**********

[sunset]

troost

'k neem in vertrouwen de aangeboden hand
en laat me door een gouden nevel leiden
volg veilig d’ heldere sterrenband
voel enkel vrede nog en nergens lijden

laat heel mijn wezen vullen nu met liefde
de hemel kent alleen maar geest
en nergens woorden om dit te beschrijven
want elke spraak is hier verweesd

voor jou blijft het mysterie duister
maar ik ga naar het eeuwig licht
schenk je mijn lachen en mijn luister
droog alle tranen uit jouw gezicht
**********
sunset 28-01-2014
**********

[sunset]

wanneer je dit bed ooit verlaat

maan vult de nacht voor 't raam
dempt schaduwen en stemmen
spint zilverdraden door je haar
en jij begraaft jouw woorden
strelend onder onze huid

uit parels zweet weef ik daarna
jou ochtendschemer als een kleed
stralend goud dat bij het eerste
vogelgezang hemel omhelst

wanneer jij dit bed ooit verlaat
verliest het licht zijn glans
en keert terug naar leegte
mij uit het gisteren vertrouwd
**********
sunset 29-01-2014
**********

[sunset]

deze winter is ontspoord

tussen de lijnen van jouw huid
regenen uren lichtdraden
als een eindeloze stroom
zo diep dat hele werelden
er mysterieus in blijven liggen

tot plots de nacht valt
op uitvalswegen van de stad
en de vergane dagen, nat
slechts verwijzen naar
de ontsporing van deze winter

alles is enkel nog druppelend:
de schaduw van je borst
die zich aftekent onder jouw bloes
zelfs het zwijgen van mensen
onder lekkende luifels

mij rest niets anders dan wachten
**********
sunset 30-01-2014
**********

[Alterego1]

[sunset]

de hoop is gebleven

als kind verstond ik
de taal van de vogels
en die van de vlinders
dwergen waren vrienden
die elk geheim deelden

later, toen rook en hemel
geen eenheid meer waren
elke vogel een naam had
nog alleen in boeken leefde
viel de wereld uiteen
in duizenden kleine stukjes

vlinders vlogen niet meer
en de dwergen verdwenen
- uitgestorven misschien? -
zelfs verzoening en liefde
werd vergeten door de tijd

tot plots, in een voorjaar
vrolijke vlinders verschijnen
en de hemel zich kleurt
in zijn mooiste blauw
vogels geen namen hebben
slechts enkel nog gezang
**********
sunset 31-01-2014
**********

[sunset]

.
.
.
Alterego1,
Het is goed dat iemand oude gebruiken, tradities onder de aandacht (blijft) brengt (brengen). Het heden is inderdaad niet meer dan de optelsom van het gisteren.
Dank je wel voor dit delen en voor jou, jullie een heel fijne zaterdag.
Vriendschappelijke groet, liefs
sunset

[sunset]

dat keuterboerderijtje (uit: gisteren)

op mijn rug liggend
dook ik door zolderraampjes
in geheimenisvolle
urenstilte, alleen

reuzen en andere figuren trokken
in altijd nieuwe veranderingen
aan en over mij voorbij
het leven één groot spel

zonder rare regels
wolkengroene namiddagen
gladiolen uit de tuin
en verse bosbessen met ijs

het huis staat er nog, leeg
en zijn kleuren en warmte
zijn niet meer de mijne
de wolken echter weten de weg
**********
sunset 01-02-2014
**********

[sunset]

honger naar

het groeiend grijs verdrijft
het bruinig zwart...nog kijken
ogen door de glazen...stellen
vragen...zenuwen gebeiteld
in ’t gezicht dat in ’t geheel
de dans der lippen volgt
en vraag en antwoord rolt
in cadans en nodigt uit
tot woord en weerwoord
vult de ruimte niet alleen
met klanken maar ook met
een gevoel...een brug slaand
naar die ander in het steeds
verder gaan...rusteloos zoekend
naar een echo die antwoord
geven kan of enkel maar
spreekt voor zichzelf
**********
sunset 02-02-2014
**********

[sunset]

liefdespoëzie

liefdespoëzie, nimmer uiteengereten in
woordenstromen ongenoegen
die ons onmachtig meedroegen
en sleurden door het bloed
van schervendromen

ach, ’t klinkt weer zoet
in rijmwoorden geperst
zoveel van tranenpracht ververst
dat ik nu vredig mee kan stromen

tracht niet te scheiden waar zelfs ouderdom
mijn jeugd niet brak, vertwijfeling niet meer
dan dromenflarden vrees
ben ik toch woordeloos verankerd
gebrandmerkt in jouw vlees

creaties zand voor eeuwig weggevaagd
en blootgelegd als omgevallen steen
zingt d’ oceanen kastelenresten zilt gemis
blinkt er geen traan meer ooit alleen
**********
sunset 03-02-2014
**********

[sunset]

ontwakende lente

in het prilst van ochtendlicht
liederen die zich stil bewegen
en nog kalen lege takken
in dit vreedzaam blije spel

't voorjaar reeds in 't hart ontloken
wenkt in kleurrijk het verworden
hoe eerst slapend nu ontwakend
dieptes van onzichtbare wortels
grens vertrappen naar het groen

aan de twijgen lenteknoppen
ongevraagd een antwoord gevend
ruist geluidloos door de bomen
eerste vroege lentebries
**********
sunset 04-02-3014
**********

[sunset]

jij bent en blijft mijn Valentijn

hoe blauw je voorhoofd is, vandaag
blauw als de dag, nog blauwer
je schouders de randen en hoeken
van rotsen uit zand die zich torenen
op de andere kant van de stroom

jouw armen neerwaarts vloeiend
naar donkere tinten van weiden
en struiken en kiezel aan d’ oever
gelijkt jouw stem op het knisperen
en lispelen van gras in een wind
dat zich buigt en verheft hier
zo dicht bij de grens van wat vocht

nooit heb ik je lijf, zijn welvingen
je vormen en gestes samen met
‘t groen en het bruin in de avond
op ’t wit van het laken zo duidelijk
gezien als in schemer jouw haar
zacht gestreeld door mijn adem
zich wendt en keert als de banen
van zilveren sterren zo zacht

stil zweeft in winterse nachten
steeds dit warm teder rood
**********
sunset 05-02-2014
**********

[sunset]

Here, vergeef het ons

waar krijgsheren zich niet alleen
in 't glas van flessen spiegelen
waarin zij waarheid vinden
en zelfverliefde blikken wisselen
is het hier elke zaterdag
een zoeken naar de juiste beat
die 't dagelijkse laat vergeten

't is vijf voor twaalf
en alle stoelen wenen
nu zon de lengtegraad
van Greenwich kruist
en 't licht niet meer is dan
een spiraal die uitdooft
en 't duister duren blijft
net zoals oorlogen en strijd

hoor hoe de straten
in voegen van plavuizen
wenen waar granen wiegen
is nergens meer een thuis
voor de miljoenen kinderen

postduiven vliegen over 't front
van hen naar ons
en vragen om vergeven
**********
sunset 06-2014
**********