Nostalgische verhalen …hier graag!
-
gea - Lid geworden op: 26 dec 2004, 14:17
- Locatie: Anderlecht
Fikske, ik heb er een krop van in mijn keel.
Wat een prachtige ouders had jij en hoe goed geschreven!
Bij mij thuis ging het helemaal anders. Mijn moeder was thuis en wist dus als eerste als ik, per ongeluk, iets had laten vallen of zo. Dan maakte ze me doodsbang door te dreigen van wacht maar.....als je vader thuiskomt... En inderdaad als die mens dan van zijn werk kwam, had hij nauwelijks de tijd om te bekomen of ze had hem al ingelicht. Hij vond het dan zijn plicht om hardhandig op te treden. Heel pijnlijk, ik herinner me die situaties nog heel goed.
Daarom vind ik jouw verhaal zo mooi.
Wat een prachtige ouders had jij en hoe goed geschreven!
Bij mij thuis ging het helemaal anders. Mijn moeder was thuis en wist dus als eerste als ik, per ongeluk, iets had laten vallen of zo. Dan maakte ze me doodsbang door te dreigen van wacht maar.....als je vader thuiskomt... En inderdaad als die mens dan van zijn werk kwam, had hij nauwelijks de tijd om te bekomen of ze had hem al ingelicht. Hij vond het dan zijn plicht om hardhandig op te treden. Heel pijnlijk, ik herinner me die situaties nog heel goed.
Daarom vind ik jouw verhaal zo mooi.
Bedenk dat een ander anders is.
-
Fikske - Lid geworden op: 16 dec 2003, 12:31
- Locatie: W-O 1970
Dank je Brombeer, Ed en Gea voor de waardering.
Mijn ouders waren inderdaad wel goede ouders Gea, zeker volgens de normen van die tijd.
Pas toen ik mijn vrouwtje leerde kennen heb ik echt prachtige ouders ontmoet.
Haar ma en pa waren beide zeer verschillend van karakter maar onvoorstelbaar lieve, eerlijke en zeer gevoelige mensen.
Als ik bedenk hoe bang ik voor haar vader geweest ben toen ik de eerste keer officieel bij hen thuis binnenkwam (Lees mijn verhaaltje:- herfst 1956- ) en hoe goed ik later met hem kon opschieten. Het is misschien niet mooi om zeggen maar ik zag mijn schoonouders nog liever dan mijn eigen ouders. Maar daar vertel ik wel later weer een verhaaltje over…
Groetjes,
Fikske
Mijn ouders waren inderdaad wel goede ouders Gea, zeker volgens de normen van die tijd.
Pas toen ik mijn vrouwtje leerde kennen heb ik echt prachtige ouders ontmoet.
Haar ma en pa waren beide zeer verschillend van karakter maar onvoorstelbaar lieve, eerlijke en zeer gevoelige mensen.
Als ik bedenk hoe bang ik voor haar vader geweest ben toen ik de eerste keer officieel bij hen thuis binnenkwam (Lees mijn verhaaltje:- herfst 1956- ) en hoe goed ik later met hem kon opschieten. Het is misschien niet mooi om zeggen maar ik zag mijn schoonouders nog liever dan mijn eigen ouders. Maar daar vertel ik wel later weer een verhaaltje over…
Groetjes,
Fikske
Wie tevreden is met wat hij heeft,
is de rijkste die er leeft.
is de rijkste die er leeft.
-
Gast
De stok achter de deur, Tillie ? Mijn vader had die stok altijd in zijn hand en hij klopte d'er nie naast... Maar ja, ik was toen het "enfant terrible" (nu nog zegt mijne champetter) en ik verdiende het wel.
'k Heb er geen invaliditeit aan overgehouden, wel een geweldige reflex...
'k Heb er geen invaliditeit aan overgehouden, wel een geweldige reflex...
-
Gast
Fikske, prima geschreven, die Leuvense stoof die herken ik bij mijn eigen, alsof het gisteren was. Het kordaat optreden van ons vader dat is bij ons altijd zware koek geweest. Maar ergens komt men er sterker uit en dat is wat telt.
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Jouw laatste zin Kwezel, jouw laatste zin houdt een rare voorliefde in. Dwangmatig is alleen je verslaafdheid aan het fietsen. Mochten beide terzelfdertijd plaatsvinden zou je menig maal in de gracht sukkelen. Ik vraag me eigenlijk af: ge-es-emmen op de fiets mag ook al niet, hoe zou jij het dan aan boord leggen om te lezen of te schrijven op de fiets ? Voor de meesten is lezen op een fiets al een probleem, ze houden nauwelijks een Burda-patroon uit een wegenkaart... 
. En dan dat schrijven ? Ik ken er wel die kunnen schrijven met hun fiets, maar dan in penibele omstandigheden, als de wijsheid is in de kan. Dat merk ik aan de sporen in het zand...
Het meisje met de diepblauwe ogen zou er nog een extra blauw randje bijkrijgen moest ze pardoes met pen en inktpot in de grachtkant belanden.
TLL
. En dan dat schrijven ? Ik ken er wel die kunnen schrijven met hun fiets, maar dan in penibele omstandigheden, als de wijsheid is in de kan. Dat merk ik aan de sporen in het zand... Het meisje met de diepblauwe ogen zou er nog een extra blauw randje bijkrijgen moest ze pardoes met pen en inktpot in de grachtkant belanden.
TLL
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Je zal maar met een familie opgezadeld zitten van ambtenaren, veldwachters en onderwijzers. Zelfs tantetjes en nonkeltjes, allemaal één pot nat. En daartussen schoffelden wij met z'n vijven toen nog, van huis naar ons grootmoe.
En dan was er die grootoom, de vrijgezellenbroer van oma, die bij haar inwoonde. Die had z'n eigen privévertrekje, waar zelfs oma Net niet binnen mocht. De enige die wél toegang had was zijn geleerde viervoeter "Kasavoeboe". Kasavoeboe was een straton, een mixje met heel eigenaardige trekjes. Een uiterst intelligent beestje. Gitzwart krulhaar, vandaar zijn naam, zag je 's avonds en 's nachts vrijwel niet rondlopen; maar hij was er wel. Hij deed zelf de deuren open als ze dicht waren. En welke hond zou het in z'n hersens halen die deur ook nog te sluiten ? Ik ben er eens achter gekomen hoe hij dat oploste, want hij kon niet aan de deurklink om die dicht te doen, wél om ze te openen.
Kasavoeboe opende dan een venster in de kamer, zodat er "trek" ontstond, dan duwde hij die deur met z'n snuit wat verder open -bijna half- en trok met z'n poot tot die deur in beweging kwam. 't Sluiten kwam dan vanzelf.
Toenertijd reed bij ons in 't dorp nog een stoomtram; niet om passagiers te vervoeren, maar wel om een aantal wagonnetjes naar het hoofdstation te Turnhout te trekken, meestal beladen met lege zakken in balen, of met boshout en af en toe met turfplaggen. Het hondje zou nooit de rails oversteken mocht dat trammetje eraan komen; dan zette hij zijn twee voorste pootjes op de rails en wachte even af... Om de bocht kon hij toch niet zien of die eraan kwam tuffen.
Mijn vader was de deugniet, vijand nummer één van Kasavoeboe. Als ie de kans zag was vader altijd of een sok of een schoen kwijt. Vader had hem eens een trek verkocht waardoor Kasa in de sloot belandde. Maar Kasa kwam eruit aan de overkant, zodat hij het niet nog eens hoefde.
Was vader in de buurt, zag je dat aan de reactie van dat beestje. Het liep steeds voorwaarts met het kopje omgedraaid; vader kon dat beestje niet uitstaan, ook al niet omdat die de lieveling was van grootoom. En grootoom was niet bepaald mals voor de kinderen van mijn grootmoe. Vandaar waarschijnlijk zijn voorgeborgte waar niemand in mocht behalve... Kasavoeboe...
TLL
En dan was er die grootoom, de vrijgezellenbroer van oma, die bij haar inwoonde. Die had z'n eigen privévertrekje, waar zelfs oma Net niet binnen mocht. De enige die wél toegang had was zijn geleerde viervoeter "Kasavoeboe". Kasavoeboe was een straton, een mixje met heel eigenaardige trekjes. Een uiterst intelligent beestje. Gitzwart krulhaar, vandaar zijn naam, zag je 's avonds en 's nachts vrijwel niet rondlopen; maar hij was er wel. Hij deed zelf de deuren open als ze dicht waren. En welke hond zou het in z'n hersens halen die deur ook nog te sluiten ? Ik ben er eens achter gekomen hoe hij dat oploste, want hij kon niet aan de deurklink om die dicht te doen, wél om ze te openen.
Kasavoeboe opende dan een venster in de kamer, zodat er "trek" ontstond, dan duwde hij die deur met z'n snuit wat verder open -bijna half- en trok met z'n poot tot die deur in beweging kwam. 't Sluiten kwam dan vanzelf.
Toenertijd reed bij ons in 't dorp nog een stoomtram; niet om passagiers te vervoeren, maar wel om een aantal wagonnetjes naar het hoofdstation te Turnhout te trekken, meestal beladen met lege zakken in balen, of met boshout en af en toe met turfplaggen. Het hondje zou nooit de rails oversteken mocht dat trammetje eraan komen; dan zette hij zijn twee voorste pootjes op de rails en wachte even af... Om de bocht kon hij toch niet zien of die eraan kwam tuffen.
Mijn vader was de deugniet, vijand nummer één van Kasavoeboe. Als ie de kans zag was vader altijd of een sok of een schoen kwijt. Vader had hem eens een trek verkocht waardoor Kasa in de sloot belandde. Maar Kasa kwam eruit aan de overkant, zodat hij het niet nog eens hoefde.
Was vader in de buurt, zag je dat aan de reactie van dat beestje. Het liep steeds voorwaarts met het kopje omgedraaid; vader kon dat beestje niet uitstaan, ook al niet omdat die de lieveling was van grootoom. En grootoom was niet bepaald mals voor de kinderen van mijn grootmoe. Vandaar waarschijnlijk zijn voorgeborgte waar niemand in mocht behalve... Kasavoeboe...
TLL
-
Gast
TLL, toen het stuur van mijn bike gisteren richting Oppen, Opstal, Puurs Kappelle-Op-De Bos, enz. aandeed, ontsproot diep in mijn binnenste weer een nieuw verhaal, maar dat wist je ondertussen al. De toercaravan leidde ons over het kanaal naar het Oosten richting Mechelen en Zemst. Dan spurtten we via Grimbergen, Wolvertem en Mollem naar de tussenstop in Opwijk. Hier volgden wij het aangegeven parcour langs Klein-Brabant tot Puurs. Vanaf daar bracht ons een volledig nieuw traject uiteraard overgoten door hevige plensbuien, ons via Kalfort, Ruisbroek en Willebroek terug naar Kapelle. Moet er nog water zijn? 
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Met pastoors moest je oppassen; was vroeger zo ook al -blijkt uit voorgaand stukje-; ze waren niet alleen capabel om je zonder absolutie naar de hel te wensen, ze waren schijnbaar ook goed in het ontvreemden van hét symbool waar ze voor moesten uitkomen.
In mijne jongen tijd vergeleek ik eksters ook al met pastoors. Een zwart jasje en een witte "pittelair" geleek in veel opzichten op die zwarte rok met witte boord; zij het bij die vogel in omgekeerde volgorde.
't Kan toch niet dat een -toen al blauw- communicantje met nog mooiere blauwe kijkertjes wordt ontdaan van haar religiesymbool bij het uitreiken van de eucharistie.. Of toch, dat ene onbewaakte ogenblik volstond; je moest toen nog je ogen sluiten en zeer onbeleefd zijn, je tong uitsteken.
Ik herinner me nog mijn voorliefde voor knoflookteentjes en zwarte drop. Je moest toch nuchter ter communie gaan toen; zonder eten geen "lichaam van Christus" (toen nog in het Latijn). Ik kon mij wel voorstellen wat voor ziekelijken die pastoor onder ogen kreeg. Bij mij alleszins zwart, zoals zijn pij onder de kazuifel. En dan die vlugge beweging van zijn rechterhand na mij dat sacrament te hebben toegediend... . Aan zijn afstandelijkheid kon ik ook werken dat hij mijn preratiefje niet apprecieerde; ik ontving altijd op armlengte en gestrekt...
Naar het schijnt, ik wist het zelf niet, zou hij het toen ook niet gewaagd hebben mij een trap onder mijn achterste te verkopen... Hij zou zich nadien verontwaardigd afvragen hoe die schoensmeer aan zijn zolen terecht kwam... Mijn eerste communie was een verschrikking...
TLL
In mijne jongen tijd vergeleek ik eksters ook al met pastoors. Een zwart jasje en een witte "pittelair" geleek in veel opzichten op die zwarte rok met witte boord; zij het bij die vogel in omgekeerde volgorde.
't Kan toch niet dat een -toen al blauw- communicantje met nog mooiere blauwe kijkertjes wordt ontdaan van haar religiesymbool bij het uitreiken van de eucharistie.. Of toch, dat ene onbewaakte ogenblik volstond; je moest toen nog je ogen sluiten en zeer onbeleefd zijn, je tong uitsteken.
Ik herinner me nog mijn voorliefde voor knoflookteentjes en zwarte drop. Je moest toch nuchter ter communie gaan toen; zonder eten geen "lichaam van Christus" (toen nog in het Latijn). Ik kon mij wel voorstellen wat voor ziekelijken die pastoor onder ogen kreeg. Bij mij alleszins zwart, zoals zijn pij onder de kazuifel. En dan die vlugge beweging van zijn rechterhand na mij dat sacrament te hebben toegediend...
. Aan zijn afstandelijkheid kon ik ook werken dat hij mijn preratiefje niet apprecieerde; ik ontving altijd op armlengte en gestrekt... Naar het schijnt, ik wist het zelf niet, zou hij het toen ook niet gewaagd hebben mij een trap onder mijn achterste te verkopen... Hij zou zich nadien verontwaardigd afvragen hoe die schoensmeer aan zijn zolen terecht kwam... Mijn eerste communie was een verschrikking...
TLL
-
drum - Lid geworden op: 06 jun 2003, 17:05
- Locatie: vlaanderen
Er was eens een klein vogeltje. dit vogeltje vloog, toen het winter werd, naar het noorden in plaats van het zuiden.
Na een tijdje kan het vogeltje niet meer en stort neer op besneeuwde vlakte.
Er komt een ijsbeer aangelopen die het vogeltje ziet en vraagt wat er is gebeurt.
Het vogeltje legt de situatie uit waarop die ijsbeer zegt. Ik zal een grote hoop voor je neerleggen, dan kan je daarin opwarmen terwijl ik eten voor je ga zoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Het vogeltje zit in de stront en de beer gaat eten zoeken.
Na een tijdje begint het vogeltje weer een beetje warm te worden en begint te tjielpen.
Verderop loopt een wolf. Die hoort het vogeltje en sluipt erop af. Hij rukt het vogeltje uit de stont en vreet hem op.
Wat is nu de moraal van dit verhaal?
1) Als iemand je in de shit stopt hoeft het niet te betekenen dat die het slechtste met je voorheeft.
2) Als iemand je uit de shit haalt hoeft het niet te betekenen dat die het beste met je voor heeft.
Maar 1 ding......... als je in de shit zit kan je maar beter je bek dicht houden.
Groeten yves
Na een tijdje kan het vogeltje niet meer en stort neer op besneeuwde vlakte.
Er komt een ijsbeer aangelopen die het vogeltje ziet en vraagt wat er is gebeurt.
Het vogeltje legt de situatie uit waarop die ijsbeer zegt. Ik zal een grote hoop voor je neerleggen, dan kan je daarin opwarmen terwijl ik eten voor je ga zoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Het vogeltje zit in de stront en de beer gaat eten zoeken.
Na een tijdje begint het vogeltje weer een beetje warm te worden en begint te tjielpen.
Verderop loopt een wolf. Die hoort het vogeltje en sluipt erop af. Hij rukt het vogeltje uit de stont en vreet hem op.
Wat is nu de moraal van dit verhaal?
1) Als iemand je in de shit stopt hoeft het niet te betekenen dat die het slechtste met je voorheeft.
2) Als iemand je uit de shit haalt hoeft het niet te betekenen dat die het beste met je voor heeft.
Maar 1 ding......... als je in de shit zit kan je maar beter je bek dicht houden.
Groeten yves
-
telloorlekker - Lid geworden op: 26 nov 2002, 17:46
Naar wat ik van mijn tantetjes vernam, zou ik verwekt geweest zijn in de straat waar wij nu wonen. Het eerste huis dat mijn ouders betrokken staat er nog; zo'n goeie vijfhonderd meter van mijn deur. Zelf ben ik nogal honkvast, vandaar dan ook waarschijnlijk dat "back to the roots"-gevoel. Maar ik zou het eerste daglicht aanschouwd hebben op de tafel in de woonkamer van het latere huis waar mijn ouders introkken; de conciergewoning van de enige kousenfabriek die toen ons dorp rijk was. De woning was gelegen in het park naast het gemeentehuis. Den bak (het cachot) gaf uit op onze achterbouw; een grote loods met zwaar houten dubbele poort. Hoe "den bak" er vanbinnen uitzag, mocht ik pas op latere leeftijd ervaren. Toenertijd werkte mijn vader nog op het gemeentehuis als klerk, en via via kwam ik als snotter dus al in aanraking met de wet. Maar dat den deze niet bang was van de wet, ligt dan waarschijnlijk ook aan de genen die ik via vader van de rosse veldwachter heb geërfd, mijn grootvader. Zelf op piepjonge leeftijd, ik moest vier jaar geweest zijn, lag ik al overhoop met een van de overlevende veldwachters toen. Er waren er drie, waarvan ene géén familie was. En net die ene had mij uitgekozen om zijn zeg tegen mijn vader te kunnen doen. De andere twee hebben het overleefd, zij zwegen wijselijk; wetende dat, moest ik erachter komen dat zij klikten, ook zij niet gespaard bleven van mijn kwajongensstreken. Dus die enige, Suske, was de pineut. Zag ik de kans, kon hij zijn fiets meermaals daags oppompen, z'n ketting verleggen of zijn zadel ontdoen van door mercaptanen besmeurde goedjes. En haagschool houden, onze geliefde sport toen, daar had Suske ook z'n buik van vol. Ik was niet alleen, er liep in de dorpskom zo'n hele bende snotneuzen rond die verstoppertje speelden met die champetter. Maar eenmaal had hij me op heterdaad betrapt, hij trok me aan mijn flaporen tot binnen in het cachot. Hij zou vader wel nadien inlichten over de snode daad, die ik gesmeed had. Was het door zijn werkzaamheden of uit vergetelheid ? 's Avonds zat ik nog achter slot en grendel. En dat allemaal omdat ik "vuurke stook" speelde bij de brandweerwagens, naast een vat vol ouwe motorolie... Zeg nu zelf, ik was toch niet zo onvoorzichtig hé... Ik had al het blusmateriaal bij de hand. Ik wist toen nog niet dat die brandweerwagens onder de hooizolder gestationeerd waren... een hooizolder die achter het gemeentehuis paalde en waar de archieven werden bewaard.
Toen ons moeder ongerust begon te worden en ons vader erop uit stuurde om mij te zoeken, kwam hij toevallig Suske tegen. Zo rood als een pioen moest hij toegeven dat ik op water en brood niemand kwaad kon doen die avond. Na de bevrijding zag ik even rood als Suske, maar dan aan weerskanten en van onder...
TLL
Toen ons moeder ongerust begon te worden en ons vader erop uit stuurde om mij te zoeken, kwam hij toevallig Suske tegen. Zo rood als een pioen moest hij toegeven dat ik op water en brood niemand kwaad kon doen die avond. Na de bevrijding zag ik even rood als Suske, maar dan aan weerskanten en van onder...
TLL