Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

geborgen

alsof alles ooit al is geweest
om in vrede, vreugde te leven
wat ik al jaren niet meer zag
dát gevoel kreeg ik, zo-even

in ’t hart een plots beven
en daarna enkel nog
een dragende hemel
over de wereld, zwevend

warme uitwisselende blikken
en geopende deuren van
naar mij roepend geluk
in helder frisse lentekleuren

en naast mijn ontbijtbord
dit glinsterend schemeren
van hoop tussen zorgen
in ’t weten van liefde

geborgen
**********
sunset 10-04-2014
**********


Zelf was ik enkele dagen volledig onthand zonder computer (die ik vervangen en over laten zetten heb wegens het niet meer ondersteunen door windows van XP; vandaar mijn zwijgen en afwezig zijn. Maar, nu kan het weer *glimlacht*).
Warme groetende genegenheid en heel fijne donderdagavond, sunset

[sunset]

die dag op Golgotha

het vleesgeworden woord
in stukken gescheurd en
folterknechten grijnzen
zweepslagen rijten
bloedende wonden
tot pijnvol lijden

een kroon tooit ’t hoofd
vol doornen en het doek
in ‘s konings purperrood
in bloed gedoopt wast
zich de onschuld van
de handen van Pilatus

balken als ruggelast
breken smartvol ’t knie
en het gezicht op ’t pad
geslagen, voetgetrapt
kraken zijn botten
langs kruisweg het gejoel

en op de schedelberg
brandt fel de zon
het doek van ’t lijf
op 't hout geworpen
boren nagels zich
door voeten, benen

staan er drie kruizen
en koortsig dorsten
droge lippen, armen
wijd naar beide zijden
vergeven zondaars
breken hemel open

het stil geprevel
“ 't is volbracht ”
als 't hoofd neerzakt
en door zijn zij
een lans gestoken
scheurt voorhang open

die dag op Golgotha
**********
sunset 11-04-2014
**********

[sunset]

ogen die naar 't blauwe luisteren

de ochtend dringt door 't nevelig wit
dat nat de stoepen kleurt; jouw tong
is mijn asiel net als je volle borsten
woorden zijn die nimmer weren

wanneer jij uit jouw schuilplaats komt
om ons te lieven ben ik gewapend
tegen elke dood, wegkussend in
de dagen die op handen rusten

jouw mond ontwaakt, maakt vrij
de ogen die naar 't blauwe luisteren
[als zoeken wij ons verre horizonten
zwijg jij en slaapt ons beider dromen
wijl ik nog altijd voor ons waak]
**********
sunset 12-04-2014
**********

[sunset]

en zelfs de maan die lonkt

tussen twee glazen wijn
zwemt een maan, dubbel
in glazen riesling gelegd
maar nog steeds boven
de sentimentele hemel
wat zoenen hier en daar
die hen zacht laten beven

monden die hen drinken
zijn verslaafd aan spätlese
zoet en tongen vochtig
door restzuren en liefde
tonen duidelijke de weg
naar zwoele lijfelijke lust
buiten in glazen hemel
nog steeds als een voyeur
de maan, wit als jouw huid
**********
sunset 13-04-2014
**********

[sunset]

al zingen soms

in sommige nachten zingen vogels stiller
en in die dagen hangt de hemel diep
al worden woorden met de jaren wijzer
toch kwelt de smart die tussen regels sliep

hij huist in ruimtes vol met zonneschijn
verpopt zich steeds, maar is en blijft
voor barse stemmen zal hij angstig wijken
warmt zich aan 't droeve dat ik schrijf

en toch, ik heb de liefde leren leven
in tijden van een warme zomerwind
eindelijk 't verlangen opgegeven
jaag 'k niet meer na dat eeuwig hunkeren
als was ik altijd nog dat vondel-kind

ik luister liever naar jouw heerlijk lachen
jouw zachte stem die mij beroert heel diep
al zingen soms wel vogels nog wat stiller
en hangt de hemel in die dagen diep
**********
sunset 14-04-2014
**********

[sunset]

ooit houden bossen op met praten

de bossen houden op met praten
in taal van gouden zonneschijn
zweven zwaluwen over weiden
wordt het voorbije weggestreept

en geen getreur bij ´t vagebonderen
je komt en gaat, verlaat het huis
droomt van een ieder die al is verdwenen
zelfs als een maan in 't water staat

staar ik alleen in naakte vertes
de wind ontvoert het kind-geschrei
en 't lentevuur is reeds ontstoken
al wordt op echte warmte gewacht

ik heb geen spijt van al die jaren
die ik in 't gisteren heb verkwist
berouw geen enkel rozen-prachten
geen enkele zoen die 'k heb gemist

want sterren zullen nooit vergloeien
noch sterft ooit 't gras wanneer ’t verdort
elk jaar weer zal de lente bloeien
viert mei haar bloesemwederkeer

het leven maakt de som der tijden
in windgefluister op het eind’
houden de bossen op met praten
in taal van gouden zonneschijn
**********
sunset 15-04-2014
**********

[sunset]

soms wandel ik door 't gisteren

wanneer ik over 't voetpad slenter
verdwaald in mijn herinneringen
treurt nog het nu in tijd na tijd
om zeldzame gezichten en
oude indrukken die, vergeten
symbolen zijn van een inflatie
verloren waarheden ook al probeer
ik weer vriendschappen te vinden
die meer moeten geweest zijn
dan glazen knikkers in een hand

wat er ook werd gegeven: gedichten
die een niemand nog zo schrijft
beelden die reeds lang vergeten
verstopt in broekzakken van 't leven
als goudstukken zonder gewicht
nog minder zijn dan het bedrukt papier
het uitlachen door broers en zussen
en er uiteindelijk niets te vinden is
van al die kinderdromen, toen
**********
sunset 16-04-2014
**********

[Janina]

Graag en gretig hier gelezen!
Janina

[Monika **]

Bijna Pasen

Wat de tijd toch voorbij raast
Nu komt bijna de paashaas
De lente is er op tijd
Want de paashaas heeft geen tijd
De kinderen zijn voor eieren zoeken bereid
Ook zijn er kinderen die niets krijgen tot grote spijt.

17.4.2014.Monika.

.
gr Monika

[sunset]

.
.
.

Janina,
Dank je wel voor je bezoekje en het 'graag en gretig gelezen'. Ik wens je een heel vredige Goede Vrijdagavond.
Lieve groetende genegenheid, sunset

Monika**
Ook jou wil ik bedanken voor het komen brengen van jouw 'bijna Pasen' en een heel liefdevolle Goede Vrijdagavond nog.
Warme groet, sunset

[sunset]

.
.

Omdat ik gisteren niets schreef wegens drukte, vandaag dan maar twee.



kort samengevat

dichtgeschroeide hersens
zwanger van letters
op geboorte wachtend
baren woorden
die groeien tot
puberende zinnen
leiden
hun eigen leven

hoog geheven
pen
maant tot rust
dreigt weg te strepen

geïnterneerde woorden
springen als demonen
willen in regels
geboren worden
in ’t donkere van
een inkt-blauw
wankelen zij
over maagdelijk wit
**********
sunset 18-04-2014
**********


’t begint met Goede Vrijdag

in ’t helder zon-
licht van de dag
maant ’t kruis
dat op vermoeide
schouders rust
en ’t wit gewaad
hangt op de heup
in rood gestreept
de striemen van
de geseling

Hij wankelt mij
zwijgend voorbij
en ergens nog
kraait er een haan
als echo van
ook mijn verraad



wat later nog
hoor ik een hamer
slaan op koppen
van de nagels
en ook Zijn stem
in 't laatste uur
- warm liefdevol -
'vandaag nog zult
ook gij met mij
de hemel binnengaan'

en zo ontstaan
na slechts wat uren
nieuwe levens-
dagen die omarmen
en helder licht
verwarmt het hart
neemt weg de angst
bij ’t lege graf
jubelen de engelen
‘de Heer is waarlijk
opgestaan’
**********
sunset 18-04-2014
**********

[sunset]

’t Is bijna Pasen

in schemer neigt zich
zacht ons hoofd
’t is avond en
insecten dansen
een vage maan
zwemt door de nacht
buiten verstomt
’t vogelgezang

je hoort het luiden
van de klokken
en alle mensen
fluisteren Zijn naam
als wereld adem neemt
en droef in stoet
zie ik de vrouwen gaan
naar 't graf

’t is bijna Pasen
**********
sunset 19-04-2014
**********

[sunset]

Pasen

ik fluister mij de jaren
van het ene naar het andere
heen en weer
en in de wouden
klinken gezangen
van 't wonder
van nieuw leven

met reine handen
reiken wij
het onschuldbloed
in 't rode meer
groeit er geen gras
en stemmen
leggen zich hier neer

toch leren wij
de heuvel zoeken
waarover haangekraai
telkens en telkens weer
tot ook de laatst gehangene
opnieuw geboren wordt
en pijn gestild

want graven zijn nu leeg
**********
sunset 20-04-2014
**********

[sunset]

I have a dream

blootsvoets slenterend door de wereld
zakken leeg, geen goud noch geld
luchten zonder gif van gassen
alle dieren vrij op 't veld

wouden levend, vol met wild
handen die niet enkel moorden
liefde zweeft als geur door hemel
vrede danst door alle oorden

eender hoe, waarom en waar
vrij van 't steeds maar consumeren
broederlijk en met elkaar
samen op de aarde leven
**********
sunset 21-04-2014
**********

[sunset]

nog heb ik weet

nog weet ik van de liefde
herkennend na één enkele blik
zelfs in gebroken licht

onder vertrouwde bomen
wordt kilte mij verzwegen
van ’t eenzame hart

wanneer ‘k jou nader
de winter breek in lente
stil in jouw overga

voel ik ’t verwarde jij
die niets weet aan te vangen
met de bloemen in mijn hand

en ‘k sluit mijn ogen, ween
voor dat ik ga en alles
weer opnieuw benoem
**********
sunset 22-04-2014
**********