Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

en God beware

in zomernachten op ’t balkon
achter ’t gewoel van stad
verdicht ik tijd, bezweet en nat
deel uit versnaperingen
zoals wat woorden op een blad
en hoop dat zij steeds blijven

te veel en nooit genoeg
de naaktheid van ons zijn
die wij beloofden aan elkaar
en dat, sinds wij ons raakten
ik nooit meer leeg zal zijn
waar zelfs wat flarden van je stem
zich kruizen met de mijne
slaat wild dit hart

ontzeggen wij ons ooit
- en God beware -
zelfs in een heimelijke stilte
dit branden van het vuur
dan leven wij de hel op aarde
wanneer wij moeten missen
wat liefde met ons doet
**********
sunset 10-06-2014
**********

[sunset]

stil-leven (in een ochtend)

net als alle andere keren
klampen zich wijde omarmingen
aan zijdelings gefluister
van dansende schaduwen

fris groen lover , teer gesneden
in ‘t wit-blauw van lamellen
knipoogt me toe

wat daar bloeit
is het leven
**********
sunset 11-06-2014
**********


daar mag ik je raken

blauw rafelen lieve woorden
uit witte wolken in de heldere dag
wind draagt zacht
als stukjes rinkelend kristal
muziek vanuit de huizen

elk jaar weer zomer
uitbundig groen
dat voorwaarts dringt
zoveel liefdespaartjes
onder ruisende bomen

vraag niet naar
wat steeds wisselt:
namen, vage beelden
of soms zelfs een geur
die zich hecht in herinnering

hier kun je mij aanraken
zeg jij, in ’t niemandsland
tussen de tijden
**********
sunset 12-06-2014
**********

[sunset]

al ligt er schaduw over mij

jij weet van dagen
die schaduwen herbergen
en ook hun koude die verstart
tot jij je glimlach
om mijn schouders legt
mij warmte geeft en kracht

wanneer de schemer
mij opslokt in zijn duister
zijn daar jouw ogen
waarin 'k gespiegeld word
en zoet verwarmd
zelfs midden in de nacht

en ook vandaag
wanneer schaduwen liggen
en ’t leven zwijgt
in alle tonen
voel ik je handen
op mijn wangen
hoor liefde in je stem
**********
sunset 13-06-2014
**********

[sunset]

Arles, Avignon, Lyon …

hier toon ik jou de dag
laat ons deelnemen
aan de honger naar stad

[voor jou bloesems
als schrift van sneeuw
waarmee ik je naam
in het asfalt schrijf]

wij lopen heen en weer
trekken in ’t gaan lijnen na
en herinneren ons:
het dorp, de tuinen, het lachen

[hongerig wachten auto’s
staan in de file voor jou
het meisje, de straat, de wereld
met wonden tussen de bomen]

later verloochenen wij de nacht
met blikken die niet de onze zijn
tot in de ochtend gedachten
oplossen achter voorhoofden

jij legt handen op mijn schouders
en samen dansen wij in een polonaise
tot op de kade van de Rhône
waar het schip op ons wacht

dat schip dat ons wegbrengt
weg uit deze stad, dit land
tot ver voorbij de pijn van het nu
**********
sunset juni 2014
**********

[sunset]

jouw liefde doet me goed

als zon ontwaakt
laat ik me vallen
in een laatste droom
ben in de ochtend
nog de nacht nabij
zelfs als mijn glimlach
huiswaarts keert

in ogen vol met vragen
blinken sterren
waarvan ik d’ oorsprong
nog ontdekken wil
ook al zijn er des middags
antwoorden nog zoek
vertragen stappen
tel ik de grashalmen
tot in de avond
weer jouw lach oplicht

jouw liefde doet nog immer goed
**********
sunset 25-06-2014
**********

[sunset]

warme zomerse dagen

voor het raam ritselen kastanjebomen
als schuchter geluid het typen op toetsenborden
door geopende ramen een aangenaam warm licht

en jonge meisjes die lachen
zó dat het lijkt of zij stralen
wanneer zij elkaars kleine geheimpjes delen

hoe hoofden intimiteit fluisteren
in nauwelijkse merkbare bewegingen
ik, van het ene moment op het andere, moe word

en hoe het ene meisje het andere aankijkt
zij zich afvragen wat voor een man ik wel ben
dat ik midden op een werkdag zomaar lig te soezen


sunset 02-07-2014

[sunset]

geen enkel bewijs

vleugels strelen staalblauwe luchten
alsof messen zich zetten tegen kelen
in langzaam verdonkerende schemer

glijdt korrelig zand van de oevers
tussen woudrand en nachtmerrie
lossen contouren werkelijkheid op

steen en hartslag, hier beeldenloos
in het geruis van een regen
zijn nog steeds geen bewijs
dat ik was wat ik niet meer ben
**********
sunset 03-07-2014
**********

[sunset]

hoe ik de elfen lief

ik lief de zee
waar rozenbottels
kleuren dragen
van harten
in een wind

onder grenen
witte zomer vieren
in ’t zand van duinen
samen met elfen
sensueel de tango dansen

een wind speelt
niet alleen in haren
maar laat snel
glimlach stralen
in ’t glanzen van ogen

dun de lijven
nog fijner de borstjes
in warme omarmingen
’s avonds, bij het gaan slapen
onder maan-lachend gewelf
**********
sunset 04-07-2014
**********

[sunset]

als bleef er enkel as

een ochtendroos
misleidt
in warme roes
de weiden in een wind

- schepen varen
tussen triljoenen sterren
waar zelfs de mythen
lijden diep hun herfst
en branden reeds
de milde winters -

liederen van herders
rondom verstomd, de schapen
en ook de hoorns en de fluiten
de roemers rode wijn:
geleegd

slechts ’t laatste vers
nog altijd ongezongen
wanneer de maan
haar licht werpt over ’t graan
met aan haar voeten
’t stille wit van aarde

als bleef er enkel as
als stomme rest
**********
sunset 05-07-2014
**********

[sunset]

de schande van de Argentijnen

je voelde angst bij d’ Argentijnen
die op een diefje heel snel scoorden
maar Kompany en al de zijnen
lieten zich niet ringeloren

Messi? Wie zag hem nog na rust
dan slechts die ene keer op ’t eind’
zijn dreiging door Courtois gesust
je kon de spanning snijden

neem dan van Buiten die constant
aan ’t front oorlog ging voeren
hij nam de aanval bij de hand
want hij wou spelend zegevieren

het mocht niet zijn, het sprookje uit
met opgeheven hoofd
verlieten elf moegestreden strijders
het veld, zij voelden zich verdoofd

en waar de angst heeft overheerst
jubelen nu gezangen
want Argentinië had ’t overleefd
’t hoefde niet meer te bangen
**********
sunset 06-07-2014
**********

[sunset]

grootstadimpressie

reeds de hele dag
branden straatlantaarns
verlichten niets
omdat de zon veel feller straalt
zij verduisteren eerder

de talloze bouwplaatsen
die in feite werkplaatsen zijn
waar stof gemaakt wordt
waarachter zich dood
en seks verstoppen

telkens en telkens weer
gaat alles stuk
vertonen zich gaten
waardoor het trekt
en onze ogen tranen

altijd hangt er een fijne nevel hier
smog; en jouw huid smaakt steeds ziltig
omdat jij zweet
- al krijgt het woordje zweet
hier een heel andere betekenis

etalagepoppen kijken verveeld
zij dragen de laatste mode
eentje heeft haren voor haar ogen
de andere op haar tanden
het neonlicht gaat aan en uit
**********
sunset 07-07-2014
**********

[sunset]

hulpeloos toekijkend

hoe ik met stokkende adem
neergelegd werd op ’t bed
het aansluiten van apparaten
met angstige ogen volgde

iemand, die niets anders wou
dan helpen in nabijheid
de hartslagen controleerde
wenste mij goedemorgen

machteloos vuisten ballend
zag ik mijn rood bloed stromen
wijl ik, voorzichtig uitademend
enkel hulpeloos toekeek

leven en sterven
went eigenlijk nooit
**********
sunset 10-07-2014
**********

[sunset]

ochtendwandeling

met grote passen
weiden doorkruisend
elke ademteug
op ’t voorhoofd geschreven
verzet het lijf zich
tegen wind en landschap
die zich uitpellen
in de ochtendnevel

in het woud gaat
elke stap houterig
verdwijnen langzaam
huizen en kerk

achterlangs de zon
zweet het stof
**********
sunset 15-07-2014
**********

[sunset]

de speelruimte is klein

een bewust denken aan de dood
heb ik overduidelijk nooit
draaien, blijven; daar liggen
mijn vonken van 't leven

de zwaluw zingt op de voorgrond
dit schrijven, 't gaat vanzelf
begrijpelijk en in elke ouderdom
aangevuld met dromen

littekens groeien mee
in 't huis dat mij bewoont
is de speelruimte tussen lachen, pijn
klein wanneer het nacht wordt
**********
sunset 17-07-2014
**********

[sunset]

Israël / Palestina

er dreigt het donker van dagen
nu tijd wordt uitgeschonken
geofferd in afgrond van leugens
vervallen manen een smart
hun rood als bloed in het oosten
breidt uit tot orkaan in de nacht

kinderen op stenige vlucht
voor ‘t dreigen van oorlog
kennen geen hoop in ‘t ontwijken
ijskoud de winters in lijven
scheiden zich deze onzacht
tot zij in stukken ontleed
hopeloos weerkeer verbeiden

en naaste schenkt dodende blikken
in dichtgetrokken ring van pupillen
verdorsten gebleven momenten
geen zieleschreeuw vindt er erbarmen
noch vleugelslag van vogels
waagt zich dit doembeeld nabij

[tel de donkere dagen
die elk geloof overleven
poolijs smelt iedere dag]
**********
sunset 18-07-2014
**********


24 graden celcius om 0u50

de opnieuw herinnerde zon-onder-
gang tussen schemerwolken die plots
losbarsten in deze juli-zomerhitte

- dát horen, dát zien -

en jouw op de soms naamloze
kruisingen geoefende blik
wanneer je hen benoemt

- zwaluwen stormen naar een verte -

uit een gêne, of is het verlegenheid
mij het stratenpatroon van de stad toont
doof en blind in ‘t nu verdwenen licht
**********
sunset 19-07-2014
**********


een land is in rouw

het nieuws werd gebracht
op het midden van dag
slechts een paar uren later
ligt buiten een lucht
door de nacht nieuw gedacht

hier en daar staan de mensen
met enkel wat spraak
zeggen lijken te zien
in tuinen en straten
die uit lucht komen vallen

huizen schemerende strepen
en elders brandt altijd nog aarde
een spelende pop, een been en een handje;
stromen vloeien naar zee
nemen de tranen mee
**********
sunset 20-07-2014
**********