Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

hier stillen zelfs geen tranen

de aarde zwijgt, in ‘t draaien
gloeit nog hitte van voorbije dag
de witte strepen waaien
door ‘t laatste grijs van nacht

de eerste boten varen
strelen ‘t vermoeide strand
en ergens naar het oosten
liggen nog lijken in het zand

trots paraderen apen
geweren in de hand
zij liefkozen het wapen
en macht over het land

hier stillen zelfs geen tranen
**********
sunset 21-07-2014
**********


tussen twee spoorlijnen in

dit door rails volledig getemd terrein
waar treinen door glijden over wissels
stapvoets in ’t snijmonster der sporen
zwijgen in het consumptielandschap
zomerdagen in de hitte van de noen

verder beweegt niets met hier en daar
wat wilde kamille tussen de biels
van stilgelegde lijnen; het bloeiende
trotse ridderspoor, lupinen en graffiti
tegen wanden van uitgerangeerde wagons
en nog wat verwilderde struiken bramen
samen geduwde volkstuintjes waarin duiventillen
zich afwisselen met hoge zonnebloemen

aan de einder dondert onweer
**********
sunset 22-07-2014
**********

[sunset]

zoals de naaste ook jou

aarden, hier in wouden
waar je elke kromming kent
verdraaien zich herinneringen
als bogen helder glanzend
daar waar elke el eindigt

boomstammen eng leunend
en lege, genietbare stilte
al is het nooit herkenbaar
wie hier welke deken draagt
verbinden toch beelden van onschuld

echt, het heeft geen enkele nut
de talloze bladeren te tellen
noch deze af te strepen
mors niet de tijd want sneller dan jij denkt
zal men jou missen, verwatert het leven

stel je eens voor
je doorsteekt je eigen huid
die je helpt bij het ademen
stroomt het bloedt bij enkels en schaam
tijdens een vreemd bewegen

als eerste zich dan op de aarde leggen
zoals ooit, samen, met velen
bidden, aan woorden denken
en aan naaste liefde schenken
zoals de naaste ook jou
**********
sunset 23-07-2014
**********

[sunset]

nutteloos de dagen aan te klagen

wolven komen enkel ’s nachts
als schaduwspel op zwak verlichte wanden
al zie ik soms op het plafond
een oude berin die nog luistert
- net als vroeger op besneeuwde plaatsen -
naar muziek waarop zij danst
met een ijzeren ketting om haar hals

ik reik mijn hand naar haar
maar kan haar nooit bevrijden

af en toe zie je op façades
van vrolijke blauwe huizen
een spoor van bosbessensap
vier ik mijn feesten nooit alleen
en dank de god van alle dieren
voor alle maanverlichte nachten
waarin de wolven met mij huilen

bij eerste schemering van dageraad
verdwijnen zij onder het behang
en toont de spiegel mij
een krater van een gezicht;
tegen de noen verft lucht zich paars
leunt ’t oude lijf vermoeid tegen de muur

nutteloos is het dagen aan te klagen
**********
sunset 24-07-2014
**********

[sunset]

zomaar wat woorden

laat ons mooi zijn vandaag
met smetteloze zuchten
zwoele zweetgedrenkte lucht
verscheuren, beluisteren
als vers verliefd paartje
onder grijs-grauwe bruggen
het blauwe in ’t gehoor
schelpen aan voeten
't zachte ruizen beluisteren
als beet in je oor
friemelen liefdeswoordjes
schuin links een glans
in 't stralen van oog
**********
sunset 25-07-2014
**********


nog is het volop zomer

en in variaties van herhalingen
flikkeren vlakke echo’s weg
als voorraad die de lakens warmt
in ’t strandcafé nog steeds een lachen
- haar lichaam afgetekend in het raam
tegen het licht van maan

een wereld welft zich in
de underground van het geheugen,
tongen die door hersens wriemelen
ontvouwen reeds een plan van herfst
**********
sunset 26-07-2014
**********

[sunset]

hoe zomer is

volmaakt hoe zomer is
zich in de ochtend neigt
aan dunne twijgen ranken
perfect de vogelbessen
buiten gewicht van tijd

augustus zo nabij
als distels in de berm
dagen om een handbreed korter
onder het schemer van de sterren
gebroken stukjes spraak

hoe ongelofelijk is voor ons
dat uit het dichte struikgewas
weldra de herfst verschijnt
nu bomen nog voor anker liggen
met wortels die in d’ aarde grijpen

wij ons zo zeker voelen
dat zomeruren eeuwig zijn
**********
sunset 27-07-2014
**********


vandaag

het is vandaag een regen-
dag waarin de bomen
natte takken wringen
huizen schommelen als schepen

voor jou wil ik de hele nacht
dezelfde warme tonen zingen
zó dat je weet hoe liefde voelt
als 't duister op zijn einde loopt
**********
sunset 28-07-2014
**********


achter voor en naast mij

er zijn van die dagen dat ik
slechts half ben, verstijfd stil sta
in ‘t groeiend duister

dan ga ik geruisloos zwaar
bedrukt door ruimtes
mensen, dingen; niets raakt mij

weet ik mij, verstopt
achter mogelijk incognito
in schaduw van dagen

achter mij, voor mij en naast mij
**********
sunset 29-07-2014
**********

[sunset]

jij vloedt mij zacht

jouw silhouet
in 't schemerlicht
en roze, geel
gerande wolken
in avond
aan de hemel
een melodie
als regen-
druppeltonen
in mijn bloed
lieft mij behoedzaam
vloedt mij zacht
**********
sunset 30-07-2014
**********

[sunset]

het diepe paarse blauw

vuur danst op ’t water
windscheef als regen
in eindeloze nacht
zingen harpen

jouw adem onder mijn huid
draagt het hart op de tong
zonder vragen blijft
het aldoor zoenen

stroomafwaarts straalt
het diep paarse blauw
van de lavendel
**********
sunset 31-07-2014
**********

[sunset]

herinneringen sterven uit

als ik sterf, ontwaak ik
betrouwbaar uit dromen
van een gedenkwaardig leven
dat zich aansluit aan
het uitgeslotene in mij
of beter nog, het gevoelloze
niet echt herinnert
net als golven
overspoeld, ondergeploegd

een nieuw wit veld
gewichtsloos
in al zijn herhalingen
ingesloten in mij
in ’t duister
afschuwelijk zwak
wanneer ik mezelf ontmoet
mezelf de hand geef
in dit tegenover

spreek zonder stem
van mij naar buiten
eigenaardig gesloten
zelfs zonder gehoor
onophoudelijk en
zonder na te denken
vervolgt een schaduw mij
in omgekeerde volgorde
en sluiten zich levens
aan, aan mijn dromen
sterven herinneringen

uit
**********
sunset 03-08-2014
**********

[sunset]

dit kind in mij

middaghitte rust op een ladder
die zich tegen de kersenboom leunt
plots overvalt mij het verlangen
om omhoog tot in de kroon te klimmen
- de ruwe gladheid van de bast
onder mijn naakte voeten -
en dan, helemaal boven
in een vork zitten
pitten heel ver
op de weide te spuwen

de wens naar een emmer
en het altijd spannend gevoel
zich verboden vrij
naar ’t blauwe uit te strekken
twee, drie seconden voor elke vrucht

ik weet wat uren wegen
als ik terugga naar toen
waar in schemerende schaduwkoelte
de oogst te pronken ligt
en het voortsnellen der jaren
dit kind nooit bereikt
**********
sunset 04-08-2014
**********

[sunset]

verzengend vuur komt nooit uit hemel

nog draagt de lucht het vliegtuig
voor een wijle van seconden
- voorwaarts klievend vast zijn koers
in ’t wijdte enkel slechts naar boven
heeft hij al lang grenzen verlaten
en alles achter hem gewichtloos
ondanks bijna driehonderd man

verzengend vuur komt nooit uit hemel
maar lager, vanop aarde
waar mensen trouw beloven
aan een beer die klauwen tonen wil
aan … ja aan wie dat is de vraag
nu enkel as rest van wat was
de doden zelfs niet vreedzaam mogen rusten

tot op vandaag zijn nog niet allen
terug naar huis gegaan
**********
sunset 05-08-2014
**********

[sunset]

vlinders op schoot

avondlijk rood
brandt de hemel
in ’t nauw gebracht
door stormende wolken

wij kunnen, zeg ik
ook over de liefde praten
haar met grote vlammen
op alle muren schilderen

stil luister jij naar
het uitstervend gezang van vogels
en opgeschrikte vlinders landen
snel op onze schoot

zij bloeien prachtige kleuren
**********
sunset 06-08-2014
**********

[sunset]

Pisa, Firenze, Fiesole

in Carmignano zie ik het eerste daglicht
gefilterd door groen en nog onduidelijk
een schemer van ochtendgeluiden
als zuchten door bomen zweven

de deur trek in niet toe wanneer ik
door slingerende straten mijn weg zoek
langs de pronkstukken van Firenze
of in Pisa de wind door mijn haren voel

volg het lint van olijf- en wijngaarden
tot op het hoogste punt van Fiesole
waar ik de geur adem van gisteren
wijl de wereld aan mijn voeten ligt
**********
sunset 26-08-2014
**********

[sunset]

la casa di rodo, Catena Quarrata

in 't park schreeuwen pauwen
in pracht van hun veren
straalt schitterend een avondzon
en wegen zijn niets meer
dan simpele herhalingen
van 't gisteren-pad dat ons zag

in bedden van bloemen
nog geen kale plekken
enkel verstolen de zonnen
die over ons stonden
zelfs vergeten de schaduw
die eerder ons toevlucht schonk

dagen blijven in de ogen
waar wolken stilstaan over ’t land
zich in het blauwe niet meer roeren
de uren hier voor ons
te snel vooruit schijnen te gaan
**********
sunset 27-08-2014
**********

[sunset]

elke dag een geschenk

de nacht meandert
om contouren van de maan
enkele sterren
snuffelen aan de aarde
zij snijden mijn blikveld
doorzeven mij

uit laatste stralen licht
sproeien vonken die zwellen
zich samenballen over de stad
wolken watte
verlichten de melkstraat
en ik verlies mij in het al

tussen duisternis
en het eind van de nacht
blijft de hoop
het begin terug te vinden
al leeft in mijn denken
reeds een onttrekken
aan het wereldse
**********
sunset 03-09-2014
**********



Gisteren de laatste onderzoekingen gehad in het ziekenhuis en 's avonds - eindelijk - de uitslag. Ik kan en mag iedereen geruststellen. Buiten dat ik op zaken zoals cholesterol, gewicht e.d. moet letten, is alles in orde met mijn hart. Dus reden genoeg om blij te zijn.
Liefs, genegen groet

[sunset]

moeder, nog steeds hunker ik jou

[niet alleen in fragmenten noch in ellipsen
leeft in mij het herinneren]

net als mijn verlangen van dit moment
wil ik het verleden, onmiddellijk en hier
om nog steeds smart te voelen,
mij te verzekeren dat ’t ooit
een stille echo wordt

tranen weven dromen
en uit het niet te wegen verwijderde
ontstaat heel langzaam een beeld:
ongelofelijk betoverend liefelijk warm

sunset 23-09-2014