Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

VN- veiligheidsraad 24-09-2014

slaap is een voortdurend genot
die aanrolt in geluidloze golven
’s nachts wanneer wij samen zijn

het donker hunkert naar oude huizen
die in de dag rond deuren schuren
pas leven door ’t licht achter ramen

duister lieft de mensen meer
omdat het weet dat wij, zeker in slaap
onze dromen genietende beleven

[deze herfst stort zich diep
in onze ogen de lijken
na ’t zien van het acht uur journaal:

niets heeft zich verandert
voor strijders aan ’t begin van hun reis
wacht altijd slechts de dood]
**********
sunset 26-09-2014
**********

[sunset]

ik vraag 't mij soms af

soms vraag ik mij wanhopig af
of ik wel de top van een gedicht bereik
door woorden, zinnen te verbinden
wanneer ik toch weet dat alles stom blijft
net als al het eerdere verwoorde
ook geen antwoord krijgt

verwonder je echter niet dat ik
morgen weer de nieuwe dag bezing
die met een schreeuw van hoop
telkens opnieuw aan mijn deur klopt;
opstijgend van de bodem van zee
naar het licht van eeuwige sterren

zij vertalen mijn aardse rijmen
in rakend puur gevoel
**********
sunset 27-09-2014
**********

[sunset]

zo zacht nog deze herfst

stil sluipt een zachte bries door 't raam
herinnert mij de mooie warme dagen
toch zijn ochtenden reeds frisser
klinken stemmen luider

ook al ben ik een stervend, man
bedwelmt ons welgezind de nacht
brengt ons, ver van angst, geluk
in het stil intieme duister

wij lieven ons intens hartstochtelijk
in warmte van heldere sterren
wijl smart verweest en tijd zich splijt
tussen de wereld en onze lijven
**********
sunset 28-09-2014
**********

[sunset]

vandaag, nu vijfentwintig jaar geleden

als 'k jou niet meer zou zien
moet ik jouw adem in luchtpartikels zoeken
jouw huid in elk korrel zand
de smaak van jou in iedere vergoten traan
en achter elke boom contouren van jouw zijn

het zou betekenen dat ik in leegte loop
wijl ik toch elke stap van jou wil volgen
achter jouw ogen kijk en luister naar jouw stem
en alle deuren snel wil open rijten
alleen maar om te zien of jij er bent

de wind zou ik dan met mijn hoop bekleden
hem waaien laten over elke stroom
hun water met mijn smart bevruchten
en overal je woorden murmelen
in elke bloem jou zien, mijn duizendschoon
**********
sunset 29-09-2014
**********

[sunset]

blind waren wij en armzalig

hartstochtelijke alchemistische lippen
tussen de sterren het oorspronkelijke vuur
in een wildheid die lijven ontbloot

verdiept zich de vroegste liefde
tot kleine warme groeve, geheime plekjes
en hijgende kreetjes van hemelse tederheden

waar onzichtbare handen wonderen van licht-
voetig strelen een aanwezigheid dragen
als parelmoeren parels in onze adem

blind waren wij en armzalig
voor wij ons aan elkaar gaven
**********
sunset 12-10-2014
**********



't Verkrachten van leven op aarde

in eindeloze lentes hoor jij
nog altijd gewas groeien
hoe het steeds verder vloeit
bossen en heide meesleurt
en het geblaat van de schapen

als koele zijde glijdt het
over de te tere kinderlijfjes
waar economische bandieten
hen het mes op de keel zetten
hun bloed door zomers stroomt

in hete giftige rook verstikken
oerbossen drijven als asresten
hier heen en daar heen
onder een ontroostbare zon

- wanneer in de eerste regen
bladeren zich kleuren
blauwe en witte druiven rijpen
bolsters kastanjes openbarsten.
worden sikkel en zeis opgeborgen

zucht nog eenmaal dit gras
onder een diepe intense pijn
die over weke buiken waait
zich rond de tailles legt
in een laatste kortstondige pracht
**********
sunset 12-10-2014
**********


'k ben een tijdje afwezig geweest wegens een heerlijk lang weekend met vrienden (van 03 oktober t/m 06 oktober 2014) en ook wegens alle tijdrovende drukke bezigheden. Vandaar dus maar gelijk twee gedichten plaatsen vandaag *glimlacht*

[sunset]

nu 01 november nadert

hier begint mijn reis
op deze velden, in deze bossen
met bezielde bomen die mij
alles al vergeven hebben
niets anders horen
dan regen die het lover spoelt

als ik ga is ’t nooit vergeefs
dat ik naar ‘t woord Gods luisterde
God die wandelde over de golven
weende toen het water steeg
en enkel engelvleugels
als schuim daar achterliet

hier begint het eeuwige
waar elke zucht gezien wordt
het lachen van ’t bloed zoet is
ontberingen verstommen
reeën zich niet meer herinneren
aan eerste verre schoten

en mocht ik lieven zonder enig bezit
waaraan mijn leven zich kan hechten
zo heeft mijn zijn toch adel
mag ik de maan dichtbij naderen
want angst heeft enkel hij
die geen hart kent in de borst

doch jullie, mijn dierbaren
dauwparels op groen gras
waarvoor mijn tranen vloeien
waar zijn jullie nu
in ’t rusteloze van de dag
en uren die vijandig lijken?
**********
sunset 13-10-2014
**********

[sunset]

ook dat is mijn oktober

mensen trappelen er doorheen
zonder enige blik op 't lover
noch op maten, stekelige randen
die nog steeds, vergelend
't opengebarsten centrum markeren

reeds vreet de kilte gaten
omcirkelen kevers millimeters
blad als een salade avondeten
ligt hier nu zwaar beschadigd
de zomerschoonheid in de goot

om op te rapen, mee te nemen
als buit net als in 't gisteren
alle andere eerder schatten:
veelkleurige marmels
en bruin blinkende kastanjes

nog blijf ik altijd
rondstruinende schavuit
**********
sunset 14-10-2014
**********



zoiets als milde

alles is er:

het ritselen van stof, geknakte vleugels
speekselgeluiden, kraken, schreeuwen, janken
klanken van bloed verweven in het ritme leven

dat buiten aan een purperen hemel schijnt
dichtbij in sterrengewemel of zelfs in scheuren
als 't vlammende dat wenkt en ergens nog

't bureau met daaraan mij, verbaasd
en vingertoppen blauw van inkt en leem
dit lichaam geparkeerd in schemerige nevel
waarin stil d’ aarde kwijnt

en 'k vraag mijn lijf – dat in de knoken
zout verzamelt heeft en zelfs het wilde mens-zijn
wakend in vergeten – of dat geluk heet daar
gelegen op de palm van mijn hand

en wijl heel langzaam reeds de winter stroomt
fluistert een stem mij zacht zoiets als milde
**********
sunset 15-10-2014
**********

[sunset]

ben ik mijn broeders hoeder?

[van hieruit beweegt zich licht
laat een leegte van harten zien
breidt zich uit tussen werelden]

zij zitten ons tegenover
blootsvoets en onverzorgd
in kampen mensonwaardig

zoeken hun verlangens
de zachte mozaïek van liefde
handen die nimmer gesloten zijn

kijk in de tijd, zie jouw broeders
de nooit geziene schaduwen in ogen
hoor de echo van levens

hun gezangen maken bang
zij zouden naar ons kunnen komen
zout uit handen likken
**********
sunset 18-10-2014
**********

(over vluchtelingenkampen en zo)

[sunset]

Opdat jullie het een beetje volgen kunnen, hier een drietal gedichten:



I.M. Philippe – † 18-10-2014

hoe ‘t leven speelt
en zon uitbundig lacht
in herfst die slentert naar november
komt ‘t sterven onverwachts
en kijkt niet naar de lentes
of ‘t ongeboren kind
veilig in moederschoot
dat tevergeefs op vader wacht

waar op de wegen lichten snellen
het zoeven van de wielen klinkt
gelukkig-heden niet meer zijn te tellen
worden de teerlingen geworpen
en wacht geniepig zeis van dood
bijna niet voor te stellen
kleurt in één luttele seconde
het donkere wegdek rood

ergens ontwaakt een ster
straalt als nieuw licht naar d’ aarde
en neemt zijn dromen mee
naar ‘t wenen van de hemel
waar smart geborgen ligt
en na zijn aldoor zoeken
in ‘t vallen en weer opstaan
kent hij nu eeuwige vree
**********
sunset 19-10-2014
**********



ooit kom ook ik daarboven aan

wanneer de dag zich slapen legt
en boom, gevat in eigen schaduw
het laatste blauw te rusten zegt
ik ogen opsla naar de hemel
zie ‘k zielen als een sterrenpracht
zich stralend daar verzamelen

nog waait de wind op nieuwe steen
draalt in een stil verwijlen
het licht van maan valt naar benee
om troost in ’t hart te schrijven
al schemeren uit gisteren toch
droef schaduwen die blijven

uren zijn nog steeds op drift
gevangen in een diepe duister
tijd sleep zich langzaam voort
en tergend voelt het als je hoort
het luide slaan van torenklok
die klinkt in de oktobernacht

ooit kom ook ik daarboven aan
**********
sunset 20-10-2014
**********



laat mij dichter zijn

trossen losgooien
niet meer omkijken

de pijn afscheid nemen
met wenkende hand
verwaaien in wind

geluk is de bestemming
en met hoop aan mijn riem
roei ik oevers tegemoet

zaai ik gedichten uit
laat hen ontkiemen
liefde glanst in ogen
**********
sunset 21-10-2014
**********

[sunset]

tot aan mijn eeuwig stof

’s avonds, wanneer ik de nacht binnenga
brengen twijgen het zicht in de war
in het licht van de lantarens zinkt lucht
traag op de straten, alles slaapt:
de kinderen, de spoken en elk gezang
dat verder gaat dan dit moment

ik droom liefde in mijn lendenen
omhels zomer tussen dijen
wijl ik vrijheid fluister, vrede voel
in eindeloos geduld en melancholie
van poëtische woorden die meer zijn
dan hoop waarin ik altijd zal geloven

tot aan mijn eeuwig stof
**********
sunset 22-10-2014
**********

[sunset]

waan, ook
verduistering
hetzelfde woord
in mijn spraak onvertaalbaar

in dezelfde nacht
purper, zwart
waaruit de hand water schept
voortaan

eens was er heel onschuldig
kinderlijk blauw
**********
sunset 23-10-2014
**********



als veilige vlucht

ik loop naast wielen van een hooiwagen
hoger dan mezelf draagt hij volle vracht
er achter staan gevels, één met de lucht
zij sluiten de rode daken en rechts van mij
vloeien vennen verder naar een einder
met op de voorgrond drie oude berken

de landweg naar ‘t dorp wordt daar steenweg
met links en rechts de tuinen die eindigen
bij boerderijtjes; ik draaf naast de paarden
doe alsof ik de leidsels in handen houd;
het bewegen van lijven is als een veilige vlucht

gisteren heb ik een toekomst begraven
**********
sunset 24-10-2014
**********

[sunset]

daar is als altijd liefde

- ben als schreeuw in het hart
een slag in ’t gelaat
het smekend bidden tot god -

met fier geheven hoofd
loop ik door ’t leven
trek elk hemd aan dat past
waar smart mij nader is
veeg ik tranen uit mijn ogen

in een huis met geweende wanden
en strooien meubels
wacht jij op mij, ongeduldig

leert mij het lied van de liefde
en anderen ergeren zich aan ons
tot zij worden vergeten

- ‘als iets wordt vergeten
is het een leugen’
zegt iemand mij die het kan weten
en ik vergeet zelfs mijn pijn
van mijn geboorte in ’t leven -

de klauwen van kraaien
grijpen diep in het vlees
verscheuren soms mooiste dromen
maar daar is als altijd de liefde
mooier dan ooit te voren
**********
sunset 25-10-2014
**********

[sunset]

overstap naar wintertijd

de zomer ging niet, bleef en lag
als mysterie op uitgeademde wegen
warme steen, geen sporen na schreden
en toch vochtige lucht

wonden helen niet
altijd dezelfde beweging
‘s namiddags met de hand
stof en olie van verhitte wielen
uit tranende ogen wrijven

zich niet als wederkeer zien, volhardend
in staal en beton herinnert zich de stad niets
en jij nog minder dan versleten voetzolen
eeltige handen; waarom niet bekennen:
telkens smalle passages en achter elke hoek
in plaats van (een welbepaald) weten
duikt weer een straat op, dezelfde

buiten op banken slapen mensen in dozen
in sommigen liggen stinkende lijven
en niemand ademt door neuzen
tussen struiken bedrinkt iemand zich
heel alleen, en achter mijn ruit
beschilder ik gezichten
kijk naar het kalen van bomen

slaap overmant mij, sereen

sunset 26-10-2014

[sunset]

maar altijd ook de mijne

die immense grote oppervlakte
maakt alles daaromheen nietig
en nóg meer uitgelopen kleuren
laten zich niet afzonderen

hier neemt zij helemaal de wereld in
met buitenranden, gescheurde huid
en een gelaat, uitgeblust in ’t grauw
kaken binnenwaarts in voelbare koude

verlang ik naar lucht en het zilte
van golven die op dijken breken
wanneer zij haar andere kant toont
niets vrijgeeft van onmetelijke wijdte

als een breed filmdoek ligt zij
bleker dan haar bestaan
waaruit ik gekomen ben
zij die mij eenzaamheid laat voelen
eenzaamheid die niet van deze wereld is

maar altijd ook de mijne
**********
sunset 27-10-2014
**********

[sunset]

jij bent mijn zon

verstrooi me met ogen
die nimmer zich sluiten
in 't liefdevol kijken
niets zien dan enkel
schemerende glans
van bomen in 't water

in 't laatste oktobergroen
onder dit lover: jouw hand
in de mijne; onbevangen
hoe jij mij omarmt
zoet bent als honing
in 't stralen van lach

het donker van 't bos
in contrast met je zijn
leeft stil in de top
door bladeren in kroon
voel ik als steeds
de warmte van zon
**********
sunset 28-10-2014
**********


ik hoor de hemel zingen als zit ik op
de hoogste top hoor ik de steen
uit travertin en met een roze gloed
en wat opaal en oker nog doortrokken
neuriet hij in mijn hand die vaag
door kalkstof wrijft wijl dieper, ver
zacht ’t ruisen van een zee uit kindertijd
als lied tussen de duinen klinkt


en aan de voeten ’t kille noorden
dat stil in herfst nog zomer warmt
zie ik in vuursteen ingeprent, geborgen
’t beeld van mijn eerstgeborene als droom
met ogen, mond gezegend en ook een oor
dat hoort; ik weet! en luister naar de steen
die rustig warm ligt op mijn hand

en hoor de hemel zingen
**********
sunset 29-10-2014
**********