Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

hoe 't mij verwart

geprent in ‘t vlees de blik op horizonten
waarheen de wegen zich ook slingeren
ga ik hen achterna, ’t verstomd moment
gezeefd door ogenblikken , bloeit op
uit scheuren slechts alleen maar vuil

zonnig de strepen op mijn rug en blij
lijk ik in ogen van de vliegen, muggen
een octopus die om zich heen slaat
en al verwart het mij, dit mateloos
innig met elkaar verbonden, versmelt

tot enkel slechts twee gladde stenen
in verre ochtend die niet helder wordt
**********
sunset 30-10-2014
**********

[sunset]

Allerzielen

in mijn gisteren- kind schemeren
te veel beschadigde dagen
en dit lijf, gevangen
kan pijn niet verlaten
zich niet uit de tijd te bevrijden

sneeuwwitte paarden schitteren
wemelen door nachten
manen vlammen wapperend in wind
rood gloeiende vonkenregen
van hoefslagen die dragen

luid het hemels gezang
van hen die nog steeds
over levenden waken
**********
sunset 02-11-2014
**********

[sunset]

een laatste roos

op deze zachte dagen waarop regen
op alle banken zit, ouderen over jeugd klagen
is het park een territorium van weelde
ook al kleurt herfst de bodem bont

wandel ik nog steeds over de paden
met stille tred, eerder een danspas
zelfs wanneer ik verdwaal
en op tenen van bomen trap

voorzichtig probeer ik in ’t mulle zand
iets blijvends te tekenen ook al weet ik
dat de regen komt - zelfs in ’t vergeten -
mij wegspoelt door wegrandgoten

hoe fluweel zacht zijn blaadjes, hoe rood
paradeert nog een laatste roos in de wind
**********
sunset 03-11-2014
**********

[sunset]

ode aan het boek

hoeveel tijd wordt boeken, zoals wij die kennen,
nog gegund? De zalige geur van bladzijden
gebonden in een noodzakelijke volgorde
van gevoelens; het niet te ontkennen gewicht
van datgene wat in handen gehouden wordt
de buigzaamheid van ‘t licht bij ‘t ombladeren
van elke pagina. Ik kan de verwondering van hen
geboren met een ziel uit papier, begrijpen
wanneer in kasten geen boeken meer staan,
ook al zijn er wel voordelen aan verbonden:
huizen worden breder, kamers deinen uit
muren, die nooit vermoed werden, duiken op

uiteindelijk zullen wij over meer kubieke meters
beschikken om met eenzaamheid te vullen
**********
sunset 04-11-2014
**********

[sunset]

liefde het begin der dingen

regen dirigeert het thema eenzaamheid
glinstert te veel als zijn het woorden
die zichzelf hier irriterend adverteren
me willen dwingen om met hen wenen

doch blijf 'k standvastig in mijn eigen muren
waar ramen nimmer zijn gesloten
de nachten heb ik echt niet nodig
als droeve fluweelzachte tijd

waarna ik streef is slechts een stilte
die ik in vrede vurig wil begeren
naast het oprechte onverbloemde spreken
dat als muziek elk oppervlakte peilt

begin het heel eenvoudige te leren
zie in mijn zijn de simpelheid van dingen
zoals de liefde die mij altijd toegenegen
in 't leven niet te weigeren is
**********
sunset 05-11-2014
**********

[sunset]

weer breng ‘k een iemand naar zijn graf

het grote sterven breekt nu aan
en aarde onder ons is klein geworden
komt het van mensen-zware druk
van ademnood of van een droefheid
die verteert de aarde die nu klein geworden,

is stilletjes in zichzelf gekeerd en weent
alsof uit nood hij leert dat 't sterven
nu echt aangebroken is, een krimpen
onder onze zolen, een onrust die
niet slapen laat nu d' aarde klein
huilt om gevallen bomen
en stervenden nooit klagend
dit leven niet meer kunnen dragen

het grote sterven, reeds begonnen
in dromen die ruw zijn gebroken
en in 't vervallen van de huizen
waar je het jammeren hoort
rest slechts verlatenheid van geesten
**********
sunset 06-11-2014
**********

[sunset]

vragen van kinderen

teksten leiden hun eigen leven
worden op 't zwart-witte slagveld
weerloze soldaten – generaals lachen vals
gieten robijnrode cognac in fonkelende glazen

[in blauwe rookslierten tranen ogen
zij kijken alleen haat en nijd]

helden worden in uitgestuurd
om in vuile oorlogen te sterven
die, na elke slag opnieuw geschreven
allen weer van voren af aan beginnen

door het duister van de nacht
schemert rood bloed
vragen kinderen
waar vaders zijn gebleven
**********
sunset 07-11-2014
**********


utopie?

de middagzon legt regenbogen in de ogen
lichtvonken sproeien door het grijs van tijd
handreikingen over grenzen heen geschoven
verbreken snel de boeien haat en nijd

de landen vliegen op hun rug door luchten
kinderen spelen en geweld dat zwijgt
wij liggen op de warme aarde, zuchten
wijl leeuwerik hoog in blauwe hemel stijgt

in roemers fonkelt wit en rood de wijn
dempt stemmen, maakt hen warm, zacht
en niemand sterft nog aan een pijn
door een van ons de ander toegebracht
**********
sunset 08-11-2014
**********


gedichten

moeilijk uit te leggen dat gedichten
geen onderdelen kennen zoals boten
zeilen, seizoenen bloemen;
ondeelbaar zijn als een priemgetal

dat ze vluchten voor de tijd (zoals wij)
en voorbij zijn wanneer je ophoudt
met lezen, met herinneren aan
wat je zo-even nog bent geweest

enkel woorden, momenten
riet, een vlam, komeet, stof
en soms een zwerm vogels
sjilpend in de hoge hemel

in wezen niet tastbaars,
hoogstens zwart op wit
springend water uit een fontein
dat terugvalt op aarde

zijn zij niets anders dan verlangen
muziek in dovemans oren
het stillen van dagelijkse honger
adem voor jou van mij
**********
sunset 10-11-2014
**********

[sunset]

'k voel mij als boom

['k voel mij als boom
door wind verlaten
houd mij aeonen lang
hier staand
wat helpen mij
de warme zomers
of zelfs vogelgezang]

moeilijk is het om straat te zijn
en nog het meest op plaatsen
waar zebrapaden liggen
en met hun dikke strepen
mensen en dingen verbinden

als kind verwisselde ik dikwijls
het horizontale het verticale
en telkens, bij 't uitspreken ervan
stelde ik mij de horizon voor

als een heel dunne lijn
waarachter een weidse zee
verschijnt en weer verdwijnt
net als de straat, ikzelf

'k voel mij een lege boom, verlaten
**********
sunset 11-11-2014
**********

[sunset]

ooit op een dag

vanuit mijn borst vandaag
wellen tranen op, liederen
wil ik me getroost voelen

dat op een dag in mijn hoofd
ik weet niet wat zich verdringt
in de reeds overvolle ruimte

waar ik nog steeds klaaglitaniëen hoor
die als onstuitbare plaag
liefde van ‘t hart ondermijnen

al blijf ik mogelijkheden zien om,
ooit op een dag, in jouw hoofd, je lijf
dode rupsen te planten

en enkel nog vlinders te oogsten
**********
sunset 12-11-2014
**********


ons drijft geen slaap

de tafel schuif ik aan de kant
stel het bed rechtop
leg tussen jou en ons begin
guirlandes dromen

wij gaan nooit voor de tijd
nooit voordat de hele kamer geurt
naar onze liefde

en s’ ochtends nevelt november
op het hout van het plafond
groeit weelderig poëzie

ons, in dit bed
drijft geen slaap
ook al lopen wij krom
grijzen jaren ons hoofd
**********
sunset 13-11-2014
**********


’t blijft troosteloos

tegen de avond schommelen schaduwen
zacht als buigzaam riet of als wilde ganzen
die lang gevlogen van ver gekomen zijn
en hier en nu hun liefdeslied uitschreeuwen

nog zijn de verwilderde jaren niet begrensd
al is er geen spoor meer van diegenen
die hier eens lijven liefkoosden
begerig waren in hun lust en uiteindelijk
in aarde rust vonden

zelf ben ik niet meer dan een wolkje
dat elk ogenblik wegvliegen kan
stil is, zo stil dat je hoort hoe iemand
alle reeds lang vergeten zielen roept

luisterend naar de echo van liederen
heeft het spinnewiel weet van elke aanraking
al blijft he troosteloos dat niemand opstaat
de mens zich niet verweert
**********
sunset 14-11-2014
**********

[sunset]

____------

'k Heb een heerlijk lang weekendje België achter de rug: Eerst vrijdag de Night of the Proms in Antwerpen en daarna twee dagjes Brugge, een halve dag Gent.
Ik plaats dus maar weer eens twee gedichtjes waarvan het eerste inhoudelijk gaat over de voor de kinderen onzinnige 'zwarte pieten' discussie in Nederland.


geknechte kindergezichten

‘s nachts groeien uit natte tegels
reuze grote bomen; vanaf hun takken
hangt zwart afgesneden haar
verdroogd dwarrelen bladeren

links, rechts naar beneden
en niemand is wakker; zij slapen
allen ergens tussen de wortels
terwijl boven in enorme kronen
de komende winter reeds hurkt

‘t zou droog zijn ware het niet
dat doorheen het hele jaar
regenstromen langs stammen lopen
zich over oude verhalen leggen

druppels spatten op spiegels
vervormen zich, vallen, steken
knechten kindergezichten
die als door storm in een glas water
doorheen leute geblazen worden

in schaduw van opgehoopt lover
verwelkt ontkennende kleur
boeien en zweep verdwijnen
onder bergen pepernoten

en pure chocola
**********
sunset 15-11-2014
**********


en jij mij ik jou wil

waar doornen rozen dragen
jouw mond de poort
is naar een hemel, hel
dat mij het masker scheurt
van mijn gezicht, de huid

als orchidee
waarvan de bladeren
bloemen beven in verlangen
zich langzaam openen
en jij mij ik jou wil

jouw benen zich
verstrengelen met de mijne
en er niets ongezegd blijft
tussen regels, verdampen wij
in ’t oog van de orkaan
**********
sunset 18-11-2014
**********

[sunset]

over grenzen van tijd

november, als steeds,
belooft slechts het vage
glijden van dag in nacht
over toppen van bomen

snijden reisliederen mij
door het hart, koud, grijs
nevelen witte sluiers

geen woord spreekt er nog
en zou het licht ook gaan
wie streelt dan mijn hand
over grenzen van tijd;

wie weeft dan de netten
tussen ons, indien niet wij?
**********
sunset 19-11-2014
**********

[sunset]

de herfst wacht zwijgend op winter

nu is het laatste gras gemaaid
leunen banken tegen bomen
het kloppen van spechten
op grenzen van nacht, echo’s,
hun herinnering verloren

onder vleugels van reigers
die elke avond dezelfde route vliegen
beweegt zich het land, ’t is stil
en enkel het druppelen van regen
hoor je zacht ploffen op ’t zand

vogels die reizen naar ’t zuiden
laten hun nesten de hemel
in ’t riet overwinteren eenden
met voeten in ’t water de wilgen
schemerlicht tussen hun twijgen

de herfst wacht zwijgend op winter
**********
sunset 20-11-2014
**********



ik voel mij uitgesloten, weggebroken

reeds glinstert rijm op lege weiden
het hout dat van de bomen bleef
een vogelschreeuw valt van de twijgen
versplintert stronken die al jaren
boomstammen nog vermoeden laten
hun zaagsel schept de mierenburcht

en ook de straat die 't open landschap
met de gesloten stad verbindt
kent oude scheuren die door vorst
verbreden ooit in het verleden het toen
naar nu vervlochten; de ogen daarvoor
leven nog in kassen maar niet de woorden
reeds verbruikt in 't lange zwijgen

huizen houden stil hun adem in
wanneer de deuren sluiten en door muren
een koude wind fluit naar het leven;
mij lijkt de ruimte aan de randen uit te puilen
en 'k voel mij uitgesloten, weggebroken
als onder zolen afgestorven lover veert
**********
sunset 21-11-2014
**********

[sunset]

en nooit genoeg kan ik het zeggen

op het loopvlak van voetzolen
blijft een lachen hangen
heb jij tijdens het wandelen
alle dijken van mijn binnenwaters
geopend, verdorde oevers bevloeid;
jouw stem ankert in mijn buik

’s zomers leg jij zonnen en bloemen
op mijn borst; bonte zwaluwen
die uit jouw ogen opstijgen
en in mijn mond landen
voeren mij wanneer de stroom
opgedroogd is, ik 't kaf verzamel
**********
sunset 22-11-2014
**********


verweven in jouw adem

blik na blik het hart geraakt, een golf
lichaamsflank, schuim en op ribben
lippenbloesems; wij hebben het laken

om ons heen gedraaid, geluiden verhalen
over spierenroes en sprong: heet het bloed
in jou in mij onzeker ritme

slaap ligt uitgestald verweven in jouw adem
droom ik de welving van jouw lijf
dit huis: gazelle, perzikgeur
**********
sunset 23-11-2014
**********


weldra winter

nog zwijgt de lucht tot in de vroege ochtend
wat stadsgeluid schuchter mijn rust verstoort
en verder laat zich nog niets horen
al gaat de nacht zacht over
in het ontwaken van de dag

wit ligt de dunne nevel
als schemerdoek getekend
de weiden van een rijm nog koud
verlangen naar wat zonnestralen
ook al is 't jaar
reeds drie seizoenen oud

in gindse verte zie ik eerste wolken
over de vijvers zweven reigers fier
de zon heeft 't duister overwonnen
en voor wat uren
verdrijft hij 't grijze hier
**********
sunset 24-11-2014
**********

[sunset]

bijna eerste advent

op ’t einde sterft ook levensmoe
in donkerrood dit laatste blad
van trotse roos en vrijelijk struint
herfst door het land, kleurt met zijn hand
kunstig het lover van de bomen

in luchten hoog de vliegers
geleid door jonge kindervuisten
en handen in een stil gevouwen
sturen gebeden ten hemel op
in nu reeds lege stille uren
dankbaar voor volle schuren

het zwaluwkoppel trok al weg
net als ook andere vogels
naar ’t zuiden zoals ieder jaar
omdat de dagen zich reeds korten
en op het eind’ van deze maand
winter op deur zal kloppen

in de gezelligheid van ’t huis
bij haardvuur en wat kaarsenlicht
gedenken wij de tijden
nu de advent voor ’t grijpen ligt
koesteren wij warmte van elkaar

verlangen lente, leven
**********
sunset 25-11-2014
**********

[sunset]

maar jou vergeet ik nooit

de geur van zomer
op je huid het parelen
van zweetdruppels
en op je vel
mijn vingertoppen
blauw van de kou
van water van de beek
haar stroom die zacht
brandblaren koelt
van knopjes op je borst
waar zonnestralen
tot een warme regen
bundelen voor het moment
weet ik niet meer
waarheen met mijn geluk
en is je navel middelpunt
diep in mijn hart
dat anders overstroomt
in leegte en daar dan bleef
als was ‘k een dromer die
zijn droom vergat
**********
sunset 26-11-2014
**********


ook dat is Brugge

traag rust de stad op d’ ankerplaats van dromen
een lachen ligt gebeiteld in ’t gelaat
stil waait een wind en laat de zon verbleken
die hangen bleef in nu reeds winterbomen

uit alle kerken zoemt een treurnis
vermenigvuldigt zich, stijgt op en regent
op vermolmde daken, oude glorie
al is het interieur door pracht en praal gezegend

en gaat ‘t verwonderen van deur tot deur
langs kerken en paleizen van de rijken
waar elk grandeur van toen heeft moeten wijken

met het verbrokkelen van muren
wordt hun verval beschreven
hoogmoed kan nimmer eeuwig blijven duren
**********
sunset 27-11-2014
**********