Het einde van het geld

[Wil.]

Laten we de discussie rond "het einde van het geld" eens terug brengen tot het micro-niveau van de individuele mens.
Mensen sparen of beleggen, of nemen risico's op de beurs, met de bedoeling: "het geld voor mij te laten 'werken'".
In deze gedachte ligt de kern van het malafide systeem besloten! Namelijk: het idee dat je rijker kan worden, zonder er een klap voor te doen. Hiervoor is dat systeem van de samengestelde rente ook bedacht!

Ethisch en moreel gezien, moet je dan wel als aanvaardbaar beschouwen dat je je verrijkt ten koste van iemand anders, of van meerdere anderen. Anderen moeten wél zwoegen om dat geld voor jou te verdienen!
En daar wringt natuurlijk de schoen! Je aanvaardt in feite een systeem van winnaars en verliezers.
Wij kunnen maar uit het huidige systeem stappen - dat (zoals hierboven besproken) de kiemen van zijn eigen onafwendbare ondergang in zich draagt - als je dit concurrentiële denken vervangt door denken in termen van solidariteit.

Vesselin, mijn buurman heeft een klein bedrijf (houthandel). Hij heeft de kans om een gelijkaardig bedrijf in een nabijgelegen dorp over te nemen, maar hij heeft geen geld. Hij vraagt mij of ik mee wil investeren in dat bedrijf.
Ik ga akkoord. Dat houdt in dat in nu evenveel geld in het ganse bedrijf heb ingebracht als hij. Ik ga ook akkoord dat ik al mijn geld kwijt ben als zijn overname niet lukt.

Anderzijds eis ik als tegenprestatie dat ik jaarlijks een even groot procentueel deel van winst krijg als de groei die het bedrijf jaarlijks boekt. Is er geen groei, dan krijg ik niets.
Dus: het bedrijf heeft nu een totale waarde van 2 miljoen euro en maakt jaarlijks 10% nettowinst nadat alle kosten (inclusief belastingen) zijn betaald. Ik verwacht daarom 10% op de helft van de totale winst, want ik heb de helft van het geld ingebracht. (2.000.000 x 10% en daarvan de helft = 100.000 euro)

Hoe bezie jij deze situatie? Is het ethisch aanvaardbaar dat ik op deze manier geld verdien (of misschien ook al mijn geld verlies)? Wat denk je ervan?

[Vesselin]

Wel... dat lijkt me, in de huidige situatie, een eerlijke manier te zijn om geld te verdienen. Terwijl casino spelen op de beurs en te profiteren van de, door de wetgever gesanctioneerde, arbitraire praktijk van de samengestelde rente, dat niet is.

Solidariteit op wereldschaal lijkt nog zeer, zeer ver van ons bed. Maar als we in catastrofale toestanden terecht komen, blijft dat misschien als enige keuze over.
We kunnen alleen maar hopen dat er geen waterstofbommen gegooid worden.

[YYZ]

Vesselin, mijn buurman heeft een klein bedrijf (houthandel). Hij heeft de kans om een gelijkaardig bedrijf in een nabijgelegen dorp over te nemen, maar hij heeft geen geld. Hij vraagt mij of ik mee wil investeren in dat bedrijf. Ik ga akkoord. Dat houdt in dat in nu evenveel geld in het ganse bedrijf heb ingebracht als hij. Ik ga ook akkoord dat ik al mijn geld kwijt ben als zijn overname niet lukt. Anderzijds eis ik als tegenprestatie dat ik jaarlijks een even groot procentueel deel van winst krijg als de groei die het bedrijf jaarlijks boekt. Is er geen groei, dan krijg ik niets. Dus: het bedrijf heeft nu een totale waarde van 2 miljoen euro en maakt jaarlijks 10% nettowinst nadat alle kosten (inclusief belastingen) zijn betaald. Ik verwacht daarom 10% op de helft van de totale winst, want ik heb de helft van het geld ingebracht. (2.000.000 x 10% en daarvan de helft = 100.000 euro). Hoe bezie jij deze situatie? Is het ethisch aanvaardbaar dat ik op deze manier geld verdien (of misschien ook al mijn geld verlies)? Wat denk je ervan?

Beste Wil, je verhaal ligt volledig besloten in het hedendaagse paradigma, het kind met het badwater wegsmijten is nooit een goede zaak, laat ons dat even vooropstellen waardoor het betrokken debat genuanceerder kan verlopen.

Als het gaat om (financiële) ethiek dan zullen we - vroeg of laat - moeten durven (h)erkennen dat het huidige systeem al ver voorbij z'n doel geschoten is. Aangezien het systeem modulair is opgebouwd en aangedreven wordt door monetaire winst, zien we nu de pathologische vorm van wat ooit als goed gezien werd (en dat ook was). Onze economie is nu vergelijkbaar met een levensecht monopolyspel, het enige verschil is dat je aan het eind van de avond niet gewoon de tafel afruimt maar dat het blijft doorlopen.

En laat ons vooral eerlijk blijven met onszelf, we hebben er allemaal de vruchten van geplukt en dat doen we grotendeels nog. Het grote gevaar bestaat erin dat - net omwille van dit soort spelletjes - we geen oog hebben voor de regelmatige correctie die zich aanbiedt. Je weet wel, die 'onzichtbare hand' die de kaarten even komt herschudden om het redelijke evenwicht te herstellen. En hier zijn verschillende scenario's mogelijk, ofwel blijven we slapen en lopen we nog eens met onze kop tegen die grote muur (WOIII), ofwel worden we wakker en lossen we dat op mits gebruik van de technische middelen die we tot onzer beschikking hebben. Dit is een kwestie van menselijke keuze, een kwestie van leiderschap, normen en waarden.

Zo gezien is er dus geen vuiltje aan de lucht ware het niet dat een aantal dat blijkbaar niet willen (h)erkennen, vreemd genoeg is het net politiek die niet aan de bak wil. Binnen de context van je verhaal kan een economie heel anders georganiseerd worden waardoor je dat risico helemaal niet hoeft te lopen. Onwaarschijnlijk zal je misschien zeggen?

[Wil.]

Vesselin, wat ik je hierboven heb beschreven is precies wat er op de beurs gebeurt wanneer iemand aandelen koopt van een bedrijf. Het enige verschil is dat je de eigenaar van het bedrijf niet persoonlijk kent.

Voor de rest zijn dezelfde elementen betrokken bij het investeren in bv. microsoft of Delhaize enz. Wie een aandeel koopt, die wordt eigenaar van een deel(tje) van het bedrijf. Hij kan al zijn geld verloren zien gaan, maar hij rekent op een stuk van de winst als er winst gemaakt wordt.

Zelfs indien het bedrijf beslist om een jaar geen stukje van de winst (=het dividend) te verdelen onder de aandeelhouders, dan nog stapelt die waarde zich op in de totaliteit van het bedrijf.

[Vesselin]

Ik dacht al dat je iets aanschouwelijk wou maken.
Wat ik in gedachte had is het verhandelen van aandelen natuurlijk. De zogenaamde speculatie. Het blijft gokken. Maar je neemt het risico wel bewust. En dan zwijgen we er over hoe, machtige speculanten, die aandelen onder druk kunnen zetten.
Erger is het, als die dingen door banken en organisaties als 'veilig' voorgesteld worden of bedrieglijk als iets anders aan de man gebracht worden: zie het 'Arco-debacle'.

Ik heb het hier over de rotte basis van het systeem: het uitzichtloze ontstaan van schuldgeld als gevolg van het toepassen van de samengestelde rente.
Ik zal nog de vertaling geven (in afleveringen) van de visie van Hörmann over het ontstaan van het schuldgeld, in de rubriek "Niet om te lachen" (inderdaad om te huilen).

[Wil.]

Als het gaat om (financiële) ethiek dan zullen we - vroeg of laat - moeten durven (h)erkennen dat het huidige systeem al ver voorbij z'n doel geschoten is.

Het systeem werkt vrij goed, vind ik. Net zoals ons rechtssysteem al bij al goed werkt, maar ook daar zien we uitwassen waarbij het zijn doel voorbijgeschoten is. Een aantal bandieten werden recent vrijgesproken omdat er procedurefouten werden gemaakt die nochtans niets veranderden aan de grond van de zaak.

Daarom willen we echter het ganse rechtssysteem niet overboord gooien, hoewel er hier en daar slachtoffers vallen tgv het systeem.

[YYZ]

Ik dacht al dat je iets aanschouwelijk wou maken.
Wat ik in gedachte had is het verhandelen van aandelen natuurlijk. De zogenaamde speculatie. Het blijft gokken. Maar je neemt het risico wel bewust. En dan zwijgen we er over hoe, machtige speculanten, die aandelen onder druk kunnen zetten. Erger is het, als die dingen door banken en organisaties als 'veilig' voorgesteld worden of bedrieglijk als iets anders aan de man gebracht worden: zie het 'Arco-debacle'. Ik heb het hier over de rotte basis van het systeem: het uitzichtloze ontstaan van schuldgeld als gevolg van het toepassen van de samengestelde rente.
Ik zal nog de vertaling geven (in afleveringen) van de visie van Hörmann over het ontstaan van het schuldgeld, in de rubriek "Niet om te lachen" (inderdaad om te huilen).

Inderdaad Vesselin, net daarom dat we die beeldjes maken. Speculatie is 'slechts' de uiting creativiteit binnen het denkkader zoals we dat nu kennen, het is de uitwas van een systeem dat gedoemd is om in elkaar te zakken. Dit alles wordt getriggerd door aan de basis economische grondbeginselen buitenspel te zetten. Speculatie herbergt geen economische logica maar verstoort wel de traditionele markten waar gewone mensen leven.

Het systeem is over de eeuwen heen zo gegroeid en komt nu tot een hoogtepunt, als ware het een eindejaarsvuurwerk om een nieuwe periode in te luiden. Heel het systeem is gebaseerd op afspraken waarin je verschillende modules kan onderscheiden, het mengen van al die modules maakt dat niemand elkaar nog schijnt te begrijpen. Alle vormen van speculatie zie je links in het beeld (bovenaan).


Wanneer je heel het systeem bekijkt, kan je het ook makkelijk aanpassen maar dan hebben we nieuwe afspraken nodig en (mondiale) samenwerking. Dit alles kan gewoon technisch, het enige dat we nodig hebben is een politiek die daarin haar verantwoordelijkheid neemt. Uiteraard kunnen we naar schuldigen gaan zoeken, persoonlijk denk ik dat het raadzamer is om te ijveren voor co-creatieve samenwerking en zo snel mogelijk andere berichten de wereld in te sturen opdat we andere catastrofes kunnen vermijden.

[YYZ]

Het systeem werkt vrij goed, vind ik. Net zoals ons rechtssysteem al bij al goed werkt, maar ook daar zien we uitwassen waarbij het zijn doel voorbijgeschoten is. Een aantal bandieten werden recent vrijgesproken omdat er procedurefouten werden gemaakt die nochtans niets veranderden aan de grond van de zaak. Daarom willen we echter het ganse rechtssysteem niet overboord gooien, hoewel er hier en daar slachtoffers vallen tgv het systeem.

Het systeem kan anders werken en vereist slechts minimale aanpassingen, dit ligt in lijn met wat systeemwetenschappers alsmaar proberen te zeggen maar blijkbaar in dovemansoren terecht komt. Het rechtssysteem hoeven we naar setup niet te wijzigen, zullen het straks misschien broodnodig hebben als blijkt dat schuldig verzuim aan de basis ligt van nog veel meer ellende. Anders gezegd, het gaat om veel meer dan een 'geldsysteempje'.

[Wil.]

Ik dacht al dat je iets aanschouwelijk wou maken.
Wat ik in gedachte had is het verhandelen van aandelen natuurlijk. De zogenaamde speculatie. Het blijft gokken.

Gokken betekent dat je op voorhand geen enkele weet hebt over de uitkomst van 'de gok'. Bijvoorbeeld het lotto-spel. Wie deelneemt hoopt dat het geluk hem goed gezind is. Wanneer grote aantallen mensen eraan deelnemen, dan weet de organisator van het spel op voorhand dat de winst hoofdzakelijk bij hem zal blijven. De spelers kunnen nooit op constante basis blijven winnen in dat gokspel.

Wat jij 'speculatie' noemt, hoeft helemaal niet van die orde te zijn. Integendeel. Als jij voor je pasgeboren kleinzoon een bedrag van 1000 euro belegt in een fonds dat alle aandelen van de index bevat, dan zal je kleinzoon op zijn 50e verjaardag een bedrag ter beschikking hebben dat ongeveer 60.000 euro zal zijn. Dat is niet speculeren. Dat is beleggen in bedrijven zoals bv. de houthandel van mijn buur.

Indien ik weet dat mijn buur een heel goede handelaar is die de kosten strikt bewaakt en een goed businessmodel heeft, dan is het participeren in zijn bedrijf een verstandige zaak die jaarlijks wellicht meer dan 10% zal opleveren.

Mensen die beleggen in aandelen "maken hun huiswerk". D.w.z. dat zij gaan zoeken naar bedrijven die net zo goed worden geleid als het bedrijf van mijn buurman. Daar is niets verkeerds aan.

Erger is het, als die dingen door banken en organisaties als 'veilig' voorgesteld worden of bedrieglijk als iets anders aan de man gebracht worden: zie het 'Arco-debacle'.

Dat is gewoon bedrog en misleiding door de Dexia-leiding. Net zoals een melkboer wel eens de melk durfde aan te lengen met water. Zoiets staat helemaal los van ons geldsysteem.

Ik heb het hier over de rotte basis van het systeem: het uitzichtloze ontstaan van schuldgeld als gevolg van het toepassen van de samengestelde rente.

Wat daaraan moet worden gedaan, is het opleggen van voldoende hoog stuk eigen geld tov het uitgeleende geld.

[Vesselin]

Bedankt voor de heldere uitleg.
Maar het optrekken van het "Minimum-reserve-systeem" naar een aanvaardpaar peil is onmogelijk geworden: er is niets om dat geld te dekken!, enkel schuldpapieren.
Zie het 'slot' van mijn vertaling van "Onthutsende feiten in de nasleep van het "Bretton Woods" akkoord, bij het onderwerp "Niet om te lachten".

[Wil.]

Bedankt voor de heldere uitleg.
Maar het optrekken van het "Minimum-reserve-systeem" naar een aanvaardpaar peil is onmogelijk geworden: er is niets om dat geld te dekken!, enkel schuldpapieren.
Zie het 'slot' van mijn vertaling van "Onthutsende feiten in de nasleep van het "Bretton Woods" akkoord, bij het onderwerp "Niet om te lachten".

De 'minimum reserve' kan wel degelijk opgetrokken worden. Wanneer een bank winst maakt, dan kan die bank bij wet verplicht worden om die winst binnenshuis te houden en die niet uit te delen aan de aandeelhouders (onder vorm van dividenden).

Sommige aandeelhouders zijn daar tegen, maar in feite hoeven ze niet te klagen want de totale waarde van het bedrijf (de bank in dit geval) stijgt. Er is nu immers een spaarpot aanwezig die ook aan de aandeelhouders toebehoort. Als die spaarpot maar groter en groter wordt, zullen beleggers die de zaken goed volgen, zien dat de eigenlijke waarde groter is dan de huidige beurskoers. Ze zullen dan hogere prijzen bieden om ook een aandeel van dit (gezonde) bedrijf te kunnen verwerven. De beurskoers stijgt bijgevolg en de aandeelhouders die weliswaar geen dividend hebben gekregen, zien toch een toename van de waarde van hun aandelen. Dat komt overeen uit.

Het voordeel van die gedwongen reserves is dat bij een volgende crisis deze bank veel meer vertrouwen zal uitstralen omdat een groter deel van het opvraagbaar geld (denk aan spaarboekjes) nu effectief aanwezig is in de bank. Een bank run wordt dan heel onwaarschijnlijk.

Deze 'remedie' wordt vandaag de dag ook toegepast voor de Europese banken.

[Vesselin]

Ik kan natuurlijk van niemand eisen dat hij/zij mijn vertaalwerk leest.
Ik doe dat omdat ik het beloofd heb.

Een kras staaltje van schaamteloos bedrog in de boekhouding, in de nasleep van het failliet van "Leman Brothers", waarbij politici en bankiers 'twee handen op één buik' waren:

[...]De voormalige "Goldman Sachs" bankier, Henry Paulson, weigerde eveneens, in zijn rol als U.S. minister van financiën, de redding van zijn (voormalige) concurrent "Leman Brothers" en nam daarbij de wereldwijde ineenstorting van het financiële systeem op de koop toe. Zo zou men, kort samengevat, het ineenstorten van "Leman Brothers" op 15 september 2008, kunnen omschrijven. Wie hierbij aan een onvermijdelijke gebeurtenis of, in ieder geval, aan een aaneenschakeling van ongelukkige omstandigheden denkt, die zou moeten kijken naar de verdere ontwikkeling. Kort daarop, in oktober van hetzelfde jaar, werd het, in Londen gevestigde, IASB (International Accounting Standards Board: een instituut dat de internationale balanseringsregels, voor beursgenoteerde ondernemingen, vastlegt en verder ontwikkelt) door de politici onder druk gezet om de banken uitzonderingsregels toe te staan, die deze toelieten waardepapieren, waarvan de koers gezakt was, aan de oude koers, in de balans te bevestigen. Door deze truc konden de opvorderbare afschrijvingen en verliezen vermeden worden. Tegelijkertijd mochten later de opwaarderingen als winst vastgelegd worden.

In de media konden bankiers zich daarna presenteren met een imposante winstmelding - winsten die, zonder de absurde manipulatie van de balanseringsregels helemaal niet bestaan hadden, maar integendeel door enorme verliezen vervangen hadden moeten worden. Al deze misleidingsmanoeuvres waren het gevolg van de rechtvaardiging van het ineenstorten van "Leman Brothers" en waren niets anders dan een strategische 'schaakzet' van Henry Paulson. "Leman Brothers" diende als een goedkoop 'boerenoffer'(=schaakterm), dat aan de banken, wereldwijd, als gevolg van de regelgevingsmanipulatie , het verdere voorspiegelen van winstneming aan de buitenwereld, in het bijzonder aan de beleggers, toeliet - ook al duurde dat maar van een paar maanden tot enige jaren.[...] ~ Franz Hörmann "Das Ende des Geldes".

Ik heb dit een paar keren moeten lezen, voor ik mijn ogen kon geloven!
Dit is een voorbeeld van wat er zich, boven onze hoofden en achter de schermen, in de politieke en financiële wereld afspeelt.

[Wil.]

De regeling dat banken (en dit geldt enkel voor banken) hun bezittingen mochten waarderen aan de 'oude' waarde van vóór de crisis, is mij inderdaad bekend en is ook bekend bij iedereen die zich voor deze materie interesseert.

Op het moment dat het duidelijk werd dat de 'herverpakte' obligatiepakketjes die een AAA-stempel hadden meegekregen, eigenlijk helemaal geen AAA-waardering hadden, werd het heel moeilijk, zeg maar onmogelijk om er nog een correcte waarde op te kleven. Nochtans moet in een boekhouding elk actiefelement genoteerd staan aan de eigenlijke marktwaarde (dat heet 'mark to market' → noteren aan marktwaarde) maar de marktwaarde van die obligatiepakketjes die de banken in bezit hadden, was eigenlijk nul, want er was op dat moment niemand die ze wilde overkopen. De markt was stilgevallen.

Wat kon er dan gebeuren? Als die obligaties op de balans zouden verschijnen met waarde nul, dan zou dat betekenen dat aan de passiefkant er ook iets moest verminderen in gelijke mate. Dat kan niets anders zijn dan het eigen vermogen.

Bijgevolg zouden heel wat banken die minder dan 5% eigen vermogen hadden en 95% vreemd vermogen, plots hun eigen vermogen zien terugvallen tot nul want ze hebben meer dan 5% slechte obligaties zonder waarde in portefeuille.

Er zijn dan enkel nog schulden die door iedere schuldeiser kunnen opgevraagd worden, en er kan niets betaald worden. Dus faillissement.

Om die gruwelsituatie op te vangen werd aan de banken de toestemming gegeven om de toxische producten toch te noteren aan de waarde die ze in een gezonde economische omgeving zouden gehad hebben.

Je zou het kunnen omschrijven als een geval van "nood breekt wet". Vandaar mijn eis om het eigen vermogen op te trekken tot 20% ipv slechts 5%.

[Vesselin]

Zo... u bent duidelijk een expert! Ik niet. Ik was tot voor kort een volslagen leek. Een maand of zo geleden ben ik - in mijn pogingen om mijn kameraad YYZ beter te begrijpen - op professor Hörmann uitgekomen. Zijn boek "Das Ende des Geldes", staat volledig vrij beschikbaar als PDF op zijn site. Omdat ik goed Duits lees heb ik het gelezen, en geloof me, ik was gechoqueerd toen ik las wat de bankiers allemaal uitspoken. Het zou leuk zijn moest u het ook lezen, maar dat kan ik natuurlijk niet eisen, alleen maar vragen. Ik kan ook niet verwachten dat iemand de Duitse taal machtig is, dus op voorhand mijn excuses voor mijn opmerkingen.

Wat het optrekken van de minimum-reserve betreft, stelt Hörmann onomwonden dat er maar tussen de 2 en 10 procent 'echt' geld voorhanden is. Ze optrekken tot 20%, zoals u voorstelt, kan dus alleen maar met boekhoudkundige trucs.
De hierboven beschreven "uitzonderingsregels" voor het 'aanpassen' (voor een onbevooroordeeld mens: 'vervalsen') van de boekhouding zijn toch eenvoudigweg 'bedrog' te noemen?
En dan, die onversneden, witte-boorden-criminaliteit, in de nasleep van het "Bretton Woods" akkoord (waarvan u de vertaling kan vinden in het, door YYZ gestarte, onderwerp "Niet om te lachen"), kan toch op geen enkele manier ontkend worden, laat staan, goedgepraat?
Van de ene kant de goudprijs fixeren aan 35 dollar per ons (in 1944, wel te verstaan) en dan, onmiddellijk daarna, die goudprijs vrijgeven op de markt, zodat de speculanten hun gang kunnen gaan. Komaan zeg! Dat is volksverlakkerij van het ergste soort!
En dan die 'Saving & Loans' crisis onder Reagan, waarbij gangsterbazen letterlijk vrij spel kregen. Lees het maar eens, ik heb de moeite gedaan om het te vertalen in het Nederlands.

Verder houd ik mij beschikbaar voor uw heldere uitleg.
Toch moeten wij voor ogen houden dat, wat de 'brave' burger voorgeschoteld krijgt, helemaal niet strookt met wat er achter de schermen echt gebeurd.

[Wil.]

Zo... u bent duidelijk een expert! Ik niet. Ik was tot voor kort een volslagen leek. Een maand of zo geleden ben ik - in mijn pogingen om mijn kameraad YYZ beter te begrijpen - op professor Hörmann uitgekomen. Zijn boek "Das Ende des Geldes", staat volledig vrij beschikbaar als PDF op zijn site. Omdat ik goed Duits lees heb ik het gelezen, en geloof me, ik was gechoqueerd toen ik las wat de bankiers allemaal uitspoken. Het zou leuk zijn moest u het ook lezen, maar dat kan ik natuurlijk niet eisen, alleen maar vragen. Ik kan ook niet verwachten dat iemand de Duitse taal machtig is, dus op voorhand mijn excuses voor mijn opmerkingen.

Je hoeft geen expert te zijn om toch goed te weten hoe de zaken draaien.

Het gevaar van een aha-erlebnis bestaat erin dat je denkt dat je nu alles weet. Dat ene boek laat je via een bepaalde invalshoek zien hoe sommige dingen worden verzwegen, gemanipuleerd enz. Het is nodig dat je ook de andere klokken hoort luiden voordat je je een vaste mening vormt.
Dat boek van Hormann lezen in het Duits zou een hele dobber voor me zijn. Misschien komt het over enige tijd wel uit in het Engels of het Nederlands. Waarschijnlijk heb ik een aantal aspecten die hij aanhaalt ook al eens elders gelezen.

Wat het optrekken van de minimum-reserve betreft, stelt Hörmann onomwonden dat er maar tussen de 2 en 10 procent 'echt' geld voorhanden is. Ze optrekken tot 20%, zoals u voorstelt, kan dus alleen maar met boekhoudkundige trucs.

Dat klopt, maar niet elke boekhoudkundige truuk is een leugen. Neem als voorbeeld dit idee: de VS zou haar voorraad goud kunnen herwaarderen. Dat goud staat nu nog steeds in de boeken van de Fed aan 42 dollar/ounce. Indien dat goud wordt ingeschreven aan de echte prijs van vandaag (± 1800/ounce) dan is er plots véél meer gouddekking voor het geld dat is uitgegeven. M.a.w. de schuld van de VS wordt dan in 1 klap gedecimeerd.

Er is wel een voorwaarde. Dat goud moet ook fysiek aanwezig zijn in de kluizen van de Fed. Daaraan wordt tegenwoordig getwijfeld en misschien is die twijfel gegrond. Duitsland wil zijn goud repatrieren dat ter bewaring werd gegeven aan de VS. Dat kan pas over 7 jaar, kregen ze te horen.
Toen Duitsland vroeg om het goud te kunnen komen bekijken, werd dat geweigerd ... Twijfel dus.

De hierboven beschreven "uitzonderingsregels" voor het 'aanpassen' (voor een onbevooroordeeld mens: 'vervalsen') van de boekhouding zijn toch eenvoudigweg 'bedrog' te noemen?

Dat is zo, maar alle belanghebbenden weten ook dat ze moeten oppassen met het inschatten van de waarde van deze banken. Wie zo'n bank wil overkopen of er een deeltje wil van kopen, zal voor zichzelf de waarde van die "bezittingen" op nul zetten.
Intussen blijven die banken in leven en blijven de spaarders die hun geld daar hebben staan ook gevrijwaard van een mogelijke ramp. Indien die betrokken banken zachtjes aan weer kunnen instappen in 'de markt' en hun slechte producten toch weer kunnen beginnen verhandelen, dan is dat misschien wel de minst slechte oplossing.

En dan, die onversneden, witte-boorden-criminaliteit, in de nasleep van het "Bretton Woods" akkoord (waarvan u de vertaling kan vinden in het, door YYZ gestarte, onderwerp "Niet om te lachen"), kan toch op geen enkele manier ontkend worden, laat staan, goedgepraat?
Van de ene kant de goudprijs fixeren aan 35 dollar per ons (in 1944, wel te verstaan) en dan, onmiddellijk daarna, die goudprijs vrijgeven op de markt, zodat de speculanten hun gang kunnen gaan. Komaan zeg! Dat is volksverlakkerij van het ergste soort!

Om het belang van goud in de politiek van de VS goed te begrijpen moet je echt deze tekst eens lezen. Het is een Nederlandse vertaling van de originele Engelse notulen van een topvergadering in 1974 waarbij Kissinger heel duidelijk laat blijken waar het schoentje wringt.

http://marketupdate.nl/nieuws/goud-en-z ... erve-1974/

Toch moeten wij voor ogen houden dat, wat de 'brave' burger voorgeschoteld krijgt, helemaal niet strookt met wat er achter de schermen echt gebeurd.

Dat is zo, maar het neemt niet weg dat we het soms toch kunnen te weten komen.