Het einde van het geld

[Wil.]

YYZ, het enige wat ik vraag is dat je me uitlegt wat de motivatie tot het verrichten van heel afstotelijk werk zal zijn.
Alle voorafgaande premissen zijn behouden gebleven. We bevinden ons reeds in de geldonafhankelijke wereld waar iedereen de andere mens met respect behandelt en waar iedereen wil meewerken in co-creatief partnerschap.

Toch moet die beerput worden geledigd. Die van de buren trouwens ook. Ik kan of wil dat werk niet meer doen.
Wie doet het wel en op welke grond vindt die persoon de motivatie om dit afstotelijke werk te doen.


Kijk: op blz. 20 van deze draad heb ik reeds aangegeven dat je je moet bedienen van woorden om mensen het inzicht bij te brengen dat je wil bereiken. Indien je er hier tegenover mensen die je uitleg met een welwillende geest reeds tientallen bladzijden lang hebben gevolgd, niet in slaagt om de stellingen en de visie af te ronden met een praktische aanpak, dan vrees ik dat je bitter weinig mensen zult kunnen overtuigen.

Het gaat me in deze posting om de antwoorden op de vetgedrukte zinnen. Ik zie uit naar een duidelijke verwoording.

[YYZ]

(1) wat de motivatie tot het verrichten van heel afstotelijk werk zal zijn.
(2) Wie doet het wel en op welke grond vindt die persoon de motivatie om dit afstotelijke werk te doen.

Het gaat me in deze posting om de antwoorden op de vetgedrukte zinnen. Ik zie uit naar een duidelijke verwoording.

Beste Wil, soms hopen we dat mensen zelf beginnen te denken hoe dit zou kunnen geregeld worden, ik heb je eerder al een aantal scenario's gegeven. We kunnen er nog bedenken, volgende suggestie:

Premissen

(1) mondiaal werken we allemaal 20 hr/week
(2) deze 20 hr/wk is een gemiddelde (ic eerste prognose)
(3) er is geen geldrestrictie (irrelevant)
(3) ...

Probleem/vraag

(1) er is nog steeds 'afstotelijk' werk
(2) hoe kunnen we mensen motiveren om dit werk te doen?

Motivering

(1) wie dit 'afstotelijke' werk wil doen, krijgt meer vrije tijd
(2) voor deze mensen geldt een werkweek van 5 hr/wk

Moeilijk?

[YYZ]

Ok, je gaat waar die kant op. Geen antwoord op een vraag aan jou, maar weer je kast met posters en tabellen opentrekken.
@Wil: 't is terug aan jou voordat YYZ hier weer heel het topic behangt.

Heb je er nu al over nagedacht wat het wil zeggen? Je weet blijkbaar alles af te breken maar je weet inhoudelijk niet eens waar het over gaat. Wie is er dan de fantast in dit verhaal, diegene die in het luchtledige wat staat te molenwieken zonder enig besef waar het over gaat of diegene die je zegt dat je staat te molenwieken in het luchtledige zonder dat je beseft waar het over gaat? Veel opties zijn er natuurlijk niet, doe een keertje normaal is slechts een suggestie, in het andere geval kan je beter de voeten van al je goeroes nog wat gaan kussen, het is kaas met vooral veel gaten. De moderatie kent je nog, alles is voorbestemd.

[Vesselin]

Ik zal professor Hörmann zelf aan het woord laten. Ge kunt dan zelf zien dat hij spreekt van de "dubbele boekhouding". Lezers die dit een belachelijk pleonasme vinden, raad ik aan, om even naar de Weense Universiteit te mailen, om te zeggen dat een van hun Economieprofessors een ezel is. (Kwestie van u eens goed af te reageren!)

[...]Durch flächendeckenden Einsatz der doppelten Buchhaltung gelang es den Bankern, die Bevölkerung zur Verwendung von Schuldgeld, Geld das nur als Schuldschein existiert, der noch dazu verzinst werden muss, zu verführen. Seit damals müssen die Menschen in der Wirtschaft immer gegeneinander um dieses knappe Geld kämpfen, weil die Banken das Geld für die Zinsen, die sie für das Schuldgeld verlangen, nicht erzeugen und jeder Wirtschaftsteilnehmer den Betrag für seine Schuldzinsen aus dem Schuldkapital eines anderen Wirtschaftsteilnehmers erbeuten muss. Beschönigend und höhnisch wird dieser Umstand der Bevölkerung seit Jahrhunderten als „gesunder Wettbewerb“ verkauft.[...]

[...]Door het wijdverbreide inzetten van de dubbele boekhouding, gelukte het de bankiers de bevolking, tot het gebruiken van schuldgeld - geld dat slechts als schuldbekentenis bestaat, waarop daarenboven nog rente moet betaald worden - te verleiden. Sinds toen moeten de mensen, in de economie, altijd tegen elkaar om dit zeldzame geld strijden, terwijl de banken het geld voor de rente, die zij voor het schuldgeld verlangen, niet creëren en elke deelnemer aan de economie het bedrag voor zijn schuldenrente, uit het schuldkapitaal van een andere deelnemer aan de economie, buit moet maken. Vergoelijkend en honend wordt deze toestand van de bevolking, sedert honderden jaren, als "gezonde concurrentie", verkocht.[...]

[YYZ]

YYZ, ik begrijp niet waarom jij in je antwoord op mijn vraag nog de woorden "je heerschappij" en "je kiest slaven" in de mond wil of durft nemen. Heb ik niet in uiterst duidelijke termen gesteld dat we in de nieuwe economische geldonafhankelijke wereld leven? Dat dat ons vertrekpunt was? Ik heb je gevraagd of je tot dusver mee was. Ik lees niet dat je tegen die afspraak protesteert, maar tóch spreek je in 1 van de scenario's over 'je heerschappij is dan voorbij' , terwijl ik scrupuleus heb afgebakend dat we ons in een wereld bevinden die respect voor alle medemensen als een hoog goed in het vaandel draagt. Waar wil je naartoe? Waarom geef je geen antwoord op de vraag? Ik vraag me af of je zelf wel de premissen van je wereldbeeld begrijpt... ? Hoe kun je dan nog over 'slaven' spreken tegen mij? Zie je? Hier doe je het wéér. Je brengt hier de notie van 'geen bereidheid tot co-creatief samenwerken' in het gesprek, terwijl de afspraken inhouden dat iedereen menswaardig meewerkt en menswaardig wordt behandeld. Waarom is het nodig om de zaak open te trekken naar het symbolische vlak? Dat was de afspraak niet. Ik heb je duidelijk en enkelzinnig gevraagd om dit praktische en reële voorbeeld in een gedachtenexperiment verder te laten verlopen.
Dit is "My words mean what I want them to mean" in de praktijk. Nu stel je de vraag aan mij, terwijl ik naar antwoorden zoekende ben. Jij bezit een socio-economisch-financieel wereldbeeld waarin de ellende gebannen kan worden door een technische ingreep. Ik mag hopen dat je ook de praktische kant van de zaak onder ogen hebt genomen. Geef me dat antwoord dan, aub.

Antwoord staat er nu (zie vorig bericht), één van de vele opties die beschikbaar zijn. Louter ter info, hebben politiek al meermaals aangeschreven hierover. Er bestaan tal van plannen in deze context, hoeven het 'warme wiel' niet opnieuw uit te vinden, dat zou tijdsverlies zijn. Kennisdeling is een andere zaak, dat maakt ons bewust van hoe erg de situatie is.

[YYZ]

Ik zal professor Hörmann zelf aan het woord laten. Ge kunt dan zelf zien dat hij spreekt van de "dubbele boekhouding". Lezers die dit een belachelijk pleonasme vinden, raad ik aan, om even naar de Weense Universiteit te mailen, om te zeggen dat een van hun Economieprofessors een ezel is. (Kwestie van u eens goed af te reageren!)

[...]Durch flächendeckenden Einsatz der doppelten Buchhaltung gelang es den Bankern, die Bevölkerung zur Verwendung von Schuldgeld, Geld das nur als Schuldschein existiert, der noch dazu verzinst werden muss, zu verführen. Seit damals müssen die Menschen in der Wirtschaft immer gegeneinander um dieses knappe Geld kämpfen, weil die Banken das Geld für die Zinsen, die sie für das Schuldgeld verlangen, nicht erzeugen und jeder Wirtschaftsteilnehmer den Betrag für seine Schuldzinsen aus dem Schuldkapital eines anderen Wirtschaftsteilnehmers erbeuten muss. Beschönigend und höhnisch wird dieser Umstand der Bevölkerung seit Jahrhunderten als „gesunder Wettbewerb“ verkauft.[...]

[...]Door het wijdverbreide inzetten van de dubbele boekhouding, gelukte het de bankiers de bevolking, tot het gebruiken van schuldgeld - geld dat slechts als schuldbekentenis bestaat, waarop daarenboven nog rente moet betaald worden - te verleiden. Sinds toen moeten de mensen, in de economie, altijd tegen elkaar om dit zeldzame geld strijden, terwijl de banken het geld voor de rente, die zij voor het schuldgeld verlangen, niet creëren en elke deelnemer aan de economie het bedrag voor zijn schuldenrente, uit het schuldkapitaal van een andere deelnemer aan de economie, buit moet maken. Vergoelijkend en honend wordt deze toestand van de bevolking, sedert honderden jaren, als "gezonde concurrentie", verkocht.[...]

Beste Vesselin, om niet in babylonische spraakverwarringen te hervallen.

Het probleem stelt zich niet in het dubbel boekhouden op zich dan wel in het monopoly dat sommigen zich toegeëigend hebben. Ze stellen zich ahw in de plaats van God en belazeren hiermee heel de wereld, dat is economische blasfemie. Dit vertaalt zich in het systeem van schulden en de macht die ze hiermee uitoefenen. Het is aan de bron heel eenvoudig zoals je nu ook weet, daar ligt dan ook DE sleutel om het herstel van onze economie in te luiden. In dynamisch opzicht, kwestie van deductie

(1) geld komt uit het niets
(2) er kan economisch gezien nooit een tekort aan geld zijn

Echter, wat doet men

(1) geld komt uit het niets
(2) men neemt een monopoly op geldcreatie
(3) men voegt het dogma 'geld=schuld' hiertussen

Systeemtechnisch maakt men dus van een open systeem een gesloten systeem waardoor we allen gevangen worden, het gevolg is dat we binnen dit systeem een strijd om geld creëren met alle sociale gevolgen die daar inherent bij komen kijken (bv besparingsmanie van overheden).

Vervolgens zeggen we dat we onze problemen bij de bron moeten aanpakken, dat klopt natuurlijk. Het is de eenvoud zelve maar politiek wil niet aan de bak om duizend en één redenen die uiteindelijk totaal naast de kwestie zijn. En dit gaat echt niet om ons Belgenlandje enkel, het is een mondiale catastrofe van jewelste, onwaarschijnlijk maar toch gebeurt het.

En dan komt het, hetzelfde geschiedde net voor WOII, toen ook netjes genegeerd door het bewind. In het verlengde gaan we misschien de Islam als grote bedreiging zien en dat ook nog cultiveren? Tja, wat kan een welddenkend mens nog zeggen? Ergo, geen probleem met 'dubbel boekhouden' dus, wel met het manipuleren daarvan.

[Gast]

Ik zal professor Hörmann zelf aan het woord laten. Ge kunt dan zelf zien dat hij spreekt van de "dubbele boekhouding". Lezers die dit een belachelijk pleonasme vinden, raad ik aan, om even naar de Weense Universiteit te mailen, om te zeggen dat een van hun Economieprofessors een ezel is. (Kwestie van u eens goed af te reageren!)

[...]Durch flächendeckenden Einsatz der doppelten Buchhaltung gelang es den Bankern, die Bevölkerung zur Verwendung von Schuldgeld, Geld das nur als Schuldschein existiert, der noch dazu verzinst werden muss, zu verführen. Seit damals müssen die Menschen in der Wirtschaft immer gegeneinander um dieses knappe Geld kämpfen, weil die Banken das Geld für die Zinsen, die sie für das Schuldgeld verlangen, nicht erzeugen und jeder Wirtschaftsteilnehmer den Betrag für seine Schuldzinsen aus dem Schuldkapital eines anderen Wirtschaftsteilnehmers erbeuten muss. Beschönigend und höhnisch wird dieser Umstand der Bevölkerung seit Jahrhunderten als „gesunder Wettbewerb“ verkauft.[...]

[...]Door het wijdverbreide inzetten van de dubbele boekhouding, gelukte het de bankiers de bevolking, tot het gebruiken van schuldgeld - geld dat slechts als schuldbekentenis bestaat, waarop daarenboven nog rente moet betaald worden - te verleiden. Sinds toen moeten de mensen, in de economie, altijd tegen elkaar om dit zeldzame geld strijden, terwijl de banken het geld voor de rente, die zij voor het schuldgeld verlangen, niet creëren en elke deelnemer aan de economie het bedrag voor zijn schuldenrente, uit het schuldkapitaal van een andere deelnemer aan de economie, buit moet maken. Vergoelijkend en honend wordt deze toestand van de bevolking, sedert honderden jaren, als "gezonde concurrentie", verkocht.[...]

Tja iedereen heeft geld nodig van iedereen.
Alsof we dat nog niet wisten.

[Vesselin]

Tja... maar dat geld is schuldgeld, geld dat nog moet terugbetaald worden en dus helemaal niet gedekt. Kleine nuance, die gij voor het gemak eventjes negeert!

[YYZ]

Tja... maar dat geld is schuldgeld, geld dat nog moet terugbetaald worden en dus helemaal niet gedekt. Kleine nuance, die gij voor het gemak eventjes negeert!

Het is als de vraag hoeveel het kost om geld te drukken.

[Wil.]

(1) wat de motivatie tot het verrichten van heel afstotelijk werk zal zijn.
(2) Wie doet het wel en op welke grond vindt die persoon de motivatie om dit afstotelijke werk te doen.

Het gaat me in deze posting om de antwoorden op de vetgedrukte zinnen. Ik zie uit naar een duidelijke verwoording.

Beste Wil, soms hopen we dat mensen zelf beginnen te denken hoe dit zou kunnen geregeld worden, ik heb je eerder al een aantal scenario's gegeven. We kunnen er nog bedenken, volgende suggestie:

Premissen

(1) mondiaal werken we allemaal 20 hr/week
(2) deze 20 hr/wk is een gemiddelde (ic eerste prognose)
(3) er is geen geldrestrictie (irrelevant)
(3) ...

Probleem/vraag

(1) er is nog steeds 'afstotelijk' werk
(2) hoe kunnen we mensen motiveren om dit werk te doen?

Motivering

(1) wie dit 'afstotelijke' werk wil doen, krijgt meer vrije tijd
(2) voor deze mensen geldt een werkweek van 5 hr/wk

Moeilijk?

Nu krijgen we een beetje zicht op de zaak. 5 u werken per week wordt hier voorgesteld als een voordelige situatie tov 20 u werken per week. In dit voorstel zit dus impliciet verweven dat werken in zich de connotatie van 'onprettig' meekrijgt, want 5 u wordt als een bonus gezien tov 20 u.

Echter, iedereen - zowel degene die 5 u werkt als degene die 20 u werkt - gaat zich toch afvragen waarom hij dat werk verricht? Wat verdient hij/zij erbij door een aantal uren per week te werken? Respect van de anderen. Absoluut.

Wanneer je een dergelijke economie op poten zet voor een miljoenenstad of voor een land met een miljard mensen, dan ga je daar grote aantallen mensen vinden die de volgende afweging maken:
Ik kan kiezen tussen 5u tot 20 u van mijn tijd aan iets 'onprettigs' besteden of simpelweg de ganse dag mijn eigen zin doen en toch ben ik ervan verzekerd dat ik aan niets tekort zal hebben. Ik kan nl. elke winkel binnenstappen, daar de dingen kopen die ik verlang en een schuld aangaan die later toch weer met een druk op de knop van een pc wordt weggewist. Dat principe blijft immers bestaan, want er is oneindig veel geld beschikbaar en dat is er voor iedereen.

Hoe lang zou het duren, denk je, voordat andere mensen in die stad beseffen dat zij degenen zijn die al het werk doen, terwijl anderen een genietend leven leiden.

In feite leef ik al bijna in zo'n wereld. Ik ben een gepensioneerd ambtenaar en ik hoef me dan ook weinig zorgen te maken om mijn materieel bestaan. Ik wandel de winkel binnen, ik koop waar ik zin in heb en bij het buitengaan moet ik enkel een plastic kaart in een bakje stoppen: dan wordt mijn schuld onmiddellijk weggewist.

Toch stel ik vast dat er flink wat mensen zijn die mij benijden. Je kunt dat zelf gaan zien in de afdeling politiek. Daar zijn een paar mensen actief die de statutaire ambtenaar liefst zouden laten leegbloeden.
Ook in de dagelijkse omgang hoor ik zulke echo's, hoewel minder uitgesproken: 'Gij zijt nogal ne gelukzak, jongen' of 'Gij hebt nogal een leven, he?'

Terug naar onze geldonafhankelijke wereld nu: mijn voorspelling is dat in een wereld met 7 miljard mensen er miljoenen zullen zijn die de gemakkelijkste weg nemen en het aantal werkuren naar nul zullen brengen. Ze verliezen enkel het respect en de co-creatieve arbeidsvreugde die hier en daar bestaat (hoewel niet bij het ruimen van een beerput, vermoed ik).

We waren vertrokken van de meest ideale situatie, maar m.i. blijft die toestand slechts heel kort bestaan en vervalt die ideale wereld binnen de kortste keren (minder dan een maand) tot een maatschappij waarin tal van taken niet meer gebeuren. Wie wil er nog in regen en wind een wegdek gaan plaveien? Welke agent wil er nog op een verkeersknooppunt gaan staan? enz.

Ik vraag me ook af of de boer bv. die dagen heeft moeten zweten in de hete zomer om een oogst graan binnen te halen, zijn waardevolle graan gaat ruilen met iemand die hem in de plaats een schuldbriefje afgeeft. Dat briefje kan die boer dan gaan innen maar hij weet dat ook de 'koper' van het graan op datzelfde moment weer een gelijkaardig bedrag op de rekening krijgt gestort. Zomaar. Wat is dat geld waard?
En die boer had bovendien ook al een rekening waarop hij 'oneindig' in het rood kon gaan? Het werk dat hij in het verzamelen van het graan heeft moeten stoppen is echter wel heel reëel: zijn rug heeft er nog dagen lang van zeer gedaan.

Retorische vraag: blijft een dergelijke maatschappij bestaan?

[YYZ]

Hoe lang zou het duren, denk je, voordat andere mensen in die stad beseffen dat zij degenen zijn die al het werk doen, terwijl anderen een genietend leven leiden.

Leuke vraag Wil, waarom beseffen we dat vandaag al niet? Ik kan je - los van het 'afstotende' werk - nog wel een oefening bezorgen, ze noemt 'demoshoppen'. Het is een bijzonder eenvoudige oefening, blijkbaar gigantisch zwaar voor het menselijke geweten en het toont nog maar eens aan hoe weinig politiek van economie en monetair beleid kent. Experten in monopoly, dat wel natuurlijk.

[YYZ]

Nu krijgen we een beetje zicht op de zaak. 5 u werken per week wordt hier voorgesteld als een voordelige situatie tov 20 u werken per week. In dit voorstel zit dus impliciet verweven dat werken in zich de connotatie van 'onprettig' meekrijgt, want 5 u wordt als een bonus gezien tov 20 u. Echter, iedereen - zowel degene die 5 u werkt als degene die 20 u werkt - gaat zich toch afvragen waarom hij dat werk verricht? Wat verdient hij/zij erbij door een aantal uren per week te werken? Respect van de anderen. Absoluut.

Beste Wil, je stelde een vraag over het motiveren van 'afstotend werk' waarmee je impliceerde dat het 'onprettig' zou zijn. Deze 'onprettigheid' wordt enerzijds beloond in de vorm van meer vrije tijd, anderzijds in respect tot het lichaam dat onderhevig is aan slijtage wanneer te zware inspanningen te belastend worden. Er wordt niet gezegd dat werken op zich 'onprettig' zou zijn, het gaat hier om de balans vinden tussen inspanning en ontspanning.

In een co-creatieve samenleving wordt deze inspanning drastisch gereduceerd waardoor meer tijd vrijkomt voor (1) ontspanning en (2) duurzame menselijke vooruitgang. Dit alles kan perfect als we van het juk 'geld' vanaf komen, iets dat technisch perfect kan zoals we al gezien hebben. Het gaat uiteindelijk dus om de heropleving van de mens in het verhaal, niet de mens als robot in functie van een uit de hand gelopen geldmachine waar blijkbaar niemand nog vat op heeft. Het antwoord is dan co-creatieve samenwerking om er wel terug vat op te krijgen.

[YYZ]

Wanneer je een dergelijke economie op poten zet voor een miljoenenstad of voor een land met een miljard mensen, dan ga je daar grote aantallen mensen vinden die de volgende afweging maken: Ik kan kiezen tussen 5u tot 20 u van mijn tijd aan iets 'onprettigs' besteden of simpelweg de ganse dag mijn eigen zin doen en toch ben ik ervan verzekerd dat ik aan niets tekort zal hebben. Ik kan nl. elke winkel binnenstappen, daar de dingen kopen die ik verlang en een schuld aangaan die later toch weer met een druk op de knop van een pc wordt weggewist. Dat principe blijft immers bestaan, want er is oneindig veel geld beschikbaar en dat is er voor iedereen.

Hier komt die mentaliteitswijziging om de hoek kijken Wil, we spreken dan niet meer over 'schulden' maar de spontane verantwoordelijkheid jegens het leven en economie. Dit is het spreekwoordelijke steentje bijdragen tot de samenleving, zowel een recht als plicht.

Wat we vandaag doen is van dat steentje een rotsblok maken, het druist volledig in tegen elke vorm van gezond evolutionaire logica en dat alsof we niet eens hebben opgemerkt dat er al computers bestaan. M'n denkmakker is per toeval een licentiaat wiskunde en master in computerwetenschappen, je wil echt niet weten hoe die gesprekken verlopen. We komen steeds tot dezelfde slotsom.

[YYZ]

In feite leef ik al bijna in zo'n wereld. Ik ben een gepensioneerd ambtenaar en ik hoef me dan ook weinig zorgen te maken om mijn materieel bestaan. Ik wandel de winkel binnen, ik koop waar ik zin in heb en bij het buitengaan moet ik enkel een plastic kaart in een bakje stoppen: dan wordt mijn schuld onmiddellijk weggewist. Toch stel ik vast dat er flink wat mensen zijn die mij benijden. Je kunt dat zelf gaan zien in de afdeling politiek. Daar zijn een paar mensen actief die de statutaire ambtenaar liefst zouden laten leegbloeden. Ook in de dagelijkse omgang hoor ik zulke echo's, hoewel minder uitgesproken: 'Gij zijt nogal ne gelukzak, jongen' of 'Gij hebt nogal een leven, he?'

Wel Wil, wat leegbloeden betreft, vers van de pers. Gisteren zat ik samen met iemand van de dienst 'welzijn en gezondheid', ben immers koortsachtig bezig om een job te vinden en dacht eraan een vrijblijvend gesprekje te voeren over 'armoedebestrijding' als dusdanig. Je weet maar nooit dat je op die manier ergens binnengeraakt natuurlijk.

Zeer fijn gesprek gehad en uiterst leerzaam, door de staatshervorming en bijhorende besparingen kan heel die afdeling naar ander werk zoeken. Het gaat om 45 mensen die met hart en ziel iets willen doen aan armoede en andere neveneffecten, ze vragen zich af wat de zin van dit alles is. Je zal willen begrijpen dat het een leuk gesprek was, de politieke slachting gaat gewoon verder alsof er geen boek geschreven werd. Hoe ver wil politiek nog gaan?

[Vesselin]

@Petrol
Om u nog eens in herinnering te brengen hoe alles begonnen is!

Een korte fabel, om ons beter te doen begrijpen hoe we in dit perfide geldsysteem gerold zijn:

"Op een eiland wonen tien gelukkige mensen die, het werk verdelend in samenspraak en zonder concurrentie, er hun leven leiden.
Op een dag landt daar een bankier, die een zak met 100 goudstukken bij zich heeft. Hij ziet dat de mensen, indien nodig, goederen en diensten met elkaar uitwisselen en verklaart hen hoe hopeloos achterhaald dat is, en stelt hen tenslotte het volgende voor: hij leent elk van hen 10 goudstukken, voor de duur van één jaar, tegen een rente van 10%. Na een jaar moeten ze hem het krediet en de rente terugbetalen. In de tussentijd kunnen ze de goudstukken als geld gebruiken.
Het zou eigenlijk onmiddellijk moeten opvallen dat de bankier, na een jaar, van de eilandbewoners 110 (100 + 10%) goudstukken zal verlangen, alhoewel hij er hen slechts 100 in bruikleen gegeven heeft.
Daar niemand buiten hem over goudstukken beschikt, en hij ook nog eens het monopolie over het maken van geld bezit, kunnen de mensen de goudstukken voor de verschuldigde rente dan ook nergens vandaan halen.

Hoe kunnen de mensen dan toch hun verdrag met de geldschieter nakomen?
Daarvoor zijn er maar twee oplossingen: ofwel moet één van hen zijn 10 goudstukken aan de overige negen medebewoners verliezen, dwz: insolvent worden, zodat de anderen hun delging en rente kunnen betalen. Of, de mensen moeten, om hun rente te kunnen betalen, nog eens een krediet bij de geldschieter opnemen en zo steeds meer van hem afhankelijk worden.
De eerste variant: het failliet van één, respectievelijk, meerdere deelnemers aan het plaatselijk economisch gebeuren (waardoor de anderen hun rente kunnen betalen), heeft in de vrije-markt economie een speciale naam gekregen: "gezonde concurrentie".
Feitelijk bestaat concurrentie in ons economisch systeem uitsluitend daarom, doordat de banken schuldgeld, alsook ongedekt geld - dat altijd slechts tegelijk als een schuld geschapen wordt - tegen rente verlenen." ~ uit "Das Ende des Geldes"