Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nog kennen wij geen vrede

soms lijkt alles een enorme leegte
heeft de herinnering te vele namen
die ik niet meer onthoud

worden mijn nachten telkenmale
donkerder, geheimzinniger -
met zware wierookgeur ontbladerde bloemen
en uitgeput de pupillen bij ‘t zien van schilderijen

de verschrikkelijke levende beelden
van geknechte volkeren, lijven
eenvoudig weggesmeten in massagraven

hoe graag wens ik mij
de gave om pijnen te lenigen
ongeremd te schreeuwen
in machteloosheid die ik wil vergeten
**********
sunset 28-11-2014
**********

[sunset]

dit is niet meer mijn land

o neen, hier blijf 'k niet eeuwig
al laat een wind het lover
's zomers ritselen over weiden
als vroeger onderrokken
van nog naïeve meiden
en liggen er in tussentijden
hazen, reeën, zelfs een eenhoorn
stil in de schoot van nacht

- ik ben niet dom, zie wat ik zie
van dat wat woorden nog niet zeggen
maar blonde manen hebben uitgedacht -

al is 't hier mooi, stinkt reeds de vloek
van het fascisme, open bloot
en doodt de zielen die niet mogen leven
haatkanker regeert nu 't weidse land
en mededogen botst tegen gruwelmuren
onverstand en onbegrip, valt altijd
op zichzelf terug en 'k vraag oprecht:

waarom zou 'k steels en heimelijk
gebukt door 't leven moeten gaan
wanneer ik simpel fier en eerlijk
heel eenvoudig hier verdwijnen kan
**********
sunset 29-11-2014
**********


eerste Advent

‘t is winter, dag en 't is ook koud
bedekt door rijm troosteloze weiden
tonen de armoe naast een honend gelach

op wegen die ik loop
zijn zoveel lagen afgesleten
als is 't een lange wond
die mij terugbrengt naar geboorte

doorheen de reeds geleefde jaren
met zijn vernederingen, liefde en geluk
vergeten jaren tranen stil bevroren

toch schijnt vandaag het eerste licht
gloort er aan d' einder hoop in stal
vrede voor alle mensen op de aard';
liefde voor iedereen; dat bovenal
**********
sunset 30-11-2014
**********


het gisteren blijft


moeder slaapt

op haar voorhoofd
zweetdruppels
geen beschermengel
op haar schouder
al zeg ik bewust niet
dat zij haar dagen
in duisternis doorbrengt
[niet omdat het niet zo is
maar uit misplaatste trots]

o ja, ik vergeet nog
de brandende zon te benoemen
in de maanden juli en augustus
zomerdagen en hun bewoners:
bomen als sprinkhanen
met vogels op de rand
moe makende middagen
in gaten helder licht
en slapende moeder
**********
sunset 01-12-2014
**********


wachten op de eerste sneeuw

de dagen liggen in het grijs verborgen
herinneren zich het gisteren-licht
nog geurt het woud hars op de handen
en adem ik het stil vergeten

de koude prikkelt in mijn wang
en zwijgend wiegt het water kleine golven
in het voorbijgaan hoor ik kerkgezang
hun tonen wachten op de eerste sneeuw
**********
sunset 02-12-2014
**********

[sunset]

alvast heel fijne dagen

rond middernacht komen er dronkaards thuis
hoor je hen lallen in de straat recht voor het huis
en elke volle stond schreit ergens wel een baby
- dat moet enkele etages lager zijn dan wij -
zo hemeltergend luid zijn zieltje uit zijn lijf

rechts naast ons hoor ik steeds de telefoon
- verkeerd verbonden of misschien ook iemand
die het niet verstaat – en buiten blaft een hond

fluitend danst om het complex een wilde wind
hij speelt met vlokken die heel zachtjes vallen
elke seconde sterft aan hongerdood een kind
woeden er oorlogen die vele levens nemen

alvast heel fijne dagen voor ons allen
**********
sunset 03-12-2014
**********

[sunset]

verloren-zijn en eeuwigheid

blauw valt de sneeuw
voor ons na al die jaren
schemert stil de lach

en koper klinkt de ahorn
wanneer zich ‘s nachts
zijn bonte takken strelen

om ‘t lege huis huilt
koud decemberwind
als jammerend dier

scheurt blad na blad
drijft het naar grond
waar in een diepe val

verloren-zijn en eeuwigheid
zich met elkaar verenigen
zich samenballen

tot meer dan slechts een weg:
de jouwe en de mijne
**********
sunset 04-12-2014
**********

[sunset]

geen zin-begin maar ergens middenin
uit woorden draad getrokken en losjes
om de pols gewonden meegenomen
plakken gebleven opgezocht gebonden
aan koordjes opgehangen

nu voel tot een gedicht geleefd
niet slechts wat losse eindjes spinnen
waar ‘t leven toch haar web nog weeft
**********
sunset 05-12-2014
**********

[sunset]

mijn echt thuis

ik jongleer met mijn lippen
op de jouwe, over je mondhoeken
gaan mijn pupillen, schommelen
veilig in jouw schattige glimlach

zomersproetige goedenacht-schouders
zijn als rots in mijn branding
in mijn trommelvel echoot de voorbije dag
plakt letters uit alle verwonde uren
aan bloesems bloeiende ramen

achter de warmte van dit moment
wacht mijn echt thuis
**********
sunset 06-12-2014
**********


en eeuwig wisselen seizoenen

stromen lucht, door winterwind bevleugeld
de vruchtbaarheid bedekt door 't afgevallen blad
de vleermuis door de koude reeds beteugeld
bereidt al slapend 't wijfje op de paring voor

straks danst de lentewind en 't warme buiten
brengt weer de voorjaarsbloemen op 't balkon
in teder geel schijnen de sterren door de ruiten
en in de ochtend zingt heel blij een vogelkoor

in zomer stapelen zich cumuluswolken
dartelen de vlinders zacht van kelk naar kelk
heftige onweders laten hemel kolken
waarna het branden van een zon ons velt

tot in de herfst zijn pracht ons weer bevleugelt
op hellingen blauw-rood de druiven voor de wijn
de bladeren worden heel snel weer beteugeld
als d' aarde rust en alle oogsten van het veld
**********
sunset 07-12-2014
**********

onderweg naar het kind

sluieruilen, dochters van sneeuw
onderworpen aan nachtwinden
wortelzoekende klauwen
op verweerde muren

snavelgezicht met ronde ogen
hartversteende maskers
uit stralend witte veren
door tijd noch ruimte geraakt

koud waait de nacht over de aarde
over straten met vale lichten
in pannen de dood en in kruiken vergif
het Woord op kruisbalken genageld

in 't verborgene onder rotsen
een opening in 't duister
doodsangst als bijtend zout
in wonden gelegd

laat ons verblijven
in de taal van engelen
tussen het puin
van de toren van Babel
**********
sunset 08-12-2014
**********


spreken is zilver

voorzichtig
leg ik
pennen weg

de inkt
is helemaal
verdroogd

handen rusten
diep
bewegingsloos

gedachten
zwijgen
evenzo

woorden
heb ik
even niet

ben
volledig
leeggezegd
**********
sunset 09-12-2014
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Dit heb je in 2007 in ons Laar geplaatst als reactie over
wat ik toen geschreven had en ik vind het zo mooi en juist
dat ik het bij jou wil plaatsen :

Het leven in en met gevoel - en dat is schrijven ook - verbindt. Dat is een feit.
Treffend hoe jij het hier tonend delend verwoordt. Mag ik?

ook dat is vertrouwen

zoals de vroegere kleur
het gemorste grijs
en het bonte van vandaag
zich in ‘t nu vermengen

en jij tot me praat
met een woordeloze stem
die ooit alle angsten weglachte
- toen in onze droom

vertrouwen is ook
wandelen door beelden
het donker mogen uitrollen
zonder enige schroom

elkaar werkelijk zien willen
en ook het licht verdragen
dat elke vraag opwerpt
in een liefdevolle zwijgen.
**********
sunset 21-04-2007
**********

En ik bedoel vertrouwen in de meest uitgebreide zin van het woord: vertrouwen in het leven gewoon.
Liefs en een heel fijne zaterdag, sunset

Beste vriend,
We zijn niets vergeten en komen elke dag lezen
bij P en P. Wees zeker dat je ons nog altijd bekoort
met je bijzondere poëzie.....

Vriendelijke groetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

Beste Bosrankje,

Jouw, jullie reactie die je hier plaatst ontroert en doet goed. En, al kun je dat niet weten, het komt op het juiste moment. Dank je, jullie wel en nog een liefdevolle dinsdagavond.
Liefs, knuf en warme vriendengroet,
sunset

[sunset]

een ietwat anders kerstgedicht

ik strik mijn huid om stil te voelen
wat vechtend diep in mij zich woelt
lijkt 't mij in slaap alsof ik dood ben
en in mijn angst slechts luidkeels schreeuw
vanuit de kribbe 't Kind mij fluistert
'jij wandelt nooit jouw weg alleen'

en 'k zie herinnerend hoe ik vlieg
verloren in de oude wiegeliederen
omarm ik 't ware dat nooit liegt
laat achter mij het bittere koude
waaraan ik jaren heb geleden
verzink nooit meer in deze drab

dit verlangen wordt steeds groter
en hunkerend volg ik heldere ster
de gisteren-jaren moeten sterven
in vrede na te lange strijd
liggen verstrooid in afgrondsgronden
de scherven van mijn oude ik

geen schaduw zal mij nog verblinden
verberg mij nooit meer achter schijn
met vaste hand schrijf ik ten einde
dit leven in mijn laatste zijn
dat ik het Kind-Zoon heb gegeven
heeft mij verlost van angst en pijn
**********
sunset 10-12-2014
**********

[sunset]

en ik omarm tijd

het is
als liggen wij
in fonkelwiegen

door ‘t duister
schijnt het sterrenlicht
verdwijnt in wimpers
druppelt in je handen
en ‘k word gevoed
door warmte
van jouw lijf

omarm tijd
die zwijgend
door jouw glim-
lach stroomt
**********
sunset 11-12-2014
**********

[sunset]

derde Adventszondag

verstrooi je
in bedelnappen der armen
in het duister van steden
waar het zuchten
door straten spoelt
borstwerende steen zich verheft

breekt de echo de last
uit de muil van as
en nacht verbreekt
het zwijgen en 't moorden
tot niets meer twist
niets meer beeft

en het lied van vlinders
opstijgt naar het licht
zich verspreidt in elk hart
als een paar zachte lippen
op het koortsig glanzen
van de huid

ik hoor je fluisteren
mij weer tot stof maken
**********
sunset 13-12-2014
**********


zandmond, plomp
zwijg wond
praat niet
van onderwaterdronken
tasten
wanneer elk woord
elk beven
wild van onze lippen
stuift

en lang voor
stuk gewreven schelpenklank
zich vaal in natte
liefdesschoten vangt
duiken wij
verdrinken
**********
sunset 14-12-2014
**********

[sunset]

onderweg naar heilige nacht

in ‘t laatste groen verschijnen verre lichten
en wind zingt zacht in deze donkere nacht
legt troost op alle zoekende gezichten
en blijheid waar een niemand nu nog lacht

hier druppelt eeuwigheid van twijgen
loopt langs de stam en wortelt diep en wijd
de aarde hult zich in een sprakeloos zwijgen
en sterren stralen in hun eeuwigheid

één ster blijft boven stal nog hangen
en een geruis vult stille ruimte snel
de engelen hun hemelse gezangen
eren het Kind dat wereld red van hel
**********
sunset 15-12-2014
**********

[sunset]

voor even is ’t weer zomer

vandaag lig ik nog zonnewarm
en ben meer gras, meer aarde
lachen loopt over mijn arm
blijft steken in de holte van de knie
en ‘k val in slaap

‘k verzink mijn hoofd in weide
voel mijn haren wortelen
en open in geluk mijn mond
smaak de tijd en ook de trage
lichaamsslag van regenwormen

mieren tekenen hun gezangen
op mijn huid en ver eronder
naakter heb ‘k mij nooit gevoeld
ik stuur mijn benen in de lucht
en kijk in purperen ogen

het is voor even zomer weer
hoewel ik reeds de herfst
diep in mijn rimpels draag
**********
sunset 16-12-2014
**********

[sunset]

waar ouderdom zich spiegelt

een kind danst stil
in regenplassen
springt in handstand
heen en weer

en helemaal niet zwaar
regent de regenboog zich leeg
dus wees niet dom
draai je niet om

zo af en toe
zie je de mensen
achter bleke maskers
- niet te vatten
en beroeren mag je niet

draai je niet om
en wees niet dom
wees niet dom
**********
sunset 17-12-2014
**********

[Janina]

"Waar ouderdom zich spiegelt"

Zo herkenbaar, zo mooi!
Maar ik ga toch nog af en toe in mijn fotoboekjes kijken. Me omdraaien
en niet meer terugkijken, kan ik nog niet, nu nog niet...


MLG
Janina