De wetenschap als misleiding.

Vesselin schreef:Als je zin wil geven aan je leven, moet je zeker niet te rade gaan bij materialistische wetenschappers!
Wat zeggen die namelijk: dat je gevoel een persoon te zijn een illusie is en dat het leven geen enkele zin of bedoeling heeft.

Misschien hééft het leven geen zin, maar moet je er alleen zin in hebben.

socrates schreef:En welke zin of bedoeling zou het leven dan wel hebben ?

Herhaling van posting gericht aan Vesselin, want die vraag was tussen de plooien van vorige pagina blijven steken.

Mijn uitgangspunt heb ik niet gewijzigd:
Wij zijn geïncarneerd "Sat-chit-ananda". Nog altijd, in mijn ogen, de mooiste omschrijving van de Bron van alle dingen.
Voor mij is het primaat van het bewustzijn waar!

Ik ben een mysticus en jij een intellectueel. Jij bent iemand die met een vergrootglas naar gaatjes in de weg speurt en nooit naar het gras, de bloemen, de bomen of de blauwe lucht kijkt. Of als een boekhouder die alleen maar kijkt of alle cijfertjes in zijn balans kloppen en nooit in vraag stelt, dat hij eigenlijk een corrupt systeem bedient, dat onnoemelijk leed in de wereld veroorzaakt.

Je hoeft niet te vragen naar de zin van het leven als er ruimte is voor het aanvoelen van het wonder van ons bestaan.

Maar die ruimte moet er wel zijn. Als je, zoals zovele mensen op deze aarde, je van 's morgens tot 's avonds zorgen moet maken, dan leef je in de hel en heeft het leven geen zin.

En wat betreft het onderwerp zelf:
Ben je nu echt zo naïef te denken dat wetenschapsbeoefenaars een speciaal ras van mensen is? Een soort 'onthechte' heiligen, die volkomen 'objectief' naar de werkelijkheid kijkt, met een zuiver verlangen deze zo waarheidsgetrouw als mogelijk te doorgronden? En dat ze niet bij de stroming willen horen die het geld van de subsidies en de sponsoring binnenrijft, en bij de club die carrière kan maken bij de universiteiten?
Ze weten heel goed dat ze dat kunnen vergeten als ze ook maar enigszins afwijken van het heersende paradigma van het primaat van de materie.
Wat er met ze gebeurt, als ze in hun carrière ook maar riskeren, zelfs maar één kritische vraag te stellen, aangaande dit paradigma, kun je, zoals ik al elders aangaf, zien in de film van Ben Stein "Expelled". Heb je die al bekeken? Nééééééééé, natuurlijk niet! Het zou weleens kunnen zijn, dat je vervelende vragen moet stellen, aangaande je overtuiging.
Of iets gelezen wat ernstige sociologen, zoals Thomas Kuhn, zoal schrijven over het interne wereldje van de wetenschapsbeoefenaars? Nééééééééé, natuurlijk niet! Je zou weleens gedwongen kunnen worden, dat wereldje anders te moeten bekijken.
Of iets gelezen van wetenschappers, zoals Smolin, of Sheldrake, die hun nek uitsteken en de vuile was van het academische wetenschappelijke wereldje durven buiten hangen, en als gemene nestbevuilers door dat wereldje uitgespuwd worden?
Hahahahahaha! Jààààààààà... nog een keer: Nééééééééé, natuurlijk niet! Want dan moet je misschien je (naïeve) 'heilige' overtuiging herzien.

Enne....wat is dan wel de zin van het leven; ook dat van een fruitvliegje ? Of heb ik er weer over gekeken en sommige gaatjes in jouw lange wegdek niet gezien ?

Enne... denk je nu echt dat iemand anders jou kan vertellen wat de zin van het leven is?!
Die vraag moet iedereen voor zichzelf beantwoorden.

Dat is toch allemaal nonsens wat je daarboven aan het schrijven bent. Precies of een intellectueel ingesteld iemand geen respect en bewondering kan hebben voor het mooie in de natuur en in het leven. Je maakt het bewust belachelijk omdat je er niet uit geraakt.
En waar je niet uit geraakt is je hopeloze warhoofdigheid, waar je een oplossing voor zoekt in allerlei boeken.

Die warhoofdigheid zit waarschijnlijk alleen maar in úw hoofd. Ik kan alleen maar constateren dat ge fragmentarisch reageert en wat ik al verschillende keren onder woorden gebracht heb, gewoon negeert. Ik zeg niet dat ge een koppige oude ezel zijt, dan zou ik weer in het stramien van het schelden en op de man spelen terecht komen. Dus: Er is geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om u een koppige oude ezel te noemen!
Uw retorische trucjes zijn zo doorzichtig als iets. Ge zijt een open boek voor me. En wie zich niet schaamt voor zijn onbeschoftheid, zit op een beschavingsniveau dat ik het liefst negeer.
Maar goed... Waar raak ik niet uit? Ik zal het nog een keer samenvatten:

De overheersende visie binnen de wetenschap - specifiek die van de hersenonderzoekers - deelt ons mee, dat ons gedrag bepaald wordt op een mechanische manier door ons brein, en dat ons gevoel, een persoon te zijn met vrije keuzemogelijkheden en verantwoordelijkheid voor die keuzes, een hinein-interpretatie is van ons denkvermogen die op illusie berust.
Wel... als ge dat gelooft, weet ge van voor niet dat ge vanachter leeft. Of vanachter niet dat ge van voor leeft.

Vesselin schreef:Cappa vraagt in een commentaar op een van mijn posts: "Wie of waar is die mysterieuze 'jij' waarover je het hebt?"
Dit is een duidelijk symptoom van beïnvloeding door de denkwijze van de gangbare brein-wetenschap en bewustzijnsfilosofie. Wat is hier mysterieus aan? Ervaar jij jezelf dan niet als een persoon met intentionaliteit, beslissingsvermogen, de mogelijkheid om keuzes te maken en verantwoordelijkheid daarvoor te nemen? De problematiek, veroorzaakt door het materialistisch denken is eenvoudig: De mens, als wetenschapsbeoefenaar is zich bewust van wat hij onderzoekt, dwz: hij kan zijn eigen bewustzijn niet in twijfel trekken als ervaring, als fenomeen.
Maar dan wordt hij opgeleid met de theorie dat alles is opgebouwd uit materie, die onbewust is, en alleen mechanisch reageert op de krachten die haar regeren, volgens vaststaande natuurwetten (die, nota bene, als verklaring door de mens zelf bedacht zijn). Deze onbewuste mechanische reacties, veroorzaken als gevolg van totale, niet intentionele of doelgerichte, contingentie (toeval), steeds ingewikkelder constructies - onderworpen aan de wetmatigheden van een evolutionair proces (ook als verklaring door de mens bedacht) - die zo complex worden dat ze zich van zichzelf 'bewust' worden. Een voorbeeld hiervan is dan het menselijk brein. Zo ontstaat het probleem: hoe kan iets - bewustzijn - verschijnen in mij als wetenschappelijk waarnemer, als het in de bouwstenen van mijn existentie niet aanwezig was? Kan het zijn dat de premisse er volkomen naast zit?

Inderdaad Vesselin, uit deze constructie vloeit het gezegde 'de zoeker is het gezochte' voort. Bizar genoeg is deze uitspraak verbluffend eenvoudig om te begrijpen maar het impliceert wel wat.

Een wetenschapper onderzoekt het leven in al z'n facetten, dit vanuit een neutraal wetenschappelijk standpunt dat hij daarvoor 'moet' innemen. De onderzoeker kan hierdoor ook zichzelf onderzoeken, hij onderzoekt het wezen 'mens' als een object dat zich manifesteert binnen tijd en ruimte, kenbaar zoals het zich voordoet. Het enige dat hij hierbij vergeet is het onderzoekende dat zich in de onderzoeker als 'mens' bevindt. En sterker, het onderzoekende denkt dat het die 'mens' ook is, diepgaander onderzoek laat echter blijken dat deze aanname niet geheel correct is, op z'n minst niet volledig.

Als dat eenmaal duidelijk is dan wordt het mogelijk te dis-identificeren van deze gedachte en daarmee ook van het idee een 'mens' (cfr ego) te zijn. Dit leidt tot de tweeledigheid van ons bestaan en wat in esoterische teksten weerspiegeld wordt, veel vaker niet begrepen door het ontbreken van de vermelde dis-identificatie. Dit laatste is wat men de 'psychische dood' van het ego noemt, tegelijkertijd het 'wakker worden' van ons ware zelf. Vandaar 'de zoeker is het gezochte', we produceren geen bewustzijn maar bewustzijn wordt zich bewust van zichzelf waardoor die illusie wordt opgewekt.

Er kunnen duizend theorieën en voorstellingen van gemaakt worden, finaal komt het allemaal op hetzelfde neer, alle wegen leiden naar Rome. En dat dwalen bestaat, mag duidelijk zijn, ook omwegen leiden naar Rome. Anders gezegd, het is één ding om een theorie verstandelijk in ons op te nemen, het is nog een ander om ze te toetsen op waarachtigheid. Dat is een 'ieder voor zich' verhaal. Verkeerde premissen kan iemand op een dwaalspoor zetten, vingerwijzingen kunnen verwijzen naar een binnenweg maar dan nog moet deze weg bewandeld worden.

Nu, wetend dat een dergelijk onderzoek ook leidt tot de 'psychische dood', mag het duidelijk worden waarom hevig protest en verzet zich laat optekenen, ook angst voor de dood werd immers in het leven geroepen zoals het zich aan ons voordoet. Gedenk te sterven.

cappa schreef:Dat is toch allemaal nonsens wat je daarboven aan het schrijven bent. Precies of een intellectueel ingesteld iemand geen respect en bewondering kan hebben voor het mooie in de natuur en in het leven. Je maakt het bewust belachelijk omdat je er niet uit geraakt.
En waar je niet uit geraakt is je hopeloze warhoofdigheid, waar je een oplossing voor zoekt in allerlei boeken.

Interessant om lezen hoe 'vergeten' werkt. Het wordt dan puzzelen en zoeken hoe het dan wel in elkaar steekt, ben je even zoet mee en dat in hoeverre het de interesse al geniet.

Vergeten

Vergeten kan verschillende oorzaken hebben. Het kan een gevolg zijn van een gebrekkige opslag van informatie (ook wel codering of inprenting genoemd), het niet kunnen vasthouden of niet meer kunnen terugvinden van informatie. Informatie wordt beter opgeslagen of 'gecodeerd' als het een bepaalde betekenis voor ons heeft (bijvoorbeeld door een woord met iets anders te associëren). Het vasthouden van informatie kan op twee manieren worden belemmerd. Indrukken of kennis kunnen passief vervagen, of kunnen op een meer actieve manier door interferentie met andere informatie uit het geheugen verdwijnen. Iets wat recent is geleerd kan bijvoorbeeld iets anders dat wij vroeger hebben geleerd weg- of onderdrukken, men spreekt dan van retroactieve inhibitie.

Ook het omgekeerde, proactieve inhibitie geheten, kan plaatsvinden, iets wat vroeger is geleerd kan iets anders dat later is geleerd onderdrukken. Ten slotte is het mogelijk dat we iets vergeten omdat we het niet meer kunnen terugvinden, het zit nog wel in het geheugen, maar we kunnen er niet meer bij. Terugvinden gaat makkelijker als we kunnen beschikken over een hulpmiddel of 'cue'. Zo kan een gezicht of een melodie ineens de herinnering terugbrengen van een 'vergeten' gebeurtenis uit het verre verleden.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vergeten

Dit laatste zou dan betekenen dat de informatie, ook uit bv een ver verleden, hoe dan ook ergens in ons systeem wordt bewaard. Best mogelijk dat een computer op bepaalde vlakken enige gelijkenis vertoont met het menselijk brein. De info die is samengesteld uit stukjes (bits) wordt niet noodzakelijk als een geheel opgeslagen. Zo ook kan het brein verschillende bits info op diverse plaatsen opslaan en enkel het "adres" bv. een stukje muziek, of een geur, of een aanraking, associëren met die opgeslagen info en die dan als trigger aanwenden om de oorspronkelijke info weer samengesteld aan de "zoeker" voor te stellen.

Vesselin schreef: Ik kan alleen maar constateren dat ge fragmentarisch reageert en wat ik al verschillende keren onder woorden gebracht heb, gewoon negeert.
De overheersende visie binnen de wetenschap ... deelt ons mee dat ons gedrag bepaald wordt op een mechanische manier door ons brein, en dat ons gevoel, een persoon te zijn met vrije keuzemogelijkheden en verantwoordelijkheid voor die keuzes, een hinein-interpretatie is van ons denkvermogen die op illusie berust.

Jaja, dat hebt ge nu al zoveel keer neergepend. En ik heb al een paar maal geantwoord dat ik niets zie in negatieve antwoorden: het is dit niet, het is dat niet, ... Zeg nu eindelijk wat het wél is volgens jou. M.a.w. antwoordt eens op die resem vragen die ge steevast ontwijkt. Waar zit die geest, die je, jouw, enz dan die het brein bestuurt en het doet nadenken volgens jou?

Ik heb de indruk dat ge nogal fragmentarisch reageert namelijk.

socrates schreef:Dit laatste zou dan betekenen dat de informatie, ook uit bv een ver verleden, hoe dan ook ergens in ons systeem wordt bewaard. Best mogelijk dat een computer op bepaalde vlakken enige gelijkenis vertoont met het menselijk brein. De info die is samengesteld uit stukjes (bits) wordt niet noodzakelijk als een geheel opgeslagen. Zo ook kan het brein verschillende bits info op diverse plaatsen opslaan en enkel het "adres" bv. een stukje muziek, of een geur, of een aanraking, associëren met die opgeslagen info en die dan als trigger aanwenden om de oorspronkelijke info weer samengesteld aan de "zoeker" voor te stellen.

Zeer zeker Socrates, de technische beschrijving van hoe dat werkt mag de vrucht zijn van wetenschappelijk onderzoek, niets dan lof hiervoor. Het verhaal wordt anders wanneer allerhande informatie niet gehonoreerd wordt binnen het maatschappelijke besluitvormingsproces. Met deze dynamiek kunnen we ook verklaren waarom mensen onnodig allerhande besparingen worden opgelegd, een kwestie van herinnering aan informatie die we blijkbaar totaal vergeten zijn, zelfs doodgezwegen door diegenen die daar hun voordeel mee willen doen. Anders gezegd, er is (1) de technisch mechanistische beschrijving van een proces en (2) wat we hier vervolgens mee doen. Is wetenschap dan misleidend?

Wetenschap is geen statisch gegeven, het is constant in evolutie. Kennis levert nieuwe kennis op en die versnelt het proces van informatiewinning. Maar wat met die kennis al dan niet wordt gedaan, is een ander thema. Dan hebben we het over macht. Macht kan gebruikt worden om te misleiden. Als machthebbers de wetenschap als een wapen gaan hanteren, dan is niet de wetenschap maar de macht misleidend. Wie wetenschap misleidend noemt is dus in de val van de manipulerende machthebbers getrapt.