Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

Janina,

dank je wel voor je lezen en je reageren. En met dat niet dom te wezen bedoel ik feitelijk dat je in het heden dient te leven en niet in het gisteren (dat eigenlijk afgesloten en opgeborgen dient te zijn).
Dus af en toe terug kijken zonder erin vast te komen te zitten, is zeker niet dom hoor.
Warme genegen groet en heel vredige donderdag, sunset

[sunset]

waarvoor dood nu zwicht

ik hoor oude poorten knarsen
tussenwerelds deze nacht
luister naar gefluister van de zielen
filigraan fijnmazig zacht

zie hoe zij daar bloeiend stromen
aangelokt door 't sterrenlicht
is het gloeien van hun sferen
als een wondergloed in een gedicht

voel hoe in 't moment geboren
adem hen terug gegeven
hun verlangen, nooit verloren
is naar liefde en naar 't leven

waarvoor dood nu zwicht
**********
sunset 18-12-2014
**********

[sunset]

maar ook mens

het wachten in ’t ogen-spel
water en zand; in handen
glipt tijd tussen vingers weg
en tussen de voegen
van eerdere muren
fluistert het leven zijn zeg

lippen, zoet-warm verlangen
tussen geloken wimpers
de hunkerende wens
denk ik jou vrouw
bron van geboorte
moeder en liefste
godin maar ook mens
**********
sunset 19-12-2014
**********

[sunset]

dat komt wel goed

wij fluisteren te lang
zegt een berk
- en mijn voorhoofd
leunt tegen de ruit
mijn blik in de verte

kijkt hoe zich nevel
over de zee legt
zon het laatste rood
over mijn schouders
en mij vasthoudt

weet je nog
hoe zacht wij liggen
met de warme klank
van een lachen
in onze haren

[ik hoor je stil
mijn naam zingen
terwijl jij denkt
dat ik reeds slaap]

in ’t wilde gras
tellen wij zomersproeten
en zoete woordjes
begraven handen
in aarde als wortels

mijn voorhoofd leunt
tegen het koele raam
en ik voel je warm
- wij fluisteren te lang
zegt een berk

maar dat komt wel goed
**********
sunset 20-12-2014
**********

[sunset]

ik leef, gelukkig, verder

doorheen de lange zomer
heb ik van zon en liefde geleefd
en gewacht (al mag joost weten waarop)

en in de herfst kwam ook nog de maan
leefde ik slechts van zon, liefde en maan
sloeg drank en eten af

nog is er geen winter
die mij verstopt
onder zijn deken van sneeuw en ijs

leef ik, gelukkig, verder
- nog steeds -
van zon, liefde en maan
**********
sunset 21-12-2014
**********

[Robol]

[Morgenstern]

[sunset]

Robol,
Jouw Kerstwens kan en wil ik simpelweg onderschrijven; dank je wel en ook voor jou en de jouwen een heel vredig, liefdevolle Kerst.
Vriendschappelijke groet, sunset


Morgenstern,
Mooi wensend, dank jou, jullie wel. En natuurlijk voor jou, jullie en allen die jullie lief zijn heel gezegende Kerstdagen en een gelukkig maar voor alles gezond 2015.
Warme groetende genegenheid, sunset

[sunset]

mijn 2014 (2)

soms maakt een maagdelijk blad mij bang
onder zijn wit ligt er steeds iets
dat ik zo moeilijk kan ontwaren

misschien zijn het wel eerdere woorden
of is het zelfs een ongeschreven schrift
dat zich verborgen houden

het onderdrukt dan mijn gedicht
en laat haar lijden, net als de toekomst
lijden moet onder het nu

misschien is het wel beter niets te schrijven
niets meer van mijn gevoel en zelfs de wereld
met een enkel woord te laten eindigen
**********
sunset 24-12-2014
**********

[sunset]

Kerstmis 2014

omdat wij niemand willen dwingen
deel te nemen aan ons gezamenlijk ademen
zoeken wij een figuur die plaatsvervangend
in ´t oog valt, weergaloos op ´t podium staat
ons boven het hoofd groeit, leeft en sterft

en omdat wij wereldwijd niemand vinden
die deze rol tot het bittere einde wil vertolken
spelen kan, vergeten wij de herders bij nachte
omdat wij de grenzeloze liefde niet kennen
die waardoor iemand zich vrijwillig opoffert

ondanks dat wij aan vrede blijven denken
zoeken wij nog steeds
**********
sunset 25-12-2014
**********



Voor allen een vredige en gezegende Kerst.

[sunset]

vroege tweede kerstdagochtend

wandelend in een vroege voormiddag
naar de stad getekend aan de rand van je blik
kijk je naar haar, met zevenmijlslaarzen
slechts bereikbaar, het sneeuwwit
op deze tweede kerstdagochtend

teken je zacht met je vingers de straten na
die zich voor je openspreiden
voor dat je uitvloog om angst te leren
– wat je nu niet meer nodig hebt
nu alle harten open zijn, en alle armen

in elk venster ontmoeten, net als in ‘t verhaal
mens en dier zich, fluisteren
wanneer je in de voormiddag wandelt
naar de stad, getekend aan rand van je blik
en de ochtend ontwaakt net als jij
**********
sunset 26-12-2014
**********


Mexico, ik ween om jou

hier sterft een groot land
dit cactusland waar stenen
zijn opgericht in het gedenken
aan lichaamsloze gezichten

bidden handen van moeders
naar een stille hemel
fonkelen naamloze sterren
over dit zwijgend dodenrijk

lippen waken, net als de ogen
in tijden van bevend hopen
wenen monden woede
worden onmachtig vuisten gebald
**********
sunset 27-12-2014
**********


mijn 2014 (4)

in schaduw van olijfbomen
zitten wij op oevers en haken wormen
aan hengels, smijten hen in ’t water
eten van wolken en leven van liefde

maandenlang vliegen wij met verwarde vogels
om zwijgende steden, zij groeien als klimop
op vruchtbare grond en kinderen snijden
hun meest kunstige schaakfiguren eruit

jij knielt voor een vuurtoren en laat
meeuwen op je hoofd landen
en als er een vis bijt, leg je hem
eenvoudig te drogen op de steiger

jouw tong splijt de voor en de namiddag
net als alle dode vissen in de zee
hun kieuwen ademen nog steeds angst
wijl onze kinderen rustig in de woning spelen

zij schrijven hun eigen verhaal
**********
sunset 28-12-2014
**********

[sunset]

mijn 2014 (5)

dit was een jaar waarin wij dromen vonden
op heuvels zacht bestoven door de vorst
reeds vastgeklemd in dood de graven
die lichaams-loos onder een hemel liggen;
nog niet geopend - en alles zwijgt ‘t geluid
alsof de tong ontbreekt

de longen half en ’t haar dat breekt
bij ’t draaien van het lijf en ’t vel
los op de huid in deze winter
die wij ons zullen heugen ver voorbij
dat wat ons wacht aan d’ andere kant
vergeten zijn de liederen die wij zongen

in zomer waarin as getekend werd
als een vergeten oud gebruik rond onze ogen
droegen wij baren naar het graf en zongen
tot elke melodie weerklonk in onze borst
het vuurwerk met geknal toch weer zal schijnen
waarna snel achter ons dit jaar verdwijnt
**********
sunset 29-12-2014
**********

[sunset]

mijn 2014 (slot)

weldra valt de laatste nacht
en is 2014 nog enkel herinnering

in het park achter onze woning
kan ik al een blik werpen
op 't nieuwe jaar en weet ik
van de elektriciteitscentrale
de straten en hoe auto’s
over hen heen razen
rode achterlichten als sediment
die na-schemeren in 't duister

veel heb ik opgeslagen in mij
alles in mijn kamers gezet
en na de wirwar van mijn afkomst
rest mij enkel dit uitzicht
vanaf mijn balkon
op een grauwe stad
en gedemonteerde spoorrails

tijden van lange ontginning
worden nu gevolgd
door rustgevende stiltes
blijft mijn lijf dat aaibaar wezen
waarin nog steeds fouten wonen
**********
sunset 30-12-2014
**********

[sunset]

mijn zinnen zijn emmers gevuld tot de rand
bruggen over rivieren die landstreken praten
winterwoorden die lente vooruit snellen

groen is niet groen (verklaar ik je)
wanneer ik de zee in de ochtend giet

in tuinen speelt licht wijl ik dicht
treft het heldere de tong
brandt scherp als zout

te vroeg, schrijf nooit te vroeg
**********
sunset 31-12-2014
**********



happy new year 2015

lucht betovert met een helderheid
die torens dansen laat en bomen,
en ik, als bleke mier op een etage,
kijk met open mond door ’t venster
verwonder mij over de weidse blik
die mij verslaaft aan pijlen, vuur-
werk in het duister boven Brabant

ik hoop dat vleugels mij nu groeien
en dat ik eindelijk vliegen mag
al is de vrijheid nooit zo groot
dan eens gedacht en is de nacht
ook nog nooit korter dan de deze,
zitten dronken mensen op de daken
wijl overal schaduwen vluchten

en in de zee doopt zich een golf
hoor je de kinderen in de ochtend
vrolijk eenieder nieuwjaar wensen
terwijl herinnering snel vervaagt
aan wat in ’t gisteren ons geplaagd
nu amper tijd kent om eraan te denken
zo snel nemen de uren ons weer mee

ik kijk nog eenmaal achterom
naar al die tuimelende beelden
die schemeren in hun wasem
voor dat ik elk' geschonken dag
opnieuw omarm; ook in mijn liefde jou
en alle anderen die ik lieven mag
**********
sunset 01-01-2015
**********



Ik wens eenieder een gelukkig maar voor alles gezond 2015.

[sunset]

en later eerst

het jaar geruild, de dagen nog begraven
de schaduw van de nacht in andere huid
waait winterzacht wind door de dromen
wachten ochtenduren op het eerste licht
schrijf ik mezelf verwachtingsvolle hoop
versnelt mijn adem, stroomt het bloed
kloppend in aderen van mijn polsen

een lust groeit in mijn liefdevolle hart
en ook de wens naar vrede, rust
als ‘t duisterzwart, kus-afgewend
zich nog verbaast over de minuten-dag
streel ‘k zacht het okselnat en krullend haar
een vinger-tasten over warme huid
in het ontmoeten van jouw lippen-paar

het stille fluisteren van een koosnaam
– niet vastgelegd – komt later eerst
als deur en weg je lichaamsgeur
verdwijnen laat in ‘t ochtendritueel
en snel jouw mond mij ‘t afscheid reikt
de werkelijkheid ons weer heeft ingehaald
ik de seconden tel waarin ik amper leef
**********
sunset 02-01-2015
**********