Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

asfalt houdt pauze

laat mij het nu verlaten
als eenling der nomaden
slapen met stenen in mijn nek
krekelmuziek in dromen

treinkaartjes, post en zelfs
’t gekrabbel van dag
wanneer ik niet meer ben
‘t geschenk dat ‘k altijd al
heb willen ruilen

‘t asfalt houdt pauze
glinstert in miezerige regen
mijn handen zwart
van ’t pas gedolven graf
**********
sunset 03-01-2015
**********

[sunset]

rijm in de ochtend
spreekt van heldere nacht

reeds spiegelt zon
zich ín kristallen
aan de kale twijgen

verenigt hemel
met de kille aarde
**********
sunset 04-01-2015
**********

[sunset]

tussen verre horizonten,
zee en hemel, spant
zich ‘t stille storm-bezonde
vreemd vertrouwde land

uitgedroogd en somber ogend
in hun eenzaamheid
dwalen duistere gestalten
tot aan verste rand

daar waar zij zich stom verliezen
waar de kim begint
hoor jij ‘t honend lachen gieren
van een eeuwige wind

‘t naderend duister legt zich dreigend
drukkend op mijn huid
en ik zie hoe ‘n zachte heuvel
– als een laatst gekende rustplaats –
mij heel dwingend wenkt
**********
sunset 05-01-2015
**********


dromen die in nacht zich roeren (3)

heel mijn liefdevol verlangen
dat in dagen in mij leeft
geef ik zonder enig bangen
aan de wind in bomenkruinen
zachtjes stil en wetend mee

al kan ‘k amper nog verdragen
’t harde koude van het hier
voel ik mij toch nooit verslagen
wanneer liefde van jouw wezen
golvend glijdend mij gebracht

want in schaduw van het heden
klinkt een hemel nimmer stom
keer ik aan de grens van waanzin
op mijn bonte levensbanen
altijd zelf op tijd weer om

los, wat mij in eerste beelden
met mijn grafsteen reeds verbond
als behoedzaam 'n schuchtere glimlach
- die zijn wieg vindt in mijn hart -
opbloeit op mijn mond
**********
sunset 06-01-2015
**********

[sunset]

levende herinneringen

[er bestaat een deur
die voor een wijle
nog gesloten blijft
al gaan naakte voeten
stofbedekte treden
reeds stap na stap
naar benee

levende herinneringen
zijn intact gebleven
zij wachten nog steeds
onder ‘t reeds geschrevene
om op latere tijden
ons tegen koude
te beschermen]

die niet geleden hebben
of waarvan inlevingsvermogen
te kort schiet
kunnen zich moeilijk uiten,
in elk geval niet werkelijk

zij kunnen slechts opmonteren
herinneringen vasthouden
vóór dat zij vervagen
of vervalst worden

uiteindelijk is het aan mij
om te beslissen
wat in de toekomst
door mijn woord
beschermd wordt
**********
sunset 07-01-2015
**********


Wetende dat ik dit vanmorgen geschreven heb en elders al plaatste, lang voor de aanslag van vandaag op Charlie Hebdo, dan laat het me wel huiveren.

[sunset]

wij zijn Charlie (le jour après)

morgen, wat is dat
een nieuw begin
een tijdperk
dat van minuut tot minuut
enger wordt
is het een seconde, een ogenblik
in dit leven?

morgen, wat kan dat zijn
een nieuwe start
hoop op integratie
acceptatie
van elk individu
elke overtuiging
opdat de mensheid verder kan?

wat gebeurt er, morgen
beslist morgen over ons
of bepalen wij de morgen zelf

want wij zijn het leven
een ieder van ons
elke eenling
is een haar in het penseel
dat dit leven kleurt

hoe kleuren wij morgen in?
**********
sunset 08-01-2015
**********


na kerst lag er nog sneeuw

bijna midden januari
magnolia’s en wilgen knoppen
uit oevers getreden stromen
zetten uiterwaarden blank

de hemel hangt zwaar grijs
al lag er na kerst nog wat sneeuw
giert stormwind nu over dijken
hamert regen aanhoudend op daken

krassende kraaien zijn overal
verkondigen dood en verderf
in schoonheid van dagondergang
met hemel die felrood zich verft
**********
sunset 09-01-2015
**********

[sunset]

juist vandaag denk ik:
- omgeven van wonderen
die enkel hopen
dat geloof groot genoeg is -
soms volstaat het
je blik slechts een weinig
op te richten
om helder te zien
**********
sunset 10-01-2015
**********

[sunset]

de wind jaagt snippers van ons beiden

in zakken verfrommelde herinneringen
glijden vingers langs 't gevouwde
strelen heel omzichtig randen

jij graaft je in, in lijnen van mijn hand
vallen wij uit elkaar – scherpkantig snijdt
papier de stukjes die nog passend blijken

brokstukken vinden zich als klanken
breken gaten uit de nacht;
de wind jaagt snippers van ons beiden

buiten grijst een hemel grauw en nat
toch zal de liefde nimmer wijken
**********
sunset 11-01-2015
**********


verzetsmuseum Gouda, 11-01-2015

traag warm groeit de dag in mij
door kleine hemeldeeltjes
zacht als 't gehinnik van een paard
regent hij op stille zinnen
vormt zo beweging van de spraak

en 't snel ontvouwen van de uren
in klanken van de zondag-dag
zijn waarlijk voor mij omgevlogen

wat blijft is liefde, warmte, lach
**********
sunset 12-01-2015
**********


mijn vlakke land

onder een geseling van wind
liggen velden opengeslagen
als boeken, niet te duiden
lijnen van afwateringsgrachten

de cesuur van de kromming
van de einder hindert de blik niet
geeft hem houvast en maakt
het landschap treffend herkenbaar

dit land heeft geen bewijzen nodig
verafschuwt verstorende hoogtes
klampt zich aan aarde vast
– diep zwarte donkere voren

regenplassen tot in de lente
windmolens en verspreide
boerenhoven, afrasteringen
en gefluit onder pannen
**********
sunset 13-01-2015
**********


dit is toch nooit Zijn woord

er druppelt bloed uit starre ogen
en 't donker asfalt kleurt zich rood
want zonder enig mededogen
schoot Allah Jahwe, Christus dood

ik weet, zo zou 'k 't niet mogen zeggen
mijn God preekt liefde, nimmer haat
maar door slechts bloemen neer te leggen
demp ik het fanatisme niet op straat

't is moeilijk om hen te vergeven
mijn handen uitgestrekt en leeg
met enkel mijn genegenheid en leven
het antwoord op dit sterven dat ik kreeg

er druppelt bloed uit starre ogen
en 't donker asfalt kleurt zich rood
gelukkig wordt nooit meer gezwegen
want dit is nimmer Allah’s woord
**********
sunset 14-01-2015
**********

[sunset]

het regent, veel

januari, ’s ochtends
schommelend licht
huizen, bomen, mensen
bekruisen zich
op wegen naar

dromen zwijgen
in natte lucht
jagen zware wolken
geprojecteerd
in schijnwerperlicht

het regent, veel
**********
sunset 15-01-2015
**********


vrij en toch geborgen

’t zijn van die dagen dat het lijkt
alsof de uren nog steeds slapen
wanneer de regen zich in grijs verliest
tover ik snel en zonder dralen
licht in de stilte van mijn donkere kamers

de fantasie van denken, voelen
draagt mij tot waar elk duister wijkt
mijn woorden dansen tijdens ‘t schrijven
als zijn het noten op wat lijnen
waar dag tegen de nacht steeds strijdt

in ’t dichten leg ’k mijn diepste zorgen
mijn pijnen maar ook mijn geluk
daar ben ik vrij en toch geborgen
in dromen die mij warm begeleiden
naar werelden waarin ik rust
**********
sunset 16-01-2015
**********

[sunset]

nu sterft de herfst

stil jij verliefd mensje jij
met wie de bomen lachen
je tong likt nijd-loos aan wat rijp
nu herfst toch sterft en ook
’t geloof de ziel verwarmt

dans in de houten deken ijs
waanzinnig snelle uren
fluister zacht met grijze wolken
die jou je wereld kleuren
in ’t wit van sneeuw
- lang kan het niet meer duren

kom lief en leg de warmte
in mijn hand, jouw ogen open
verdwalen lippen over ’t lijf
waar vingers teder spelen
ons een vulkaan beloven
**********
sunset 17-01-2015
**********


jij werpt zoenen in mijn mond

het witte maagdelijke valt zwaar
te denken dat de koude warmt
als was ‘t een deken op het dak

zo dikwijls ik door ’t sneeuwen loop
mij doorheen vlokjes schuifel
wordt om zo stiller toch mijn wil

ik ben een bij in honingval

laat mij jouw schoonheid en je pracht
die mij verbrandt met al mijn namen
wanneer jij steunend roepend kreunt

jij werpt zoenen in mijn mond

dagen schrappen zelfs hun schaduw
zoals ik cijfers scheur van ’t blad
steeds liefdesliederen zingen mag
**********
sunset 18-01-2015
**********


levend de kleuren

woorden vol vuur
als vloeken, gebruld
verwarmd, vergloeid
ontvlamd en gejaagd

rood heeft zijn plicht
gedaan het helder blauw
dat zijn mantel aflegt

smart verdrinkt stil
wordt mild geverfd
geademd gezoemd
wegzwevend verwaaid

geel heeft het luchtige
van dagen verloren

spraak van het licht
gestolen kinderen
verweesd gedood
geleegd weggegooid

wit kent geen
onschuld meer
**********
sunset 19-01-2015
**********

[sunset]

brief aan de mens

en nu, dus dicht bij het vandaag
word ‘k weer getrokken in een stilte
waar spreken uitgestorven blijkt

‘t lijkt op een overmacht van buiten
of is het toch mijn onbewuste denken
aan jouw gevoel dat steeds maar weer
de medemenselijkheid verloochent

toch wacht er ergens stralend licht
door God de Vrouw in liefde al ontstoken
waarvoor je haat voor eeuwig zwicht

die hoop heb ik nog altijd niet verloren
noch ‘t stille zoeken in je diepe zelf
naar ware vrede, oprecht mededogen
voor iedereen en alles dat op aarde leeft
**********
sunset 20-01-2015
**********


nachtgeheimen

rokken van de nacht
waaien over dijen
vermoeden zwoele geur
druipende druppels
intens diep verlangen

droomverloren ochtend-
ogen volgen
het rijzen van de borst
en banen van
parelend zweet

rokken van de nacht
waaien sluierend
over je slapend gelaat
**********
sunset 21-01-2015
**********



Jij hebt en ik mezelf (God, Vrouwe)

toen ik verdwaalde deze morgen
heb ik mezelf bedroefd ontmoet
ook al was d’ ochtend mooi en vredig

‘k heb me geslapen uit mijn droom
afbeeldingen gevormd uit de tranen
van steden die hun dood bewenen

zo zwaar weegt ’s levens loden last
dat ‘k nauwelijks voorwaarts kom
mij vasthoud, weggooi tot ‘k ooit warm

weer schommelen mag in veilige armen
mij opnieuw droom als ben ik een vrucht
die groeit onder Jouw hart als kind

Jij hebt en ik mezelf altijd bemind
**********
sunset 22-01-2015
**********

[sunset]

hulpeloze tranen

wolken bollen op in de kleren
wie gaan moet, vliegt naar het woud
daar waar alle mensen wachten
in kruinen van bomen
zie ik vader, moeder, kind
zij hebben sterren als ogen

ik draag nog schoenen uit steen
omarm de koude rotsen
begraaf mezelf in het zand
met neergeslagen blik
buig ik dieper mijn hoofd
en ween hulpeloos tranen

’s avonds vallen schaduwen
die ik niet hoor dwalen
weet zelfs niet of zij werkelijk zijn
of slechts mijn druppels waren
die verzinken in aarde

armen reiken naar hemel
omvatten het liefelijk gezicht
**********
sunset 23-01-2015
**********

[sunset]

ooit was er vrede

verstard schemeren de kale bomen
in grijze hemel die zijn vlokken strooit
en nergens valt geluid te horen
nog slaapt de zaterdag stil ongestoord

heel langzaam traag ontwaken huizen
waarin 't rumoer van 't leven klinkt
en ergens buiten, maar slechts vaag
zie je wat blauw door ’t grauw zich weven

het is nog koud en vroege nevelige uren
glijden hun toekomst tegemoet
ooit was er vrede in de tijden
al weet nu niemand meer hoe ‘t moet
**********
sunset 24-01-2015
**********

[sunset]

de mist voorgoed verdreven?

het vraagteken heeft mij
altijd begeesterd
de gedwongen vorm
de élégance

hij dwingt mij
in bochten
buigt zich in pro
en contra
zet ’t twijfelende
soms in de ene
en dan weer
in de andere richting
met aan het eind
een dikke punt

die open vorm
met overtuiging
toont mij
dat alles ergens
eindig is
**********
sunset 25-01-2015
**********



wijl traag mijn tranen vallen

waar ’t lachen naast verroeste fietsen ligt
verpopte spinnen, schimmelwit de vliegen
verdwijnen in het stof en snel vergeten zijn
alsof de ogen overgaan in ’t ziende licht

[als alles zich in zijn geheimen vlucht]

en elke vraag opnieuw gevraagd, dubbel
drievoudig de vermolmende trap kraakt
knarst zelfs wanneer schoenen uitgetrokken
alsof zij thuis zijn, naast de voordeur liggen

waar nog de stoof fel brandt en deuren
naar de vliering slaan in wind die stormt
en achter ’t huis de okkernoten vallen
waar mensen komen en weer gaan

daar sta ik stil bij hoe het gisteren was
bekijk het ven, het huis en ook de stallen
en ‘k zie een kleine jongen staan
hij zwaait naar mij en ik naar hem
wijl traag mijn tranen vallen
**********
sunset 26-01-2015
**********



Auschwitz, 70 jaar geleden

ergens op een andere ochtend
diep in onze eerdere tijd
pronken vanen fier en prachtig
als een vredig beeld

kledingstukken en barakken
lange grachten, prikkeldraad
wolken die naar hemel trachten
toch begrensd in hun bloedrood

armen die geen voeten vatten
bussels haar, een luide stem
en in nevel van de morgen
wachttorens, commandobruggen
waarop witte duiven landen

en een God, nog steeds te ver
**********
sunset 27-01-2015
**********

[sunset]

al struikel ik nog duizend keer

de weg van mij naar Jou
is duizend mijlen struikelend lang
en slingerend wendend ver

en ben ik eindelijk beland
bij Jou, ben Jij mijn kerk
waarvan ik ‘t kruis omarm

Jij hebt geen lichaam
ook geen ledematen
al schreeuwt Jouw zwijgen
luid in mij, en laat me schrikken

tot ik ween, en ik geloof ook Jij;
of zijn het toch mijn tranen
die nu, als bloed van Jou
over de aarde vloeien
**********
sunset 28-01-2015
**********

[sunset]

zee, niets dan de zee

twijgen brengen mij de oever
likken jaren van mijn voeten
reiken mij het brood en zout
beiden branden in de wonden

ik schenk open armen
die mij afgehakt worden
tot brandhout gekapt

en geen lied draagt mij nog
door luchten vol vogels
geen zuchtje wind blaast
enkel slechts zee, niets dan de zee

en niemand die er over 't water gaat
**********
sunset 29-01-2015
**********


winterse ochtend (2)

wijl tijd zich volzuigt met een eerst ontwaken
wolken uitademende lucht zich leggen op de ramen
verlaat de nacht mijn dromen

wordt aarde een donkere schijf
bestrooid met poedersuiker
die langzaam sneller, sneller draait

voorzichtig krab ik met mijn vingernagel
stof en stilte uit de navel
van weer een eindeloze grijze ochtend
**********
sunset 30-01-2015
**********